Το παραπάνω κείμενο το έχω δανειστεί από την ομώνυμη ομάδα στο Facebook (φαίνεται η ονομασία στην εικόνα), η οποία διαπραγματεύεται ψυχολογικά θέματα, τα οποία μπορεί ο καθένας να αναρτήσει και να σχολιάσει. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι ένας πιεσμένος οικογενειάρχης με 15 χρόνια γάμου. Δεν είμαι ψυχολόγος, όπως άλλωστε και αρκετοί άλλοι σχολιαστές. Κάποιες φορές, όταν με «ιντριγκάρει» μια ανάρτηση, μπαίνω στη διαδικασία να το σχολιάσω. Το σχόλιο μου βρίσκεται παρακάτω..
«Πιστεύω, πώς το ότι θα νιώθει όμορφα η σύζυγός σας με μια απλή βιβλιοθήκη για τα βιβλία της, είναι σίγουρα πιο ανώτερο και σημαντικό, από μια… «τεχνοτροπία», η οποία προδιαθέτει σε αφηρημένη τέχνη (τουλάχιστον έτσι συμβαίνει συχνά), στην οποία ο καθένας βλέπει κάτι το διαφορετικό, και δίνει ένα διαφορετικό νόημα. Αν θα πάτε με άλλη, θα χάσετε το δικαίωμα να φοράτε παντελόνια, ιδιαίτερα τη στιγμή που η σύζυγος σας αντιμετωπίζει και ένα πρόβλημα υγείας. Αν θέλετε να πάψετε να θεωρείστε άνδρας, σίγουρα υπάρχουν και οι σχετικές ιατρικές μέθοδοι, που θα σας καλύψουν πλήρως. Οπότε ας το αφήσουμε στην άκρη αυτό. Μιλήστε από κοινού με τη σύζυγό σας, με έναν ψυχολόγο, που θα σας ακούσει, και θα σας βοηθήσει να λύσετε το πρόβλημα (εάν υπάρχει). Συχνά μια κατάσταση, που απλά απαιτεί λίγο περισσότερη σκέψη, έχουμε την τάση να την ορίζουμε κατευθείαν ως «πρόβλημα», ενώ στην πραγματικότητα, το μόνο που χρειάζεται μπορεί να είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης, και ίσως λίγο περισσότερο χρόνο. Τα ζευγάρια είναι μαζί στα εύκολα και στα δύσκολα. Αν δεν μπορείτε να αντέξετε τα δύσκολα, ποτέ δεν είναι αργά να εκπαιδευτείτε.»
Η πρόσφατη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από τις δυνάμεις των ΗΠΑ (3 Ιανουαρίου 2026) αποτελεί ένα κοσμοϊστορικό γεγονός που προκαλεί τριγμούς στη διεθνή πολιτική σκηνή, αλλά η επίδρασή του στην παγκόσμια οικονομία φαίνεται προς το παρόν να είναι περιορισμένη και ελεγχόμενη, με κάποιες συγκεκριμένες εξαιρέσεις. Ακολουθεί μια ανάλυση των κυριότερων οικονομικών επιπτώσεων:
1. Η Αγορά του Πετρελαίου
Παρά το γεγονός ότι η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, η άμεση επίδραση στις τιμές ήταν μικρή: Βραχυπρόθεσμη σταθερότητα: Οι τιμές του αργού (Brent) παρουσίασαν μικρές διακυμάνσεις, καθώς η παραγωγή της χώρας ήταν ήδη πολύ χαμηλή (κάτω από 1% της παγκόσμιας παραγωγής) λόγω των χρόνιων κυρώσεων και της κακής κατάστασης των υποδομών. Μακροπρόθεσμη προοπτική: Αν οι ΗΠΑ καταφέρουν να σταθεροποιήσουν τη χώρα και να προσελκύσουν επενδύσεις στον πετρελαϊκό τομέα, η αύξηση της προσφοράς θα μπορούσε μελλοντικά να ρίξει τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου. Ωστόσο, αναλυτές εκτιμούν ότι αυτό θα απαιτήσει χρόνια και επενδύσεις άνω των 110 δισ. δολαρίων.
2. Ασφαλή Καταφύγια (Χρυσός και Ασήμι)
Λόγω της γεωπολιτικής αβεβαιότητας, πολλοί επενδυτές στράφηκαν σε «ασφαλή καταφύγια»: Η τιμή του χρυσού σημείωσε άνοδο περίπου 1,8% αμέσως μετά την είδηση, ξεπερνώντας τα 4.400 δολάρια ανά ουγγιά. Το ασήμι ενισχύθηκε κατά 3,5%, καθώς η αγορά ανησυχεί για το ενδεχόμενο κλιμάκωσης της έντασης μεταξύ ΗΠΑ και των συμμάχων της Βενεζουέλας (Κίνα, Ρωσία).
3. Γεωπολιτικοί Κίνδυνοι και Διεθνείς Σχέσεις
Η οικονομία επηρεάζεται έμμεσα από τη διπλωματική πόλωση: Σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας: Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου της Βενεζουέλας. Τυχόν έλεγχος των πόρων της χώρας από τις ΗΠΑ μπορεί να εντείνει τον οικονομικό πόλεμο μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων. Περιφερειακή Αστάθεια: Υπάρχει φόβος για διαταραχές στη Λατινική Αμερική, κάτι που θα μπορούσε να επηρεάσει τις αναδυόμενες αγορές της περιοχής.
4. Το «Τέλος» ενός Παράνομου Οικονομικού Κόμβου
Η πτώση του καθεστώτος Μαδούρο θεωρείται πλήγμα για τα δίκτυα που χρησιμοποιούσαν τη Βενεζουέλα για την παράκαμψη κυρώσεων και το ξέπλυμα χρήματος (π.χ. από το Ιράν). Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αναδιάταξη των παράνομων οικονομικών ροών διεθνώς. Σύνοψη: Ενώ η σύλληψη προκάλεσε σοκ, η παγκόσμια οικονομία δεν φαίνεται να απειλείται με κρίση, καθώς η Βενεζουέλα ήταν ήδη οικονομικά απομονωμένη. Η αγορά «προεξοφλεί» μια σταδιακή ομαλοποίηση, αλλά παραμένει σε εγρήγορση για τυχόν αντίποινα ή γενικευμένη αστάθεια.
Οι κινητοποιήσεις των αγροτών και τα μπλόκα στις Εθνικές Οδούς επαναφέρουν στο προσκήνιο ένα διαχρονικό ερώτημα: πού τελειώνει το δίκαιο αίτημα και πού αρχίζει η οικονομική ουτοπία; Τα τέσσερα βασικά τους αιτήματα — κατώτατες εγγυημένες τιμές, αφορολόγητο πετρέλαιο, πλαφόν στο αγροτικό ρεύμα και πλήρης κάλυψη ζημιών από τον ΕΛΓΑ — εκφράζουν πραγματικές αγωνίες επιβίωσης. Όμως η οικονομία δεν λειτουργεί με ευχές, αλλά με ισορροπίες.
Η έννοια της κατώτατης εγγυημένης τιμής στα τρόφιμα, για παράδειγμα, ακούγεται δίκαιη σε θεωρητικό επίπεδο: κανένας παραγωγός δεν πρέπει να πουλά κάτω από το κόστος. Όμως η παγκόσμια οικονομία δεν είναι στατική. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η ενεργειακή κρίση, οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες απέδειξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι οι τιμές δεν μπορούν να «παγώσουν» με νόμους. Σταθερές τιμές σε έναν κινούμενο κόσμο οδηγούν είτε σε ελλείψεις είτε σε αύξηση του κόστους για τον καταναλωτή. Ρεαλιστική μπορεί να είναι μόνο μια ευέλικτη μορφή προστασίας, με αναπροσαρμογές βάσει του κόστους παραγωγής — όχι μια μόνιμη διοικητική τιμή.
Το αίτημα για αφορολόγητο πετρέλαιο, αντίθετα, είναι από τα πιο προσγειωμένα και εφαρμόσιμα. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η αγροτική παραγωγή στηρίζεται ακριβώς μέσω μειωμένων φόρων στο καύσιμο. Εδώ το ζήτημα δεν είναι η οικονομική αδυναμία, αλλά η πολιτική επιλογή και ο τρόπος διαχείρισης των δημοσίων εσόδων. Το αφορολόγητο πετρέλαιο, το θέλουν άραγε μόνο για τα αγροτικά μηχανήματα ή και για τα ι.χ αυτοκίνητα τους?
Το πλαφόν στο αγροτικό ρεύμα βρίσκεται κάπου στη μέση. Σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή της ενέργειας μετά το 2022, τα προσωρινά πλαφόν ήταν αναγκαία. Όμως ένα μόνιμο και γενικευμένο πλαφόν δημιουργεί σοβαρές στρεβλώσεις και τεράστιο δημοσιονομικό βάρος. Η λύση μπορεί να είναι μόνο στοχευμένη και χρονικά περιορισμένη, όχι καθολική και μόνιμη.
Το πιο συναισθηματικά φορτισμένο αίτημα είναι αυτό της πλήρους, 100% κάλυψης των ζημιών από τον ΕΛΓΑ. Με την κλιματική αλλαγή, οι φυσικές καταστροφές έχουν πάψει να είναι «εξαιρέσεις» και τείνουν να γίνουν ο κανόνας. Αν το κράτος αναλάμβανε πλήρη αποζημίωση για κάθε ζημιά, το ασφαλιστικό σύστημα απλώς θα κατέρρεε οικονομικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αγρότες πρέπει να μένουν απροστάτευτοι, αλλά ότι η λύση βρίσκεται σε ένα μεικτό σύστημα: κρατική στήριξη, ιδιωτική ασφάλιση, ταχύτερες εκτιμήσεις και δικαιότερες αποζημιώσεις — όχι σε απόλυτες υποσχέσεις.
Η ουσία είναι μία: οι αγρότες έχουν δίκιο όταν λένε ότι το κόστος παραγωγής έχει ξεφύγει και ότι το εισόδημά τους πιέζεται ασφυκτικά. Όμως σε αρκετά σημεία τα αιτήματά τους συγκρούονται με τη σκληρή πραγματικότητα μιας οικονομίας που επηρεάζεται από πολέμους, ενέργεια, διεθνείς αγορές και κλιματικές αλλαγές. Το κράτος, από την άλλη, συχνά απαντά με ημίμετρα, καθυστερήσεις και ασάφειες, τροφοδοτώντας την αγανάκτηση αντί να την εκτονώνει.
Αν δεν υπάρξει ένας ειλικρινής διάλογος χωρίς υποσχέσεις που δεν μπορούν να τηρηθούν, οι δρόμοι θα ξανακλείνουν. Και κάθε φορά, η σύγκρουση θα γίνεται πιο σκληρή — όχι γιατί οι αγρότες ζητούν πολλά, αλλά γιατί η οικονομική πραγματικότητα δεν συγχωρεί τις αυταπάτες.
Αναφέρεται στη Συνωμοσία της Πυρίτιδας του 1605, όταν ο Γκάι Φωκς (Guy Fawkes) και άλλοι συνωμότες προσπάθησαν να ανατινάξουν το Κοινοβούλιο της Αγγλίας, με σκοπό να δολοφονήσουν τον βασιλιά Ιάκωβο Α΄ και να αποκαταστήσουν τον καθολικισμό στη χώρα.
Από τότε, η 5η Νοεμβρίου γιορτάζεται στην Αγγλία ως Νύχτα του Γκάι Φωκς (Guy Fawkes Night), με πυροτεχνήματα, φωτιές και ομοιώματα του Φωκς που καίγονται στις φλόγες.
Στη σύγχρονη εποχή, το πρόσωπο του Γκάι Φωκς έγινε σύμβολο της εξέγερσης ενάντια στην τυραννία, κυρίως μέσα από την ταινία V for Vendetta και τη χαρακτηριστική μάσκα που φέρει το όνομά του.
Tο Halloween έχει μια μακρά ιστορία που, αν και σήμερα έχει κυρίως εμπορικό και ψυχαγωγικό χαρακτήρα, προέρχεται από παλαιές παγανιστικές και αποκρυφιστικές παραδόσεις. Ας το δούμε βήμα-βήμα, από αποκρυφιστικής σκοπιάς…
1. Οι αρχές του Samhain
Το Halloween προέρχεται από τη Κελτική γιορτή Samhain (προφέρεται «Σάουιν»), που σημαίνει “τέλος του καλοκαιριού”. Για τους αρχαίους Δρυΐδες (ιερείς των Κελτών):
Το Samhain ήταν η νύχτα όπου ο κόσμος των ζωντανών και των νεκρών γινόταν ένα.
Πίστευαν ότι τα πνεύματα των νεκρών μπορούσαν να επιστρέψουν στη γη.
Οι άνθρωποι άναβαν φωτιές (bonfires) και φορούσαν προσωπεία για να προστατευτούν ή να μπερδέψουν τα κακά πνεύματα.
Αυτό το σημείο — η διάνοιξη της “πύλης” ανάμεσα στους κόσμους — είναι το αποκρυφιστικό κέντρο της εορτής.
2. Το πέπλο μεταξύ των κόσμων
Στην εσωτερική παράδοση και τον αποκρυφισμό, η περίοδος του Samhain θεωρείται:
Η πιο “λεπτή” στιγμή του χρόνου, όπου το “πέπλο” μεταξύ υλικού και πνευματικού κόσμου είναι πιο διάφανο.
Ιδανική για επικλήσεις, μαντεία, επικοινωνία με πνεύματα και τελετές μετάβασης.
Για αυτό, αποκρυφιστικές σχολές (όπως νεοπαγανιστικές, Wicca, και ερμητικές παραδόσεις) θεωρούν το Halloween ως:
“Η νύχτα της ενόρασης, της ενδοσκόπησης και της τιμής προς τους νεκρούς.”
3. Οι μάσκες και τα φανάρια (Jack-o’-lantern)
Στον αποκρυφισμό:
Η μάσκα συμβολίζει τη μεταμόρφωση, την προσωρινή αλλαγή της ταυτότητας και την επαφή με τις “σκιώδεις” πτυχές του εαυτού.
Το κολοκύθι με κερί (Jack-o’-lantern) προέρχεται από την ιρλανδική παράδοση του “Jack the Lantern”, μιας ψυχής που περιπλανάται ανάμεσα στους κόσμους — σύμβολο της ψυχής που δεν βρίσκει ανάπαυση.
4. Στη σύγχρονη εσωτερική ερμηνεία
Για τους σύγχρονους αποκρυφιστές, το Halloween/Samhain:
Αντιπροσωπεύει το τέλος ενός κύκλου και την αναγέννηση μέσα από το σκοτάδι.
Είναι μια “νύχτα των σκιών”, κατά την οποία αναγνωρίζουμε:
Την παροδικότητα της ζωής.
Την ύπαρξη των “σκιών” — των κρυφών μας φόβων και επιθυμιών.
Θεωρείται χρονικό ορόσημο για μαγικές εργασίες που αφορούν:
απελευθέρωση,
επικοινωνία με προγόνους.
καθαρμό,
5. Η Χριστιανική αντιπαράθεση
Η Εκκλησία, θέλοντας να απορροφήσει το έθιμο, καθιέρωσε:
Την Ημέρα των Αγίων Πάντων (All Saints’ Day) την 1η Νοεμβρίου.
Και την παραμονή, All Hallows’ Eve, έγινε σταδιακά Halloween.
Ωστόσο, πολλές αποκρυφιστικές και νεοπαγανιστικές ομάδες διατήρησαν τα παλαιά νοήματα, θεωρώντας τη νύχτα αυτή “πνευματική πύλη”.
Ο όρος «Πληρωμένο Troll» συνήθως χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάποιον που πληρώνεται για να δημοσιεύει προκλητικό, παραπλανητικό ή χειριστικό περιεχόμενο στο διαδίκτυο, με σκοπό να προωθήσει μια συγκεκριμένη ατζέντα, να δυσφημήσει ένα πρόσωπο ή μια ομάδα ή να επηρεάσει την κοινή γνώμη. Τέτοιοι «επαγγελματίες» μπορούν να αξιοποιηθούν απο πολιτικά κόμματα και απο επιχειρήσεις, ως μέσο προσβολής του υπάρχοντος ανταγωνισμού.
Αυτά τα άτομα δραστηριοποιούνται συχνά σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, forum ή στα σχόλια άρθρων, και ενδέχεται να:
Παριστάνουν τους απλούς χρήστες ενώ εργάζονται συγκαλυμμένα για πολιτικά κόμματα, εταιρείες δημοσίων σχέσεων, κρατικούς φορείς ή επιχειρήσεις.
Διαδίδουν προπαγάνδα ή παραπληροφόρηση.
Παρενοχλούν ή δυσφημούν αντίπαλες φωνές.
Προσπαθούν να εκτρέψουν ή να κυριαρχήσουν σε διαδικτυακές συζητήσεις.
Αυτή η δραστηριότητα αναφέρεται επίσης με ευρύτερους όρους όπως «πόλεμος πληροφόρησης» ή «ψευδο-κινητοποίηση πολιτών» (γνωστό και ως astroturfing, δηλαδή μια καμπάνια που προσποιείται ότι έχει λαϊκή υποστήριξη αλλά στην πραγματικότητα είναι οργανωμένη).
Πόσα πληρώνεται συνήθως ένα «τρολ»; Πόσο κοστίζει αυτή η παραπληροφόρηση?
Οργανωμένες ομάδες :
Συνήθως λειτουργούν σε χώρες με χαμηλό εργατικό κόστος (π.χ. Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Φιλιππίνες).
Τα trolls μπορεί να πληρώνονται 300 έως 700 δολάρια τον μήνα (αντίστοιχα σε Ευρώ), μερικές φορές και λιγότερα.
Έχουν ως ρόλο την παραγωγή μαζικών σχόλιων, αναδημοσιεύσεων, likes, διαδικτυακών επιθέσεων, κ.λπ.
Συχνά εργάζονται σε «γραφεία» με δεκάδες ή εκατοντάδες άτομα.
Μεσαίου επιπέδου παραγωγοί περιεχομένου :
Καλύτεροι στη γλώσσα και ικανότεροι στη δημιουργία άρθρων, tweets ή ψευδών ειδήσεων.
Μπορεί να πληρώνονται 1.000–3.000 δολάρια τον μήνα, ειδικά αν μιλούν πολλές γλώσσες ή στοχεύουν σε δυτικούς αναγνώστες – θεατές.
Υψηλόβαθμοι ειδικοί στην παραπληροφόρηση ή “σύμβουλοι επιρροής”:
Εδώ μιλάμε για επαγγελματίες, με αμοιβές 5.000–15.000+ δολάρια τον μήνα ή ανά project.
Μπορεί να είναι ειδικοί σε PR (δημόσιες σχέσεις), ψυχολογία ή ανάλυση δεδομένων.
Συνεργάζονται με κυβερνήσεις ή λόμπι για στρατηγικές επιρροής, όχι απλώς για αναρτήσεις.
Ποιο είναι όμως το πραγματικό κόστος της παραπληροφόρησης;
Το οικονομικό και κοινωνικό κόστος μπορεί να φτάσει τα δισεκατομμύρια. Παραδείγματα:
Δημόσια υγεία: Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID, η παραπληροφόρηση για τα εμβόλια οδήγησε σε καθυστέρηση ή άρνηση εμβολιασμού, απώλεια ζωών και τεράστιες απώλειες σε ΑΕΠ.
Εκλογές: Η χειραγώγηση της κοινής γνώμης μπορεί να αλλάξει εκλογικά αποτελέσματα, να προκαλέσει κοινωνική αναταραχή ή να απαιτήσει τεράστιες επενδύσεις σε αντιπαραπληροφόρηση.
Φήμη επιχειρήσεων: Μια ψεύτικη εκστρατεία μπορεί να καταρρίψει την αξία μιας εταιρείας στο χρηματιστήριο ή να διαλύσει την εμπιστοσύνη των καταναλωτών.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για την Ελλάδα :
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα οργανωμένης παραπληροφόρησης στην Ελλάδα αφορά τη διάδοση ψευδών ειδήσεων κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19. Σύμφωνα με μελέτη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, εντοπίστηκαν περιπτώσεις όπου πληρωμένα τρολ και αυτοματοποιημένοι λογαριασμοί (bots) χρησιμοποιήθηκαν για τη διάδοση ψευδών πληροφοριών σχετικά με τα εμβόλια και τα μέτρα προστασίας. Αυτές οι ενέργειες είχαν ως στόχο να δημιουργήσουν σύγχυση και να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, υπονομεύοντας τις προσπάθειες των υγειονομικών αρχών.
Επιπλέον, κατά την προεκλογική περίοδο, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις όπου πολιτικές ομάδες και πληρωμένα τρολ προσπάθησαν να υπονομεύσουν δημοσιογραφικές αποκαλύψεις και να επηρεάσουν τη δημόσια συζήτηση. Αυτές οι πρακτικές περιλαμβάνουν τη διάδοση ψευδών ειδήσεων και την παρενόχληση δημοσιογράφων μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν πώς η παραπληροφόρηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για την επίτευξη πολιτικών ή άλλων σκοπών, επηρεάζοντας τη δημόσια γνώμη και υπονομεύοντας τη δημοκρατική διαδικασία.
Μπορείτε επίσης να διαβάσετε τις παρακάτω εξαιρετικές δημοσιεύσεις, οι οποίες είναι διπλωματικές εργασίες, σε σχετικά αντικείμενα με το άρθρο μου. Είναι αρκετές σελίδες η κάθε μια εργασία, θα σας κουράσουν και λίγο τα τεχνικά αντικείμενα – ιδίως της γλώσσας Προγραμματισμού Python (κούρασαν εμένα που εχω σπουδάσει προγραμματισμό και ανάλυση λογισμικού), αλλά μπορώ να πώ οτι είναι πολύ καλά δομημένες εργασίες.
Ο Έλληνας γενικότερα είναι θερμοκέφαλος, και δεν ξέρει να διαχειρίζεται τα συναισθήματα του. Εν προκειμένω, και στις δύο πλευρές, υπάρχει λάθος στη διαχείριση της κατάστασης.
1) Ο πολίτης δέν θα έπρεπε να κορνάρει. Από τη στιγμή που βλέπει ότι υπάρχει δύναμη της Αστυνομίας στο μέρος, οφείλει να περιμένει να διευθετηθεί η κατάσταση. Όταν θα γίνει αυτό, θα του κάνουν σήμα να φύγει. Δεν έχει σημασία πόσο βιάζεται ή όχι, είναι τέτοια η μέρα, που όταν βγει έξω με το αυτοκίνητο, υπάρχει πιθανότητα να καθυστερήσει. Ο πολίτης πρέπει να καταλάβει ότι ο Αστυνομικός είναι εκεί, για να τον προστατέψει. Αν δεν υπήρχε Αστυνομία στους δρόμους, θα είχε καεί όλη η Αθήνα και θα είχε σκοτωθεί και κόσμος. Τέλος, για όσους λένε ότι η Αστυνομία αποκλειστικά προκαλεί αυτά τα επεισόδια, το 2017, η Αριστερή δικηγόρος που έφαγε φωτοβολίδα στο γόνατο, την έφαγε από Αναρχικό, και την έσωσαν Αστυνομικοί όπως μπορούσαν. Αν δεν υπήρχε Αστυνομία να κινδυνεύσει, θα ήμασταν μια ζούγκλα.
2) Ο Αστυνομικός, δέν θα έπρεπε να μιλήσει έτσι. Είναι σε αυτή τη δουλειά, η οποία έχει μια πίεση, έχει αρκετή αρνητική συναισθηματική φόρτιση. Πρέπει να μπορεί να το διαχειριστεί όλο αυτό. Εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που έχασε την ψυχραιμία του. Ο Αστυνομικός υπηρετεί το Νόμο, ΔΕΝ είναι ο Νόμος. Σε κάποιες περιπτώσεις, εννοείται ότι θα πρέπει να φωνάξει, και να βγάλει ένα άγριο πρόσωπο προς τα έξω. Το θέμα είναι, ξέρει πότε να το κάνει? Όταν θα είναι να συλλάβει τον άγριο εγκληματία (βιαστή, δολοφόνο κλπ), τότε θα πρέπει και ο Αστυνομικός να γίνει άγριος. Εν προκειμένω, ο άνθρωπος στο αυτοκίνητο, ήταν απλά ένας πολίτης ο οποίος, δεν είχε τη στοιχειώδη υπομονή και ευφυΐα, για να καταλάβει τί γίνεται. Ο Αστυνομικός, δεν έπρεπε να του φωνάξει, δέν έπρεπε να χάσει την ψυχραιμία του. Αν ο πολίτης έβαλε τις φωνές στον Αστυνομικό, ο Αστυνομικός έχει κάθε δικαίωμα να τον συλλάβει για παρακώλυση, και επειδή είμαστε και θερμοκέφαλοι ως Έλληνες, αν ο πολίτης έβρισε τον Αστυνομικό, μπορεί επίσης να τον συλλάβει και για «Λόγω εξύβριση και προσβολή της αξιοπρέπειας και της υπόληψης».
Λύσεις υπάρχουν. Πολίτες και Αστυνομικοί έχουν δικαιώματα, κανείς όμως δεν πρέπει να παραβιάζει τα δικαιώματα του άλλου. Επίσης, ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από άλλους Μπάτσους, έχει ανάγκη από Αστυνομικούς…
Επειδή σε αρκετές συζητήσεις που έχω κατά καιρούς, διαπιστώνω ότι κάποιοι πιστεύουν ότι τη σημερινή εποχή, ο πόλεμος δεν γίνεται με Πεζικό, αλλά αποκλειστικά μέσα από νέες τεχνολογίες και Internet. Ναι, υπάρχει μια δόση αλήθειας σε αυτό, ότι τη σημερινή εποχή, υπάρχουν οι αντίστοιχες μονάδες Κυβερνοασφάλειας και Ειδικού Πολέμου, όπου εκεί επιστρατεύονται οι άριστοι επιστήμονες των ηλεκτρονικών υπολογιστών, Προγραμματιστές και Αναλυτές Συστημάτων με βαθιά γνώση του Internet, και υπονομεύουν τις δομές του εχθρού από απόσταση.
Όμως, όσο και αν προοδεύει η τεχνολογία, ποτέ το Πεζικό και οι χερσαίες δυνάμεις, δεν θα πάψουν να έχουν την πρωτοκαθεδρία στις πολεμικές επιχειρήσεις. Η Ρωσία είναι υπερδύναμη από μόνη της, και διαθέτει έναν από τους καλύτερους κυβερνοστρατούς. Η Ουκρανία, δανειοδοτείται με τεχνογνωσία, χρήμα και εξοπλισμό από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και οι δύο χώρες, παρά τις νέες τεχνολογίες που χρησιμοποιούν, χρησιμοποιούν Πεζικό κάθε εκπαίδευσης και βαθμίδας (απλό Πεζικό ή Μονάδες Ειδικών Επιχειρήσεων), για να πολεμήσουν τον εχθρό. Στο συγκεκριμένο βίντεο, βλέπουμε σε πραγματικό πλάνο, χρήση χαρακωμάτων και «αλεπότρυπας» (foxhole).
Τώρα τελευταία κοιτάζω ορισμένα προφίλ στο linkedIn, το μέσο κοινωνικής δικτύωσης για επαγγελματίες. Πρακτικά εκεί, ανεβάζει κάποιος το βιογραφικό του, και γνωρίζεται με άλλους επαγγελματίες. Διαπιστώνω λοιπόν τελευταία, ότι γυναίκες, κυριολεκτικά από το πουθενά, κατευθείαν μετά τις σπουδές τους, αναλαμβάνουν καθήκοντα συνήθως ως Assistant Manager σε τμήματα HR από εταιρείες, και μέσα σε 3-4 χρόνια το πολύ γίνονται Managers, στην ίδια ή σε άλλη εταιρεία.
Δυστυχώς, η τρέλα επεκτείνεται σε πιο εξειδικευμένα αντικείμενα, όπως αυτό της Ασφάλειας. Βλέπω το βιογραφικό κάποιας κυρίας, που υπολογίζω την ηλικία της κοντά στα 50. Σπούδασε Παιδοψυχολογία, εργάστηκε για 10 χρόνια σε αυτό το αντικείμενο, και μετά ξαφνικά, μεταπήδησε ως Assistant Operations Manager (Βοηθός Επιχειρησιακού Διευθυντή) σε μεγάλη εταιρεία Security, μετά συνέχισε σε άλλη μεγάλη εταιρεία ως Operations Manager η ίδια, και τώρα είναι Security Manager σε μεγάλο οργανισμό, δηλαδή Διευθύντρια Ασφαλείας.
Για να μην παρεξηγηθώ, δεν δίνω έμφαση στο περιστατικό, επειδή είναι γυναίκα, αν και τέτοια αλλαγή καριέρας, κυριολεκτικά από το πουθενά, και αναβαθμίσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα, παρατηρώ μόνο σε γυναίκες. Δίνω έμφαση, διότι σε κάποιους τομείς, ούτε μπορούμε ούτε και πρέπει να χρήζονται κάποιοι ως Managers, και σε κάποιες περιπτώσεις, θα έλεγα ότι αυτό θα μπορούσε να είναι και εγκληματικό. Στην Ασφάλεια, επιβάλλεται κάποιος να έχει αναπτύξει κάποιες ικανότητες, όπως η αναγνώριση υπόπτων, η κατανόηση της γλώσσας του σώματος, η πρακτική γνώση των κινδύνων και των δυσκολιών κάθε θέσης εργασίας του τομέα. Άλλες δυσκολίες έχουν οι Χρηματαποστολές, άλλες οι στατικές φυλάξεις εγκαταστάσεων, όπου και εκεί ακόμη υπάρχουν διαβαθμίσεις, αφού άλλη δυσκολία έχει να εκτελεί ένας φύλακας καθήκοντα Reception σε εταιρεία, άλλη να εκτελεί καθήκοντα Γραφείου Κίνησης, και άλλη να προστατεύει ένα εργοτάξιο. Επίσης άλλη δυσκολία και επικινδυνότητα υπάρχει σε Συνοδείες Επισήμων (V.I.P) και άλλη σε φυλάξεις αεροδρομίων.
Ο ρόλος του Operations Manager (Επιχειρησιακού Διευθυντή), είναι ένας ρόλος ο οποίος πρέπει να χαρακτηρίζεται από εμπειρία και πρακτική γνώση του αντικειμένου. Είναι ο άνθρωπος ο οποίος θα κληθεί να σχεδιάσει τη Στρατηγική Ασφαλείας, για έναν πελάτη. Αν δεν έχει πρακτική εμπειρία, έχοντας δουλέψει ως φύλακας ο ίδιος πιο πρώτα, τότε θα βγάλει ένα σχέδιο Ασφαλείας χωρίς καμία λογική, και οδηγίες οι οποίες πιθανόν να μην έχουν καμιά πρακτική αξία, αλλά να θέτουν και σε κίνδυνο τη ζωή της Ομάδας Ασφαλείας, που θα κληθεί να τις εκτελέσει.
Ο δε ρόλος του Διευθυντή Ασφαλείας σε οργανισμό, είναι ιερός, διότι πρέπει να διαθέτει πρακτική και θεωρητική εμπειρία επάνω στην Ασφάλεια, που θα πεί ότι με το πέρασμα των ετών, πρέπει να έχει περάσει από αρκετές διαφορετικές θέσεις στο «πεδίο» όπως λέμε και σε γραφεία, και εκτός αυτού, να έχει και το κατάλληλο ανώτατο εκπαιδευτικό υπόβαθρο (Πτυχίο και Master σε τομείς όπως HR, Στρατηγική και Ασφάλεια, Εγκληματολογία), ώστε να γνωρίζει εκτός από την Ασφάλεια, την τέχνη της Διαπραγμάτευσης και των Πωλήσεων, αλλά και την Επικοινωνία. Διότι θα πρέπει να επικοινωνήσει με όλους τους συνεργάτες του (κατώτερους, ισόβαθμους και ανώτερους), και να τους επηρεάσει όλους με θετικό τρόπο.
Σε κάποιους επαγγελματικούς τομείς, απλά δεν πρέπει ποτέ, να σκεφτόμαστε με βάσει τεχνοκρατικά κριτήρια.
Chris' s Blog 