Gisteraand is ek weer oor die vingers getik oor ek blogging so gruwelik afgeskeep het die afgelope paar maande (mind you, is al amper n jaar se afskeep as ek sien hoeveel posts regtig gedoen is). Ek is terug…alweer…in al my glorie.

(Nou hier is waar jy begin neurie….Here I am. This is me. There’s nowhere else on earth I’ll rather be… 😉 ) 

Soos menigte ander is ek so bly ’08 is iets van die verlede, en dat ’09 hier ingewals het. ‘n Jaar is agter die blad wat ekke nie wil oor he nie. ‘n Handjie vol pragtige bome is uit ons familie se tuin gepluk, en n pienk rosie het hul plek kom inneem. Maak nie saak hoeveel keer mens vir jouself  se kyk na die groter prentjie nie, daai eina trap ‘n diep spoor op die taaiste hart.

Soos die jaar end se kant toe gestaan het, het ek gekrap in my skatkis, en n paar kennisse afgestof en ‘n diamant of twee ontdek tussen die juwele wat reeds bymekaar gemaak is oor die jare heen.  Iets wat my gewoonlik opval met sulke soek en krap sessies, is hoe die tyd aanstap. Die tempo waarteen die dae begin en eindig. Die dae wat voel asof dit elke dag met 5 minute korter raak. Die jaar wat voel asof hy ten minste 3 maande somewhere geskip het terwyl jy naarstigtelik rondgedraf het op soek na maniere om oorlewing gemakliker te maak. Tyd hou altyd soveel beloftes in….maar dit ontneem ons van soveel dinge. As iets moet gebeur, wens ons tyd wil verby vlieg. As dit vlieg soek ons dit weer.  

Terwyl ek nog tyd het, terwyl my uurglas nog sand in het wil ek n verskil maak iewers. ‘n Nuwe hoofstuk kan nie begin voor n ander een nie afgesluit is nie. Ek hoop jy het toe jy die post begin lees het, play gedruk en die liedjie geluister. Indien nie, doen dit asb nou 😉

Iewers in my kwart eeu se bestaan weet ek dat mense te na gekom is. Mense is seergemaak. Daar was dae wat ek mense na aan my teleur gestel het ook. Soms ook myself. Ek het beloftes gemaak, en dit nie gehou nie. Nie almal was in my beheer nie, maar jou hart was. Jy het seergekry en het ongelukkig gevoel deur die dinge.

Ek gaan nie sit en vir elkeen vandag n brief skryf nie. Dit sou seker meer impak gehad het, maar ek verkies om die tyd wat ek spaar met al daai briefies skryf te gebruik en te bou op ons toekoms en die herinneringe wat gemaak moet word 😉 Vir n paar sou dit seker meer beteken het en meer realisties gevoel het, maar dit kom uit die diepte van my hart uit. Met die een sin hoop ek om jou te kan oortuig.

Ek is opreg jammer

….en nou kan die nuwe begin…..begin

*hugz*

My groot onbeplande verloffie is op n end, en ek is terug. Ek het my prioriteite bietjie geskuif, tyd en plek gemaak vir dinge wat ek maande en jare laas gedoen het. Sommer ook iets nuuts by geleer ook. Die breuk was goed vir my, en uiteindelik het blogging weer my lys begin haal van dinge wat ek geniet om te doen…

Die skool vakansies is amper op ons, en die groot hitte is besig om n wurgende greep om my keel te vorm. Vanoggend was een van die eerste oggende die jaar wat ek opgestaan het, en gevoel het hoe die humiditeit my longe plat druk. Hoe die aircon wat op 20 gestel is, nie die verligting bring wat ek voor hoop nie.  Omdraai en verder slaap issi eers n opsie nie. Opstaan en met die dag begin ook nie regtig nie. Jy wil net stil le, wil nie he jou liggaam moet besef die slaap termometertjie moet opskuif nie. Tot jy die wekker beloer en sien uitstel het jou ingehaal en jy moet jouself uit die bed uit kry, en so stadig moontlik die trappe afseil ondertoe en broodjies pak…

My nuutste projek is platejoggie speel. Ek geniet dit, maar voel noggi helemal so gemaklik soos ek dink ek met die tyd sal wees nie. Ek moet twee keer dink voor ek praat. Sommige dae speel ek net lekker musiek, en ander dae doen ek die tema ding, waar ek probeer dat al die liedjies pas by die tema.  Soos net n vrou kan, multitask ek soms so erg die kant, dat tot ek verstom terug staan om te kyk wat alles gebeur. My hande vat en doen dinge, en die oe kyk net wat gebeur. Is daai tipe ding soos om te tik sonder om op die keyboard te kyk. Die eerste ruk voel mens stomgeslaan dat jy dit regtig kan doen, maar met die tyd is dit net uhmmm ok…

Die nuwe aanvulling tot die familie is oppad, en stadig tel ons die dae af. 22 Dae om te gaan…

Lights! Camera! Action. Soos gewoonlik mis ek nou weer alles jong. Amper 24 uur later, lees ek eers van die groot dans wat skaars ‘n uur van my gedoen is. Nee nee, nie ‘n lekker langarm nie. Die dans vir veiligheid. Die dans van moedernatuur wat haar voetjies so hard stamp, dat geboue in mekaar tuimel, ‘n dans wat grond uit mekaar uit skeur. Jip, you guessed it. ‘n Aardbewing. Hier. Inni woestyn. 4 Van hulle.

Nou is my kop in over-drive. Waar ek vandaan kom, is ons net gewoond aan dans as jy koeëls naby jou hoor afgaan. Kyk dan twist jy lekker! Hier sit ek, ver van die “huis” af, en nou wonder ek. Wat de dinges doen jy as jy voel die grond onder jou verander in ‘n vibrator? As jy sien jou mure val jou aan, en die aarde maak orals sulke skrefies mondjies oop wat jou kan insluk? Op tv (flieks) hardloop die mense en gaan staan onder ‘n deur kosyn. Skielik dink ek, was dit regtig vir ‘n aardbewing, of was dit nou vir iets anders waaarvoor moedernatuur haar gewip het. Dan tref dit jou, jy is so oningelig soos kan kom…

As jy bly in ‘n 2x verdieping plek, en orals om jou toring die half-half huise bokant jou uit (helfte onder, ander helfte bo), waarheen hardloop jy? Waar duck en dive jy die décor wat jy gekies het, maar wat nou wys hulle like jou nie 😮

Is jy net so oningelig soos ek? Sal jy ook wonder wat nou as jy skielik besef jy moet reageer, of ken jy reeds al die antwoorde op elke moontlike ramp? *Sug*