Μεταπαραλογος

Είχες πάει στη συναυλία αλληλεγγύης στο Σπόρτινγκ. Φυσικά δε μπήκες μέσα. Ούτε μέχρι την είσοδο δεν έφτασες. Αλλά το χάρηκες. Χαμογέλασες όταν είδες 3.000 κόσμο έξω από το γήπεδο να μη φεύγει κι ας ήξερε ότι μέσα δεν πέφτει καρφίτσα.

Φεύγοντας όμως το σκέφτηκες και είπες ότι η αλληλεγγύη ξεκινά από μια συναυλία αλλά δεν φτάνει, θέλει πολύ δρόμο ακόμα.

Την Πέμπτη κατέβηκες στη μοτοπορεία. Το ήξερες ότι θα έχει κόσμο, φαινόταν μέρες πριν. Και πήγες στη Στουρνάρη και δεν πίστευες στα μάτια σου. 520 μηχανές μέτρησε κάποιος. Πόσοι να ήταν άραγε οι άλλοι, που δεν είχαν δικό τους μέσο και παρακαλούσαν για μια θέση; Πόσοι ήταν αυτοί που στεκόταν στο πεζοδρόμιο ψάχνοντας μια μηχανή χωρίς συνεπιβάτη, μήπως έρθουν κι αυτοί;

Είδες κόσμο και είδες αλληλεγγύη. Στα μικρά πράγματα, όταν ο διπλανός σου σου έδωσε κολλητική ταινία να καλύψεις τις πινακίδες, όταν ζήτησες να προσέχουν λίγο τη μηχανή και τα κράνη να πας στο περίπτερο και ήξερες ότι ακόμα και αν δεν τα πρόσεχε κανείς, εκεί θα τα έβρισκες. Και στα πιο μεγάλα, όταν είδες και άκουσες 1.000 άτομα να φωνάζουν ότι «οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι, στον κόσμο των αφέντικων είμαστ’ όλοι ξένοι», όταν στην Πειραιώς είδες μετανάστες να σε χαιρετάνε και να φωνάζουν γελώντας.

Την αλληλεγγύη την είδες και την επομένη, όταν άρχισαν να ανεβάζουν βίντεο και είδες αυτό το σχόλιο από κάτω: «All my support to all of those brothers who want freedom. My grandfather sang this music in the spanish civil war, seriusly, i cried. Greetings from Spain, be strong, keep fighting. SOCIAL REVOLUTION!!!»

Φεύγοντας από τη μοτοπορεία, είδες κάτι ακόμα, που δεν βλέπεις πια στους καθιερωμένους και κουρασμένους επιτάφιους που διοργανώνουν οι εργατοπατέρες. Είδες άγρια χαρά.

Τότε θυμήθηκες ότι μπορεί να σε πολεμάνε με ΜΑΤ και φασίστες, μπορεί να σε βρίζουν με τα ΜΜΕ, μπορεί να σε καταδιώκουν με τους εισαγγελείς, αλλά όσο υπάρχει αυτός ο κόσμος δεν πρόκειται να νικήσουν.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια-Τσαρουχά): Ευχαριστούμε.

Το λόγο έχει η κ. Φωτεινή Πιπιλή, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΙΠΙΛΗ: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αγαπητό Προεδρείο, ένα δευτερόλεπτο να απαντήσω στον κ. Ντόλιο. Αποδεικνύεται πόσο ευγενείς και δημοκράτες είμαστε εμείς οι υπόλοιποι, όταν δεν κραυγάζουμε, δεν ουρλιάζουμε και δεν χτυπιόμαστε για κατάπτυστες περιπτώσεις όπως του κ. Παναγούλη, που αμαύρωσε την ιστορία της Ελλάδας την περίοδο της χούντας και ο νοών νοείτω.

(από τα πρακτικά της Βουλής στη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό, 11/11/2012)

Καταλάβαμε. Όχι ότι δεν το ξέραμε από πριν, αλλά καλό είναι να μας υπενθυμίζετε ποιοι ακριβώς είστε εσείς οι νεοδημοκράτες, ποιος ο ρόλος σας στην νεώτερη ιστορία της χώρας, ποιοι τάιζαν τόσα χρόνια το φίδι της Χρυσής Αυγής και ποια η πραγματική ιδεολογία του κόμματος του Σαμαρά και των συν αυτώ.

Όπως για παράδειγμα του Δένδια που, συνεχίζοντας το ρεσιτάλ που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, έδωσε άλλο ένα σώου παλιάς καλής Δεξιάς σε τηλεοπτική εκπομπή, όπως γράφει και ο Αρκούδος. Το ξέρουμε ότι το Σύνταγμα έχει καταντήσει κουρελόχαρτο, αλλά δεν είναι και λίγο όταν κορυφαίος και προβεβλημένος υπουργός λέει ευθέως ότι η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να το τηρεί και πάρα πολύ.

Και επειδή δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις, σαν τη ζαρντινιέρα, λίγες μέρες πριν είχε προηγηθεί ο Χ. Αθανασίου. Ο πρώην αεροπαγίτης και νυν αναπληρωτής υπουργός που δεν του αρέσει οι βουλευτές να εκφράζουν ελεύθερα τη γνώμη τους, κάτι που ούτως ή άλλως δεν ισχύει. Ίσως ο υπουργός να το βλέπει πιο ρεαλιστικά από εμάς. Αφού οι περισσότεροι βουλευτές είναι πρόβατα που κάνουν ό,τι τους πει ο αρχηγός, γιατί να μην θεσμοθετήσουμε την κομματική πειθαρχία;

Τους ξέρουμε τους «ευγενείς και δημοκράτες» της Δεξιάς. Τους έχουμε ζήσει καλά στο πετσί μας. Δεν χρειάζονται άλλα υποννοούμενα και «νοών νοείτω» κύριοι και κυρίες της ΝΔ και της κυβέρνησης, μπορείτε να εκφράζεστε ελεύθερα.

Σας μάθαμε πια.

Ήμασταν πολλοί χτες. Πήγαμε και μείναμε όσο άντεξε ο καθένας, με βροχή, με χημικά, με κρότου-λάμψης, με τις αύρες να χρησιμοποιούν τις αντλίες κατά του πλήθους για πρώτη φορά (αν δεν με απατά η μνήμη μου). Αντέξαμε όσο αντέξαμε, με το να μοιραζόμαστε τις ομπρέλες, τον χώρο κάτω από τα πανό, τα ριοπάν. Οι πιο πολλοί είχαμε μάσκες, αλλά μας βοήθησε και η βροχή που ξέπλυνε κάπως τα χημικά. Κι αυτοί που κατέβηκαν δεν έμειναν απλά εκεί για 3-4-5 ώρες, αλλά το πάλεψαν όσο μπορούσε ο καθένας. Η νύχτα φωτίστηκε από τις δεκάδες μολότοφ κι από τις φωτοβολίδες, αλλά φωτίστηκε περισσότερο από τα συνθήματα και τα πρόσωπα του πλήθους.

Εσύ όμως δεν ήρθες. Δεν ήρθες, γιατί μετρηθήκαμε και βγήκαμε λιγότεροι απ’ όσοι έπρεπε να ήμασταν.

Δεν ήρθες, γιατί φοβόσουν τη βροχή, φοβόσουν τα επεισόδια, που να τρέχεις τώρα βραδιάτικα, έτσι κι αλλιώς με τις απεργίες δεν γίνεται τίποτα, είχες δουλειά, είχε Τσάμπιονς Λιγκ και χίλιους δυο άλλους λόγους που σκέφτεσαι για να δικαιολογήσεις -κυρίως στον εαυτό σου- το ότι σε κάθε πορεία εσύ είσαι στον καναπέ.

Δεν ήρθες, γιατί δεν έχεις μάθει στη ζωή σου να παλεύεις για τίποτα, αλλά μόνο να σχολιάζεις από μακριά. Είσαι προπονητής της εξέδρας, είσαι αυτός που λέει «αν ήμουν πρωθυπουργός για μια μέρα», αλλά στην πραγματικότητα είσαι κότα και το ξέρεις.

Δεν ήρθες, γιατί εσύ έχεις χίλια δυο προβλήματα. Οι άλλοι δεν έχουν, μόνο εσύ. Είσαι άνεργος, είσαι απλήρωτος, χρωστάς, αλλά σε έχουν πείσει ότι για όλα αυτά φταίνε αυτοί που κατεβαίνουν στο δρόμο και οι μετανάστες. Κι εσύ, σαν απαίδευτος νεοέλληνας έχεις μάθει να τα δέχεσαι όλα αυτά χωρίς αμφισβήτηση. Στην παρέα σου ξέρεις να βρίζεις την Τρέμη και τον Μανδραβέλη, αλλά είσαι τόσο τυφλός που δεν βλέπεις ότι την προπαγάνδα που σου περνάνε  την έχεις κάνει άποψη.

Δεν ήρθες, γιατί πριν από 4 μήνες ψήφισες αυτούς ακριβώς που χτες το βράδυ ψήφισαν «ΝΑΙ» στο να σε καταστρέψουν.

Σαμαρά ήθελες; Πάρε τώρα Σαμαρά.

Θέλατε τρικομματική; Πάρτε τώρα τρικομματική*.

*Του Leon.

Σήμερα κανονικά θα πήγαινα για αισιόδοξο ποστ. Με είχε γεμίσει αισιοδοξία η εικόνα του κατάμεστου Σπόρτινγκ και των φρακαρισμένων από κόσμο γύρω στενών. Χιλιάδες κόσμος, δεν μπορώ να υπολογίσω πόσοι, αλλά αν μέσα στο γήπεδο είχε 2.500-3.000 άτομα, έξω θα είχε άλλα τόσα. Και παλμός και συνθήματα και χαμόγελα.

Πριν από τη συναυλία όμως, ένας άνθρωπος βρέθηκε με σπασμένα μούτρα, δεμένος με αλυσίδα σε ένα δέντρο, κάπου στη Σαλαμίνα. Δεμένος με αλυσίδα σε δέντρο, μαλάκα μου.

Το πρόσωπο του ανθρώπου αυτού, το είδαμε όλοι. Τον είδαμε δαρμένο, εξευτελισμένο, πεταμένο στο χώμα. Δεμένος από το λαιμό, με αλυσίδα.

Το πρόσωπο του αφεντικού, δεν το είδαμε, αλλά το ξέρουμε. Δεν εννοώ ότι ξέρω ποιος είναι ο συγκεκριμένος, αν και πολύ θα το ήθελα. Αλλά δεν είναι εκεί η ουσία.

Το πραγματικό πρόσωπο του αφεντικού το βλέπουμε κάθε μέρα στο δρόμο, στις δουλειές, στις τράπεζες, στα πρωτοσέλιδα, στην τηλεόραση, παντού. Είναι ο νοικοκύρης που θέλει τάξη και ασφάλεια, ο επιχειρηματίας που δεν πληρώνει φόρους και μισθούς, αλλά έχει καταθέσεις στην Ελβετία, ο μαγαζάτορας που προτιμά τους μετανάστες για να τους έχει σαν δούλους, ο μπάτσος που χτυπάει στο κεφάλι ανθρώπους που έχουν τα χέρια δεμένα με χειροπέδες, ο χρυσαυγίτης που βγαίνει τα βράδια στον Άγιο Παντελεήμονα και ξυλοκοπεί όποιον βρει μπροστά του, μέχρι να έρθει η αστυνομία και να του πει να πάει σπίτι του, ο Σαμαράς, ο Δένδιας, ο Στουρνάρας, ο Βενιζέλος, οι εισαγγελείς και οι δικαστές, οι τηλεδημοσιογράφοι, οι εφοπλιστές, οι εκδότες κ.λ.π. Και βέβαια, τα χρυσαυγίτικα τσιράκια τους και τα φασιστοκαθάρματα που τους ψήφισαν.

Όλοι αυτοί  στις εκλογές του Ιουνίου μετρήθηκαν και βγήκαν πλειοψηφία. Η πλειοψηφία είναι αυτή που επέβαλε τον φασισμό στην ελληνική κοινωνία. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οι «κουκουλοφόροι», ούτε το πανεπιστημιακό άσυλο, ούτε το ΠΑΜΕ. Η πλειοψηφία, με την ψήφο της και την λευκή επιταγή στους φασίστες. Με το να αποδέχεται κάθε ρατσιστική επίθεση, επειδή «οι λαθρομετανάστες κλέβουν και σκοτώνουν». Με το να επικροτεί τις τηλεοπτικές σφαλιάρες των θρασύδειλων νεοναζί και να κάνει ότι δεν βλέπει τις μαχαιριές στους δρόμους. Με το να βάζει το «αλλά» μετά το «δεν είμαι ρατσιστής».

«Η μειοψηφία», λέει κάποιος, «μπορεί να έχει και δίκιο, αλλά η πλειοψηφία έχει πάντα άδικο». Αλλά ούτε με τα γνωμικά κάνουμε τίποτα, ούτε με το να εκφράζουμε τη θλίψη μας στο τουίτερ, ούτε με το να τα λέμε μεταξύ μας ή να περιοριζόμαστε σε δελτία τύπου.

Η συμμετοχή σε μια συναυλία αλληλεγγύης είναι η αρχή. Είναι ωραίο να βλέπεις 4-5-6.000 κόσμο να δίνει φωνάζει «παρών» ηθικά και οικονομικά. Όμως ο αντιφασισμός δεν εξαντλείται σε μια συναυλία. Καμία συναυλία συμπαράστασης δεν θα απαλύνει τον πόνο του μετανάστη που βρέθηκε σε μια ξένη χώρα, τσακισμένος και δεμένος με αλυσίδα σε ένα δέντρο. Κανένα δελτίο τύπου δεν θα σταματήσει τον επόμενο φασίστα που θα θελήσει να χτυπήσει, να μαχαιρώσει κάποιον επειδή είναι μετανάστης, ομοφυλόφιλος, απεργός, διαδηλωτής, απολυμένος. Ο αντιφασισμός έχει πολύ και δύσκολο δρόμο και χρειάζεται αποφασιστικότητα, οργάνωση και μαζικότητα.

Antifa σημαίνει επίθεση.

Χθες ήθελα να γράψω κάτι για τον Δένδια, με τίτλο «μας τρολάρει ο Δένδιας;». Ήθελα να γράψω για το πως απέρριψε τις καταγγελίες για τα βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ, πως έβγαλε ο ίδιος ιατροδικαστικές εκθέσεις, πως η αστυνομία του -μετά τους μετανάστες, τους αντιφασίστες, τους απεργούς, τους διαδηλωτές κ.λπ.- τώρα έχει αρχίσει να δέρνει και τουρίστες, για την απόφαση να φτιάξει τμήμα αντιμετώπισης της ρατσιστικής βίας και χίλια δυο άλλα. Δεν περίμενα βέβαια τίποτα καλύτερο από τον Δένδια του κουκουλονόμου, ο οποίος δείχνει πλέον να έχει απελευθερωθεί από οποιαδήποτε έννοια δημοκρατικότητας, πολιτικής υπευθυνότητας και σεβασμού προς τα δικαιώματα του πολίτη και κάνει το παιχνίδι του.

Τον Δένδια κατάφερε να παραγκωνίσει χτες ο αξεπέραστος Σαμαράς. Ο πρωθυπουργός που μιλάει με Παναγίες και Θεούς και αυτοί του απαντούν κι όλας.

Ούτε ο Δένδιας, ούτε ο Σαμαράς μας τρολάρουν. Αυτοί είναι. Βία, ΜΑΤ, στρατός να φυλάει δρόμους, συμπόρευση με νεοναζί, κολλητηλήκια με την εκκλησία, αστυνομική και δικαστική ασυδοσία, φίμωση κάθε ελεύθερης φωνής, κουκούλωμα σκανδάλων, κατάργηση δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αγώνες δεκαετιών, εξόφθαλμο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, χάρισμα φόρων σε φοροφυγάδες και πάει λέγοντας.

Δεν είναι τρολ, είναι κλασικοί δεξιοί του ’50, το έχω γράψει καμιά 10αριά φορές εδώ πέρα, αλλά δεν κουράζομαι να το επαναλαμβάνω. Στην κυβέρνηση Παπάγου θα είχαν αναλάβει υπουργεία πρώτης γραμμής. Στις κυβερνήσεις του εμφυλίου θα πήγαιναν αυτοπροσώπως στο αεροδρόμιο να παραλάβουν τον Βαν Φλιτ και σαν άλλοι Κανελλόπουλοι θα του έλεγαν «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας».

Τους ξέρουμε τι είναι και ακόμη κι αν δεν τους ξέραμε, φροντίζουν οι ίδιοι να μας το υπενθυμίζουν καθημερινά. Ξέρουμε και τον σοφό ελληνικό λαό. Αυτόν που τους ψήφισε δηλαδή και επέλεξε συνειδητά να επιστρέψει στη δεκαετία του ’50, με αντάλλαγμα το «ευρώ-θρησκεία-οικογένεια».

Το θέμα όμως είναι ότι έχουμε ήδη φτάσει στο ’50, το περάσαμε και το τρένο δεν σταμάτησε. Συνεχίζει και κανείς δεν ξέρει που θα καταλήξει και αν θα υπάρχει τρόπος επιστροφής από εκεί.

Συζητούσα με γνωστό για τα συνηθισμένα. Απολύσεις, μειώσεις μισθών, φτώχεια, κ.λπ. Η κουβέντα μας δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, σε κάποια στοιχειώδη συμφωνούσαμε, τουλάχιστον φαινομενικά, αν και ήξερα ότι ο συνομιλητής μου κινείται κάπου μεταξύ ΝΔ, Καμμένου και Μάνου, δεν τον λες πλούσιο, αλλά έβγαλε λεφτά στο εξωτερικό μην του τα πάρουν οι κομμουνιστές και γενικά έχει τη νοοτροπία «κοιτάμε τη δουλίτσα μας και τη ζωούλα μας και άσε τους άλλους να πεθαίνουν».

Κάποια στιγμή έκανε το κλασικό σχόλιο. «Δεν έχουμε καταλάβει ότι το πάρτυ τελείωσε». Τον ρώτησα ποιους εννοεί. «Όλους μας». Θόλωσα και για να μην του πω ποια ακριβώς είναι η άποψή μου για τις καταθέσεις του στο εξωτερικό, για το τι ψήφιζε τόσα χρόνια, για τις απόψεις του περί κράτους προνοίας, κ.λπ. έβαλα ένα τέλος στη συζήτηση και έφυγα.

Ποιο πάρτυ τελείωσε; Αυτό που γράφουν εδώ και 2-3 χρόνια οι δημοσιολόγοι των ΜΜΕ, ενστερνιζόμενοι το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου; Αυτό που λένε στα κανάλια οι υπάλληλοι των μεγαλοεργολάβων και των τραπεζών, οι οποίοι συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται γενναία από το κράτος; Αυτό που τονίζουν οι εκπρόσωποι των εφοπλιστών με τις ατελείωτες φοροαπαλλαγές;

Το 2002, την -κατά τα άλλα- χρυσή εποχή της Ελλάδας, όταν οι δρόμοι ήταν στρωμένοι με διακοσάευρα και στα δέντρα φύτρωναν επιδόματα, κατάφερα με τα χίλια ζόρια και μετά από αμέτρητες συνεντεύξεις να βρω μια δουλειά, για την οποία θα αρκούσε απολυτήριο λυκείου. Δουλειά μέσω εταιρείας ενοικίασης υπαλλήλων, με μισθό 650 ευρώ. Ποιος ήθελε να προσλάβει και να πληρώνει κάτοχο μεταπτυχιακού; Κανείς. Μετά από λίγους μήνες παραιτήθηκα, δεν άντεξα παραπάνω.

Δεύτερη δουλειά, μέσω γνωστού. Στον ένα μήνα μου έδειξαν την πόρτα. Αργότερα έμαθα ότι την θέση μου στο κάτεργο είχε πάρει κάποιος με καλύτερο κονέ.

Τρίτη απόπειρα. Αμισθί στην αρχή και βλέπουμε, γιατί «έτσι είναι σ’ αυτή τη δουλειά, μπαίνεις δοκιμαστικά και αν αξίζεις, μένεις». Δουλειά έξι μέρες τη βδομάδα, χωρίς άδεια, χωρίς αναρρωτικές.Έξι μήνες αργότερα, έχοντας πάρει μόνο υποσχέσεις, σηκώθηκα κι έφυγα. Ξανά βιογραφικά και συνεντεύξεις.

Τέταρτη δουλειά, πάλι μέσω γνωστού. Ωράριο 9 με 9, πρώτος μισθός 700 ευρώ κι αυτά με καθυστερήσεις. Κάποτε 15 μέρες, κάποτε 1 μήνα. Συμμετοχή σε απεργία ή διεκδίκηση δεδουλευμένων με οποιονδήποτε τρόπο, ισοδυναμούσε με απόλυση. Όχι με μισόλογα και υπονοούμενα. Ευθέως. Αυτή η ιστορία κράτησε κάμποσο καιρό, μέχρι που κάποτε πήρα την απόφαση ότι δεν μπορώ να ζω έτσι.

Και σήμερα αναρωτιέμαι. Αυτό ήταν το πάρτυ που τελείωσε; Αν ναι, τότε είτε είμαι μεγάλος μαλάκας είτε μεγάλος γκαντέμης.

Σήμερα, 19.10.2012 και μετά από πολλή περίσκεψη κατέληξα στο συνταρακτικό συμπέρασμα ότι δεν μας σώζει τίποτα. Δεν πρόκειται να δούμε ποτέ άσπρη μέρα, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, όλα θα γίνονται χειρότερα μέχρι που νομοτελειακά θα φτάσουμε στο μηδέν. Μετά δεν ξέρω.

Πολλοί έφτασαν στο ίδιο συμπέρασμα πολύ πριν από μένα. Απλά εγώ κοιμόμουν και ονειρευόμουν ψεύτικες ελπίδες. Δεν θα αναλύσω τι, πως και γιατί με κατέλαβε σήμερα ένα κύμα απαισιοδοξίας. Μπορεί να φταίει η είδηση του δάσκαλου που απειλούσε μαθητές με ξυλοδαρμό από νεοναζί, ίσως να φταίει η τραγελαφική εικόνα του Σαμαρά να αποτελειώνει ό,τι είχε απομείνει όρθιο, μετά την «πρόοδο» (λολ!) που είδαν στην Ελλάδα οι Ευρωπαίοι, ίσως να έχω απογοητευτεί από την ταλιμπανική εμμονή της πλειοψηφίας των πολιτών αυτής της χώρας να μην αντιδρούν σε τίποτα, ίσως να φταίνε χίλια δυο άλλα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου καθημερινά και τα οποία δεν θέλω και δεν μπορώ να γράψω στο μπλογκ για πολλούς λόγους.

Κάθε μέρα που περνά είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Εδώ και πολύ καιρό, ζούμε σαν τα φυτά. Άλλος καρφωμένος στην τηλεόραση, άλλος στο τουίτερ, άλλος στις μικρές αγγελίες, περιμένουμε να ακούσουμε την επόμενη άσχημη είδηση. Πόσα μας ζητάνε, πόσα θα μας πάρουν, ποιον συνέλαβαν οι ασφαλίτες, ποιον χτύπησαν τα ΜΑΤ, ποιος απολύθηκε, πότε θα ψηφιστούν τα μέτρα, ποιος μαλάκας είπε την τάδε μαλακία και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Κάθε μέρα νεύρα, κάθε μέρα αφορμή για καβγάδες, κάθε μέρα απελπισία.

Πλέον δεν περιμένω τίποτα καλό. Θα συνεχίσω τη ζωή μου όπως πριν, απλά δεν θα περιμένω τίποτα, γιατί όταν δεν περιμένεις τίποτα, δεν απογοητεύεσαι.

Το μόνο που ελπίζω είναι ότι μια μέρα θα χορέψουμε τον Χορό της Σιωπής πάνω στα κεφάλια όσων μας μαυρίζουν τη ζωή.

«Σήμερα εμφύλιος πόλεμος κηρύχθηκε από το κράτος. Όσους δεν σκοτώνουν τα μαχαίρια των φασιστών, τους στέλνουν στη φυλακή, με χουντικές δικαστικές αποφάσεις«, αναφέρουν στην επιστολή τους οι 15 αντιφασίστες που βασανίστηκαν στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ και θα τραβιούνται για καιρό στα δικαστήρια επειδή τα έβαλαν με τη Χρυσή Αυγή.

Κάποτε αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί υπερβολή. Πλέον είναι κυριολεκτικό. Το κράτος του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Κουβέλη, του ΜΑΤατζή 12-36, του χρυσαυγίτη και του εισαγγελέα έχει κηρύξει τον πόλεμο σε όποιον αντιστέκεται. Εδώ και καιρό, οι νόμοι εφαρμόζονται κατά το δοκούν. Τα συνταγματικά προστατευμένα δικαιώματα διαδηλωτών, απεργών και μεταναστών έχουν ανασταλεί μέχρι νεωτέρας.

Η κυβέρνηση αποφασίζει, η αστυνομία και η δικαιοσύνη εκτελούν σε συνεργασία με τους φασίστες και τα ΜΜΕ φροντίζουν για το περιτύλιγμα.

Αυτοί από τη μία, όσοι αντιστέκονται από την άλλη και στη μέση η πλειοψηφία του σοφού ελληνικού λαού που περιμένει έναν μεσσία να έρθει να τον σώσει.

Αλλά δεν πειράζει. «Όταν σε κυνηγούν τα ζόμπι μάλλον είσαι με τους ζωντανούς ακόμα«.

Αν ο Παβλόφ ζούσε και ήταν Έλληνας, θα του είχε προταθεί σίγουρα εκπομπή σε Σκάι ή Μέγκα και ενδεχομένως η θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Μάλλον θα είχε αρνηθεί τις προτάσεις, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Η Ελλάδα των μνημονίων, των «επαναστάσεων του αυτονόητου», των «φωνών της λογικής» κ.λπ. είναι ένα απέραντο πείραμα του Παβλόφ. Αρκεί κανείς να πει τη λέξη «συνδικαλιστής». Το κοινό, στην πλειοψηφία του, θα αντιδράσει γρυλίζοντας και βγάζοντας αφρούς από το στόμα.

Δείτε τι έχει γίνει το τελευταίο διάστημα. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες έχουν γίνει εκατοντάδες προσαγωγές και περίπου 25-30 συλλήψεις απεργών και συνδικαλιστών. Τα ΜΜΕ τεχνηέντως αποσιωπούν την ιδιότητα του απεργού και προτάσσουν του συνδικαλιστή. Το ότι οι 100+ προσαγωγές στο Πεντάγωνο αφορούσαν ανθρώπους που έχουν να πληρωθούν 6 μήνες και υποχρεώνονται να κάνουν 1 μεροκάματο τη βδομάδα, δεν φαίνεται να απασχολεί πολύ κόσμο. Το σημαντικό είναι ότι είναι συνδικαλιστές. Άρα καλά να πάθουν, γιατί αυτοί μας έφεραν εδώ που είμαστε.

Το ίδιο και σήμερα. Συνελλήφθησαν συνδικαλιστές της ΔΕΗ που -σύμφωνα με δηλώσεις τους- πήγαν να ελέγξουν το κατά πόσο οι μεγάλοι πελάτες της εταιρείας απολαμβάνουν και μεγάλες εκπτώσεις, την ώρα που όλοι οι άλλοι πληρώνουν σα μαλάκες. Ευκολάκι για τα ΜΜΕ. Λέμε το όνομα «Φωτόπουλος» και το πόπολο ζητά την κεφαλή του επί πίνακι.

Και την ίδια ώρα, αντιφασίστες και αντιφασίστριες υποβάλλονται σε βασανιστήρια επειδή τα έβαλαν με νεοναζί, συλληφθέντες σε διαδήλωση κατηγορούνται για κακουργήματα και διαπομπεύονται επισήμως από την αστυνομία, βουλευτές και οπαδοί της Χρυσής Αυγής απειλούν με δολοφονίες και επιδεικνύουν όπλα, χωρίς αυτό να θεωρείται επιλήψιμο κ.ο.κ.

Σχεδόν κάθε μέρα πια συλλαμβάνονται και κακοποιούνται άνθρωποι που διαμαρτύρονται ενάντια στο ρατσισμό, στη φτώχεια και στην κατάργηση δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αίμα και αγώνες. Ωστόσο η κοινωνία, σαν το σκυλάκι του Παβλόφ, δεν γαυγίζει. Έχει μάθει να κάθεται στη γωνιά της, να παρακαλάει για κανένα ξεροκόμματο και να τα βάζει με αυτούς που της υποδεικνύουν. Έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που ακόμα και την ίδια να ρίξουν σε ένα μπουντρούμι, θα το θεωρήσει φυσιολογικό και θα ψάχνει να βρει που έφταιξε και θύμωσαν τα αφεντικά της.

Τέτοια επιτυχία, ούτε ο ίδιος ο Παβλόφ δεν θα την περίμενε.

Πριν από λίγο καιρό είχα πάει σε ένα ΑΤ για δουλειά. Σε αντίθεση με την φωτογραφία στο μπλογκ και στο τουίτερ, δεν κυκλοφορώ καθημερινά με αντιασφυξιογόνο μάσκα και κουκούλα, αλλά είμαι σαφώς πιο ευπρεπής. Επίσης, λόγω της δουλειάς μου, μερικές φορές τα ντουβάρια που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά ως μπάτσοι νομίζουν ότι τρέφω αισθήματα συμπάθειας προς το πρόσωπό τους.

Εκείνη τη μέρα έπεσα σε έναν αστυνομικό, περίπου 10 χρόνια μικρότερο από μένα, ο οποίος -την ώρα που με εξυπηρετούσε- θεώρησε ότι ήμουν το κατάλληλο πρόσωπο για να εκφράσει τον θυμό του για τις περικοπές στον μισθό του, χωρίς να έχω ανοίξει συζήτηση για το θέμα και χωρίς να έχει προηγηθεί τίποτα σχετικό. Μάλλον άκουγε ειδήσεις στο ραδιόφωνο και του ήρθε η επιφοίτηση.

-Μας έχουν διαλύσει. Δουλεύουμε για 700 και 800 ευρώ.

-Δεν με ενδιαφέρουν τα παράπονα του κλάδου σας.

Αμέσως του κόπηκε η φόρα. Μαζεύτηκε.

-Κι εμείς εργαζόμενοι είμαστε, κύριε. Εντολές εκτελούμε.

-Με βαριά καρδιά, ε;

Ο διάλογος τελείωσε εκεί. Μου έδωσε το χαρτί που ήθελα κι έφυγα.

Φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν πολλοί που στη θέση μου θα έδειχναν κατανόηση, θα συμφωνούσαν, θα του έλεγαν «αχ τι τραβάτε κι εσείς, ρισκάρετε τη ζωή σας κάθε μέρα» και άλλα τέτοια δακρύβρεχτα.

Σόρι, αλλά η συμπάθεια προς τους ένστολους μας τελείωσε εδώ και χρόνια. Όταν κλωτσάς πεσμένους ανθρώπους στο κεφάλι, όταν χτυπάς με την ξύλινη λαβή του γκλοπ ή με πυροσβεστήρα, όταν γρονθοκοπείς συλληφθέντες μέσα στο τμήμα, όταν κάνεις προσαγωγές με βάση το χρώμα του δέρματος, όταν πέφτεις με τη μηχανή πάνω σε διαδηλωτές, όταν ρίχνεις κρότου-λάμψης σε ευθεία βολή, όταν βάζεις παιδιά να χαστουκίζουν το ένα το άλλο για να σπας πλάκα, όταν ζωγραφίζεις σβάστικες στο κράνος σου, όταν πυροβολείς άοπλους πολίτες, όταν πετάς αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς στο πλήθος, έχεις χάσει το δικαίωμα να λες ότι εκτελείς εντολές, ότι εσύ απλά κάνεις τη δουλειά σου. Έχεις χάσει το δικαίωμα να αυτοαποκαλείσαι εργαζόμενος.

Συμπάθεια και κατανόηση ζήτα από τα αφεντικά σου. Εμείς είμαστε στην απέναντι πλευρά.