Στην περίφημη μάχη του Βατερλώ 204 χρόνια πρίν, στις 18 Ιουνίου 1815, καθοριστικό ρόλο στην ήττα του Ναπολέοντα έπαιξαν οι εφεδρείες που είχε στη κατοχή του ο αντίπαλος και συγκεκριμένα ο Πρώσσος Μπλύχερ, ο οποίος έφθασε πρώτος στο Βατερλώ και ενώθηκε με τις δυνάμεις των Βρεταννών υπό τον Γουέλινγκτον, νικώντας έτσι σε αυτόν τον αγώνα ταχύτητας τον Γκρουσσύ. Ο Γάλλος στρατηγός εξαιτίας καθυστερήσεων, αργοποριών και εσφαλμένης αξιολόγησης του επείγοντος δεν έφτασε εγκαίρως. Κι έτσι, η πιο αμφίρροπη μάχη εκείνου του αιώνα έληξε με νικητές τους Άγγλους και τους Πρώσσους.

Το δίδαγμα της μάχης αυτής είναι ένα: όποιος έχει εφεδρείες και τις βάλει πρώτος στη σκακιέρα κερδίζει.  Όποιος πρόλαβε, εν ολίγοις.

Οι εφεδρείες λοιπόν, των κουταλούχων -ή των νόμιμων ιδιοκτητών κατά δική τους ομολογία- της εξουσίας ήταν πιο πολλές, αλλά κυρίως από καιρό προετοιμασμένες: Το Ποτάμι ιδρύθηκε για να διαλυθει (;) εις τα εξ ων συνετέθη πριν τις εκλογές (4% στις εκλογές Σεπτεμβρίου 2015)· η Ένωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη από 3,44% στο 1,24%· το ναζιστικό κόμμα της Χ.Α. από 7% στο 2,94%· οι Ανεξάρτητοι Έλληνες που δεν κατέβηκαν στις εκλογές και πολλοί επέστρεψαν στο μαντρί (3,7% στις εκλογές του Σεπτέμρβη 2015). Εαν λοιπόν αθροίσουμε τη διαφορά των ποσωστών τους, από τις εκλογές του 2105 και του 2019, θα δούμε ότι δίνουν έναν εκπληκτικό 14% το οποίο μετακινήθηκε σχεδόν σύσσωμο στην ΝΔ. Η ΝΔ από 28,10% έφτασε στην αυτοδυναμία με ποσοστό 39,85%. Δώδεκα (12) μονάδες άνοδο. Από το ποσοστό των μικρών κομμάτων μοιράστηκε και στον Βελόπουλο και έφτασε στο 3,7%. Αυτός δε, είναι σαφέστατα μελλοντική εφεδρεία για όποτε γίνουν εκλογές. Οι νομείς της εξουσίας (πολιτικοί, επιχειρηματίες, ελίτ γενικά) έχουν από τώρα έτοιμους στρατιώτες για να προστατεύσουν τον βασιλιά. Ο  Μητσοτάκης άντλησε και μερικούς ψήφους από αντιΣυριζα αριστερούς (οι οποίοι ως γνωστόν θέλουν να παραμείνουν άσπιλοι και καθαροί) και ορίστε η αυτοδυναμία. Τα νούμερα δεν κάνουν λάθος.

Το παράδειγμα του Ποταμιού είναι ενδεικτικό: Δημιουργήθηκε από συγκεκριμένα πολιτικά και οικονομικά κέντρα για να ανακόψει την πορεία του Τσίπρα στην εξουσία το 2012, πράγμα το οποίο επέτυχε, και την κατάλληλη στιγμή το απέσυραν, ξεπληρώνοντας βέβαια γραμμάτια στον Θεοδωράκη και τους αυλικούς του, πχ. η θέση του γενικού γραμματέα αθλητισμού στον Μαυρωτά. Εξάλλου ποιος μπορεί να λησμονήσει τον ισχυρισμό του Θεοδωράκη πως «πολλοί από αυτούς που βγαίνουν τώρα στις πλατείες και φωνάζουν για τις Πρέσπες μας έλεγαν μην τολμήσετε να μην ψηφίσετε τη συμφωνία»;

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, είναι αξιοθαύμαστο πως διατήρησε τις δυνάμεις του, για αυτό και τον φοβούνται. Από 35,46% στο 31,53%. Πού πήγε λοιπόν το 4%; Η απάντηση είναι στο Μέρα 25, το οποίο επέτυχε να μπει στη Βουλή με 3,44%. Και αν συνυπολογίσει κανείς και το κόμμα της Κωνσταντοπούλου, Πλεύση Ελευθερίας (1,46%), εν δυνάμει θα μπορούσε ο Τσίπρας να πάει ακόμα καλύτερα από το Σεπτέμβρη 2015.

Αυτό που διαπιστώνει κανείς, είναι πως η ρευστή μάζα των ψηφοφόρων ήταν πάντα εφεδρεία της ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε για να τους πάρει με το μέρος του. Ο Τσίπρας δυστυχώς δεν έιχε χρόνο να οργανώσει εφεδρείες όπως το σύστημα, δεν είχε τον δικό του Μπλύχερ.

 Να γιατί έχασε τις εκλογές. Ούτε οι υποδομές του κόμματος, ούτε το Μάτι, ούτε οι Πρέσπες του φταίξανε. Πήγε σε πόλεμο χωρίς εφεδρείες. Ας γίνει το πάθημα, μάθημα.

υ.γ. Στον πρώτο ανασχηματισμό θα δούμε κι άλλους ποταμίσιους να μεταπηδούν στη κυβέρνηση.

Είναι πολλά τα χαστούκια που τρως στη ζωή. Όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις, ενώ εκεί που νομίζεις ότι το «κατέχεις», έρχεται η ίδια η ζωή και σου ρίχνει τέτοια σφαλιάρα που θέλει χρόνο και συνεννόηση με τον εαυτό σου πρωτίστως για να συνέλθεις.

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ήταν μια γερή σφαλιάρα. Όχι μόνον στον Τσίπρα, αλλά και σε όλους τους αναλυτές που σκέφτηκαν εκλογικευμένα, διαπράττωντας το εγκληματικό λάθος –συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος- να λησμονήσουν ότι το εκλογικό σώμα δεν σκέφτεται αναλόγως.

Μου είναι εύκολο να αναλύσω εδώ γιατί πολλοί περιμέναμε πως θα είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Πρώτο λάθος λοιπόν: Είμαι σωστά ενημερωμένος. Γνωρίζω που τα πήγε εξαιρετικά, πολύ καλά, καλά, απαράδεκτα, άσχημα κλπ. Ο κόσμος δεν είναι. Φταίει η υπεροπλία της διαπλοκής (όλων των ειδών μίντια); Φταίει ο καταιγισμός των fake news; Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ και η απούσα επικοινωνιακή πολιτική του; Διαλέξτε και πάρτε.

Για μένα λοιπόν, το ισοζύγιο γέρνει θετικά στο τέλος της τετραετίας.  Ο κόσμος, όμως, έχει άλλη γνώμη, που σαφέστατα είναι σεβαστή και με προσγείωσε στην σκληρή πραγματικότητα. Με έβαλε να αμφιβάλλω για την κριτική μου ικανότητα, ενώ την ίδια στιγμή έμαθα με πολλή απογοήτευση πως η πολιτική και δη η προσδοκία επιβράβευσης μιας πολιτικής είναι πολύ σκληρό πράγμα.

Δεύτερο λάθος: Επαναπαύτηκα, όπως και άλλοι μπλόγκερς που συνέβαλλαν πολύ περισσότερο στην πτώση του Σαμαρά, και δεν συνεχίσαμε να γράφουμε. Προσωπικά, θεώρησα πως ο κόσμος δεν ξεχνά την καταστροφή της περιόδου 2010-2014. Μέγα λάθος. Όχι μόνο ξεχνά, αλλά θεωρεί πως το μνημόνιο Τσίπρα ήταν πολύ βαρύτερο απο τα προηγούμενα. Απλά να αναφέρω πως τα πρώτα δύο μνημόνια είχαν μέτρα λιτότητας ύψους 65 δις ευρώ και του καταληψια περί τα 14 δις, τα οποία είναι λιγότερα αν υπολογισει κανείς αυτά που επεστράφησαν στην κοινωνία.

Πίστεψα πως ο κόσμος θα θυμηθέι ότι η ΝΔ του Κυριάκου έιναι υπεύθυνη για την εισφορά αλληλεγγύης, την φορολόγηση από το πρώτο ευρώ, την διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων, το ΤΑΙΠΕΔ, την ρήτρα μηδενικού ελλείματος ( π.χ. αυτή η υπογραφή του 2010 είναι υπεύθυνη για την κατάργηση του ΕΚΑΣ), τον ΕΝΦΙΑ και για την προπληρωμή του 75% του φόρου (ναι ο Τσακαλώτος το πήγε στο 100%, αλλά εδώ είναι όλη η ουσία, το 75% δεν είναι μικρότερο του 25% όπως πείστηκε η πλειοψηφία του λαού).

Τρίτο λάθος: Η παραπάνω ανάλυση είναι πάλι λάθος. Διότι είναι εκλογικευμένη. Ο Έλληνας κουράστηκε. Και αυτά που επεστράφησαν στην κοινωνία από τον Τσίπρα θεωρήθηκαν λίγα. Ασχέτως αν πολλοι ελεύθεροι επαγγελματίες, μεσαίες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις ελαφρύνθηκαν με το νέο σύστημα ασφαλιστικών εισφορών (μια μερίδα επιβαρύνθηκε, αλλά αυτοί ανήκουν στην άνω μεσαιά και ελίτ τάξη της χώρας). Ασχέτως αν ανασφάλιστοι είχαν καθολική πρόσβαση στο σύστημα υγείας. Ασχέτως αν τα χρέη τους διαγράφηκαν από την εφορία. Και είναι και άλλα πολλά παραδείγματα που μπορεί να αναφέρει κανείς (πχ 120 δόσεις, 13^η σύνταξη κλπ). Ο Έλληνας, όμως, έχοντας υποφέρει τόσα χρόνια, χρειαζόταν ακόμα πιο δραστικά μέτρα. Μέτρα τα οποία θα παρθούν εαν συνεχιστεί η πολιτική αυτή.

Αυτό που , όμως, είναι ανεξήγητο για τον γράφοντα είναι το Σύνδρομο της Στοκχόλμης που διαπερνά μια μεγάλη μερίδα του Ελληνικού λαού. Η ΝΔ δεν έκανε καμία αυτοκάθαρση μετα το 2014. Δεν άλλαξε πρόσωπα, δεν έκανε κριτική. Αντιθέτως, θεώρησε πως τα έκανε όλα καλώς καμωμένα και συνέχισε να πολιτεύεται με όρους fake news και χυδαία σποτάκια της Ομάδας Αλήθειας. Κομμένα και ραμμένα να μιλούν στο κατώτερο ένστινκτο του ανθρώπου.

Είναι ανεξήγητο λοιπόν, πως ο Ελληνικός λαός επιβράβευσε αυτόν που όχι μόνο δεν έκανε εσωτερική ανανέωση, αλλά ήταν και ο βασικός υπεύθυνος (μαζί με το ΠΑΣΟΚ) για την ΛΑΙΛΑΠΑ των προηγούμενων χρόνων.

Είναι ανεξήγητο λοιπόν, πως ετοιμάζεται να ψηφίσει μια οικογενειοκρατία. Δεν μάθαμε τίποτα δηλαδή τα προηγούμενα χρόνια; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το απόλυτο τίποτα (μέχρι και οι υποστηρικτές του δεν τον σέβονται), μπορεί να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας. Με σύμβουλο την ιέρεια του ΔΝΤ, Μιράντα Ξαφά (απολύσεις, συντάξεις-χαρτζηλίκια, κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων κλπ.), τον Μπάμπη Παπαδημητριού (σοβαρή χρυσή αυγή και ΔΝΤ κράτα γερά) και έναν θίασο χυδαίων ανθρώπων (Άδωνι, Βορίδη, Πλεύρη, Μπογδάνο, Ψαριανό και σία.) έρχεται για να ενώσει, λέει, τους Έλληνες. Πώς τώρα θα ενωθεί η πολιτική του ΣΕΒ με τις ανάγκες των μικρομεσαίων, ελεύθερων επαγγελματιών, ιδιωτικών και δημόσιων υπαλλήλων είναι πραγματικά ένα τεράστιο αίνιγμα. Αλλά υπόσχεται λιγότερους φόρους! Οριζόντια το ίδιο για όλους. Τι Εκάλη, τι Δραπετσώνα. Υπόσχονται λιγότερους φόρους αυτοί που είναι υπέυθυνοι για την φορολογική λαίλαπα που επεβλήθησαν με δικές τους υπογράφες στα πρώτα μνημόνια για άπιαστα πλεονάσματα και στόχους. Που έδωσαν το δικαίωμα στον κάθε Σόιμπλε να απαιτεί μέτρα κι άλλα μέτρα γιατί δεν τα πιάναμε με δική μας ευθύνη –όπως μας καταλογούσαν!

Είναι ανεξήγητο λοιπόν, πως ο Ελληνικός λαός πρόκειται να τιμωρήσει τον Αλέξη Τσίπρα για όλα αυτά που δεν επέβαλλε, αλλά κατά τα κανάλια επέβαλλε. Τόλμησε ο αχρείος να μας βγαλει –με αίμα δεν λέω- από τα μνημόνια, να βγει στις αγορές, να πάρει μέτρα ελάφρυνσης χωρίς να δίνει ραπόρτο στους θεσμούς γιατί κερδίσαμε την κυριαρχία της χώρας μας ξανά, να στέλνει αμέτρητες υποθέσεις στη δικαιοσύνη (άλλο αν κοιμαται αυτή), να στηρίξει αδύναμα κοινωνικά στρώματα (για αυτό δεν έχουμε εξέργεση και ξεφούσκωσε η Χρυσή Αυγή) και να αναβαθμίσει τη χώρα σχεδόν σε όλα τα επίπεδα. Να μην ξεχάσω το συνεχώς αυξανόμενο θετικό ισοζύγιο ίδρυσης εταιρειών, το οποίο καταρρίπτει το επιχείρημα ότι δεν γίνονται επενδύσεις, ή ότι λόγω υπερφορολόγησης δεν κινείται τίποτα.

Κανείς δεν υποστήριζει πως τα πράγματα είναι εύκολα. Όλοι αναγνωρίζουν ότι είναι πολύ δύσκολα. Αν όμως, έχουμε το δικαίωμα να είμαστε θετικοί για το μέλλον, είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε αυτό που δεν κατάφεραν οι αλλοι: Ρύθμιση χρέους, έξοδος από τα μνημόνια, χαμηλο επιτόκιο ρεκόρ στις αγορές,  μείωση ανεργίας, πλεόνασμα ασφαλιστικών ταμείων.

Ειναι ανεξήγητο λοιπόν το ότι οι συμπολίτες μου πρόκειται να τιμωρήσουν τον Αλέξη Τσίπρα. Το σύνδρομο Στοκχόλμης που μας διακατέχει δεν είναι επαρκής εξήγηση.

Και μα την αλήθεια μου είναι δύσκολο να μας καταλάβω. Αυτό, όμως, που πονάει πολύ είναι η μεγάλη πιθανότητα να νικηθούμε λόγω της διαπλοκής και των σκοτεινών συμφερόντων που τα έπαιξαν όλα για όλα στις φετινές εκλογές. Είναι μεγάλο κρίμα για όλους εμάς που είπαμε στο ΔΙΑΟΛΟ σε σκάνδαλα και συμφέροντα αυτά να μπάινουν από τη  πίσω πόρτα, κουνώντας δε και το δάχτυλο: «Άχρείοι που τολμήσατε να ψηφίσετε κάποιον που δεν σας τον είχαμε υποδείξει».

Μα δεν θα το βάλλω κάτω, έχοντας πλήρη επίγνωση πως δύσκολα ανατρέπεται το αποτέλεσμα. Κάνω όμως έκκληση στο φιλότιμο του Έλληνα και του ζητάω να αναλογιστεί όλα τα παραπάνω. Μην το βάζετε κάτω!

Λυπάμαι πολύ για το μεγάλο κείμενο, αλλά είναι και άλλα τόσα που θα ήθελα να πω.

Υ.γ. Τα άλματα που έγιναν στην Ελλάδα ως προς τα κοινωνικά δικαιώματα, ίσως άξιζε τον κόπο όλη αυτή η στεναχώρια. Δεν θα τολμήσουν, τουλάχιστον αυτά, να τα πάρουν πίσω.