Οκτώ παρά τέταρτο. Ακριβώς ! Όπως κάθε μέρα. Ούτε ένα λεπτό πριν ούτε ένα λεπτό μετά. Λες και κάποιος αόρατος μηχανισμός, που είναι κρυμμένος μέσα μας, αυτήν εδώ την ώρα, χρόνια τώρα, ενεργοποιεί το βιολογικό μου ξυπνητήρι…

Οκτώ παρά τέταρτο ακριβώς! Πρωί. Τούτη την ώρα, κάθε μέρα, η φασαρία του δρόμου αφήνεται ν’ ακουμπήσει στο συνειδητό και να δώσει το σύνθημα για ξύπνημα…

Πρώτα ένα δειλό ανοιγόκλειμα των ματιών. Ύστερα ένα χασμουρητό , ένα τέντωμα των χεριών, ένα στριφογύρισμα του αυχένα για να «ξαναλαδώσει» τα «αλαττωμένα» του γρανάζια… Μια άσκοπη ματιά πρώτα στο ταβάνι γύρω στο δωμάτιο μετά και ο Μορφέας για μια ακόμα φορά αποχωρεί ολοκληρωτικά ηττημένος….

Ανακάθομαι στο κρεβάτι με τα πόδια κρεμασμένα στο πάτωμα. Το φως που η μισοτραβηγμενη κουρτίνα αφήνει να περνά στο χώρο προϊδεάζει για μια καλοκαιρινή, μέσα στο καταχείμωνο, μέρα.

Λιακάδα θα έχουμε και σήμερα, μονολογώ…

Δυο τρεις ακόμα ασκησούλες, έτσι για να πάρει μπρος η «μηχανη» και … «βουρ» για το μπάνιο.

Με τη δροσιά της οδοντόκρεμας στο στόμα και τη μυρουδιά του αφρού ξυρίσματος στο πρόσωπο μια καινούργια μέρα μόλις έχει αρχίσει.

Δεν πίνω καφέ.

Όχι, αυτό το αφήνω για αργότερα. Μέχρι να βράσει το νερό που σε λίγο θα περιλούσει το φακελάκι με το πράσινο τσάι για να το αναγκάσει ν’ αφήσει τα μυστικά  του στην πορσελάνη, οι φρυγανιές το μέλι και το «βούτυρο» κατά της χοληστερίνης έχουν ήδη ταχτοποιηθεί στο τραπέζι.

Τρεις φρυγανιές αλειμμένες είναι αρκετές.

Τα αρώματα που αναδίδονται από το φλιτζάνι μαρτυρούν ότι το εξωτικό του  περιεχόμενο είναι ήδη έτοιμο. Το φακελάκι αφαιρείται και η διαδικασία του «πρωινού» αρχίζει με μια γουλιά κιτρινοπράσινης «ανατολής». Η μέντα και το μοσχολέμονο σ΄ ένα ξέφρενο γαργαλητό των αισθητήρων της οσμής και της γεύσης.  Μια δαγκωματιά στη φρυγανιά μια δυο γουλιές τσάι.  Ακόμα μια δαγκωματιά, ακόμα μια γουλιά…

Απόλαυση !

Στον Η/Υ  η σελίδα των εφημερίδων είναι ήδη «φορτωμένη». Η πρωινή ενημέρωση με τα αναμασημένα νέα της προηγούμενης μέρας έχει καταστεί πλέον συνήθεια.

Τίποτα το ενδιαφέρον! Τα ίδια και τα ίδια. Δηλώσεις πολιτικών, τρόικα  μνημόνιο, οικονομία, συσσίτια, ανεργία, απεργίες, ληστείες… Όλα τετριμμένα. Όλα αναμενόμενα. Όλα γνωστά πλέον! Τα e-mails στο ίδιο περίπου μοτίβο. Προωθημένα μηνύματα από φίλους σχετικά με την πολιτική και την …  κατάντια της χώρας, τα πιο σοβαρά, με χιούμορ και ανέκδοτα, έξυπνα βίντεο και φωτογραφίες τα άλλα. Απλά προωθημένα ! Χωρίς ούτε μια καλημέρα έτσι για τα μάτια. Ο σύγχρονος τρόπος επικοινωνίας !

Κατά τις 11:00 ναμαι στο σταθμό του ηλεκτρικού με τ΄ ακουστικά του ραδιοφώνου στ΄ αυτιά να περιμένω το τρένο στην κατεύθυνση προς Κηφισιά. Προορισμός η καφετέρια «noname» που φιλοξενεί την καθημερινή μου ρουτίνα…

-Καλημέρα «παιδια».

-Έλα σου έχουμε φυλάξει τη θέση σου.

Η χωροταξία των θέσεων είναι δεδομένη. Για να διαταραχτεί κάτι πολύ σημαντικό θα πρέπει να συμβεί… Οι αρχαίοι προγονοί μας που θεωρούσαν τη συνήθεια δεύτερη φύση δεν είχαν καθόλου άδικο. Το ζω «εν τοις πραγμασι».

Κάθομαι ! Δίπλα μου ο «ναύαρχος» απέναντι ο «καπετάνιος», δίπλα ο «στρατηγός», ο Σουσλωφ ο… Ο καθένας από μας έχει τον τίτλο του. Σε καναδυο ο τίτλος είναι πραγματικός. Στους άλλους είναι ένα απλό προσωνύμιο που τις περισσότερες φορές βασίζεται στον τόπο της καταγωγής μας, στη εργασία στη συμπεριφορά μας η και σε άλλα χαρακτηριστικά μας….

…

Με το βλέμμα αναζητώ τη σερβιτόρα για να της δώσω παραγγελία. Χωρίς χρονοτριβή ένα «κολωνάτο», για να διαφέρει από τα άλλα, ποτήρι με δροσερό νερό και ένας μοσχομυριστος espresso έχουν εναποτεθεί στο τραπέζι. Τόσο καιρό η σερβιτόρα μας έχει μάθει πλέον για τα καλά…

   – Καλημέρα κύριε «Θ». Με τι θα συνοδέψετε σήμερα τον καφέ σας ? Με μπουγάτσα ή με τυρόπιτα ?

Το κατάστημα λόγω κρίσης και προκειμένου να μη χάσει πελατεία, τελευταία, καθιέρωσε να συνοδεύει τα αφεψήματα και τους καφέδες με κάτι φαγώσιμο.

– Καλημέρα, σήμερα θα προτιμούσα ένα κομμάτι κέικ. Ευχαριστώ.

Μια δυο ρουφηξιές καφέ και μπαίνω στην… κουβέντα. Τις περισσότερες φορές το κύριο θέμα είναι η πολιτική. Αυτό έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση και όχι το άλλο. Τούτο οδηγεί εκεί το άλλο πουθενά. Αυτός είναι υπουργός για κλάματα… Α ρε μια κυβέρνηση με αυτή τη σύνθεση χρειαζότανε… Αν ήμουν εγώ υπουργός … Και ούτε λίγο ούτε πολύ φτιάχνουμε καινούργια κάθε μέρα κυβέρνηση, κάνουμε ανασχηματισμούς, γινόμαστε νομοθέτες, εξαλείφουμε τη φοροδιαφυγή… Εμείς και θέλουμε και μπορούμε ενώ όσοι μας διοικούν είναι πουλημένοι ή ανίκανοι κτλ κτλ… Και επειδή όπως συμβαίνει στις πολιτικές συζητήσεις η αδρεναλίνη ρέει άφθονη ακόμα και στις φλέβες των… συνταξιούχων, κάποιες φορές, υψώνουμε τον τόνο της φωνής μας λες και η δυνατή φωνή είναι ικανή να επιβάλει την ορθότητα της άποψης του ομιλούντος. Αποτέλεσμα, ο υπεύθυνος του καταστήματος, να δυναμώνει  τη μουσική σαν να μας θυμίζει ότι με τη φασαρία μας ενοχλούμε και να μας εγκαλεί στην τάξη… Ηρεμούμε. Αλλάζουμε θέμα και … σε λίγο επανερχόμαστε  δριμύτεροι. Αθάνατε Έλληνα. Χωρίς πολιτική δε ζεις ούτε λεπτό !

Με τούτα και με  κείνα η ώρα φτάνει δυόμισι και αφού συμφωνήσουμε ότι δεν είναι σωστό «νέοι» άνθρωποι να κάνουμε κάθε μέρα τα ίδια πράγματα, ότι θα πρέπει να βάλουμε και άλλα ενδιαφέροντα στη ζωή μας, ότι μια μέρα πρέπει να επισκεφτούμε το Χ μουσείο ή να παρακολουθήσουμε την τάδε διάλεξη κτλ χαιρετιόμαστε και αναχωρούμε για τα σπίτια μας.

…

Περιμένοντας στην πλατφόρμα το τρένο για την επιστροφή «ξανακουμπωνω» τ’ ακουστικά στ΄ αυτιά, συντονίζω το ραδιόφωνο του κινητού στον αγαπημένο μου σταθμό και σκέπτομαι πως μια ακόμα μέρα ρουτίνας φορτώθηκε στην πλάτη μας χωρίς και σήμερα να μας δώσει τίποτα. Μια μέρα συνηθισμένη σαν τόσες και τόσες προηγούμενες….

Μια μέρα μη δημιουργική!

[http://www.youtube.com/watch?v=tM23z4ehoWE]

Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από εδώ

Δεν είχε λαμπάκια ηλεκτρικά. Δεν είχε στολίδια περίτεχνα. Δεν είχε μπάλες χρυσές και ασημένιες. Δεν ήταν ψηλό μέχρι το ταβάνι. Ένα μικρό άγριο ελατάκι και μερικά κλαδάκια γκύ, παράνομα υλοτομημένα τις πιο πολλές φορές, πάνω σ΄ ένα τραπέζι μπροστά από το παράθυρο της «σάλας». Ν΄ αγναντεύει το χιόνι που καμιά φορά έφτανε και τα δύο μέτρα ύψος…

Τουφίτσες βαμβάκι και φιογκάκιααπό τούλινες κορδελιτσες τα πολύτιμα στολίδια του… Και ένα αστέρι στην κορυφή. Από ζυμάρι ψωμιού. Που η μητέρα το ζύμωνε και το κένταγε με ψιλά «μακαρονάκια» ζύμης και καρύδια. Με ροδόνερο και καραμελωμένο μέλι για να… λάμπει… Που έγραφε «Χρόνια πολλά»…

Στη βάση δεν είχε … φάτνη. Ούτε τάρανδους και αϊ-Βασίληδες… αλλά μια εικονίτσα. Της Παναγίας με το μικρό Χριστούλη στην αγκαλιά της. Και ένα καντήλιπου δεν έσβηνε ποτέ όσο το δεντράκι ήταν εκεί. Μέχρι των φώτων που αγιάζονταν τα νερά. Που είχαν πιαπεράσει οι γιορτές…

Δεν είχε λαμπάκια ηλεκτρικά. Δεν είχε στολίδια περίτεχνα. Δεν είχε μπάλες χρυσές και ασημένιες. Δεν ήταν ψηλό μέχρι το ταβάνι… Είχε όμως το πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων. Την αληθινή ΑΓΑΠΗ την τόσο δυσεύρετη στις μέρες μας…

Χρόνια πολλά Καλά Χριστούγεννα.

Θυμάμαι κείνες τις ιστορίες για την «κατοχή» που διηγιόταν η μητέρα μου… Εκείνες τις απίστευτες, για μένα, ιστορίες για ανέχεια και πείνα που πάντα κατέληγαν με την ευχή «παιδάκι μου να μη δώσει ο Θεός να ξαναζήσουμε τέτοια φτώχεια…» Θυμάμαι το ταξίδι των ματιών της καθώς οι μνήμες εκείνης της απάνθρωπης εποχής έφερναν μπροστά της εικόνες που την έκαναν ν΄ ανατριχιάζει… «Η πείνα παιδάκι μου δεν αντέχεται» μου έλεγε… Την κοιτούσα, θυμάμαι, μόνιμα απορημένος όταν έλεγε αυτές τις ιστορίες. Δεν μπορούσα να καταλάβω, να φανταστώ καν πως είναι δυνατό να συνέβησαν αυτά που εξιστορούσε. Πως ήταν δυνατό άνθρωποι να πέθαιναν από την πείνα ? Στο «τραπέζι» που μεγάλωνα, βλέπεις αγαπητέ αναγνώστη, πάντα υπήρχε, φτωχικό πλούσιο δεν έχει σημασία, φαγητό…

Πέρασαν χρόνια από τότε. Κάνοντας τις δικές μου αναδρομές στο παρελθόν βλέπω ότι η ζωή μου/μας καθημερινά γινόταν και «καλύτερη». Η Χώρα αναπτύσσονταν. (?) Οι πολίτες, με λυμένο (?) το επισιτιστικό δημιουργούσαν ανάγκες που δεν τις είχαν πραγματικά ανάγκη… Πρώτο και δεύτερο αυτοκίνητο πολλές φορές και τρίτο… Τα ρούχα «επώνυμα» λες και αν δεν είχαν «κροκόδειλο» ή «πολίστα» στο τσεπάκι δεν μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά τους… Τα καφενεία έγιναν «καφε» το καφεδάκι εσπρέσο και καπουτσίνο η μπριζόλα έγινε «στέικ» και πάει λέγοντας… Τα μουστάκια κομμένα και οι φούστες… όλο και πιο κοντές… Στη λάτρα του σπιτιού η… Αλβανίδα, στην οικοδομή ο Αλβανός στο χωράφι ο Ινδός… Οι νεοέλληνες αραχτοί και… λάιτ… Νάναι καλά και οι τράπεζες. Δάνειο για διακοπές. Δάνειο για αυτοκίνητο, καγιεν παρακαλώ… Δάνειο για … σολαριουμ… Δάνειο δάνειο δάνειο…. Επίπλαστη παροδική ευημερία για τους πολλούς τόση ώστε να μη βλέπουν τη λαμογιά των λίγων… Των πολιτικών, των τραπεζιτών των επίορκων δημόσιων λειτουργών…

Ολυμπιακοί αγώνες ! Εθνική έπαρση για τη μικρή Ελλάδα που κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Που έκανε τους «καλύτερους αγώνες» από όλες τις άλλες χώρες. Ασφαλείς και μεγαλειώδεις…

Τέτοιες παπαριές…

Και ο λαός να ζει το μεγαλείο της ψευτιάς… Υπνωτισμένος από το συνεχές και ανελέητο σφυροκόπημα της καθοδήγησης των μέσων… Τυφλωμένος από την καθημερινή προπαγάνδα εκείνων πουν θησαυρίζουν σε βάρος του, εκείνων που δεν τους πιάνουν οι νόμοι, που δεν πληρώνουν φόρους, που τα αδικήματα τους παραγράφονται, που δεν μπαίνουν φυλακή… Από την προπαγάνδα εκείνων που με μεγάλη μαεστρία κατάφεραν να αλλοτριώσουν το σύστημα αξιών του νεοέλληνα…

Όλα για το εφήμερο, το αναλώσιμο, το επειδεικτικό… Όλα για μένα! Τίποτα για μας… Και η ζωή έτσι συνεχίζονταν και όλοι είμαστε ευχαριστημένοι μέχρι…. Μέχρι που έσκασε η βόμβα… Ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τα χρέη που αλόγιστα (?) δημιουργούσαμε τόσα χρόνια… Και δυστυχώς για μας το ταμείο είναι … μείον…

Χρωστάμε ως χώρα περισσότερα απ΄ ότι παράγουμε. Δεν μας δανείζει κανείς πια. Η καλύτερα για να μας δανείσει ζητά εγγυήσεις σε… «γη και ύδωρ»… Και το χειρότερο τα ζητά από το ΛΑΟ !..  Που οι επιτήδειοι έντεχνα τον έβαλαν στο παιχνίδι τους. Που τον χρέωσαν μέχρι το λαιμό παίρνοντας τα χρηματά του και στελνοντάς τα σε ατομικούς λογαριασμούς τους στην Ελβετία… Και ο ταλαίπωρος λαός που πίστεψε πως η «κατοχή», που είχε ακούσει από τις διηγήσεις της μητέρας, είχε περάσει και είχε φύγει ανεπιστρεπτί καλείται τώρα να την ζήσει. Να τη βιώσει αυτός και τα παιδιά του… Του ζητούν ν΄αλλάξει τη ζωή που τον έμαθαν να ζει… Του ζητούν το μισθό του, τη σύνταξη του, την περίθαλψη του, την περηφάνια του, την υπόστασή του την ίδια… Κατακτητές δυνάστες και τιμωροί του εκείνοι που ευθύνονται για το χάλι του. Που το δημιούργησαν… Εκείνοι που για να πετύχουν το στόχο τους τον έκαναν «ωχαδερφιστή» και αδιάφορο… Που του δημιούργησαν την ψευδαίσθηση του πετυχημένου μόνο και μόνο για να τον βάλουν στο παιχνίδι τους ώστε να νοιώσει συνένοχος την «ώρα της κρίσης» και να δεχτεί να πληρώσει αντί για εκείνους που πραγματικά χρωστούν …

Η ώρα της κρίσης εφτασε. Είναι εδώ. Λέγεται Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και μπαίνει στο σπίτι μας και στη ζωή μας για να μας φέρει μια νέα «κατοχή»… χειρότερη από τη Γερμανική… γιατί θα μας αναγκάσει να ζήσουμε χωρίς… «ARMANI , GUCCI και HUGO BOSS» χωρίς «στεικ και φουα γκρα» και να πάρει η ευχή τα έχουμε συνηθίσει…

Αφορμή για να γραφεί το παρακάτω κειμενάκι δόθηκε απότο πόστ με τίτλο» «ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ …» της άγνωστής μου πλην όμως πολύ αγαπητής μου blogger Άννας.

Τέλος δεκαετίας του 50 αρχές του 60. Τα ορεινά χωριά , από πλευράς ιατρικής περίθαλψης, εξυπηρετούντο από τον «αγροτικό ιατρό». Ο αγροτικός ιατρός ήταν διορισμένος από το κράτος. Είχε έδρα κάποιο «Κεφαλοχώρι» της ευρύτερης περιοχής και σε τακτά χρονικά διαστήματα επισκεπτόταν τα λοιπά χωριά της δικαιοδοσίας του παρέχοντας έτσι στοιχειώδη, αλλά πολύ ουσιαστική, ιατρική φροντίδα στον πολυβασανισμένο λαό της ελληνικής υπαίθρου…

Κανέλλος, λεγόταν. Νομίζω πως το μικρό του όνομα ήταν Παναγιώτης. Στο χωριό μου ερχόταν κάθε Τετάρτη. Αν και μικρό παιδί τότε, τον θυμάμαι πολύ καλά. Μού είχε δώσει άπειρες φορές σιρόπια και μαντζούνια για πονόλαιμο γρίπη πυρετό… Είχε γευματίσει στο σπίτι μας δεκάδες φορές. Θυμάμαι, επίσης, το λευκόγκριζο άλογο με τη δερμάτινη σέλα, που χρόνια πολλά τον κουβαλούσε στην πλάτη μεταφέροντας τον από χωριό σε χωριό.

Στο χωριό μου έφτανε κατά τις 10:00. Ξεπέζευε στην αυλή του μπάρμπα Φάνη το σπίτι του οποίου κάθε Τετάρτη πρωί μετατρεπόταν σε… κέντρο υγείας… Πρώτη δουλειά να «καρπιστεί» ο «Ψαρής». Ψαρή έλεγαν το άλογο. Είχε φροντίσει γιαυτό ο κυρ-Φάνης. Χρόνια τώρα, αμέτρητες Τετάρτες τον περίμενε με τον «ντορβά» γεμάτο καλαμπόκι. Ο Ψαρής λες και το περίμενε. Μ΄ ένα κούνημα της ουράς και ένα απαλό χλιμίντρισμα  τον ευχαριστούσε για το καλό του γεύμα… Η κυρία Σταυρούλα, η γυναίκα του κυρ_ Φάνη είχε ήδη βάλει το μπρίκι στη χόβολη για τον «καφέ του γιατρού», που ποτέ δεν έχανε την ευκαιρία να της πει ότι «καλύτερο καφέ δεν κάνει άλλος στον κόσμο» και ας ήταν αντί για καφές … καβουρντισμένο ρεβίθι…

-Καλώς τον γιατρό.

Συγχορδία καλωσορισμάτων από τους χωριανούς που από νωρίς είχαν πιάσει θέση στη «σάλα» της κυρα_Σταυρούλας περιμένοντας τον. Εκείνος χαμογελαστός τους χαιρετούσε έναν προς έναν απευθυνόμενος σ΄αυτούς με τα μικρά τους ονόματα.

-Τι έχουμε σήμερα μπάρμπα Θανάση ? Το πήρες εκείνο το σιρόπι που σου έδωσα την περασμένη φορά ?

-Α κυρά Γιώργαινα θα σε μαλώσω, δεν σου είπα να μη λύσεις το χέρι σου πριν το ξαναδώ ? …

Τέτοιες κουβέντες κάθε Τετάρτη!  Γνώριμες ! Όλες τις Τετάρτες. Ούτε χειμώνες ούτε χιόνια ούτε βροχές και καταιγίδες μπόρεσαν να σταθούν εμπόδιο σ΄αυτό το αέναο πηγαινέλα… Ο γιατρός ήταν πάντα εκεί. Πάντα στην ώρα του. Πάντα διασχίζοντας με το άλογό του τον ορεινό όγκο της Ζήριας για να κερδίζει χρόνο…

Πρώτα ένας καλός λόγος σε όλους. Μετά δυο ρουφηξιές καφέ ίσα ίσα θαρρώ για να βρει την ευκαιρία να κομπλιμεντάρει την οικοδέσποινα και στη συνέχεια κρατώντας πάντα μια καφέ δερμάτινη τσάντα έμπαινε στην μικρή καμαρούλα που έκανε χρέη ιατρείου… Ώρες ολόκληρες κλεισμένος εκεί ν΄ακούει , ν΄ ακροάζεται, να συμβουλεύει, να ψυχαναλύει, να γιατρεύει… Ακούραστος! Ταγμένος στο καθήκον! «Λειτουργός» μιας επιστήμης που πάνω απ΄ όλα βάζει τον ανθρώπινο πόνο. Άνθρωπος ο ίδιος με όλη τη σημασία της λέξης… Ένας ιεραπόστολος ! Δεν βαρυγκώμησε ποτέ. Δεν πήρε ποτέ χρήματα. Δεν τα είχε ανάγκη άλλωστε. Ήταν πλούσιος έτσι κι αλλιώς…. Στην καρδιά.

Φορούσε πάντα ένα καφετί τριμμένο σακάκι με μανίκια καπλαντισμένα στους αγγόνες με δέρμα … Αρβύλες με  «ντοκ » και μεταλλικά πέταλα και καρφιά για να μη φθείρονται οι σόλες ήταν τα υποδήματά του… Το παντελόνι του χακί . Στρατιωτικό. Τριμμένο κι αυτό. Καπλαντισμένο στα γόντατα και … πίσω.. . Οι πενιχρές αποδοχές του αγροτικού γιατρού δεν του άφηναν περιθώρια για πολλές πολυτέλεις… Στο κάτω κάτω αντί για καινούργιο  σακάκι προτιμούσε να ξοδεύει αλλού τα χρήματα που του περίσευαν. Αγόραζε με δικά του χρήματα τα φάρμακα που χορηγούσε στους ασθενείς του… Αυτη η δαπάνη είχε μεγαλύτερη αξία από δαπάνες για ρούχα και παπούτσια…

Ως επιστήμων ήταν άριστος. Οι γνωματεύσεις του πάντα επιτυχείς. Οι αγωγές που έδινε έφερναν πάντοτε αποτέλεσμα θετικό. Οι χειρουργικές μικροεπεμβάσεις επίσης. Θυμάμαι τότε που κλήθηκε επειγόντως (δεν ήταν Τετάρτη) να σπεύσει γιατί ο πατέρας μου είχε τραυματιστεί πολύ βαριά στο πόδι του με ένα τσεκούρι… Έφτασε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Νύχτα ! Το άλογο του καταϊδρωμένο γιατί τον έφερνε τρέχοντας… Ήταν παρών σε λιγότερο από μια ώρα. Είχε καταλάβει πόσο επικίνδυνο ήταν το τραύμα και έσπευσε να προλάβει. Λίγο αν είχε καθυστερήσει ο πατέρας μου δεν θα τον ξανάβλεπε. Θα είχε πεθάνει από το αίμα που έχανε γιατί είχε κόψει κάποιο πολύ σημαντικό αγγείο. Καθάρισε την πληγή και την έραψε με κάτι μεταλλικά κλιπ σαν συνδετήρες συρραπτικού. Έδωσε οδηγίες, ηρέμησε την μητέρα μου που από την αγωνία είχε αλλοφρονήσει και καβαλώντας τον Ψαρή χάθηκε στο σκοτάδι παίρνοντας το δρόμο που μέσα από το βουνό τον πήγαινε στο δικό του χωριό…. Δεν πήρε ούτε μια δραχμή. Ποτέ! Ούτε τώρα ούτε όταν άλλαζε το τραύμα ούτε όταν έβγαλε τα τσιμπιδάκια…ΠΟΤΕ !

Οι χωριανοί «έπιναν νερό στο όνομά του» . Προσεύχονταν γι αυτόν. Να τον έχει ο Θεός καλά. Ηταν ο γιατρός και σωτήρας τους…

Αυτός ο ταπεινός ο ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΓΙΑΤΡΟΣ-ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΗΣ βραβεύτηκε δυο φορές .  Για την προσφορά του στον άνθρωπο. Για τον αλτρουισμό του. Τον ανθρωπισμό του. Για την επιστήμη του που την υπηρέτησε όσο κανένας άλλος. ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ ! Σε αντιπαράθεση με τους σημερινούς γιατρούς που πρώτα κοιτάνε την τσέπη και μετά το… τραύμα… Τιμώντας τον Ιπποκρατειο όρκο […]καὶ χρεῶν χρηίζοντι μετάδοσιν ποιήσασθαι […]

Βραδάκι. Στο βάθος της χιονισμένης χαράδρας απλώνεται η θάλασσα. Σκούρα. Σε πλήρη αντίθεση με το χιονισμένο τοπίο γύρω. Γαλήνια όμως. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται από κει ψηλά. .. Από τα χίλια σχεδόν μέτρα υψόμετρο ίσα που την αγναντεύεις. Σα μια λίμνη που μόλις ετοιμάζεται να κοιμηθεί. Πίσω της ο ορίζοντας που διαμορφώνεται από τα ψηλά βουνά της απέναντι πλευράς. Σκοτεινός. Συννεφιασμένος. Ώσπου, ξαφνικά, κάτι σαν φωτοστέφανος αρχίζει σιγά σιγά να διαγράφεται στο βάθος. Που ολοένα γίνεται και πιο φωτεινός. Πιο έντονος. Πιο λαμπερός. Και να, ένας χρυσοπορτοκαλόχρωμος, εκτυφλωτικός σχεδόν, φωτεινός δίσκος αρχίζει να ξεπροβάλει από την πλάτη του μεγάλου βουνού. Ανεβαίνει και μεγαλώνει. Και λάμπει όλο και πιο πολύ. Στη θέα του η θάλασσα πετά το σκουρόχρωμο σεντόνι και ντύνεται με χρώματα. Χρυσαφιά, κίτρινα, πορτοκαλί και ασημένια. Το χιονισμένο τοπίο αποκτά μια εξωγήινη λάμψη. Η χαράδρα λούζεται μ΄ ένα φώς παράξενο. Εξωπραγματικό σχεδόν. Οι χιονονιφάδες που, εν τω μεταξύ, γίνονται όλο και πιο πυκνές μεταφορτώνονται σ΄ ένα πολύχρωμο λαμπερό κομφετί. Που σκορπίζεται γύρω μας για να γιορτάσει το γεγονός. Στα καφέ που είναι σπαρμένα στο μήκος του δρόμου χαμηλώνουν τα φώτα για να θαυμάσουν οι θαμώνες το εξαίσιο θέαμα… Το γεναριάτικο φεγγάρι. Ένα φεγγάρι αλλιώτικο. Τόσο μεγάλο. Τόσο χρωματιστό. Τόσο όμορφο. Τόσο ερωτικό…

Το φωτισμένο τοπίο έργο τέχνης! Πίνακας ζωγραφικής! Ρεαλιστικός και σουρεαλιστικός μαζί. Μπατίκ λάδι και ακουαρέλα. Γκούσταβ, Κουρμπέ, Μανέ, Ντεγκά αλλά και Νταλί και Πικάσο και … Όλοι μαζί. Σένα έργο μοναδικό… Στο ολόγιομο φεγγάρι του Γενάρη.

Πόσο βαθιά πρέπει, αλήθεια,να είναι η ψυχή του ανθρώπου για ν΄ αντέξει τον παραλογισμό ενός εμφύλιου ?

Ψυχή Βαθιά. Μια ταινία από έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη. Η πιο ρεαλιστική ίσως προσέγγιση μιας εποχής που πήγε την Ελλάδα 50 τουλάχιστον χρόνια πίσω. Μια ταινία προσεγμένη. Αντικειμενική, όσο μπορεί να είναι για μια εποχή,που πότισε τα χώματα της πατρίδας με το αίμα αδελφών. Που η κακή μοίρα τους έταξε να βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα. Που η προπαγάνδα των «ξένων» συμφερόντων τους πότισε με μίσος και τους δίχασε. Ένα διχασμό τόσο βαθύ που φθάνει να αγγίζει ακόμα και το σήμερα.Μια ταινία ένα ερώτημα. Καυτό. Αναπάντητο.Ποιος κέρδισε ?

Σίγουρα χάσαμε όλοι ! Και οι από «κει» και οι «αποδώ»… Και το πληρώσαμε πολύ ακριβά. Το πληρώνουμε ίσως ακόμα.

Η ταινία στέκεται με πολύ αξιοπρέπεια στις «λεπτές γραμμές». Δεν «ξύνει» πληγές. Το έντονο συναισθηματικό στοιχείο είναι διάχυτοκαι προβληματίζει θετικά. Οι καλογυρισμένες σκηνές και τα ηχητικά εφε συμβάλουν στη δημιουργία ενός αξιόλογου συνόλου που αξίζει να το δουν όλοι. Μην τη χασετε !

traler εδω

Σύννεφα σκέπασαν τον ήλιο
Μαύρα ! Ανταριασμένα.
Σύννεφα καταιγίδας.
Ξέσπασε !

Αστραποβολητά.
Μαχαίρια δίκοπα ίσια στη σάρκα
Την πονεμένη,
Στην καρδιά.

Σύννεφα μαύρα πυκνά.
Βέλο χηρείας.
Καταιγίδα δακρύων
Πνιγμένοι ιβίσκοι

Με μόνο ένα σας κλικ μπορείτε να συμβάλετε ώστε να σωθει ενα παιδί, ενας ηλικιωμένος ή ένα ζώο..

Δοκιμάστε τε. Θα χρειαστείτε μόνο μερικά λεπτά. Μπορεί και να δουλεύει….

Τον εντυπωσίασε τον nickname που είχε διαλέξει.«Μαύρη_Ντάλια»…. Η ντάλια είναι το αγαπημένο του λουλούδι. Επειδή είναι τρυφερό. Βελούδινο.Επειδή δεν έχει άρωμα. Του βάζει άρωμα η φαντασία. Άλλοτε ξωτικό άλλοτε τριανταφυλλένιο… Την έπλασε στο μυαλό του και κείνη βελούδινη. Νταλιένα… Και έτσι την έχει ακόμα.

«Συναντιούνται» κρυφά τα πρωινά, τα μεσημέρια τα βράδια… Παίζουν,συζητάνε, φαντασιωνονται… Γνωρίστηκαν λίγες μέρες πριν. Τυχαία.Σ ΄ένα παιχνίδι σκραμπλ. Άλλαξαν μια καλησπέρα. Δυο τρεις κουβέντες καθημερινές. Τυπικές! Πως σε λένε, τι δουλειά κάνεις, που εργάζεσαι… Παίξανε ένα ακόμα παιχνίδι.Το έχασε εκείνος. Εκείνη ήταν πιο έμπειρη. Είπαν ευχαριστώ και συμφωνήσανε να ξαναβρεθούν. Για να του μάθει τα κόλπα. Να γίνει καλός παίκτης στο σκραμπλ… Και ξαναβρέθηκαν. Την άλλη μέρα. Και την παράλλη. Ξανά και ξανά. Κουβέντιασαν περισσότερο. Του άρεσε να συζητά μαζί της. Είχε εκπληκτικό χιούμορ. Γοητευόταν από τις ατάκες της. Τα έξυπνα υπονοούμενα της τον έκαναν να γελά σαν μικρό παιδί… Τη ρώτησε πως τη λένε.

Του είπε Σ.

Ρώτησε και κείνη για τ΄ όνομα του.

Της είπε Μ.

Συνήθισαν να λένε καληνύχτα το βράδυ και καλημέρα το πρωί. Μ΄ ένα mail. Που τις πιο πολλές φορές κουβάλαγε και ένα λουλούδι. Εκείνος ήταν πιο διαχυτικός. Της έστελνε και φιλιά. Εκείνη, στην αρχή, ήταν πιο συγκρατημένη. Και έτσι κύλησε μια εβδομάδα… Και σιγά σιγά έγιναν αχώριστοι. Μίλησαν για πιο προσωπικά θέματα. Του είπε πως είναι η ζωή της. Τι διαβάζει. Τι μουσική ακούει. Τι της αρέσει. Του υπέδειξε ένα σταθμό στο ραδιόφωνο. Που έγινε ο σταθμός τους… Του είπε για τους φίλους της. Για τηνοικογένειά της. Τη ζωή της.Του είπε ακόμα πως είναι μόνη. Έχασε πράγματα γιατί έκανε υποχωρήσεις στη ζωή. Αναγκάστηκε να αλλάξει ακόμα και διαμονή…Την άκουγε. Της έδινε κουράγιο. Της είπε πως η μοναξιά είναι δώρο της εποχής μας. Πως και κείνος είναι μόνος μερικές φορές. Της χάρισε μερικούς στίχους. Προσπάθησε να την κάνει να χαμογελά. Να βλέπει τα πράγματαπιο αισιόδοξα… Κάθε μέρα που περνά να τραβά γραμμές και να μη γυρίζει πίσω… Ήθελε να την αισθάνεται ευτυχισμένη Της έστελνε και της ξανάστελνε λουλούδια…

Της άρεσε αυτό! Τον βεβαίωσε ότι τώρα νοιώθει καλύτερα. Ότι είναι πιο χαρούμενη.

«Παιχνίδι στο παιχνίδι» έγινε και κείνος καλός «παίχτης» Άρχισε σιγά σιγά να την «κερδίζει». Αυτό την προβλημάτιζε.… Ούτε καν ήξερε τι πραγματικά ήθελε. Δεν είχε ποτέ φανταστεί πόσο απαραίτητος μπορεί να σου γίνει ένας άνθρωπος που μαζί του δεν έχεις κάνει ούτε μια χειραψία… Φοβόταν ότι τον είχε ερωτευτεί. Θέλησε να εξηγηθεί με ένα mail. Ποια πραγματικά είναι. Μπορεί και να σκέφτηκε πως το «παιχνίδι» γίνεται πολύ σοβαρό και θέλησε να το οριοθετήσει…Ίσως και να το διακόψει. Της απάντησε. Από τη φύση του είναι εξαιρετικά ευγενής. Δεν θέλησε να της δημιουργήσει προβλήματα μη αναστρέψιμα. Της θύμισε εξάλλου,ότι από την πρώτη στιγμή της είχε πει πως το «παιχνίδι» αυτό εκείνη το καθορίζει. Το πηγαίνει μέχρι εκεί που εκείνη θέλει. Το τερματίζει οποτεδήποτε θελήσει. Εκείνος θα κρατήσει την υπόσχεσή του….

Αντάλλαξαν μια τελευταία καληνύχτα…

Σκέφτηκαν να σβήσουν τα nick τους από τη λίστα των φίλων. Η δική του λίστα θαήταν άδεια τώρα πια. Εκείνης ? Ποιος ξέρει…

Φαντάστηκε την πραγματικότητα χωρίς εκείνη στη«λίστα» φίλων του.Κανένα παιχνίδι δενθα τον συγκινούσε πλέον. Είχε συνηθίσει την παρουσία της. Είχε συνηθίσει ν΄ ακούει τον χαρακτηριστικό ήχο του notifier κάθε φορά που ένα mail της έφθανε στη θυρίδα του. Αυτή η σιγή θα τον ενοχλούσε. Καταλάβαινε πως θα του έλειπε. Εκείνης θα της έλειπε το ίδιο ? Είχε υποσχεθεί πως δεν θα την ενοχλήσει ξανά. Θα τηρούσε τον λόγο του. Έτσι έχει μάθει να κάνει στη ζωή του.

Μπήκε ακόμα μια φορά στο «δίκτυο». Έψαξε στ΄ “αγαπημένα” τη γνωστή URL. Είπε να παίξει μια παρτίδα πόκερ. Να ξεδώσει λίγο. Κάθισε σ΄ ένα τραπέζι με πέντε άγνωστους συμπαίκτες. Έχανε. Το μυαλό του δεν ήταν εκεί…Ετοιμαζόταν να βγει. Να κλείσει τον υπολογιστή του και να φύγει… Έπιασε το «ποντίκι» οδήγησε το βελάκι στο start και ετοιμαζόταν να κάνει κλικ όταν…

Γκλιν – Γκλαν ! Ο γνώριμος ήχος τουnotifier τον σταμάτησε. Το μικρό παραθυράκι που αναδύθηκε στην κάτω δεξιά γωνία της οθόνης έγραφε: Έχετε νέο mail. «Κλικάρησε» το σχετικό εικονίδιο. Ένα μήνυμα από κείνη μόλις είχε φθάσει…και αμέσως μετά και ένα ακόμα…

Ακολούθησε ένα δικό του μήνυμα,που της έλεγε πόσο χάρηκε που ήταν εκεί… Ξανάρχισαν το «παιχνίδι»… Του είπε πως της είχε λείψει. Πως τον σκεπτόταν. Πως μια δυο φορές τον έφερε στο νου της ερωτικά και «τελείωσε» μαζί του. Του είπε ακόμα πως θέλει να τον συναντήσει. … Εκείνος τησυναντά έτσι κι αλλιώς με τη σκέψη του. Έχει φτιάξει, στο νου του, μια εικόνα ονειρική. Ιδανική ! Την εικόνα της τέλειας γυναίκας….

Δείχνουν και οι δυο χαρούμενοι. Είναι μαζί κι αςμην έχουν ποτέ συναντηθεί. Ας μην έχουν ακούσει ποτέ ο ένας τη φωνή του άλλου. Ας μην έχουν ποτέ πιει ένα καφεδάκι μαζί …

Είναι χαρούμενοι και ας μην έχουν ανταλλάξει ούτε μια χειραψία…