Awakening of..


It was a lazy office day (even if it’s called work from home these days) and I decided to put a black coffee to energize myself. Asked Vipin, who just came to the world after his noon time sleep, whether he wants a black coffee or a tea. Thank god! He prefer the same and so much energy saved! Sulu is still waiting for the clock ticking 6.20 in the evening as he is fasting for Ramadan. I served Vipin the coffee and lead myself to the terrace carrying my cup.

It happened just before I kick the last step in the staircase, I struck by a memory. A very old beautiful memory of taking an early morning selfie sitting at the very step years ago. Let’s not discuss much about it. I use these stairs to go up at least once a day but this moment was never remembered. The human mind is a shit-hole filled with all stuff. The good memories are mostly suppressed in the lowest floor of this hole and it wait for a reason to emerge back into our brain. You might’ve noticed, sometimes a fragrance or a pic or some places brings a lot of memories back.

Leave all this dramatic stuff and this is what I wanted to say –


Most of you will be free during this lockdown time, take your phone if it got a very large photo album. Go to the bottom of it and swipe the pics. You might find a person you miss since a long time or a situation that light up a slender smile in your face..!

ഓർമയിൽ മധുരമുള്ളൊരു കവിതമോഷണകഥ


ഏകദേശം ഒൻപതാം ക്ലാസ് കാലഘട്ടമാണ്, സംഭവം നല്ല രസായിട്ടങ്ങനെ പോയികൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആയിടയ്ക്ക് തുടങ്ങിയൊരു കലാപരിപാടിയായിരുന്നു കഥ കവിത പാരഡി എഴുത്തു. കഴിവുണ്ടായിട്ടൊന്നുമല്ല , ഒരു ലവളുണ്ടായിരുന്നു ..ലവളെ ഒന്ന് അട്ട്രാക്ട് ചെയ്യാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ. അതിനിടെ കലോത്സവത്തിൽ കവിതരചനയ്ക് സെക്കന്റ് പ്രൈസ് കൂടി കിട്ടിയപ്പോ ആത്മവിശ്വാസം അതിന്റെ ഉച്ചിയിലെത്തി. കൂട്ടത്തിൽ കവിയെന്നൊരു പേരും, അതുകൊണ്ടു മറ്റുചില ഉപകാരങ്ങളുണ്ടായി. ലവ് ലെറ്റർ എഴുത്തു ബിസിനസ്. സംഭവം സിമ്പിൾ ആണ്, പ്ലോട്ട് ഒകെ കാമുകന്മാർ തരും. നമ്മളതിന്റെ ഇടയിലെങ്ങനെ മാനേ തേനേ പൊന്മാനേ എന്നൊക്കെയിട്ട് കാച്ചികുറുക്കി കൊടുക്കുക. പ്രതിഫലം ഒൺലി ക്യാഷ്, നോ ചെക്ക് ..നോ ബാലരമ ഓർ ബാലമംഗളം. ഇടയ്ക്കൊരിക്കൽ കൊടുത്ത പെൺകൊച്ചു കേസാക്കിയപ്പോൾ കയ്യക്ഷരം വച്ച് പിടിക്കപ്പെട്ടു, കാമുകന്റെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടിയപ്പോ അവനെന്നെ ആലുവ മണൽപുറത്തു വച്ച് കണ്ട പരിജയം പോലും ഇല്ലത്രെ..തേച്ചതാ. അങ്ങനെ ആ പരിപാടി തത്കാലം നിർത്തി, മേല്‌നോവുന്ന കേസാണ്.

ഒരു ദിവസം ലീലാമണി ടീച്ചറെന്നെ കാണാൻ വന്നു. മലയാളസാഹിത്യക്ലബ്ബിന്റെ ഉദ്ഗാടനത്തിന്റെ അന്ന് വിദ്യാർഥികളിലൊരാൾ സ്വന്തം കവിത ചൊല്ലണമത്രേ. ഞാനേറ്റു, നല്ലൊരവസരമാണ് ലോവെൽറ്റെർ കേസിൽ പോയ ഇമേജ് നിലനിർത്താൻ. പ്രശനം എന്താന്നുവെച്ചാൽ ആകെക്കൂടെ 2 ദിവസമേയുള്ളു എഴുതിത്തയ്യാറാകാൻ. പറ്റില്ലാന്ന് പറയുന്നത് എഴുത്തുകാരന്റെ ആത്മഹത്യയാണ്, അഭിമാനം അനുവദിച്ചില്ല.
വൈകീട്ട് ക്ലാസ് വിട്ടു പോയശേഷം അമ്മമ്മ തന്ന കാപ്പിയും മുറുക്കും കഴിക്കുമ്പോ ഭാവന ഒന്ന് വിരിയിച്ചുനോക്കി. വിരിഞ്ഞില്ല..പാടത്തു പയ്യിനേം മേച്ചു ക്രിക്കറ്റ് കളിയ്ക്കാൻ പോയപ്പോളും നോക്കി..നടന്നില്ല, ബൗൾഡ് ആയതു മിച്ചം. ഇനിയൊരു ദിവസമേയുള്ളു എന്ന അങ്കലാപ്പോടെ ഉറങ്ങി. പിറ്റേന്ന് വൈകിട്ടൊരു ബുദ്ധി ഉദിച്ചു. മാമന്റെ പഴയ കോളേജ് പുസ്തകങ്ങളും മറ്റും വച്ച പെട്ടി തപ്പുക. എന്തേലും കിട്ടാതിരിക്കില്ല, മുന്നനുഭവങ്ങൾ അങ്ങനാണേ. ആരും കാണാതെ തട്ടിന്പുറത്തു കേറി, കണ്ടാൽ അവാർഡ് വീട്ടീന്ന് തന്നെ കിട്ടും മുതുകത്. അങ്ങനെ പലതും ചിക്കിചികയുമ്പോ ഒരു കടലാസ് കഷ്ണം കിട്ടി. നല്ല വടിവൊത്ത കയ്യക്ഷരത്തിൽ ഒരുഗ്രൻ കവിത. ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല, കേട്ടിട്ടില്ല ഫ്രഷ് തന്നെ. തെളിവൊക്കെ നശിപ്പിച് താഴെയിറങ്ങി വന്നു അതിന്റെ എന്റെ കയ്യക്ഷരത്തിൽ പകർത്തിയെഴുതി. ലഡ്ഡു കുറെയെണ്ണം മനസ്സിൽ പൊട്ടി, അതും അലിയിച്ചുകൊണ്ടുറങ്ങി.

പിറ്റെന്നായി , ടീച്ചറെ കണ്ടു കവിത കാണിച്ചു. മിടുക്കൻ! നല്ല വരികൾ, അർഥങ്ങൾ, അതും രണ്ടേരണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട്. മറ്റു ടീച്ചർമാരുടെ അഭിനന്ദന നോട്ടങ്ങൾ! നമ്മൾ വല്യ സന്തോഷമൊന്നും കാണിക്കാതെ ചുള്ളിക്കാടനെയോ കുമാരനാശാനെയോ പോലെ ഇതൊക്കെ എന്ത് എന്ന ഭാവത്തിൽ നിന്നു. ഉച്ചക്കുശേഷമാണ് പ്രോഗ്രാം.
ലഞ്ച് ഒകെ നേരത്തെ കഴിച്ചു കുട്ടപ്പനായി നില്കുമ്പോ പീയൂൺ വന്നു പറഞ്ഞു, ലീലാമണി ടീച്ചർ വിളിക്കുന്നു. എഴുന്നേറ്റുനിന്നു ക്ലാസ്സിനെയമ്പാടെ അഭിമാനത്തിൽ നോക്കി ടീചെര്സ് റൂമിലോട്ടു നടന്നു. അവിടെ ചെന്നപ്പോ ആകപാടൊരു പന്തികേട്. എല്ലാരും ഒരുമാതിരി കള്ളന്മാരെ നോക്കുന്ന പോലത്തെ നോട്ടം. നിനക്കിതെവിടുന്ന ജിത്തു കിട്ടിയേ, ലീല ടീച്ചറുടെ നനുത്ത ശബ്ദമൊക്കെ ഏതോ കമ്പനി സൈറൺ പോലെ തോന്നി. പണിപാളിയിരിക്കുന്നു..നടന്നതെന്താണ് വെച്ചാൽ ടീച്ചർ ഈ കവിത ചെറുപ്പക്കാരനായ മലയാളം മാഷ് ദിലീപ് സാറിനെ കാണിച്ചേക്കുന്നു. പുള്ളിയീ പാട്ടെവിടെയോ കേട്ടിട്ടുണ്ടത്രെ. ഓർമ കിട്ടി , ഇതൊരു സിനിമയിലെ പാട്ടാണ്. ഞാൻ നിന്ന് വിയർത്തു. ഒരുവിധം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു , റൈറ്റർ’സ് ബ്ലോക്കിൽപെട്ടു കിടപ്പായിരുന്നു ടീച്ചറെ 2 ഡേയ്സ്. അപ്പോ ചെറിയൊരു സപ്പോര്ടിനു നാലേനാല് വരി കടമെടുത്തതാ. ടീച്ചർ വിശ്വസിച്ചോ എന്നറിയില്ല. എങ്ങനെയൊക്കെയോ ചുറ്റുന്ന തലയും താങ്ങി ക്ലാസിലെത്തി ഹാഫ് ഡേ ലീവുമെഴുതി എസ്‌കേപ്പ് ആയി. ടീചെർമാരാരും ഇതാരോടും പറഞ്ഞില്ല, പാവം തോന്നിയിട്ടാവണം. അല്ലേൽ തലവഴി മുണ്ടിട്ടു ക്ലാസ്സിൽ പോവേണ്ടി വന്നേനെ. ഗോഡ്ഫാദർ എന്ന എന്നത്തേയും പ്രിയപ്പെട്ട ആ ചിത്രത്തിലെ വരികൾ ഇതായിരുന്നു –

നീര് പളുങ്കുകള്
ചിതറി വിഴുമീ
നിമിഷ സാഗരം
ശാന്തമാകുമോ
അകലെ അകലെ എവിടെയോ
നോവിന് അല ഞൊറിഞ്ഞുവോ
നീര് പളുങ്കുകള്
ചിതറി വിഴുമീ
നിമിഷ സാഗരം
ശാന്തമാകുമോ..!

I Am Differently Abled, Not Disabled


Health-insurance-for-differently-abled-persons

മേല്പറഞ്ഞ തലക്കെട്ടു വായിച്ചല്ലോ അല്ലെ, എവിടൊക്കെയോ ഞാൻ പരാമർശിച്ചു കണ്ടിട്ടുള്ള വളരെ ക്യാച്ചിയായ ആ പ്രയോഗത്തിന്റെ ശെരിയായ അര്ഥമെന്തെന്നു മനസിലായത് ഇന്നാണ്. സഹജീവികളായ കൂട്ടുകാരെല്ലാം ലീവിന് നാട്ടിലേക്കു പോയതുകൊണ്ട് പതിവിലും അലസമായ ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു ഇന്ന്. ചെയ്തുതീർക്കണം എന്ന് കരുതിയതൊന്നും ചെയ്യാതിരുന്നതിന്റെ (സ്വന്തം മടികൊണ്ടു) കുറ്റബോധം ഒരുവശത്തു, ആർ.ജെ ജോസഫ് അന്നംകുട്ടി ജോസിന്റെ പുതിയ പുസ്തകമായ ദൈവത്തിന്റെ ചാരന്മാർ വായിച്ചപ്പോളുണ്ടായ ഇൻസ്‌പൈറേഷനും പോസിറ്റീവ് എനർജിയും മറുവശത്തു. അങ്ങനെ രണ്ടുംചേർന്നെന്നെ ഭയങ്കരമായ വിധത്തിൽ അവസരം മുതലാക്കി ചോദ്യംചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോളാണ് ഒരു ബ്രേക്ക് എടുത്തു ചായയൊക്കെ കുടിച്ചു കറങ്ങിയിട്ട് വരാമെന്ന ആദ്യത്തേതും അവസാനത്തേതുമായ ഓപ്‌ഷനിൽ ഞാനെത്തിയത്. ചടപടയെന്നൊരു കുളിയും പാസ്സാക്കി ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ അയൽക്കാരനും പണിയൊന്നുമില്ലേലും ചെന്നൈയിലെ നട്ടപ്പറ വെയിലത്തും സ്ഥലങ്ങൾ എക്‌സ്‌പ്ലോർ ചെയ്യുന്നവനുമായ ഹിന്ദിക്കാരൻ പയ്യൻ എന്റെ പ്ലാനിൽ ജോയിൻ ചെയ്തത്.

അങ്ങനെ നേരെ നൗഫലിന്റെ ബേക്കറിയിൽ ചെന്നൊരു ചുടുചായയും മൊത്തി അവിടെയിരുന്നു ദീപുവിനോട് വർത്തമാനോം പറഞ്ഞിരുന്നു. അവളെ യാത്രയാക്കിയ ശേഷം കീഴ്വഴക്കങ്ങൾ തെറ്റിക്കാതെ വായ് നോക്കാനും അടുത്തുള്ള മാളിൽ ചുമ്മാ ഒന്ന് കറങ്ങാനും പോയി.അതിനിടെ പെങ്ങൾ വിളിച് അവൾക്കെന്തോ മേക്കപ്പ് സാധനങ്ങൾ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഫുഡ്‌സ്ട്രീറ്റിന്റെ കോർണറിലെവിടെയോ പണ്ടുകണ്ടിട്ടുള്ള കടയും തേടി അങ്ങനെ നടപ്പായി. അവിടെ ചെന്നപ്പോ ഞാൻ കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ലാത്തതും സാധാരണക്കാരനെ പിഴിയുന്നതുമായ പലജാതി സൗന്ദര്യവര്ധകഇത്യാദികൾ ഒരു ചേച്ചി കാണിച്ചുതന്നു. കരിനീലവർണയും തമിഴത്തിയും കാണാൻ ഐശ്വര്യമുള്ളവളുമായ ആ ചേച്ചി ഒട്ടും ചേരാത്ത വിധം മേക്കപ്പ് ചെയ്തു മുഖം അലങ്കരിച്ചുവെച്ചെക്കുന്നു. കഷ്ട്ടം തോന്നിപോയി, ജീവിക്കാനുള്ള ഓരോ പെടാപാടുകൾ. 20 ഗ്രാമിന്റെ പാക്കിനുപോലും 600 രൂപക്കുമേൽ വില.

പെങ്ങളെ വിളിച്ചു ഓരോന്നിന്റെയും ഡീറ്റെയിൽസ് ഒക്കെ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. നിന്നെകെട്ടുന്നവൻ ഇതൊക്കെ വാങ്ങിച്ചു മുടിയുമല്ലൊന്നു പറഞ്ഞപ്പോ അവൾ എനികിട്ടും കൊട്ടി. ആ കൊട്ടും വാങ്ങി കാശും പൊട്ടി തിരിച്ചുനടക്കുമ്പോൾ കയ്യീന്നു കാശുപോകുമ്പോൾ സുലു സ്ഥിരം പറയാറുള്ള ഡയലോഗ് ഓർത്തു – പണം പോയി പവർ വരട്ടെടാ. തിരിച്ചുനടക്കുന്ന ഇടവഴിയിലെ ഓരോ കടയും അലസമായി നോക്കിയങ്ങനെ വരുമ്പോളാണ് ആ കട കണ്ടത്. ഹാൻഡിക്രഫ്ട് അഥവാ കരകൗശലവസ്തുക്കൾ ഏറ്റം കൗതുകകരമായ രീതിയിൽ അടുക്കിവെച്ച ആ കട. വീട്ടിലേക്കൊരു വിൻഡ്ചിം വാങ്ങണമെന്ന് കുറെയായി കരുതുന്നു. ചുമ്മാ ഒന്ന് കയറി, കുർത്ത ധരിച്ച, പ്രൗഢമായൊരു മുഖമാണ് ഞങ്ങളെ എതിരേറ്റത്. ഒറ്റനോട്ടത്തിലറിയാം പുള്ളി ഹിന്ദിക്കാരനാണെന്നു, നന്നായി തമിഴും ഇംഗ്ലീഷും പറയുമെന്ന് പിന്നീട് മനസിലായി. എന്റെയാവശ്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ പുള്ളി പറഞ്ഞു – ഓർഡർ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, പത്തു ദിവസത്തിൽ എത്തുമെന്ന്. സർവസാധാരണയായി കാണുന്ന, സുലഭമായൊരു വസ്തുവാണ് ചൈനീസ് പാരമ്പര്യമുള്ള ഈ വിൻഡ്ചിം. അതുകിട്ടാൻ എന്തിനു ഓർഡർ കൊടുത്തു പത്തുദിവസമൊക്കെ കാത്തിരിക്കണം എന്ന ന്യായമായ സംശയം എന്റെ മനസിലും പൊട്ടിമുളച്ചു, ചോയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

അതിനു മറുപടി നൽകികൊണ്ട് പുള്ളി പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ എന്റെ ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന്റെ ഗതി തന്നെ മാറ്റുകയായിരുന്നു. അവിടെ വിൽക്കുന്ന ഒരുവസ്തുകളിലും മെഷീനിന്റെ ചെറിയൊരു ടച്ച് പോലുമില്ലായിരുന്നു. കരകൗശലവസ്തുക്കളുടെ കടയിലേക്കല്ലേ പോയത്, പിന്നെന്തിനാടോ മണ്ടാ മെഷീനുകളെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നതു എന്നെന്നെ ചീത്തവിളിക്കാൻ വരട്ടെ. നമ്മൾ വാങ്ങാറുള്ള ഇത്തരം പലവസ്തുകളിലും മെഷീനറി ഉപകരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം ചെയ്യാവുന്ന പണിത്തരങ്ങൾ അനവധി ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അത്തരം ഡിസൈൻസ് അല്ലെങ്കിൽ അടയാളങ്ങൾ യാതൊന്നും തന്നെ അവിടെയുള്ള ഒന്നിലും ഞാൻ കണ്ടില്ല. പിന്നെ പുള്ളി പറഞ്ഞ കാര്യമാണെന്നെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിച്ചത്. അവിടെയുള്ള ഓരോ വസ്തുക്കളും നിർമിച്ചത് ഇന്ത്യയുടെ വിവിധഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മെന്റലി അല്ലെങ്കിൽ ഫിസിക്കലി ഡിസബിൾഡ് ആയിട്ടുള്ള പലപ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികളാണ്. ബുദ്ധിശാലികളായ ഏതൊരു കച്ചവടക്കാരനും മെനയുന്ന മറ്റൊരു തന്ത്രമെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതിയത് എന്റെ മുഖത്തും പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടാകാം ഒട്ടും മുഷിച്ചിലില്ലാതെ തെളിവുസഹിതം അദ്ദേഹം അവയോരോന്നിനെപ്പറ്റിയും ആഴത്തിൽ പറഞ്ഞുമനസിലാക്കിത്തന്നത്.

ഓട്ടിസം ബാധിച്ചൊരു കുട്ടിയുണ്ടാക്കിയ പസിൽ കാണിച്ചുതന്നു. ആയിരത്തിനുമേൽ പസിൽ പീസസ് ഉള്ള അവയെ ക്രമത്തിൽ ചേർത്തുവച്ചാൽ മനോഹരമായൊരു പെയിന്റിംഗ് ആയി അത് മാറുന്നു. ചെറുതും വലുതുമായ ഒരുപാടു വസ്തുക്കൾ പുള്ളി കാണിച്ചു, അവയോരോന്നിന്റേയും പിന്നിലെ കഥയും അവയുണ്ടാക്കിയ കരങ്ങളെപ്പറ്റിയും സംസാരിച്ചു. ഇതുകൊണ്ടു ആവശ്യത്തിന് സമ്പാദിച്ചു ജീവിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ രമേശ് എന്ന ആ ചുറുചുറുക്കുള്ള അൻപതുകാരൻ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി. ബിൽഡിംഗ്
കൺസ്ട്രക്ടർ ആയ അദ്ദേഹം ചെന്നൈയിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയിട്ട് പത്തുവർഷമായി. ഉള്ളത് രണ്ടു ആൺമക്കൾ, രണ്ടുപേർക്കും സെറിബ്രൽ പാൽസിയാണ്. സെറിബ്രൽ പാൽസിയെന്നാൽ തലച്ചോറിനെ ബാധിക്കുന്ന തളർവാതം. അവരെ കുഞ്ഞിലേ ഉപേക്ഷിച്ചുകളയാൻ ഉറ്റവരടക്കം നിർബന്ധിച്ചിട്ടും തളരാത്ത രമേശിന്റെ പ്രതീക്ഷകളാണ് ട്വിൻ ട്വിഗ്‌സ് അഥവാ ഇരട്ട തളിരുകൾ എന്ന ആ സ്ഥാപനം തുടങ്ങാൻ ആ മക്കളെ പ്രാപ്തരാക്കിയത്. ചില്ലറക്കാരല്ല പിള്ളേർ, അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കു നാഷണൽ ലെവലിൽ വരെ അംഗീകാരം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോ ഇരുപത്തിയാറു വയസാണ് ആ ഇരട്ടകൾക്ക്. നിറഞ്ഞചിരിയോടെ വീൽചെയറിൽ കടയുടെ വാതിലിനിരുവശത്തുമായി ഇരിക്കുന്ന അവരെ പണ്ടെപ്പോളോ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു ഞാൻ കുറ്റബോധത്തോടെ ഓർത്തു.

ഞാൻ പറഞ്ഞതിലെന്തെങ്കിലും അതിശയോക്തി തോന്നുന്നവർക്ക് http://twintwigs.com/ എന്ന അവരുടെ വലിയ ആർഭാടമൊന്നുമില്ലാത്ത വെബ്സൈറ്റ് പരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്. നിമിഷനേരമോ മണിക്കൂറുകളോ കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാവുന്ന പല വസ്തുക്കളും ഭൂമിയിലെവിടോക്കെയോ ഇരിക്കുന്ന, ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികൾ കൊണ്ടുമാത്രം ഡിസബിൾഡ് എന്ന ലേബലിൽ തളച്ചിട്ട കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവരുടെ ദിവസങ്ങളോളമുള്ള അധ്വാനം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തതാണ്. സമയനഷ്ടം എന്ന് പരിഹസിച്ചു തള്ളാനുള്ള കാര്യമല്ലത്, മറിച്ചു അവരുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിന്റെയും വിധിയ്ക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെയും നേട്ടമാണ്. ഈയിടക് നമ്മൾ കണ്ട പേരന്പ് എന്ന മമ്മൂട്ടിച്ചിത്രം കൈകാര്യം ചെയ്തതും ഇത്തരം കുട്ടികളുടെ മാനസികമായും ശാരീരികവുമായ പ്രതിസന്ധികളും പ്രശ്നങ്ങളുമാണ്. ഇതൊക്കെ കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടും ഇന്നും നമ്മൾ ബോഡിഷെയിമിങിന്റെ പേരിൽ പോലും ആളുകളെ കളിയാക്കുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്തു അത്തരം കുട്ടികളെ കൂട്ടുകാരൊത് ഈ ഞാൻ തന്നെ പരിഹസിച്ചിട്ടുണ്ട്, അവഗണിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് പലതവണ അതൊക്കെയോർത് പശ്ചാത്തപിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഞങ്ങൾ ഈ കയറിച്ചെന്ന രണ്ടിന്റേം മുഖത്തു പച്ചകുത്തിയപോലെ തെളിഞ്ഞികിടക്കുന്നുണ്ട്, ഇവന്മാർ ഒന്നും വാങ്ങാൻ വന്നവരല്ല എന്ന്. എന്നിട്ടുപോലും അത്രയും സമയമെടുത്ത് അത്രയും നേരം ഞങ്ങളോട് വിശദീകരിക്കാനും സംസാരിക്കാനും രമേശ് കാണിച്ച താല്പര്യം തന്നെ അത്ഭുതമാണ്.മെഴുതിരി കത്തിച്ചുവെയ്ക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു കുഞ്ഞുരാന്തൽ വിളക്കും വാങ്ങി, വിൻഡ്ചിം വാങ്ങാൻ അടുത്തയാഴ്ച വരാമെന്ന ഉറപ്പും നൽകി ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി.

പറഞ്ഞുവന്നത് ഇതാണ്, കുറ്റപ്പെടുത്താവുന്ന ജീവിതചുറ്റുപാടുകളോ ശാരീരിക വികലാംഗതകളോ ഒന്നുമില്ലാഞ്ഞിട്ടും നമ്മളിൽ പലരും വിധിയെ പഴിചാരി, മടിയെ കൂട്ടുപിടിച്ചു സ്വപ്നങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ പായാൻ ഭയന്നിരിക്കുന്നവരാണ്. ഒന്നുമല്ലാത്ത ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കു ഇത്രയൊക്കെ സാധിക്കുമെങ്കിൽ നമുക്കിനിയും എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യാൻ ബാക്കിയില്ലേ? ഈ ചോദ്യമാണ് ഇപ്പോ എന്റെ മുൻപിൽ തെളിയുന്നത്, ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കൂ. ഞാൻ ക്യാപ്‌ഷനിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ ആ കുഞ്ഞുങ്ങളാരും ഡിസബിൾഡ് അല്ല, മറിച്ചു വ്യസ്ത്യസ്തമായ രീതിയിൽ ഏബിൾഡ് അഥവാ പ്രാപ്തരാണ്..!!

A Saturday evening, Snowy and women empowerment


In last few years we heard a lot of inspiring movements in the areas related to women equality and how should we ensure their freedom, protection and empowerment in the society. Especially in India it lit up a lot of hot discussions and debates each day. We’ve seen people fighting and yelling each other in T.V news discussions. And there came a ton of memes and trolls which directly and indirectly targeted our minds and way of thinking. Recently we heard a lot from Movie industry when they opened #Metoo hashtag, it really encouraged a lot of people to realise their rights to speak up.

Okie, you all are educated and already well aware of the factors I quoted above. I don’t want to bore you guys. As usual, my new post is nothing but a humorous incident happened in my home recently.

I always try to enjoy each moments of my vacation at home as I get it very rarely. It was a Saturday evening and I was competing with my sister to finish the snacks at tea time. Suddenly my mom marched to the sit out and ordered me to get away from there. I raised my head from the snacks plate projecting question marks in both eyes. She saw it and replied – Its Saturday evening.

Yeah, I know that already. But what are you gonna do with these bundled books and a few documents in your hand? My snacks are finished, why don’t you get me some more hot Vada’s and an extra cup of coffee, mom?

What a shame, she totally ignored my question and setup a able and few chairs around it. Within 10 minutes I saw few ladies rushing into my house and gathering around the table. Forget the snacks, at least my sister brought me the coffee and explained – “hey dumbo, they are having their weekly ‘Kudumbasree’ meeting. And hear me carefully as you seems illiterate about this, it is the women empowerment and poverty eradication program, framed and enforced by the State Poverty Eradication Mission (SPEM) of the Government of Kerala. The Mission aims to eradicate absolute poverty within a definite time frame of 10 years under the leadership of Local Self Governments formed and empowered by the 73rd and 74th Amendments of the Constitution of India”. She just paused and took a sip from my coffee. I nodded my head as If I know all these already and concentrated on my snacks. I just opened WhatsApp and started chatting. Also sometime my mom and team got my attention when I heard them mentioning lot of strange topics in the agenda.

Then I heard an another order from my mom to sissy – “Get his mobile, it got good clarity cam. And start recording our next discussions.”

My snacks and coffee are rejected, now they targeted my mobile on which I am very busy with chatting. But I didn’t had the guts to offend them as they were large in number, I was all alone. So I gave up!
Sissy started recording their discussions, she told me that these video tapes will be sent to the senior officers as a proof of meeting. I just moved my snacks aside and paid full attention to their discussion. My mom was speaking about all the factors that I mentioned in the very beginning of this post, women equality and freedom. Listen to me, it’s not sarcasm; my mom was speaking very logically and acted like Abraham Lincoln at Gettysburg speech. I was wondered and realised that she could speak about something this important apart from the kitchen stocks limit or other home stuffs. Then she wanted everyone else in the meeting to open their mind about what’s their position in their own home. Some of them felt shy at my presence but I just encouraged them to go on. Then I happily witnessed their freedom and what they wanted to shout aloud. A few were happy and a few seems very upset of how they are being treated and what’s their opinions price at home. I become thoughtful and made me to take decisions on how a good husband or son should be. The meeting continued for another 30 minutes and I took each word they spit out, it was sharp and hot. My sissy was recording very seriously as if she was assisting Christopher Nolan in his next movie.

In between my dad came in and shared the sofa with me. I could see him smiling and listening to the meeting. Even Snowy, my 1 year old Labrador puppy was focusing on the meeting. I glanced at her and saw her innocent face with round eyes blinking and passing onto each person as If she is agreeing with them. Her never-raise-up looks like ears were concentrated fully. Meeting got over and other members left.

Mom, dad, sissy and myself left alone in the sit out. Of course Snowy too. Mom glared at me, she was expecting that I would tease her for her last 1 hour performance. But I didn’t, it was all new for me. To be frank this is the first time I see a bunch of homemakers being confident at this rate. Mom was blushing when I told her the same. Dad approved my words with a silent smile and cameraman was busy with editing her tapes. But snowy was still listening resting her head on dad’s lap. Seeing that mom showed her humour sense bit seriously – “See how Snowy is observing. I think after watching all these she might become one activist too”. Everyone laughed and at the same time it happened.

A blacky suspicious looking cat just crossed our yard to the road. Snowy spotted her and wanted to catch it. Dad shouted at her to come back – “it’s very dark, don’t go out this time. Come back here or you are gonna get nice slaps”. Snowy heard the male chauvinist and surprisingly ignored him totally and ran after the cat.
Mom and sissy laughed uncontrollably and shouted – “look at her, she has really become a women activist 😉”.

Memories of a 90’s kid: This is how we used to celebrate marriages!


It was not a long time ago!! It’s just a matter of time, few years back. The best era in a man’s life, his or her childhood, the turns to teenage, getting to know the people…then all of a sudden it happens. Getting matured! Responsibilities are pouring on the head like a shower bath. We starts to earn and earn and earn. Nothing else, I am damn sure that every 90’s kid like me would be telling these lines to themselves at least once in a while. Okay, craps!! Let me come to the topic..

Today afternoon I got a whatsapp message from one of my bestie, actually he is getting married in less than 2 weeks. What he sent was a youtube URL. Its a marriage invitation video he made up. I was wondering how things changes in time. We are really going through a very technically progressing generation. Take this example, we can invite our dear ones via medias, social networking sites, marriages in the central of sea or sky..photo shoots for every occasion(even for getting pregnant 😄) and we hire best people to make them like a movie!!

WHAT, calling me conservative? Nono I am not that category. I am not against these changes, I really understand and accept the changes in life even though sometimes I stand against things whichy seems undigested to me. Leave all those craps, I am just trying to recollect how important these occasions were to us – kids.

Like everyone else we had a gang too. A gang of mixed ages but thinking alike. Marriages were the best place where we get a chance to shine. So once a marriage date gets announced in the neighbourhood, then our gang starts to set up the plans. Sometimes, I remember we were too keen and energetic to prepare ourselves in such times compared our elder family members. The very first step was to check the calendar for the marriage date.

If its in weekend? Holly shit, we lost a chance to bunk school.
Weekdays? Yep, this is what we were waiting for!!

Next important thing is to purchase dress. Of course it must be new fashioned! Let it be bit tight, let people see our little muscles(not everyone just girls 😂). Reminding the tailor to be clear about stitching the pants because it shouldn’t be very loose. Belt must be black in colour by default with a moving circle in buckle and shoes are welcome if budget allows and only if dad didn’t kill us yet for the mentioned purchases.

The night before marriage at groom’s or bride’s home will be a celebration. We kids, used to play around and disturbing others. We believed that our destiny in life was to make sounds and just enjoy the life. Our sounds even defeated the loudspeakers which used to keep singing that whole night. We heard Yesudas & Chithra singing the night without breaks. It was all awesome. Boozed uncles and neighbours will be trying to stand straight and telling stories, they tries to sing and beat the tape-recorders. And the laughs of girls who would be busy with exploring new mehndi designs inside home.

Rarely elders seek our help, especially to cut the vegetables. And we were happy to do it. Our gang always urged each other to pick some easy vegetables to cut, like potatoes. The guy who got onion will die for sure. He will cry whole night and make the home look like someone just died there. I always used to get garlics. As I was one of the youngest in group, our leader always allocated it to me. Cant protest against leaders! That’s the rule, slaves were always slaves. Cleaning garlic was hell even compared to onions. You sill feel your fingers burning even the whole next day..

On the marriage day we wake up earlier and starts to get ready. New dress, Cuticura/Ponds powder, and few drops of perfume if any gang member got an uncle in Dubai. If we were groom’s side, then well and good! Because you will get a minimum of 1 hour journey to bride’s house in jeep. At least 8 jeep will be there. We wont sit inside even if seats are free. We found ourselves adventurous & actionable by hanging in the backside of jeep holding it’s carriers. When the vehicle moves, we will wave hands at people beside the roads. We get a warm welcome once reached the brides house. I remember the moments waiting for the guy who comes with soft drinks in a tray. Kids will get more than a glass and a stare from that guy. We never cared, our face always said – “hey, we are the groom’s side. Pay respects”.

Most awaited step is next one – to find girls of same age and starts sighting. It was the best part! Picking someone after an eye scan and following them everywhere during all ceremonies. Huh! Then our people are getting back to vehicle taking the bride home. That’s very awful moment, leaving our 2 hour girlfriend! Our faces becomes red more than the bride who used to cry at that moment while leaving her home. But still there will be a hope, because bride’s people will come to our house for party in the evening. So that we can meet our “new” soulmate again!!

It was the best time of our lives! Times which we can never get back!!

A page from purana: the untold stories of villagehood


Last night me and Sulu were laying sleepless. And he started this topic – about the 90s when we had darkness more than lights in India. Every kid of 90s would be aware of those years. I would get a thousand stories if I dig into that subject. At this moment I just want to talk about just one of the memory that came through our conversation last night.

February month will always begin with temple festivals. Every fest will last to 10 days. About this I am planning to post an another one which will exactly explain how we the kids used to celebrate those 10 days, to be specific 10 nights. So let me begin to unwrap this particular occasion which comes in the top of my memory.

Thrissur and Palakkad are the districts which witnessed my childhood. And those are cities where people keeps temple festivals close to their heart. In Palakkad there is a temple called ‘Chinakkathoor Kavu’. This temple’s fest is counted as one of the most celebrated fest in Kerala. This post is about the rituals we follow on the fest of this temple. To be more clear about what I am gonna say, you need to listen to a story. Lemme begin…

My grandpa narrated this story to me when I was a kid. But I still can remember each word and twists of it. Its about the goddess worshipped in the temple which I mentioned earlier ‘Chinakkathoor Kavu’. The myth about the origin of the Chinakkathoor temple will take us to the Ramayana period. Rama and Lakshmana were in search of Seetha who was kidnapped by Ravana and they reached Vilwadri (the Vilwa Mountain, now known as Thiruvilwamala). Lord Ayyappa and Goddess were accompanying them. After reaching Vilwadri Rama asked them to find a place to take rest. But they did not return even after a long time. Hence Rama and Lakshmana went looking for them and found them taking rest at the top of the hill. The myth has it that an angry Rama pushed lord Ayyappa down to the south and gave a good beating to Goddess. (As per this purana lord Ayyapa is situated in a very lower place from Lord Rama temple at Thiruvilwamala. And the deity is called Ayyappa in the pit!).


The goddess was beaten up by Rama and ran for her life crying “ayyayyo” and stopped running when she reached a place called Chinakkathoor,and took position there, facing the north.

Based on this story we used to do follow some rituals just the night before the special day of fest. Our family also used to follow this. We all will wake up early in the morning, say like around 2 AM. The whole family will join in this. Will get up, fresh up and start walking targeting the river. There are 3 rivers in my village and one of them is Nila/Bharathapuzha which is the second longest river in Kerala. We will use natural torch with dried leaves of coconut tree. We will fire it and walk cutting the deep darkness in front us. The advantage is that it will give you light plus a warm environment around which will help you to survive that blood-clotting cold.

We will carry many items on this early morning journey. All the items required for the ‘pooja/aarathi’ will be taken. Even we carry bedsheets so that the kids can get some sleep if required after reaching the destination. Both sides of the road towards the river is rich with tallest trees. Those trees will bow their heads into middle of the road due the weight and it will make a ‘റ’ shape till the end of the road. So when you walk waving our ‘leaf torch’ you will feel like exploring an ancient cave. A 20 minutes walk will take you to the laps of river. On the way we must scream like how goddess did in the above said story, its a part of rituals. You can hear people screaming and making louder noises from all nearby roads.

Once reached we will find a comfortable place on the sand shore to get settled. There won’t be much water in the river as this fest is in summer. Hence you can find lot of place anywhere on the shore. You can also see lot of neighbourhoods ruling their tents here and there. My both sisters were kids at that time and they will sleep once they reach the river. Sometimes on the way itself they start sleeping on my parents shoulders. I never used to get sleep in such situations. Now we have to find a perfect stone from river which will be used as idol of goddess for pooja/aarathi. Now we need to take bath in the river to make mind and body pure. That’s the part I always hated. The water will be frozen like ice, you will dare to dip a single finger in it. After a lot of thinking and calculations I will jump into the river and somehow take a bath just for the sake.

Meanwhile mom would’ve started preparing payasam which is required for pooja. Before it gets done we will clean the idol and other things ready for the pooja.
Once everything is ready the pooja begins. As per Hindu traditions this will be carried out. Next everyone will have the payasam on the shore itself. By the time we can see the sun rising up from the depths of somewhere. The yellowish-orange rounded sun will reflect his face on the river as if looking at a mirror. Around 5.30 – 6’o clock we will be back to home. The freshness and energy you get on that whole day is beyond my explanations.

From last few years I don’t see much people following this ritual. May be everything is changing along with the generations. In less than 10 years all these will fall in the list of extinct rituals…

Drama; a lot and lots of memories


The days of youth festival in school life was always joyful. It was a celebration which lasts for a minimum of 4 days, and the preparations will start at least before 1 month prior to that. I used to participate only in items like poem/story writing and majorly dramas. Drama was our soul and life of youth festival. I don’t exactly remember when we got the spark of acting. But I have few memories which are strongly tied up around this.

Lets dive into few years back…

Year 2000: 4th Standard

That was my last year in A.L.P.S school. I was the senior, the guy in 4th standard. One of the items in which I participated was drama. My classmate’s dad only trained us the basic lessons of acting. The theme was something more of a social satire. And I played the role of a typical politician who would do anything for money. Our drama started past midnight but I was awaken like never before. The crowd, sound of loudspeakers, the eye-shutting lights on the stage and the make-up stuffs on my tiny face kept me away from sleep. It was a very fresh experience to me. I still remember the costume and dialogues of my character here and there. That December night is still young in my memories.
On the same night I had to act in an urgent role also. After our drama there was another one represented by old student in which my elder uncle played a leading role. I was laying on my mom’s lap and watching their play after mine got over. I was half sleepy and louder voice on mike was bringing me back time to time. Suddenly uncle came to us and asked me to go with him to the stage. Reason is, they need a small boy to act as my uncle’s characters son. No dialogues, I just have to go with him and stand beside on the stage. So this was my first stage experience for drama.

#5th standard ~ when I met my team

1 year after the above mentioned night I was moved to high school and joined in 5th standard. There I got my team. I don’t remember whose idea was that to perform a play for youth fest. We joined a team. We were 7 in number – myself, Vipin, Jishnu, Ranju, Prasad..etc. We wrote a screenplay with our own script. And I am still proud that till 10th we only got 1st price in drama every year.

Mostly the practice was in those guys home which is walkable from school. Most chosen person was Ranju, because he had a big gooseberry tree in his front yard. We used to empty the tree during practice. One of the most lovable taste on my tongue of that era is when I drink water after eating a few gooseberries. So one day we were practicing in his ‘built in-progress’ home. We were on the terrace, because from there you can get a perfect shot on gooseberry’s. After drama practice got over we started our hunt. Everyone’s started showing how perfect is their aim. Then my turn came. I took a big round shaped stone and threw at a big bunch of gooseberry. The stone didn’t make its target but started to fall down from a height. Unfortunately a group of people came walking down on the road. And there was a bald headed guy in that, my stone reached his head perfectly. Blood was flowing from his head. We all got scared on seeing this, the way of thinking of that age suggested us to hide on the terrace and we did that. Those people looked confused and they were scared to death. That incident was quiet an accident but hiding my mistake was not a good practice. I won the situation by doing that but that made me guilty for a long time since then.

#7th standard ~ Siva temple and cigar

During drama practice only I witnessed someone of my age is smoking. I think I was in 7th standard. This guy (I cant reveal his name, if he sees then I am gonna die 😊) was there in my drama team that year. We gave him a minor role with only 2 dialogues. And that dialogue itself he forget on the stage, he took co-actor’s next dialogue and spoiled the scene. So there was an old temple behind the school. You have to walk with a small river which leads you to this lord Siva temple. It looked very old and terrific, surrounded by sky-kissing trees. We always loved to practice there in weekends. The silence and darkness of that place always hugged us warmly. One day this friend of mine came with a cigar and lit it up. Rest of us were scared about this. He offered me a puff but I was not brave enough to accept it. At last I tried it but like every beginner I coughed to death on that day.

#Vipi’s home and bath in river

5th to 10th Vipi’s dad only trained us. He is a fabulous actor. We used to go to his home on weekends. It takes a 30 minutes in bus to reach his village. A very old but beautiful place. Me and Prasad were the only one’s who never failed to present there on time. His mom is a fantastic cook and it was one reason why we never missed to go for practice. There was a river which flows through the heart of his back yard. A two minutes run will take you to the river. There were so many trees which takes head bath in the river. We used to walk on the sloped trees and dive into the water. Once you are back from the river, there will be hot tea and snacks waiting for you on his veranda.

#plus two~ when craziness reaches the top

Plus two was in a different school but Vipi was still there with me. So we planned for a drama that year. In addition to me and Vipi we added few new friends – Sulu, Dhanu, Midhun, Ajith, Ajeesh. One day we came for drama practice on a Saturday. After few hours we got bored and decided to explore the school surroundings. And we saw this well riped jackfruit. It was in someone else’s compound and so we stole it. We kept it hidden in a very secret place till next Saturday hence we wanted the fruit fully ripe.

Now I realise that those were the best moments of my life..!!!

7 days in a hospital


This is an old story which happened years back. In everyone’s life there will be such old memories which are related to an object or a place or whatever it is. Whenever we see this instance, rusted memories will wake up. This one which I am gonna tell is a hospital oriented story. Whenever I see a hospital, I remember the face of a girl.

This took place exactly before 12 years when I was doing schooling. There were 3 main hospitals nearby my town and I had to spend a minimum of 10 days in any of this hospital every month. Reason is, my grandma was an asthma patient. Hence she gets hospitalised each time when the climate changes. So I was the one who used to guard her in the hospitalised days. Spending time in hospital is very difficult, especially in those years. No smart phones, no social medias..etc. The only way to kill time was books or else speaking to the patients in same ward. And you will see a lot of faces there, faces with different stories. I used to love walking in the long and quiet hospital corridors.

If I am right it was just after the 10th and I was waiting for plus one admission. Lot of time and there is nothing specific to do. Every second in a day will come knock your door and pass. One day as usual grandma got admitted and my duty started. This time it was in the government hospital. Doctor advised a week rest there itself. This hospital was renewed very recently. They had built few more general wards centralising a small but beautiful garden.

Till 3rd Day!
There was only a few other patients in our ward. When grandma sleeps I normally go to this garden and spent time there. The neighbour bed guy was around 45 years old, who mostly seen accompanied by his wife. They were from nearest town and always talked like non-stop radios. 3 days I tolerated them. These people always talked very awful stories, to be specific; pitiful stories. Listening to them all day was a pain. But one morning he announced a real good news. He told – “actually I have a daughter in your age, she also waiting for admission. Most probably she will be here this evening”. My heart started pounding in an abnormal speed. And he added to my happiness – “for the rest of the days she will be staying here”. Wow, the best thing I heard from him since I reached there. I waited for the evening, every second ticked in my ears. But she didn’t come that day.

4th Day!
Next morning I woke up listening to a girl’s voice in nearby bed. She came!!
I somehow adjusted my sleepy face and sat on the bed. It seems that grandma had already started chatting with her. She was beautiful and very homely. She found that I was gazing at her. Its time, I said ‘hi’. She smiled and greeted back. Next 3 days I tried my best to catch her attention. Trying to help her dad to sit in the bed, buying tea, calling nurses for urgent and bringing medicine for them also..etc. Let’s make it simple – I became a mother Teresa!! But I still didn’t talk to her much. Just one word questions and answers.

5th & 6th Days!
That evening I was sitting in the central garden. There were very less people around. Garden was like a new born baby who still grows. All plants stood with a height below to my chest. It was the time for night flowers like jasmine to start evolve. I looked at them and sat for a long time. I had a nokia 1100 that time. Simply called few friends and spoke. Time was dragging. Suddenly that girl came and sat on the other edge of my bench. I got frozen. Couldn’t say a single word. But she started talking. Just like speaking with someone whom we know each other. Time flew away and I still note it as one of my finest evening.

7th Day!
It was the discharge day for grandma. The girl’s dad was supposed to wait a day more. I didn’t wanted to go. so l asked the nurse whether she feels real healthy or not, grandma gave me a killing look as if she read my mind. We packed our belongings and came out. I could say only a bye to her as my uncle was around. We came out from the hospital. Suddenly an idea hit me. I told my uncle that I forgot to take something and rushed towards the ward. As I expected she was standing beside a pillar in front of the garden. She gave a surprising smile. I didn’t had much time, so hurriedly asked her contact number and she gave it.

##memories rest in peace 😉

Letters, a symbol and emotion of time


 

Letters are the symbol of fallen years, which reminds me of a time when all kinda new gen communication medias were absolutely strange to us. I guess only the kids of earlier 90’s like me will have such memories. Today I was watching a movie and there I noticed mentioning the letters. I remember the days when I used to sit with my mom on the verandah awaiting the postman for the letters from my dad. He used to write twice a month from his workplace. When the section of kids comes then my mom will make me sit near and read it aloud for me. That was really a great time. Every letter used to bring some happiness around!

Then I grew up from trousers to pants and started writing my own letters, love letters of course! I wrote for myself and even for my friends. From them I used to take a small fee for that in the form of chocos most the time. I remember 1 incident in higher secondary. Once a friend of mine requested to write a love letter for him. It was a sudden request and so I was not ready with the lines. Then few quotes from last nights TV show came in my mind and I wrote the same as tag line of the letter -“I have dreams, you have dreams; let’s share our dreams”. I blindly believed that no one is gonna find that it is stolen. But the girl was a fan of that show and my friend got nicely ashamed in front of her. Hope you can guess the climax.

Also I remember an another story which happened during high school. It was a vacation time of around 2 months. So one of my friend couldn’t wait that long to have a chat with his bestie. He bought an open card(it costs 1 rupee I believe) and sent it to his friend. He had written so many bad words and his friend’s nick names also in that. He didn’t remember that it was an open card and therefore any one can read it, even the postman. The card was successfully delivered to his parents hands! This climax also I am leaving to your imagination.;)

Last month when I went to hometown me and my mom had to check some old documents from shelf for some bank related purpose. Suddenly few old letters fell down under my feet. I took them and checked, mom said those are the letters which my dad and grandpa sent to her years back. She said she was just keeping them for memories. I smiled and then smelled those letters. They were carrying all the scent of a gone time, it was awesome. I read few of them and kept back to its place.

These days no one is using letters. We have whatsapp, fb, e-mails, lane, we-chat..so and so. Obviously many advantages; I must agree. But still letters are the symbol or an emotion of an old time. Letters taught us the eagerness and happiness of waiting…

A passing cloud of my sky


sight_2017_01_22_112431_4841

Just now came back after a second show and lit up a cigar. It seems like a sleepless night, so thought to scribble something. This was there in my mind since few months. The word that she used to mention about her role in my life disturbed me all the time. While hanging on the doorstep of office bus, when I see the figureless fumes of my cigar and when I stare at my computer monitor at office..all the time.

“Passing cloud” – that’s what she mentioned. To my knowledge I am damn sure that she don’t read any books and obviously not fond of literature. So I wondered how she got that prefect word which is so small but meant a lot. It was the childhoodof our friendship, days when we started to speak. One day somehow she figured out what feel I have on her. And she told this, I remember each and every word of it – ‘I can’t be anything in your life, I won’t be a major part of it. What all I am is a passing cloud. A small cloud which comes in a wind and stays in your sky for a bit. And when the wind blew again, I am gone’.

This is what she said. Honestly I would agree that it’s true. Some people are like that, they are not meant to be in our life. Let me bore you a little. Shakespeare said that life is a drama and we all are the actors. And here is my note to it –‘only we got the permanent role, and few got guest roles in it’. The only thing you can do is make people happy. Because our happiness lay on it. Being happy with the life we have is pretty sometimes. Also at times we have to understand that people can’t always show their actual feelings on us. They might have agreeable reasons on that. Then we have to get a little matured, like being with them in the whole life in the role they wish us to be. We have to get to know what their heart speaks. Trust me it helps.

If you are not matured upto it then there is the second resolution. There is an old Facebook message –‘sometimes you have to let people go. If they are meant to be in your life, then they will come back. And if they don’t then pack your bag for a solo journey. You are not too tired to set it up, are you?

#hope i bored 😉
#Gudnyt