In mijn nieuwe huis gebeuren soms ‘spooky’ dingen.

Eén van de eerste signalen dat er hier nog iemand aanwezig is behalve ik, mijn zoon en mijn hond, was toen laatstgenoemde midden in de nacht rechtop op bed ging zitten, naar het plafond staarde en begon te blaffen en te grommen.

Toen ik dit voorval deelde met mijn vrienden op Facebook kreeg ik allerlei tips om het huis te ‘reinigen’. Ik kocht Indiaanse wierookstokjes, rookte alle kamers uit en wenste alle zielen die nog aanwezig waren een behouden vaart naar het licht. Ondanks dat, slaat mijn hond ’s avonds nog steeds op de gekste momenten aan.

Het tweede teken vanuit Gene Zijde wordt mij gegeven via de radio. Als je weleens naar Derek O. kijkt dan weet je dat dat voor geesten een favoriet middel is om tekens van leven na de dood te geven. Het volume van mijn radio gaat soms op de gekste momenten ineens keihard of heel zacht.

Nog een teken was, dat een fles hondenshampoo, door de wind door het badkamerraampje, van grote hoogte naar beneden was geblazen. Ik hoorde de klap maar aangezien ik op dat moment met heul andere dingen bezig was ben niet gaan kijken.
Later die nacht kwam ik in de badkamer en zie de fles rechtop op de grond staan in de douche, met de grote dop ernaast. Ik kan nog steeds niet geloven dat een fles, die een val van twee meter maakt, rechtop landt maar dat de dop er wel af ligt.

Het meest bizarre, maar ook best grappige, teken ontving ik gisterochtend.

Ik was aan het stofzuigen, had beneden alles al gezogen en was met de stofzuiger boven bezig geweest. Kom ik weer beneden, ligt er voor de openstaande tuindeur, ongeveer één meter de kamer in, een hoopje droge bladeren en takjes.
Het waaide nauwelijks, dus het kon niet naar binnen gewaaid zijn. En takjes waaien niet naar binnen. En als blaadjes naar binnen waaien liggen ze niet op een hoopje bij elkaar.
Mijn hond lag te slapen op de bank, die kon het ook niet naar binnen hebben gebracht doordat het bijvoorbeeld aan zijn vacht was blijven zitten.
En zoonlief zat in de kamer ernaast achter de computer zijn favoriete spelletje te spelen waar hij altijd zó in opgaat dat hij echt niet bedenkt om een hoopje bladeren en takjes binnen te gaan leggen….

Dus….

Mijn vriendin N. gevraagd of zij wist of er vorige bewoners van dit huis zijn die inmiddels zijn overleden.
Ze zou het vragen aan haar vriend E., van wie het huis is en waar ik het van huur.

’s Avonds kreeg ik antwoord.

Het echtpaar dat hier eerder heeft gewoond is inmiddels overleden.
Zij zouden het kunnen zijn.

Maar ze noemde nog iemand…

E. had een lievelingsoom die heel veel aan het huis heeft gedaan. Deze oom is helaas overleden.
Zijn helm ligt, als een soort eerbetoon, nog in de kruipruimte van het huis.

Ik weet bijna zeker dat hij het is.
Ik ben namelijk helemaal verliefd op dit huis, en als je zoveel aan een huis hebt geklust en gebouwd zoals hij, dan kan het niet anders dan dat hij ook van dit huis houdt.

En die liefde voor dit huis schept een band, dat is wat hij mij laat weten.
Ome Kees.