ongerijmd

Alles lijkt zo zacht
zo wollig wit
je wilt erop gaan liggen
of liever nog eronder
een deken van louter licht

Buiten lijkt het zacht
mijn wereld ongeschonden
je hoort de stilte kraken
het vuur woedt verderop

Hennie van Ee, januari 2026

Ik zie hem weer zitten

een oude man

bij dat grijze raam

zijn ogen zijn gesloten

niemand om hem te wekken

Buiten is het wit

joelen de kinderen

hij had het kunnen zijn

de verschrikkelijke sneeuwman

vandaag is hij het niet

5 januari 2026

Zij heeft ze geproefd
de smaken van het leven
het zoet en het zuur
het zout
geproefd en doorgeslikt
omdat het zo hoorde
dacht zij
alleen de nasmaak bleef

Hennie van Ee, 6 november 2025

In een onveilige wereld
een veilig thuis
waar men op je wacht
blij is jou te zien
armen om je heenslaat
en je koestert.
Waar men deelt wat men heeft
ook al is dat bijna niets
en waar men huilt
omdat men jou mist.

© Hennie van Ee, oktober 2025

In een veilig land
een onveilig thuis
waar je met angst
wegduikt voor geweld
dat nooit ophoudt.
Razend en tierend
woorden die raak schieten
je klein willen maken
en nog kleiner
tot je niet meer bestaat.
Dit moet stoppen!

© Hennie van Ee, september 2025

Ergens in dit oude lichaam
achter dat gerimpeld vel
schuilt een meisje van 16
fris en onbevangen
geen kwaaltjes, geen pijntjes

Zij fietst door de stad
de zon schijnt uitbundig
het draaiorgel speelt
en altijd zing zij mee

Hennie van Ee

De lichtheid van de zomer
is uit de dag verdwenen
Vandaag hangen wolken laag
kleuren de bomen bruin

Hij mist hun stemmetjes
hun vrolijkheid en energie
Op tafel ligt een tekening
zonsondergang op Kreta
daar waren zij en ook
een dagje nog bij hem.

Hennie van Ee, september 2025

De stad is leeg, het is nog vroeg
de kerk staat in het heilig licht
van de eerste zon.
Het marktplein schoongespoten
stoeltjes op de stoep gezet
het terras is klaar.
De handel wordt weer uitgestald
dat oogt fris en fruitig.
Een brommer knettert luid voorbij
een auto en nog één en meer

© Hennie van Ee, juni 2025

vreemd hoe mijn gezicht hier ligt
onder een laken
dat geen laken is

hoe het microscopisch licht
danst achter de druppels
ze vervormt en verkleurt

zo zacht zoemend
het grauw vergruist
ruimte maakt voor nieuwe blik

een helder ver gezicht 
dat zelfs de schaduw ziet

Hennie van Ee

zij heeft mij getekend
in enkele lijnen stond ik
op papier
daarna heeft zij mij ingekleurd
rode jas en blauwe broek
de haren geel
eindelijk was ik klaar
werd ik het leven

een bloem op elke groene spriet
de vogel tussen blauwe strepen
met roze hartjes aan de hemel

© Hennie van Ee, 2023