حکایت داستان‌های تک خطی

همه‌ی ترسم از آن است که تو روزی دنیا را نجات دهی، ایکبیری.

بیست و هشتم دی هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌وهشت

من در تنهایی فرمانروای قلمرویی هستم که در جمع وجود خارجی ندارد.

نهم دی هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌وهشت

چون اون تنها کسی‌ست که تو رو اون طوری می‌بینه که تو دوست داری دیده بشی، پس عاشق‌ش شدی.

شانزدم اسفند هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌و‌هفت

مرسدس بنز به تنهایی ملاک خوشبختی نیست. مدل آن است که حرف آخر را می‌زند.

هجدهم دی هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌و‌هفت

ای کاش، افسانه‌ی غریبی‌ست که در انتهای داستانک “نمی‌دانم کی هستم” نغمه می‌سراید و می‌خواهد که جلوه‌گرِ دنیایی باشد که شک نکن اگر می‌بود، باز هم حفره‌ای عظیم از دلسردی در آن، بهت‌زده‌مان می‌کرد

پنجم دی هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌و‌هفت

هی می‌گفت زندگی خوابی بیش نیست. ولی من هی جوابش رو نمی‌دادم که اگر تو بیداری را درک نکرده بودی نمی‌فهمیدی خواب کدام است

دهم آذر هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌و‌هفت

اینقدر به داروین فحش داد تا یه روز دستش رو گرفتم بردم سر میدون و پسرک 7 ساله‌ای رو نشونش دادم که گدایی می‌کرد در حالی که کتاب‌های کلاس سوم ابتدایی رو گذاشته بود جلوش و ظاهرا مشق‌هاشو می‌نوشت

نهم آبان هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌و‌هفت

دیگر، اظهار نظر کردن در دانشگاه هم برایش سخت شده بود. او از قشر بقیه نبود. وآی بر جامعه‌ای که مرفه بی‌درد بودن در آن ننگ است

بیست‌و‌ششم مهرماه هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌و‌هفت

خوشبختانه مرگ هنوز زنده است

پنجم مهرماه هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌و‌هفت

وقتی به انتهایِ امتدادِ دستِ دراز شده‌ی استادش که بیرون کلاس را نشان میداد، رسید، ایستاد و گفت: نپذیرفتن خدا نیازی به توانایی انکارش ندارد

بیست و دوم شهریور هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌و‌هفت

وقتی معذرت خواهی‌اش مقبول معشوق، واقع نشد اخلاقش تغییر کرد. همیشه فکر می‌کرد جایگاه ندامت، حالتِ مظلومِ قابل عفو را دارد که تنها حقش بخشیده شدن است

چهاردهم شهریور هزار‌و‌سیصد‌و‌هشتاد‌و‌هفت

طلاب جوان گرداگرد مرجع تقلید بزرگ جمع شده بودند. یکی‌شان پرسید: استاد، آن کلاهبردار، طلب‌تان را داد؟ پیرِدیرِحوزه، بی‌هوا از اینکه میان جمع است گفت:  ظهور امام زمان می‌دهد

ششم شهریور هشتاد و هفت

همیشه تقلا می‌کرد که تنها بتواند یک زن باشد.فقط یک زن، نه فرزند، نه خواهر، نه همسر. اما، اما بعد از آن حادثه‌ی دلخراش، گناه نابخشودنی مادر بودن هم به گردنش افتاد

سی‌ام مرداد هشتادوهفت

بلند فریاد میزد: آره، خودشه، همینه. از وقتی فهمیده بود عشق یه اسباب بازی بیشتر نیست مونده بود این احساسات اطرافش چی هستند،که این به ذهنش رسید. تعلق خاطر

بیست و چهارم مرداد هزاروسیصدوهشتادوهفت

روانپزشک از قاتل زنجیره‌ای پرسید: چی شد که شروع به کشتن آدمها کردی؟ قاتل خونسردانه جواب داد: بخاطر اینکه فکر می‌کردم «یکی نبود» همون «یکی بود«ه که دیگه نیست. اما اشتباه فکر می‌کردم

بیستم مرداد هزاروسیصدوهشتادوهفت

آنقدر زیر باران توی حیاط دانشگاه ایستاد که همه مثل دیوانه‌ها نگاهش می‌کردند، شاید آنها نمی‌دانستند تنها دلیلی که باعث می‌شود زندگی به زنده بودنش بیارزد دیوانگی‌ست

هفدهم مرداد هزاروسیصدوهشتادوهفت

قاصد که رفت تا پیغامِ «آن یک ارزن هم تویی و ما هیچ نیستیم» را برساند. بوسعید تنهایی بشکن میزد که یحتمل جمله‌اش مریدان رقیب را متفرق خواهد کرد.

دهم مرداد هزاروسیصدوهشتادوهفت

وقتی دیدم که پسرک دشنه‌اش را برای چندرغاز از کمر عابر پولداری در‌آورد، یاد پدرش افتادم، که چطور از برای مال خود کردن خم ابروی دخترک زیباروی رهگذر، چنان موتورش را گازاند که مغزش را به آسفالت هدیه داد.

نهم مرداد هزاروسیصدوهشتادوهفت

داشت میرفت خانه که همکار خانم بقل دستی پرسید امروز خیلی خندانی؟ گفت یک هفته‌ایی است برای پسری در اینترنت نقش دختری را بازی میکنم! وقتی رفت همکارش فکر کرد، نکند این همان دختره باشد.!

یکم مرداد هزاروسیصدوهشتادوهفت

خواهش می‌کنم گوشی رو بردار و منو دربه‌در نکن. قرارمون همین ساعت بود! حالا توی این شهر من چطور یه اسلحه فروش دیگه‌ رو پیدا کنم. من امروز باید راس ساعت 12 خودکشی کنم

پنجم مرداد هزاروسیصدوهشتادوهفت