random thoughts. that's it
Στα είκοσι συνήθως φαντάζεσαι τον εαυτό σου γύρω στα σαράντα + και πως θα είναι η ζωή σου. Στο μυαλό σου σε φαντάζεσαι ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ και ίσως να έχεις καταφέρει πολλά πράγματα. Η εστω τα βασικά ''πρέπει'' της κοινωνίας. Αυτά τα πρέπει που ποτίζουν το πετσί σου απο μικρή.Να παντρευτείς, να δουλεύεις και να έχεις... Continue Reading →
Παραλία, θάλασσα, βόλτες το βράδυ, παγωτά. Όπως έμαθες να περνάς τα τελευταία καλοκαίρια σου. Όταν τα παιδια ήταν παιδιά. Και ένα καλοκαίρι τα παιδιά δεν είναι παιδιά. Συνειδητοποιείς πως απλά είναι εκεί μαζί σου, γιατί δε μπορούν να είναι κάπου αλλού. Θα ήθελαν να είναι αλλά θα ήθελαν και τους φίλους τους. Και λίγο ίντερνετ... Continue Reading →
Tα πρώτα πόστερ στο δωμάτιο μου ήταν από ανθρώπους που ήδη είχαν πεθάνει... Jim Morrison, Janis Joplin, Παύλος Σιδηρόπουλος. Θυμάμαι τη μάνα μου να μπαίνει μέσα και να λέει, καλά ρε παιδί μου, κανέναν ζωντανό δεν ακούς.. Στο δεκατετράχρονο μυαλό μου, μου φαινόταν αστείο. Και τί έγινε που πέθαναν; 'Εφυγαν τόσο νέοι, ερχόντουσαν από μια εποχή... Continue Reading →
Royal Thunder - Wick Από την Georgia με ήχο που μπερδεύει το grunge των 90'ς, την progressive και την stoner με λίγη από την αγαπημένη μου ψυχεδέλεια. Heavy & Crushing αλλά όχι Metal.. To τρίτο studio album, το Wick ξεχώρισε αμέσως. https://www.youtube.com/watch?v=QPCdr8vR_wA Black Angels - Death Song Τί να πω για τους αγαπημένους; Το... Continue Reading →
Χθες άκουσα ένα από τα πιο όμορφα και μελαγχολικά τραγούδια. Μ'αρέσει η μελαγχολία όσο ακριβώς μου αρέσει και η χαρά. Τη βρίσκω με στενάχωρους στίχους, καταθλιπτικές μουσικές ηλιοβασιλέματα και σιωπές τη νύχτα. Τα έχουμε όλα τόσο ''όπως πρέπει να γίνουν'' στο μυαλό μας και πάντα κάτι γίνεται και δεν είναι καθόλου ''όπως πρέπει'' . Αναρχία... Continue Reading →
Ανηκω στη γενιά που ξεκαλοκαίριαζε στη Σιθωνία, όταν η υπολοιπη γενιά πήγαινε Κασσάνδρα. Βουτιές πριν το καλημέρα στις καβουροτρυπες, σωματικός ελεγχος πριν το Goa, μπύρες στο καρπουζάκι. Σε σημείο που αυτη η γενιά κάποια στιγμή βαρεθηκε και άρχισε να χαλβαδιάζει απέναντι το Αγιο Όρος που<< ήρθε και μας έφαγε το καλύτερο πόδι>> Οι δεκαετίες πέρασαν,... Continue Reading →
Εμείς οι άνθρωποι που λες, είναι καλό καμιά φορά να ξεμείνουμε από δουλειά, από σπίτι, από χρήματα, από ''φυσιολογικές'' σχέσεις. Πανικοβάλλεσαι στην αρχή, αλλά είναι κάθαρση σου λέω. 'Οταν έχεις φτάσει στο σημείο να έχεις χάσει τον εαυτό σου και τί πραγματικά σημαίνει ζώ, καλό είναι να τα χάσεις όλα. Και θα τα ξαναβρεις,... Continue Reading →
Κυκλοφορούν απο χθες διάφορες γνώμες και αστεία περί κλεισίματος της ΕΡΤ. Καλό είναι να εχεις άποψη απλά να μη θεωρείς πώς η δική σου είναι και η σωστή. Επιτρέψτε μου δηλαδή να διαφωνήσω. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής εδώ που έχουμε φτάσει θα επρεπε να συμφωνουμε τουλάχιστον μεταξύ μας. Ναι υπήρχαν τεμπέληδες. Ναι αμοιβόντουσαν... Continue Reading →
'Ερχεται ο καιρός που αναλογίζεσαι, σκεφτεσαι, τα βάζεις σε φανταστικές ζυγαριες, προσθέτεις, αφαιρείς και δε σου βγαίνουν. Τα ζύγια είναι πολλά. Η ενίοτε και λίγα. Ανάλογα με το τι θες να ζυγίσεις. Πόσα ζύγια να παίρνει η αγάπη; Πόσα κιλά να είναι η ανεξαρτησία; Πόσο σου στοιχίζει να κάνεις αυτό που θες. Και αν το... Continue Reading →
καταλήγω. δεν έχει σημασία σε τί ηλικία θα τον γνωρίσεις. 'Οταν γίνει όμως θα το καταλάβεις. Γιατί αντί να γίνεται συνήθεια θα γίνεται αγάπη. γιατί και μετά την απομυθοποίηση δε ξενερώνεις, το αντίθετο, είναι ακόμη καλύτερα. Με τον Αλλον μπορεις να μη μιλάς για ώρες ή να μιλάς για ώρες. Μπορεις να μη κάνεις ποτέ... Continue Reading →
#panta_allou 