ενάντια στον σεχταρισμό, για τη συντριβή του αντικομμουνισμού, για τον προλεταριακό διεθνισμό & για μια λαοκρατούμενη Ελλάδα
Υπό καταρρακτώδη βροχή, σε μια εξαιρετικά δύσκολη ημέρα για μετακινήσεις στην Αθήνα, πραγματοποιήθηκε, παρ’ όλα αυτά, στις 21/1 στον χώρο «Ιδέα Fabrika» (Θεμιστοκλέους 43-45), η εκδήλωση τιμής για τους μάρτυρες του Κόμματος και της Επανάστασης, που έχει καθιερωθεί το τελευταίο 10ήμερο κάθε Γενάρη στην Τουρκία, αλλά και με αφορμή την μαζική δολοφονική Επιχείρηση Κάγκαρ στην Ινδία. Την εκδήλωση συνδιοργάνωσαν η Partizan και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Ινδικό Λαό.
Αυτή τη φορά, το κύμα των δίκαιων διαμαρτυριών του ιρανικού λαού, που ως αφορμή είχε την οικονομική δυσπραγία (και, φυσικά, τα χρονίζοντα ενεργειακά προβλήματα και τη λειψυδρία) είναι, από πολλές απόψεις, διαφορετικό. Πάνω από όλα, ξεπέρασε το σύνηθες κοινωνικό πλαίσιο διαμαρτυρίας (φιλελεύθερη μεσοαστική τάξη-πλούσιοι δυτικόφιλοι-σαχικά κατάλοιπα-φιλελεύθερη διανόηση-φοιτητές), αφού αγκάλιασε και τους εμπόρους, οι οποίοι έχουν πληγεί ιδιαίτερα από τις διεθνείς κυρώσεις που επανεπιβλήθηκαν, καθώς και τις έτσι κι αλλιώς εξεγερμένες καταπιεζόμενες μειονότητες.
H τελευταία εβδομάδα του Γενάρη έχει καθιερωθεί ως Εβδομάδα των Μαρτύρων του κόμματος και της Επανάστασης.
Η PARTİZAN και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Ινδικό Λαό οργανώνουν εκδήλωση με αφορμή αυτή την εβδομάδα, καθώς και την κορύφωση της στρατιωτικής Επιχείρησης Κάγκαρ από το ινδικό καθεστώς που, υπό το πρόσχημα της εξάλειψης του μαοϊσμού στην Ινδία ως τις 31/3/2026, με μαζικές δολοφονίες, φυλακίσεις αντιπολιτευόμενων κάθε είδους και εκτοπίσεις αυτοχθόνων για την απόδοση του ορυκτού πλούτου της γης τους σε επιχειρηματικούς ομίλους, στρέφεται ενάντια συνολικά στον ινδικό λαό.
Θα προβληθούν τρία βίντεο (για την επιχείρηση Κάγκαρ, για τη ζωή στο αντάρτικο στην Ινδία και για τους μάρτυρες) συνολικής διάρκειας περίπου μίας ώρας και θα υπάρξουν σύντομες ομιλίες και συζήτηση.
Τετάρτη 21/1, 8 μ.μ.
Χώρος Εκδήλωσης: Ιδέα Fabrika
Θεμιστοκλέους 43-45 Εξάρχεια
PARTİZAN
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Ινδικό Λαό
Για την απόφαση της Συντακτικής Συνδιάσκεψης και για το ιστορικό πλαίσιο που καθόρισε την ίδρυση της ΒΜΡΟ (Ενωμένης) βλ. εδώ.
***
Διακήρυξη της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (Ενωμένης)
Έκκληση προς τον μακεδονικό λαό, προς τη διεθνή κοινή γνώμη!
Η κατάσταση του μακεδονικού λαού και στα τρία μέρη της Μακεδονίας, και στα τρία μέρη της Μακεδονίας, γίνεται όσο πάει και πιο ανυπόφορη. Όσο και να διαφέρουν τα μέσα που μεταχειρίζονται οι κυβερνήσεις – βουλγαρική, σερβική και ελληνική – για να καταπιέσουν τον μακεδονικό λαό μοιάζουν όλα σε ένα σημείο: υπόταξαν τον μακεδονικό λαό κάτω από ένα καθεστώς τρομοκρατίας, βασανιστηρίων και δολοφονιών.
H απαγωγή Μαδούρο από τον Τραμπ λειτουργεί διαλυτικά γιατί έρχεται τη χειρότερη δυνατή στιγμή για την ανθρωπότητα, με τους περισσότερους ιμπεριαλιστές σε εξασθένιση ή πολύπλευρη κρίση και, άρα, ακόμα πιο επιρρεπείς σε πόλεμο. Αποτελεί συνέχεια της πορείας της ανθρωπότητας σε αχαρτογράφητα νερά που εγκαινίασε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ενώ, τον καιρό του απογαλακτισμού των περιφερειακών δυνάμεων, ζητούμενο είναι η επαναφορά στον στοιχειώδη σεβασμό του διεθνούς δικαίου που επιτρέπει μια σχετικά ειρηνική συνύπαρξη ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλισμών, περιφερειακών δυνάμεων και εξαρτημένων χωρών. Όμως, επιταχύνει αυτή την πορεία, γιατί δεν καταπατάται απλώς το διεθνές δίκαιο, αλλά εντάσσεται σε σειρά κινήσεων που λειτουργούν διαλυτικά συνολικά για το πλέγμα πολιτικών σχέσεων που διαρθρώνουν τη λεγόμενη διεθνή κοινότητα: απαξίωση διεθνών οργανισμών και θεσμών – ΟΗΕ, ΔΠΔ – και διώξεις εκπροσώπων τους, δημόσια περιφρόνηση ηγετών κρατών (με την κυριαρχία τους ήδη περιφρονημένη), σχέδια για μετεγκατάσταση λαών κλπ.
Φαίνεται πως η στρατηγική εξασθένιση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού οδηγεί στην επιλογή του τυχοδιωκτισμού. Η απαγωγή Μαδούρο δεν είναι η μόνη ένδειξη για αυτό, αφού είχε προηγηθεί, μεταξύ άλλων, ο βομβαρδισμός του Ιράν και της Υεμένης πέρσι. Έχει, άλλωστε, υπόψη το «πετυχημένο» προηγούμενο του Πούτιν, που, παρότι τυχοδιωκτικά διαλύει μια γειτονική μεγάλη χώρα και σχέσεις αιώνων με έναν γειτονικό λαό, κάπως τα βολεύει ως τώρα.
Ωστόσο, δεν θα πρέπει να βλέπουμε μεμονωμένα αυτή την προσφυγή στον τυχοδιωκτισμό, που γίνεται, ως φαίνεται, κανόνας για τις δύο υπερδυνάμεις, αλλά σε συνάρτηση με τους διακηρυγμένους στόχους του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού: αφού, με τον επίσημο τρόπο, δεν επιτεύχθηκε ρήγμα μεταξύ Κίνας-Ρωσίας, και αφού οι εκβιασμοί στην Κίνα δεν πέρασαν, ίσως επιλέγεται να προκληθεί αυτό με έναν έμμεσο τρόπο, θεωρητικά πιο μακροπρόθεσμο. Ο επιδιωκόμενος αποκλεισμός της Κίνας από ενέργεια και μεταφορικές οδούς ωθεί την Κίνα στην αγκαλιά της Ρωσίας, ενώ η Κίνα κατέβαλλε πολλές προσπάθειες για απεξάρτηση από τη Ρωσία ακριβώς σε αυτούς τους τομείς (όχι συγκρουσιακά. Αντίθετα, με ανάπτυξη σχέσεων, αλλά, ταυτόχρονα, με μεγαλύτερη ταχύτητα στην εύρεση νέων οδών και πηγών ενέργειας). Αυτό το παράδοξο, το να τίθεται σε εξάρτηση η ανερχόμενη Κίνα από την κατερχόμενη Ρωσία, αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσει σε όξυνση των πολύ σοβαρών αντιθέσεών τους, που υπάρχουν όχι μόνο σε διάφορα σημεία του πλανήτη (π.χ. Κεντρική Ασία), αλλά και, βασικά, στη στάση έναντι του διεθνούς δικαίου και των κανόνων, που, σε αντίθεση με τον ρωσικό, ο κινέζικος ιμπεριαλισμός, αυτή τη στιγμή, βρίσκεται σε φάση κατά την οποία, για την ανάπτυξή του, μπορεί να αξιοποιεί και όχι κυρίως να απαξιώνει. Η «ψύχραιμη», λοιπόν, στάση της Ρωσίας, ως τώρα, στο ζήτημα της απαγωγής Μαδούρο (ο Μεντβέντεφ, μάλιστα, «παραδέχτηκε» τον Τραμπ για τη «συνέπειά» του) δεν οφείλεται μόνο στο ότι ούτε αυτή δικαιούται δια να ομιλεί, αλλά ότι δεν «ρίχνεται» όσο η Κίνα.
Αντίθετα, με μια τέτοια κίνηση, «ρίχνονται» και ήδη «φωτογραφίζονται» ως επόμενοι στόχοι όλοι οι περιφερειακοί παράγοντες που ανέπτυσσαν σχέσεις με την Κίνα, π.χ., το Ιράν, που αυτές τις μέρες ο κόσμος διαδηλώνει λόγω των ασφυκτικών κυρώσεων που επανεπιβλήθηκαν (με μέθοδο που ο Λαβρόφ εμπνεύστηκε: χωρίς να χρειάζεται ψήφος όλων των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας για την επανεπιβολή τους, αλλά ψήφος όλων για την άρση τους).
Επίσης, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι υπάρχουν και άλλες εξελίξεις στο θέμα της ανάσχεσης της Κίνας, και στο θέμα των πρώτων υλών: αφενός, στη Λατινική Αμερική, άλλες δυο χώρες τελευταία, Βολιβία και Χιλή, κυβερνώνται πια από δεξιούς και έτοιμους (ιδίως στην πρώτη) να αναθεωρήσουν τις συμφωνίες για εξαγωγές πρώτων υλών στην Κίνα. Αφετέρου, στο Κέρας της Αφρικής, η Σομαλιλάνδη – από την εποχή των Βρετανών συνεργάτιδα της Ινδίας – προσφέρει πια ένα εδαφικό συνεχές, πρώτον, ως την καρδιά της Αφρικής, και μπορεί αποκόψει την Κίνα από την πρόσβαση σε πρώτες ύλες. Δεύτερον, εδαφικό συνεχές υπάρχει πια και για εναλλακτική διαδρομή στον αντικινεζικό εμπορικό-ενεργειακό-στρατιωτικοπολιτικό διάδρομο Ινδίας-Μ. Ανατολής-Ευρώπης (ΙΜΕC), σε περίπτωση που η Σ. Αραβία συνεχίσει για καιρό να στηλώνει τα πόδια. Τρίτον, η Σομαλιλάνδη μπορεί να αποκόψει την πρόσβαση της Κίνας στην Ερυθρά, ιδίως αν αποσχιστεί η Νότια Υεμένη (κίνηση υποκινούμενη από ΗΑΕ-σιωνιστές, ενάντια στην οποία, η Σ. Αραβία ξανάρχισε τους βομβαρδισμούς). Να σημειωθεί ότι στην Σομαλιλάνδη υπήρχε επί Μπρέζνιεφ ρωσική βάση και, μέχρι πριν λίγους μήνες, υπήρχαν άτυπες επαφές για την αναβίωσή της, που τώρα φαίνεται πως έχουν παγώσει, γιατί η Ρωσία στρέφεται πιο βόρεια για βάση, στο Σουδάν ή το Τζιμπουτί.
Τέλος, ακόμα και η εμμονή Τραμπ για τη Γροιλανδία, που υποτροπίασε τελευταία, αφορά και τη δυνατότητα αποκοπής της Κίνας και από τον ορυκτό πλούτο της και από την ολοένα και πιο χρησιμοποιούμενη – αλλά και πάλι, από τη Ρωσία αδειοδοτούμενη – αρκτική οδό μεταφοράς εμπορευμάτων.
Υπάρχει, συνεπώς, ένα σύνολο σχετικών εξελίξεων που καθιστούν αδύνατη την μενομωμένη μελέτη της κίνησης Τραμπ να απαγάγει το Μαδούρο, και ελλιπή την εκτίμηση της κίνησης Τραμπ μόνο ως επιστροφή στο Δόγμα Μονρόε για την αποκλειστικότητα στη Λ. Αμερική ή επιστροφή στον απομονωτισμό του μεσοπολέμου, όπου οι ΗΠΑ δεν συμμετείχαν στην Κοινωνία των Εθνών. Εξάλλου, η απαγωγή ηγετών δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Οι ΗΠΑ είχαν απαγάγει τον Νοριέγκα στον Παναμά με εξίσου «θεαματικό» τρόπο, η Σ. Αραβία τον λιβανέζο Χαρίρι, πρώτη διδάξασα η Ινδία τον μαχαραγιά του Μάνιπουρ για να υπογράψει την προσάρτησή του σε αυτή, και ο Μπρέζνιεφ τον Ντούμπτσεκ της «αντεπανάστασης μέσα στην αντεπανάσταση», κίνηση που όλα τα μαρξιστικά-λενινιστικά κόμματα είχαν καταδικάσει. Είναι, λοιπόν, η ωμότητα Τραμπ που σοκάρει, αλλά δεν θα πρέπει να στεκόμαστε σε αυτό.
Ωστόσο, οι ΗΠΑ δεν είναι Ρωσία, που καταφέρνει να παραλύσει τμήμα της παγκόσμιας κοινής γνώμης με τα ιδεολογήματά της (χριστιανισμός, «αντιφασισμός» κλπ.). Η στρατηγική εξασθένιση των ΗΠΑ είναι σε σημαντικότερο βαθμό πιο προχωρημένη και, ό,τι και να γίνει, η καθοδική τους κατεύθυνση, παρά τα ζιγκ-ζαγκ, είναι προδιαγεγραμμένη.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να καταδικάσει κανείς απερίφραστα αυτή την παράσυρση της ανθρωπότητας στην άβυσσο.
Μάλιστα, δεν υπάρχουν «ναι μεν αλλά» ούτε στην περίπτωση Μαδούρο. Δεν έχει σημασία αν είναι χριστιανός ή μουσουλμάνος, «σοσιαλιστής» ή αντικομμουνιστής, ή εκπρόσωπος της γραφειοκρατικής αστικής τάξης ενάντια στην αμερικανόδουλη μεταπρατική αστική τάξη της Βενεζουέλας, με τα ανθεκτικά, αν και μειοψηφικά ερείσματα στην κοινωνία.
Επί τη ευκαιρία, πάντως, και χωρίς να κατηγορούμε τον Μαδούρο επειδή χρησιμοποιεί τον όρο «σοσιαλισμός» (ως και ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις, π.χ. Γαλλία, τον έχουν χρησιμοποιήσει), μπορούμε να σημειώσουμε ότι, την εποχή που δεν υπάρχει στρατόπεδο ειρήνης και δημοκρατίας (έστω και αποσυντιθέμενο λόγω της ρωσικής αποστασίας μετά το 1956), μια γραφειοκρατική αστική τάξη που αναλαμβάνει την ηγεσία μιας χώρας, αναπόφευκτα εκφυλίζεται σε μεταπρατική, όχι απαραίτητα έναντι των ίδιων ιμπεριαλιστών. Και, φυσικά, διασπάται: Συγκριτικά, ο Τσάβες δεν είχε ακόμα όλους τους θεσμούς μαζί του, όταν είχε γίνει πραξικόπημα εναντίον του το 2002. Τώρα, όπως μπορεί κανείς να συνάγει από το ότι οι ΗΠΑ απήγαγαν τον Μαδούρο σχετικά ανενόχλητες, με «μόλις» μερικές δεκάδες νεκρούς, πολλοί εκ των οποίων Κουβανοί, φαίνεται ότι και κάποιοι άλλοτε «σίγουροι» θεσμοί του κράτους είναι διχασμένοι. Δεν μπορεί, ωστόσο, να μην επισημανθεί ότι η γραφειοκρατική αστική τάξη δεν ξεχνά ποτέ ότι είναι αστική τάξη και συνεχίζει, αργά ή γρήγορα, την επίθεση στους εργαζόμενους ακόμα και ως κλείσιμο του ματιού στον ιμπεριαλισμό από τον οποίο βάλλεται, στα πλαίσια της επιθυμίας της για διαπραγμάτευση μαζί του: εξού και οι πιέσεις σε αριστερά κόμματα να συγχωνευτούν στο τσαβικό κόμμα (που μείωσαν την αξία της υπενθύμισης για τα ζητήματα δημοκρατίας που έκανε ο «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» στην Αριστερά) και η προσφυγή τόσων αριστερών κομμάτων (ακόμα και με ιστορία ένοπλου αγώνα) στο στρατόπεδο με επικεφαλής τη μεταπρατική αστική τάξη, φαινόμενο που δεν μπορεί να ερμηνεύεται αποκλειστικά ως αποτέλεσμα εξαγοράς (άλλωστε, δεν περιορίστηκε μόνο στη Βενεζουέλα, αλλά και σε άλλες χώρες του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα»).
Παρ’ όλα αυτά, χωρίς ναι μεν αλλά, κάθε νοήμων άνθρωπος πρέπει να είναι με τον απαχθέντα αρχηγό κράτους Μαδούρο. Γιατί δεν είναι μόνο το κεφάλι του Μαδούρο ή η κρατική κυριαρχία μιας εξαρτημένης χώρας ή το διεθνές δίκαιο που διακυβεύεται.
Όσον αφορά τις προοδευτικές δυνάμεις του κόσμου, οι εξελίξεις αναδεικνύουν τη σημασία να κρατάμε στα ζητήματα αυτά, όποιος κι αν είναι επικεφαλής ενός βαλλόμενου από τον ιμπεριαλισμό κράτους ή ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, μια στοιχειώδη συνέπεια.
Κάτι που λείπει, φυσικά, από τον Μητσοτάκη, ο οποίος εξέθεσε πια τη χώρα σε άλλο ένα τμήμα του πλανήτη. Αν, μέχρι τώρα, είχε καταφέρει να χαλάσει «μόνο» τις σχέσεις με τη Ρωσία περισσότερο από κάθε άλλη χώρα, ακόμα και από απειλούμενες από αυτή και από θύματά της, καθώς και με τον αραβικό και ισλαμικό κόσμο, τώρα χάνει και κάθε άνθρωπο που θέλει την παγκόσμια ειρήνη. Στην προσπάθειά του να γίνει προσωπικά αρεστός στον Τραμπ, έχασε σημαντικό τμήμα όσων τον στηρίζουν και στην Ελλάδα. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, όπου ο σεχταρισμός δεν κυριαρχούσε στην ελληνική Αριστερά, θα έπρεπε να έχει ήδη διατυπωθεί και να παλεύεται ως σύνθημα άμεσης δράσης η αντικατάσταση Μητσοτάκη, αν όχι και της ίδιας της κυβέρνησης.
Οικοδόμηση
6/1/2026
Πηγή: ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ
Παρακάτω υπάρχει η επιστολή του μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού) Πάκα Χανουμάντου (Γκάνες ή Τσάμρου), ο οποίος δολοφονήθηκε από την αστυνομία στη δασική περιοχή του Κανταμάλ της πολιτείας Οντίσα στις 25/12/2025 μαζί με άλλους 2 συντρόφους και 2 συντρόφισσές του.
Ο Πάκα Χανουμάντου (Γκάνες ή Τσάμρου) νεκρός
Η λογοκριτική παρέμβαση από τον δήμαρχο Φλώρινας στη συναυλία του συγκροτήματος βαλκανικής μουσικής Banda Entopica, στις 22/12, έλαβε δημοσιότητα περισσότερο από κάθε άλλο παρόμοιο περιστατικό που συνέβη και φέτος στη Μακεδονία. Δεν είναι, όμως, μόνο η «έλλειψη ειδήσεων τα Χριστούγεννα» που συνέβαλε σε αυτό. Άλλωστε, τέτοια περιστατικά, επί δεκαετίες, «θάβονται» ειδησεογραφικά και το ότι, τώρα, συνέβη το αντίθετο είναι το πρώτο ιδιαίτερο στοιχείο που πρέπει να επισημανθεί.
Όλο και περισσότερο απομονώνεται και ταπεινώνεται η χώρα, μετά τη νέα συνάντηση Μητσοτάκη-Χριστοδουλίδη με τον αρχιγενοκτόνο της εποχής μας Νετανιάχου. Με τη διακήρυξη των τριών, αποκρυσταλλώνεται ο επιθετικός και προβοκατόρικος χαρακτήρας του στρατοπέδου που δημιουργούν, το οποίο, ακόμα και να ξεχνούσε κανείς προς στιγμήν (αδύνατο, φυσικά) τη συντελούμενη γενοκτονία, στρέφεται πρωτίστως ενάντια στην Ελλάδα, την Κύπρο και τους λαούς τους.
Το καλοκαίρι του 1948, ο ψυχρός πόλεμος που κήρυξαν οι ιμπεριαλιστές εναντίον της ΕΣΣΔ και των νέων δημοκρατιών στην ανατολική Ευρώπη εντεινόταν. Το ισπανικό ζήτημα, που ήδη, από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, με δυσκολία τιθόταν και μέτρα ενάντια στον Φράνκο ήταν επιδερμικά (π.χ. σύσταση να αποσυρθούν οι πρέσβεις – ούτε καν οι πρεσβείες – από την Ισπανία), ήταν πια ένα εμπόδιο για τους ιμπεριαλιστές που έπρεπε να εξαλειφθεί (με την αναγνώριση του Φράνκο) και ζήτημα του παρελθόντος για πολλούς οπορτουνιστές. Ως αντανάκλαση αυτών των εξελίξεων, οι ίδιοι οι εξόριστοι θεσμοί της Ισπανικής Δημοκρατίας (όπως και της Καταλονίας) είχαν αρχίσει να ατονούν.
Αφού οι αγρότες απέρριψαν τη συνάντηση-παγίδα που «δέχθηκε», για επικοινωνιακούς λόγους, ο Μητσοτάκης, η κυβέρνηση προτάσσει, όπως πάντα, όταν τα χάνει, καταρχάς το καρότο: είναι «άμεσα» εφαρμόσιμες, μάλιστα, οι προτάσεις που ανακοίνωσε ο υπουργός «αγροτικής ανάπτυξης». Τόσο γενικόλογες είναι, όμως, που, χάρη στη συνέχιση των κινητοποιήσεων, η κυβέρνηση άρχισε να γίνεται πιο «συγκεκριμένη». Βέβαια, οι «προτάσεις» της απέχουν παρασάγγας από τα αιτήματα των αγροτών. Π.χ., οι αγρότες ζητούν 7 λεπτά την κιλοβατώρα, η κυβέρνηση «αντιπροτείνει» 8,7 γκαιμπελικά ισχυριζόμενη ότι ήδη η τιμή (9,2) είναι «από τις χαμηλότερες στην ΕΕ», η… 10η.
Συνεχίζοντας την ανάρτηση κειμένων από την περίοδο του ισπανικού εμφυλίου και συγκεκριμένα για την Καταλονία, ενόψει της κυκλοφορίας, τον Ιούνη, του βιβλίου «Ισπανικός Εμφύλιος & Καταλονία» (εκδ. Οικοδόμηση) του Ζοάν Κομορέρα (γραμματέα του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Καταλονίας-PSUC), δημοσιεύεται ακολούθως ένα κείμενο του PSUC και της Γενικής Ένωσης Εργαζομένων (UGT) σχετικά με την κυβερνητική κρίση στην Καταλονία τον Δεκέμβρη του 1936. Δηλαδή, μετά από 5 ολόκληρους μήνες από την έναρξη του πολέμου, όπου και πλέον είχε διαφανεί ότι δεν επρόκειτο για πόλεμο σύντομης διάρκειας και ούτε πόλεμο τοπικού χαρακτήρα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αυτό, όμως, που συνεπαγόταν είτε δεν γινόταν αντιληπτό (από τη CNT) είτε καταπολεμούταν (από το POUM, το οποίο είχε παρεισφρήσει και στην κυβέρνηση της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας). Γι’ αυτό και η Καταλονία είχε προσφέρει ελάχιστα στον πόλεμο ή, έστω, δυσανάλογα λίγα. Κι αυτό παρά τα συμφωνηθέντα. Με ευθύνη της CNT, που άλλα υπέγραφε και άλλα (δεν) έπραττε (όχι τόσο με ευθύνη των υπογράψαντων). Η αδυναμία (γρήγορης, μάλιστα) προσαρμογής στις ανάγκες του πολέμου υποδηλώνει αδυναμία προσαρμογής γενικότερα στις ανάγκες της ταξικής πάλης. Με βέβαιο αποτέλεσμα την ήττα. Από αυτή την άποψη, είναι χρήσιμη η μελέτη του ισπανικού εμφυλίου.
Κι ενώ παραδόθηκε το «τελευταίο» μέλος της ΚΕ του ΚΚΙ (Μαοϊκού) που βρισκόταν ένοπλο στη Ζώνη Μάντυα Πραντές-Μαχαράστρα-Τσατίσγκαρχ, η οποία κηρύχθηκε «απαλλαγμένη από ναξαλίτες», δεν φαίνεται να προχωρά – με την επιθυμητή ταχύτητα, τουλάχιστον – το σχέδιο για την επιβολή της διάλυσης του κόμματος τη στιγμή ακριβώς που καταστέλλεται απηνώς κάθε μορφή αντίθεσης στο καθεστώς του μεταπρατικού ινδουιστικού σοβινισμού, όπως αυτός εκφράζεται από το κυβερνόν Ινδικό Λαϊκό Κόμμα (BJP) του Ναρέντρα Μόντι και τη μητρική του οργάνωση, τη μεγαλύτερη φασιστική παγκοσμίως (Εθνική Οργάνωση Εθελοντών-RSS)· αλλά και τη στιγμή που κάθε μορφή αντιπολίτευσης καταλαβαίνει την ανάγκη να ενωθεί και να βγει στο δρόμο απέναντι σε αυτό το καθεστώς, και πράγματι βγαίνει.
Έτσι, τις τελευταίες μια-δυο μέρες αξιοποιήθηκαν και πάλι τα «βαριά πυροβολικά» της παράδοσης, και συγκεκριμένα οι Σόνου και Σάτις, αυτή τη φορά υπό τη μορφή της παραχώρησης συνεντεύξεων στον Τύπο. Συνέχεια
Σε όλη την Ελλάδα, από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη, επί 3 βδομάδες, συγκρούσεις, καταλήψεις σχολείων και σχολών, υπουργείων και κεντρικών κτιρίων. Αστυνομικά τμήματα, τράπεζες και πολυεθνικές εταιρείες κλπ. γίνονται στόχος των εξεγερμένων, που δεν είναι άλλοι από απλοί μαθητές, εργαζόμενοι, φοιτητές, μετανάστες, γυναίκες, ιδίως νέοι άνθρωποι, οι σημερινοί 30άρηδες και 40άρηδες.
Τα αφηγήματα περί κοινωνικής ειρήνης και τέλους της Ιστορίας καταρρίφθηκαν. 3 εβδομάδες εξέγερσης και συγκρούσεων που αποτέλεσαν μια τομή στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία. Η μεγαλύτερη εξέγερση μετά το Πολυτεχνείο του 1973 ήταν το προοίμιο της μνημονιακής περιόδου που ακολούθησε. Δεν μπορούσε να πάρει ανώτερες μορφές ελλείψει μαζικού επαναστατικού φορέα που να την καθοδηγεί, αν όχι οργανωτικά-τεχνικά, τουλάχιστον πολιτικά και ιδεολογικά. Αυτό φάνηκε και στις μετέπειτα αντιμνημονιακές διαδηλώσεις, αυτό ψάχνουμε και σήμερα, καθώς ακόμα, σε μεγάλο βαθμό, δεν έχουν αφομοιωθεί τα διδάγματα εκείνης της εξέγερσης. Σήμερα, που η νεολαία, όπως και όλος ο λαός, ασφυκτιά στην Ελλάδα των Τεμπών και της καθημερινά όλο και βαθύτερης ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, στην εποχή των πολέμων, που πλησιάζουν, και της καθημερινότητας, που δεν βγαίνει ο μήνας, με πολλά τμήματα της κοινωνίας σε απόγνωση, αλλά και στο δρόμο, υπάρχει συσσωρευμένο εύφλεκτο υλικό που μπορεί να πυροδοτήσει, ακόμα και από μια σπίθα, ασύμμετρα, όπως πριν από μόλις 17 χρόνια, νέες εξεγέρσεις, ανώτερες ποιοτικά. Αυτή η ποιοτική διαφορά είναι το πολιτικό επίδικο, ο μαζικός επαναστατικός φορέας είναι το ζητούμενο, και για αυτό προσπαθούμε ως Οικοδόμηση χωρίς μεγάλα λόγια.
Πηγή: ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ
Υπάρχουν στις τωρινές αγροτικές κινητοποιήσεις μεγάλες ποιοτικές διαφορές από αυτές των περασμένων ετών. Φέτος αυτές γίνονται, καταρχάς, όχι απλά στον απόηχο, αλλά την ώρα που ακόμα αποκαλύπτονται νέες διαστάσεις στο τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μάλιστα, οι όποιες «διορθώσεις» – τεχνικού τύπου, στις διάφορες «πλατφόρμες», ή νομοθετικού τύπου, με διάφορες «ΚΥΑ» – εξακολουθούν να επιτρέπουν πολλές απάτες, ενώ, ταυτόχρονα, αποκλείουν, με διάφορα προσχήματα «αυστηροποίησης του πλαισίου», την πρόσβαση στη χρηματοδότηση σε πολλές κατηγορίες πραγματικών παραγωγών. Οι δε προκλητικές δηλώσεις και απειλές διαφόρων εμπλεκομένων, αλλά και η χαμηλότερη σε σχέση με τις υποσχέσεις χρηματοδότηση, σε όσους τελικά τη λαμβάνουν, λειτουργούν ως επαναλαμβανόμενες σταγόνες που συνεχώς ξεχειλίζουν το ποτήρι της αγανάκτησης.
Όπως γράφτηκε και στην προηγούμενη ανάρτηση, το κύμα παρουσιάσεων επαναστατών δεν είναι τόσο καταλυτικό όσο υπολογιζόταν από το ινδικό καθεστώς. Κι αυτό παρά το δολοφονικό όργιο, τον αναθεωρημένο προς τα πάνω τιμοκατάλογο για την παρουσίαση και την παράδοση οπλισμού και τον ψυχολογικό πόλεμο για τη μαζικότητα των παρουσιάσεων στον εχθρό. Η καταστολή γίνεται μπούμερανγκ, καθώς η επιρροή του κόμματος μεγαλώνει. Απόδειξη αυτού είναι, μεταξύ άλλων, η προαναγγελία για νεότερη νομοθεσία σε βάρος «ναξαλιτών των πόλεων», η σύλληψη και βασανισμός διαμαρτυρόμενων για το νέφος στο Δελχί φοιτητών λόγω αντιπαραβολής της «ανάπτυξης» Μόντι και της ανάπτυξης που προτείνει και εφαρμόζει το ΚΚΙ (Μαοϊκό) και η συστηματική πλέον αντιπαραβολή των δύο αντίστοιχων μοντέλων κοινωνίας, καθώς και η συμπερίληψη όλο και μεγαλύτερου τμήματος της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης στο κίνημα ενάντια στην δολοφονική καταστολή σε βάρος του κόμματος, καθώς αυτή αντιλαμβάνεται ότι ήρθε η σειρά της και ότι δεν πρόκειται για ζήτημα «εφαρμογής του νόμου», αλλά δημιουργίας μιας ενιαιοποιημένης Ινδίας για την απρόσκοπτη λεηλασία της από το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο, στην οποία Ινδία θέση δεν έχει ούτε αυτή η αντιπολίτευση.
Έτσι, το καθεστώς ανακυκλώνει τα ήδη αναποτελεσματικά εργαλεία του. Στις 19/11, και ενώ το κόμμα κάλεσε σε εορτασμό των 25 χρόνων από την ίδρυση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού, «ξεθάφτηκε» ο ήδη «καμένος» Σόνου, το ηγετικό στέλεχος του κόμματος που παραδόθηκε με δεκάδες άλλα μέλη τον Οκτώβρη, για να ξαναπεί τα ίδια, ένα απόσπασμα των οποίων είναι και το παρακάτω: «Έχουμε χάσει τόσα πολλά για τα όπλα, έχουμε υποστεί τεράστια ζημιά και έχουμε θυσιάσει αμέτρητες ζωές. Οι καιροί έχουν αλλάξει, η χώρα έχει αλλάξει και οι περιστάσεις έχουν αλλάξει. Ο ένοπλος αγώνας δεν είναι πλέον εφικτός (σ.μετ.: Στις πρώτες του εκκλήσεις έλεγε ότι η διακοπή είναι προσωρινή.). Πρέπει να εργαστούμε βάσει του Συντάγματος. Αυτή είναι η μόνη επιλογή. Μην αγνοείτε αυτή την πραγματικότητα. Καταθέστε τα όπλα και επιστρέψτε στον λαό.»
Η 2α Δεκέμβρη είναι μια μεγάλη ημέρα για τον ινδικό λαό. Στις 2/12/2000 ιδρύθηκε ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Αντάρτικος Στρατός (ΛΑΑΣ). Καθοδηγούμενος από το 2004 από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊκό), το οποίο προήλθε από τη συνένωση δύο μεγάλων μαρξιστικών-λενινιστικών-μαοϊκών κομμάτων, που κι αυτά, στην πορεία των ετών, είχαν συγχωνευτεί με άλλα κόμματα, με το επαναστατικό κίνημα να αποκτά κατ’ αυτό τον τρόπο πανεθνική διάσταση, ο ΛΑΑΣ είχε φτάσει να δρα περίπου στο 1/3 των περιφερειών της Ινδίας. Παράλληλα με τη στρατιωτική δράση, ωστόσο, η οποία εξάλειφε την εξουσία των – υποτελών στον ιμπεριαλισμό – κομπραδόρων γραφειοκρατών μεγαλοαστών και των φεουδαρχών (γιατί ακόμα στην Ινδία υπάρχει φεουδαρχία, έστω και φθίνουσα και με ιδιαίτερο τρόπο), στις περιοχές που ο ΛΑΑΣ είναι παρών δημιουργείται και μια εναλλακτική μορφή εξουσίας, έστω και σε εμβρυακή μορφή, μια εναλλακτική μορφή κοινωνίας.
Όπως αναμενόταν, η παράδοση στελεχών του επαναστατικού κινήματος από την περιοχή Μάντυα Πραντές-Μαχαράστρα-Τσατίσγκαρχ της Ινδίας, για την οποία γινόταν λόγος στην προηγούμενη ανάρτηση ότι επίκειτο, ήταν λιγότερο σπουδαία από όσο διαφημιζόταν. Τα στελέχη αυτά που είχαν ήδη συνεννοηθεί με το καθεστώς για την παράδοσή τους, αλλά δεν παραδίδονταν προκειμένου να γίνεται το κατάλληλο επικοινωνιακό παιχνίδι-ψυχολογικός πόλεμος περί κατάρρευσης του επαναστατικού κινήματος, εξέδωσαν και δεύτερη ανακοίνωση, με νεότερη, πιο κοντινή ημερομηνία παράδοσης όλου του κινήματος, στο όνομα του οποίου μιλούσαν. Η οποία, όμως, ανακοίνωση πέρασε και αυτή απαρατήρητη και, έτσι, παραδόθηκαν την μεθεπομένη της δημοσίευσής της. Αυτή τη φορά, όπως φαίνεται και στο βίντεο, δεν υπήρχαν χαμόγελα. 11 άτομα παραδόθηκαν και όχι και τόσο μεγάλα στελέχη.
Λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του αυτόχθονος ηγετικού στελέχους-θρύλου του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού), Χίντμα, ο ψυχολογικός πόλεμος που διεξάγει το ινδικό κράτος των μεταποιητικών αρχουσών τάξεων, με ιμπεριαλιστική καθοδήγηση και σιωνιστική συνδρομή, εντείνεται. Έτσι, στο όνομα των πολιτειακών επιτροπών Μάντυα Πραντές-Μαχαράστρα-Τσατίσγκαρχ κυκλοφόρησε από το κομματικό στέλεχος Ανάντ, προκήρυξη με την οποία ασπάζεται την επιφανειακή θέση του πρώην στελέχους του κόμματος (χωρίς καν να το παρουσιάζει ως πρώην) Σόνου, περί παύσης του ένοπλου αγώνα λόγω, γενικώς και αορίστως, «συνθηκών σε διεθνές και εγχώριο επίπεδο, οι οποίες άλλαξαν». Περσινά ξινά σταφύλια, βέβαια, καθώς καθεστωτικά ΜΜΕ είχαν ήδη προεξοφλήσει αυτή την κίνηση, πράγμα που αποδεικνύει, συν τοις άλλοις, και την σχετική προσυνεννόηση που υπήρξε.
Ο κλάδος της διανομής, η σημασία του οποίου όλο και αυξάνεται στην ελληνική οικονομία, ιδιαίτερα αυτός του λεγόμενου last-mile και δη των ντελιβεράδων-διανομέων με δίκυκλο, επί χρόνια αντιμετωπιζόταν με απαξίωση. Πίσω, βέβαια, από τον χαρακτηρισμό του εργαζόμενου διανομέα με δίκυκλο ως «παιδιού» και τη θεωρητική «τεκμηρίωση» της απαξίωσης της εργασίας του, με τον εσφαλμένο χαρακτηρισμό της ως «μη παραγωγικής», κρυβόταν ανέκαθεν το συμφέρον του αφεντικού να μην τον πληρώνει και ασφαλίζει ως «κανονικό» εργαζόμενο.
Μια μεγάλη απώλεια υπέστη αυτές τις μέρες το επαναστατικό κίνημα στην Ινδία. Το βραχμανικό ινδουιστικό σοβινιστικό καθεστώς με επικεφαλής τον Μόντι δολοφόνησε ένα σημαίνον στέλεχος του ΚΚΙ (Μαοϊκού), τον Μάντβι Χίντμα, μαζί με άλλα στελέχη του κινήματος. Ο Χίντμα ήταν όχι μόνο από τα νεαρότερα ηγετικά στελέχη του κόμματος, αλλά και προερχόταν από τις τάξεις των αυτοχθόνων. Όπως θα δει παρακάτω κανείς στο βιογραφικό του που περιέχεται στην ανακοίνωση του κόμματος, ήταν κυριολεκτικά βγαλμένος από τις τάξεις ακριβώς αυτών που το κομμουνιστικό κίνημα θέλει όχι απλώς να εκπροσωπήσει, αλλά να ενδυναμώσει και να χειραφετηθούν.
Η «μάχη με το χρόνο» που μπορεί να δίνει μια κοινότητα ανθρώπων για τη διατήρηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της, μετά μάλιστα από έναν και πλέον αιώνα καταπίεσης, είναι εξ ορισμού άνιση. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα χαρακτηριστικά της δεν είναι ενιαία σε όλα τα μέλη της (ακόμα και σε επίπεδο μελών μιας οικογένειας): για κάποια μέλη μπορεί αυτά τα χαρακτηριστικά να είναι εθνικά, για άλλα μόνο γλωσσικά, ενώ για μερικά μόνο σε επίπεδο πολιτισμού ή απλώς οικογενειακής ανάμνησης. Εντούτοις, οι δυσκολίες δεν είναι μόνο αυτές: ακόμα και αν παύει η ανοιχτή καταπίεση, η προσπάθεια για εκτροπή-καναλιζάρισμα στη φολκλοροποίηση της ανθρώπινης ανάγκης έκφρασης αυτών των χαρακτηριστικών – φολκλοροποίηση που αντικειμενικά ταυτίζεται με μία λιγότερο ή περισσότερο παροδική μόδα – αποτελεί μια υπαρκτή «διέξοδο» για τον καταπιέζοντα.
Οι πολιτικά εκφυλισμένοι προδότες Σόνου και Σάτις δεν δικαιούνται να επικρίνουν τις πολιτικές του κόμματός μας
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊκό) θα συνεχίσει στον δρόμο του Παρατεταμένου Λαϊκού Πολέμου
Ο Σόνου, μέλος της Κ.Ε. και του Π.Γ. του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού) και ο Σάτις, μέλος της Επιτροπής Ειδικής Ζώνης Νταντακαράνυα του κόμματός μας, παραπλάνησαν κάποια άλλα στελέχη, με οπορτουνισμό και άποψη περί «καταστροφής των πάντων», και παραδόθηκαν στις κυβερνήσεις της Μαχαράστρα και της Τσατίσγκαρχ. Και οι δύο, πολιτικά εκφυλισμένοι, έκαναν συμφωνία με τις κυβερνήσεις της Μαχαράστρα και της Τσατίσγκαρχ και παραδόθηκαν βάσει σχεδίου. Πριν από 3 μήνες σχεδόν, ανακοίνωσαν στον Τύπο ότι ο Σόνου είχε επικοινωνήσει με τον πρωθυπουργό της Μαχαράστρα για να παραδοθεί. Ο Σάτις είχε επικοινωνήσει με τον αναπληρωτή πρωθυπουργό της Τσατίσγκαρχ μέσω δημοσιογράφων. Βάσει αυτών των επικοινωνιών, ο αρχηγός της αστυνομίας της περιφέρειας Γκανττσιρόλι (σ.μετ.: στη Μαχαράστρα.) δημόσια ανακοίνωσε ότι οι επιχειρήσεις σε αυτές τις περιοχές θα διακόπτονταν για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Ο αρχηγός της αστυνομίας της περιφέρειας Ναραγιάνπουρ (σ.μετ.: στην Τσατίσγκαρχ.) εξέδωσε αντίστοιχες εντολές. Οι κυβερνητικές ένοπλες δυνάμεις στις περιφέρειες Γκανττσιρόλι, Μπίτζαπουρ (σ.μετ.: στη Μαχαράστρα.) και Ναραγιάνπουρ σε αυτές τις δύο πολιτείες παρείχαν ασφάλεια. Ανέπτυξαν μεγάλο αριθμό δυνάμεων στις όχθες του ποταμού Ιντραβάτι και τις γύρω περιοχές στα σύνορα των δύο πολιτειών από τις 13/10 ως την παράδοσή τους στις 16. Διευκόλυναν την παράδοσή τους. Και οι δύο τερμάτισαν την πολιτική σταδιοδρομία τους των περασμένων δεκαετιών κατ’ αυτό τον τρόπο, με μια τάση ταξικής αρμονίας και συνέργειας με το κράτος.
Σε κάθε επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, λέγεται ότι τα συνθήματά του «παραμένουν επίκαιρα».
Μετά τη Θεσσαλονίκη, την Αριδαία και την Έδεσσα, ήρθε επιτέλους και η σειρά της Αθήνας για την παρουσίαση του άλμπουμ «Μέγκλεν – Τραγούδια με λόγια από την περιοχή των Μογλενών-Καρατζόβας» που επιμελήθηκε ο χοροδιδάσκαλος Χρήστος Άψης.
Η προσπάθεια αποκατάστασης ενός υποτυπώδους κομματικού συστήματος από το καθεστώς αντικειμενικά προϋποθέτει κόντεμα Μητσοτάκη. Λόγω, όμως, της απεριόριστης συνειδητής διαφθοράς, της συγκάλυψης εγκλημάτων και της ορατής απώλειας κρατικής κυριαρχίας που σημάδεψαν τη θητεία του, ούτε κατ’ ελάχιστον δεν θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του λαού στο καθεστώς, η οποία άλλωστε είναι και ο στόχος αυτής της προσπάθειας: Ίσως χρειαστούν περισσότερα από το κόντεμα. Έχοντας αυτό ακριβώς υπόψη ο Μητσοτάκης επενδύει στη λογική «εγώ ή το χάος». Κι αν δεν βγήκε υπέρ του στην πρώτη δημοσκόπηση αυτό το δίλημμα, όσο οδεύουμε προς εκλογές, μέχρι τουλάχιστον να εξασφαλίσει κάποια «ασυλία» κατά τη διαπραγμάτευσή του με το καθεστώς και ανάλογα με τις προτεραιότητες του τελευταίου, ο Μητσοτάκης θα συνεχίσει να επενδύει συγκεκριμένα στο χάος. Η προσφυγή σε εμφυλιοπολεμικό λόγο και έργο αποτελεί, προς τούτο, ένα παραδοσιακό κόλπο.
Το Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκό) εξακολουθεί να διδάσκει ακόμα και τη δύσκολη περίοδο που βιώνει, με τον τρόπο που την αντιμετωπίζει. Το πώς οι επαναστάτες στέκονται στα δύσκολα αποτελεί λυδία λίθο για αυτούς. Όταν το επαναστατικό κίνημα είναι σε άνοδο δεν θα πρέπει να υπερενθουσιαζόμαστε. Αυτό, συν τοις άλλοις, δημιουργεί μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας. Έτσι, όταν έρχονται τα δύσκολα, από τον ενθουσιασμό πέφτουμε στην απαισιοδοξία και τη συνθηκολόγηση.
Πραγματοποιήθηκε στις 23/10 η συγκέντρωση για τη δημιουργία του εδώ και δεκαετίες θεσμοθετημένου Μητροπολιτικού Πάρκου Γουδή. Στη συγκέντρωση καλούσαν η Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή, αλλά και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Άνω Αμπελοκήπων, τον Εξωραϊστικό Πολιτιστικό Σύλλογο «Ο Ιλισός», τον Περιβαλλοντικό Σύλλογο Παπάγου «Ο Υμηττός» και τη Β’ ΕΛΜΕ Αθήνας. Μετά τη συγκέντρωση, η οποία πραγματοποιήθηκε στην πλατεία του μετρό Πανόρμου, ακολούθησε πορεία στο Υπουργείο Περιβάλλοντος-Ενέργειας στη Λ. Μεσογείων, όπου, για πρώτη φορά μετά από 7 χρόνια, δέχτηκε κάποιος να δεχτεί εκπροσώπους των διαδηλωτών, χωρίς ωστόσο να δεσμευτεί για κάτι.
Υπάρχουν δύο κυρίως τρόποι ανάγνωσης των εξελίξεων στην κατεχόμενη Κύπρο. Και οι δύο, όμως, είναι λάθος, γιατί συμφέρουν ακριβώς όσους έφεραν την Κύπρο σε αυτή την κατάσταση, τους ιμπεριαλιστές.
Με αφορμή τη συμπλήρωση, τον ερχόμενο Ιούλη, 90 χρόνων από την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου, και την κυκλοφορία στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Οικοδόμηση», της συλλογής κειμένων της εποχής «Ισπανικός Εμφύλιος & Καταλονία» του Ζοάν Κομορέρα, γενικού γραμματέα του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Καταλονίας (PSUC – προσκείμενου στην Κομιντέρν και, από το 1939, καταλανικού τμήματός της), συνεχίζεται η δημοσίευση κειμένων για σημαντικούς σταθμούς στη μεγάλη αυτή μάχη-πρόβα τζενεράλε του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα διδάγματα από αυτή τη μάχη-σταθμό είναι εξαιρετικά επίκαιρα, ιδίως αναφορικά με όσα εξελίχτηκαν στην Καταλονία, όπου η ανευθυνότητα και η αναξιοπιστία από όσους έλεγαν πολλά, αλλά δεν έκαναν όσα τους αναλογούσαν, λόγω ανέκαθεν εσφαλμένης και, σε κάθε περίπτωση, ξεπερασμένης από τα γεγονότα στρατηγικής, τακτικής, α-πολίτικης πολιτικής και οργανωτικής δομής ακόμα πληρώνεται.
Παρακάτω υπάρχει η ανακοίνωση του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού) για την παράδοση στον εχθρό δύο ηγετικών στελεχών του, μαζί με δεκάδες άλλα στελέχη και μέλη του κόμματος και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού. Η ανακοίνωση που φέρει ημερομηνία 16/10/2025, αλλά δημοσιεύτηκε στις 18/10, μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ιστορική, αλλά και διδακτική για τον τρόπο αντιμετώπισης κρίσεων.
Ο κύβος ερρίφθη. Η επιχείρηση αναστήλωσης του κομματικού συστήματος έχει ξεκινήσει δυναμικά. Από το 2019, το κομματικό σύστημα, το οποίο ουδέποτε μετά το πρώτο μνημόνιο ανέκτησε την εμπιστοσύνη του λαού, τρέκλιζε, με έναν πυλώνα (ΝΔ) και δύο μισούς (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ). Μετά το 2023, ο μεν ΣΥΡΙΖΑ αποσυντέθηκε, το δε ΠΑΣΟΚ παραμένει μισός (και μάλιστα διχασμένος και χωρίς στρατηγική) πυλώνας, ενώ ο μοναδικός ακέραιος πυλώνας (ΝΔ) άρχισε να φθείρεται. Η φθορά του, μάλιστα, κάτω από το βάρος της απεριόριστης διαφθοράς, της συγκάλυψης σκανδάλων και εγκλημάτων, όπως τα Τέμπη, και της ορατής πια συρρίκνωσης της κρατικής κυριαρχίας, πέρασε και στο ίδιο το πολιτικό καθεστώς, πλήττοντας και άλλους θεσμούς του, όπως η Δικαιοσύνη. Πλέον, επιστρατεύεται κάθε λογής «εθνικό κεφάλαιο»: και καλά ο Σαμαράς, επαγγελματίας «εθνικά ανησυχούντας» είναι. Άλλωστε, αυτός, στο πολιτικό καθεστώς, ως πραμάτεια μπορεί να «πουλά» το ότι μπορεί να του φτιάξει έναν «αξιόπιστο» ακροδεξιό πυλώνα (και οι δημοσκοπήσεις τού δίνουν ένα 15,9%). Όμως, ακόμα και ο Βενιζέλος ξεθάφτηκε για να πει ότι η χώρα κατέστη «μη διακυβερνήσιμη», ενώ ο Καραμανλής μίλησε για «θεσμική κρίση», λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης των πολιτών, που μπορεί να εξελιχθεί σε «πολιτική κρίση πρώτου μεγέθους», δηλαδή, «εθνική κρίση», λόγω «γεωπολιτικών συνθηκών».
Παρά τη δολοφονική καταστολή που υφίσταται το επαναστατικό κίνημα στην Ινδία με την «επιχείρηση Κάγκααρ», δεν σταματά να συμμετέχει στους πολιτικούς αγώνες στη χώρα και, μάλιστα, σε κοινούς μαζικούς αγώνες.
Η παράδοση, τελικά, τη Δευτέρα το βράδι, του πρώην εκπροσώπου Τύπου του ΚΚΙ (Μαοϊκού), Σόνου, μαζί με περίπου 60 πρώην μέλη του κόμματος (εκ των οποίων 2 μέλη πολιτειακής επιτροπής, 10 μέλη περιφερειακών επιτροπών κ.ά. στελέχη), τα οποία, παρουσία του πρωθυπουργού της πολιτείας Τσατίσγκαρχ, παρέδωσαν και τα 54 όπλα που είχαν, ανέδειξε μία αντίληψη που έχει προκύψει γενικά στο επαναστατικό κίνημα της Ινδίας και γίνεται προσπάθεια να παρεισφρήσει και εντός του κόμματος. Η δολοφονική επιχείρηση Κάγκααρ έχει οδηγήσει και πολλούς φίλους του κινήματος να καλούν σε διακοπή του ένοπλου αγώνα. Ακόμα χειρότερα, η εξωτερική πίεση οδηγεί κάποιους να ισχυρίζονται ότι ο ίδιος ο δρόμος του ένοπλου αγώνα είναι που φταίει για τον περιορισμό του κινήματος. Τα ΜΜΕ, όπως είναι λογικό, επενδύουν στην παράδοση τέτοιων στελεχών και παρουσιάζουν την ύπαρξη μιας μεγάλης κρίσης.
Ωστόσο, θα πρέπει να δούμε την υποχώρηση στις πραγματικές διαστάσεις. Πρώτον, περιορισμός υπάρχει, αλλά μόνο στα εδάφη όπου δρα το ένοπλο κίνημα. Μιλάμε για στρατιωτικό περιορισμό. Αντίθετα, και παρότι με τις ΜΚΟ αλλά και την ένταξη αχανών εκτάσεων πρώην προπυργίων του επαναστατικού κινήματος στην «αγορά» έχει γίνει «βρώμικη δουλειά» (και ιδεολογική), οι δυνατότητες – ακριβώς εκεί – για μαζική δουλειά, υποστηρικτικές του ένοπλου αγώνα, είναι μεγαλύτερες και η δουλειά θα είναι επιδραστικότερη, πόσο μάλλον αφού η απήχηση του κόμματος σε πανινδικό επίπεδο είναι πιο μεγάλη. Το ΚΚΙ (Μαοϊκό) είναι η πραγματική αντιπολίτευση στη χώρα και κανείς άλλος. Αν το δούμε δε ιστορικά, καθώς και κατά το παρελθόν είχε υπάρξει ως και διακοπή του ένοπλου αγώνα, τώρα υπάρχει καλύτερη σύνδεση με τις πόλεις, κάτι που αποτελεί μια στρατηγική νίκη για το κίνημα. Αργά ή γρήγορα, δε, και παρά τις οργανωτικές αποτυχίες, θα υπάρξει και η οργανωτική σύνδεση με τα εθνικά κινήματα, και όχι μόνο στα βορειοανατολικά. Εν προκειμένω, δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι διαμαρτυρίες για τη δολοφονία του Γ.Γ. του κόμματος τον Μάη υπήρξαν ακόμα και στο Παντζάμπ. Όλα αυτά, μάλιστα, δεν υπάρχουν μόνο σε πολιτικό ή οργανωτικό επίπεδο, αλλά και στο θεωρητικό: το κόμμα έχει αναλύσει εδώ και κάποια χρόνια τις αλλαγές στις παραγωγικές σχέσεις στην Ινδία που, αναπόφευκτα, έχουν και ιδεολογική επίδραση, όμως δεν αλλάζουν την αναγκαιότητα του δρόμου του ένοπλου αγώνα.
Ο Σόνου, με αντάρτικη στολή, χαμογελαστός, κρατά το ινδικό Σύνταγμα με τον πρωθυπουργό της Τσατίσγκαρχ. (φωτό)
Σε αυτό το ζήτημα και καταρρίπτοντας καλοπροαίρετα ή και όχι «επιχειρήματα», τοποθετείται και το ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο «Ειρηνευτικές συνομιλίες: Δημοκρατία – Επαναστατικό Κίνημα» που κυκλοφόρησε προχτές στη Χαϊντεραμπάντ της Τελανγκάνα.
***
Πολλοί άνθρωποι, σε αυτή τη συζήτηση, επικαλέστηκαν την «προσωρινή παύση του ένοπλου αγώνα» που υπήρξε στο παρελθόν, ωσάν να τους άρεσε. Ίσως γιατί δεν καταλαβαίνουν γιατί υπήρξε τότε. Ίσως γιατί δεν θυμούνται. Κάτι ακόμα, στις 8/8/1977, το τότε κόμμα (σ.μετ.: Ό,τι είχε απομείνει από τις δολοφονικές διώξεις από το ΚΚΙ(Μ-Λ), το οποίο συσπειρωνόταν στην Κομματική Οργάνωση Άντρα Πραντές) πήρε μια πολιτική απόφαση. Αυτή, στην ιστορία του επαναστατικού κινήματος, είναι γνωστή ως «Η Απόφαση του Αυγούστου». Δημοσιεύτηκε στο μηνιαίο περιοδικό Κράντι (σ.μετ: Επανάσταση) τον Οκτώβρη του 1977 υπό τον τίτλο «Τρέχουσα πολιτική κατάσταση. Τα καθήκοντά μας». Σε αυτή την 6σέλιδη απόφαση γραφόταν: «Το κύριο καθήκον είναι να σταματήσουμε τον ένοπλο αγώνα επί του παρόντος και να οικοδομήσουμε ένα θεμέλιο συνειδητοποιημένου κόσμου για την επανάσταση».
Η απόφαση ελήφθη στον απόηχο της εκλογικής νίκης του Λαϊκού Κόμματος στις εκλογές του 1977 (σ.μετ.: 16-20/3/1977), αφότου άρθηκε η κατάσταση έκτακτης ανάγκης (σ.μετ.: Κηρύχθηκε από την Ίντιρα Γκάντι μεταξύ 25/6/1975-21/3/1977, επιβάλλοντας, πέραν της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων, από ακραία νεοφιλελεύθερα και αντεργατικά μέτρα ως βίαιη στείρωση.). Τις μέρες που ακολούθησαν, υπήρχε η άποψη ότι τέτοια απόφαση δεν χρειαζόταν, ενώ αναγνωριζόταν πλήρως το πνεύμα με το οποίο γινόταν λόγος για ενίσχυση της λαϊκής βάσης. Όμως στη σημερινή συζήτηση, γίνεται επίκληση σε αυτή την παύση πυρός με δύο ή τρεις τρόπους. Υπάρχουν κάποιοι που λένε ότι αυτή είχε ληφθεί γιατί ο ένοπλος αγώνας είχε ξαναρχίσει παρότι θέλαν να τον εγκαταλείψουν τότε. Άλλοι συστήνουν ότι θα πρέπει να εγκαταλειφθεί τώρα γιατί είχε εγκαταλειφθεί και τότε, και τότε είχε κάνει πολύ καλό για το επαναστατικό κίνημα. Κάποιοι δε επικαλούνται εκείνη την απόφαση ωσάν να είχε ληφθεί γιατί το κίνημα, περιορισμένο στα δάση λόγω του δρόμου του ένοπλου αγώνα, επρόκειτο να επιστρέψει στον λαό.
Η απόφαση εκείνη θα πρέπει να ειδωθεί ως τμήμα της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος. Αφότου κατεστάλη πλήρως η εξέγερση στο Σρικακουλάμ (σ.μετ.: Αγροτική εξέγερση μεταξύ 1967-1970), άρχισαν οι προσπάθειες ανοικοδόμησης του επαναστατικού κινήματος. Αυτή βασίστηκε στην αυτοκριτική εισήγηση του 1974 «Ας ανασκοπήσουμε το παρελθόν και ας κινηθούμε επιτυχώς στο δρόμο του ένοπλου αγώνα». Είχαν ήδη αρχίσει οι προετοιμασίες από διάφορες μαζικές οργανώσεις. Η Περιφερειακή Συνδιάσκεψη Τελανγκάνα (σ.μετ.: Τότε, η από το 2014 ξεχωριστή πολιτεία Τελανγκάνα ανήκε στην Άντρα Πραντές.) το Φλεβάρη του 1977 αποφάσισε την αποστολή ενόπλων στα δάση για να συγκροτήσουν ένοπλο αγώνα. Το Λαϊκό Κόμμα ήρθε στην εξουσία με τις εκλογές που διεξήχθησαν μετά την άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Στο πλαίσιο της λήψης κατάλληλων κινήσεων για την αξιοποίηση αυτού του δημοκρατικού περιβάλλοντος, η απόφαση προσωρινής διακοπής του ένοπλου αγώνα αποτελούσε τμήμα της ευρύτερης απόφασης που πέρασε από την Πολιτειακή Επιτροπή (σ.μετ.: Άντρα Πραντές του ΚΚΙ (Μ-Λ)) του Αυγούστου εκείνου του χρόνου.
Ακολούθως, κατά τη διάρκεια των πολιτειακών εκλογών του 1978, το κόμμα κάλεσε σε «μποϊκοτάζ στις ψευτοεκλογές και συμμετοχή στην αγροτική επανάσταση». Τον Οκτώβρη του 1979, υπήρξε μια ομιλία του Κονταπάλλι Σιταραμάια σε συνάντηση μνήμης για τους μάρτυρες στο Παϊντιπάλλυ της περιφέρειας Ουαρανγκάλ, που δημοσιεύτηκε στο τεύχος του Κράντι Πράτικα (Επαναστατικό Λάβαρο) του επόμενου μήνα. Εκεί υπήρχε το ακόλουθο απόσπασμα: «Οι δράσεις των μυστικών δυνάμεων έχουν προσωρινά ανασταλεί για τον λαό. Λέγεται ότι είπε ότι είναι ο ένοπλος αγώνας του κόμματος της εργατικής τάξης θα πρέπει να συνδυαστεί με την εξάλειψη της εσφαλμένης τάσης ότι οι ήρωες να κάνουν τα πάντα και με τη συγκρότηση ισχυρών μαζικών οργανώσεων και κινημάτων και το κράτημά τους από τα όπλα ακόμα πιο σφιχτά».
Το σημαντικότερο κείμενο «Πηγαίνοντας τους ήδη δυναμικούς αγροτικούς αγώνες στο Καριμναγκάρ και το Αντιλαμπάντ σε νέο στάδιο», δημοσιεύτηκε στις 5/1/1980. Το επαναστατικό κίνημα υιοθέτησε αυτή την αντίληψη, να αναπτυχθεί η ταξική πάλη, ώστε να ξεπεραστούν οι σοβαροί περιορισμοί σε αυτούς τους αγώνες όπου η λαϊκή μαχητικότητα είχε πολύ δυναμικά εκδηλωθεί. Ο τίτλος «Προοπτική [δημιουργίας] Αντάρτικης Ζώνης» δόθηκε σε αυτό το κείμενο. Μετά από αυτό, στις 22/4/1980, συγκροτήθηκε το ΚΚΙ (Μ-Λ)(Λαϊκός Πόλεμος) και, στο πλαίσιο της επέκτασης του επαναστατικού κινήματος, οι ένοπλες δυνάμεις πήγαν στην Νταντακαράνυα.
Τόσες πολλές εξελίξεις, λοιπόν, είχαν σημειωθεί πριν και μετά την απόφαση προσωρινής διακοπής του ένοπλου αγώνα. Αυτή η συνείδηση είχε διαδοθεί. Μάλιστα, τον καιρό της απόφασης του Αυγούστου, δεν υπήρχε πια συγκεκριμένος ένοπλος σχηματισμός. Δεν υπήρχαν ένοπλες δράσεις. Μεγάλες δημόσιες εκδηλώσεις διεξάγονταν βάσει του αυτοκριτικού κειμένου. Η απόφαση του Αυγούστου ήρθε ως κίνηση στο πλαίσιο της εφαρμογής των αποφάσεων της Περιφερειακής Συνδιάσκεψης Τελανγκάνα. Ένα χρόνο μετά, ακολούθησε η καμπάνια για μποϊκοτάζ στις πολιτειακές εκλογές.
Βλέποντάς τα όλα αυτά, είναι ξεκάθαρο ότι η απόφαση διακοπής του ένοπλου αγώνα αποτελούσε τμήμα μιας σειράς πολλών ιδεών και ενεργειών στη διαδικασία ανοικοδόμησης του επαναστατικού κινήματος, χωρίς όμως την εγκατάλειψη της βασικής γραμμής. Ακόμα και τότε, η απόφαση, φυσιολογικά, προκάλεσε μια διαφωνία. Το αυτοκριτικό κείμενο, η Περιφερειακή Συνδιάσκεψη Τελανγκάνα, η Προοπτική Αντάρτικης Ζώνης και η ίδρυση του ΚΚΙ(Μ-Λ)(Λαϊκός Πόλεμος) καθοδηγούσαν τη δημόσια δράση εκείνης της περιόδου. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα με το οποίο το επαναστατικό κίνημα απομακρύνθηκε από τον αριστερισμό και τον δεξιό κίνδυνο ώστε να προετοιμαστεί για την ένταση της ταξικής πάλης.
Τώρα, σχολιάζοντας όλα αυτά, κάποιοι θα μπορούσαν να πουν καλοπροαίρετα ότι η ανασυγκρότηση του επαναστατικού κινήματος έλαβε χώρα με την προσωρινή διακοπή του ένοπλου αγώνα. Η ιστορία όμως μας διδάσκει ότι αυτό δεν ήταν ο μόνος λόγος. Οι λαϊκοί αγώνες που είχαν αρχίσει τουλάχιστον 5 χρόνια πριν την απόφαση του Αυγούστου και οι μορφές πολιτικής δομής που προέκυψαν από τις διαδοχικές εξελίξεις που ακολούθησαν αυτή την απόφαση δεν μπορούν να αγνοούνται. Μεταξύ όλων αυτών, θα πρέπει να ειδωθεί η επίδραση αυτής της απόφασης την περίοδο μεταξύ 8/8/1977-22/4/1980. Αφότου ιδρύθηκε το ΚΚΙ (Μ-Λ)(Λαϊκός Πόλεμος), ένοπλοι στάλθηκαν στη Νταντακαράνυα και την ανατολική περιοχή. Έκτοτε, το επαναστατικό κίνημα εξελισσόταν με τον συντονισμό ένοπλου και νόμιμων αγώνων. Το να τα αφήνει κανείς όλα αυτά στην άκρη και να λέει ότι το επαναστατικό κίνημα ανοικοδομήθηκε λόγω της κήρυξης διακοπής του ένοπλου αγώνα είναι, λοιπόν, μόνο μερικώς αλήθεια. Εκείνη την περίοδο, έλαβαν χώρα δυναμικοί ταξικοί αγώνες και ο ένοπλος αγώνας, ως η ανώτερη μορφή τους, έγινε ισχυρότερος. Πολύπλευροι αγώνες ξέσπασαν χάρη στην ενίσχυση της συνείδησης και την πρακτική του ταξικού αγώνα.
Με αυτή την εμπειρία κατά νου, θα πρέπει να εξετάσουμε τα λόγια των διανοούμενων εκείνων που τώρα λένε ότι ο ένοπλος αγώνας θα πρέπει να εγκαταλειφθεί. Είναι αλήθεια ότι το επαναστατικό κίνημα τώρα υφίσταται πρωτοφανείς ζημιές. Επομένως, λένε, μια προσωρινή διακοπή του ένοπλου αγώνα θα πρέπει να υπάρξει, «όπως στο παρελθόν». Ωστόσο, οι συνθήκες εκείνης της εποχής δεν είναι παρόμοιες με τις σημερινές. Για την ακρίβεια, πρόκειται για φάσεις της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος ριζικά διαφορετικές. Το επαναστατικό κόμμα συγκροτήθηκε ως μοντέλο δομής που να μπορεί να κάνει επανάσταση στην Ινδία στη βάση των εμπειριών πολλών νικών και ηττών. Υπομονετικά έχει ηγηθεί ενός παρατεταμένου λαϊκού πολέμου ως συνδυασμού ένοπλων και νόμιμων αγώνων και κατήγαγε σημαντικές επιτυχίες. Οι σοβαροί περιορισμοί είναι ένας κύριος λόγος για την πρόσφατη υποχώρηση του κινήματος. Επομένως, αυτό που πρέπει να γίνει τώρα είναι όχι η διακοπή του ένοπλου αγώνα, αλλά το ξεπέρασμα των σημερινών περιοριστικών συνθηκών και η κινητοποίηση του λαού με τρόπο που να συνάδει με την επανάσταση σήμερα. Προς τούτο, νέες μέθοδοι θα πρέπει να υιοθετηθούν. Στις αλλαγμένες σε σχέση με τις παλαιότερες εμπειρίες συνθήκες, θα πρέπει να προετοιμάσουμε νέες μορφές αγώνα. Αλλιώς, δεν είναι εφικτό να αποτρέψουμε ανθρώπινες απώλειες. Νέοι δρόμοι δεν θα βρεθούν για την επέκταση του επαναστατικού κινήματος.
Όμως πολλοί άνθρωποι σε αυτή τη συζήτηση λένε ότι η σημερινή κατάσταση του κινήματος οφείλεται σε αυτό τον δρόμο (σ.μετ.: Του ένοπλου αγώνα.) Λένε ότι ο λόγος είναι ότι ο λαός έχει εγκαταλειφθεί και ότι το κόμμα βρίσκεται στα δάση. Μας κατηγορούν ότι δεν διεξάγουμε μαζικούς αγώνες. Ακόμα κι αν μπαίναμε σε αυτή τη συζήτηση, θα έπρεπε τουλάχιστον να έχουμε λεπτομερή γνώση του τι το επαναστατικό κίνημα έχει κάνει για τη μαζική κινητοποίηση τα τελευταία 25 χρόνια. Ατμόσφαιρα πολέμου δεν έχει ακόμα επικρατήσει στις περιοχές του επαναστατικού κινήματος. Από τότε που η κυβέρνηση ενέτεινε την προσπάθειά της, τι είδους προσπάθειες έχει κάνει το κόμμα στις πεδινές και αστικές περιοχές για την προστασία των βάσεων του κινήματος και να επεκτείνει το επαναστατικό κίνημα συνολικά στις διάφορες περιοχές της χώρας; Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε. Μπορεί να υπάρχουν λάθη σε αυτές τις προσπάθειες. Όμως, αν κάποιος λέει ότι θα πρέπει να εγκαταλειφθεί ο ένοπλος αγώνας ώστε να αποτραπούν απώλειες, χωρίς να γνωρίζει ποιες είναι αυτές οι προσπάθειες, τότε αυτό δεν είναι επιχείρημα που ευσταθεί.
Δεν είναι κανόνας ότι όσοι επιχειρηματολογούν θα πρέπει πρώτα να γνωρίζουν τα πάντα προτού μιλήσουν. Όμως όσοι έχουν να οργανώσουν το επαναστατικό κίνημα θα πρέπει να κινητοποιούν το λαό, στις σημερινές ιστορικές συνθήκες, με νόμιμες και ένοπλες μορφές αγώνα. Όπου αναπτύσσονται σχετικά συντηρητικές τάσεις, θα πρέπει να πηγαίνουν στον λαό με τα κατάλληλα συνθήματα. Δεν είναι αναγκαίο να υπάρχει δίλημμα μεταξύ αυτής της δουλειάς που πρέπει να γίνεται και του ένοπλου αγώνα. Δεν υπάρχει λόγος για αλλαγή στρατηγικής. Ο δρόμος δεν αλλάζει καθημερινά. Για την ακρίβεια, όλες οι αλλαγές που σημειώνονται στη χώρα ενισχύουν τον δρόμο του ΚΚΙ (Μαοϊκού). Δεν υπάρχει ανάγκη να παθαίνουμε σύγχυση λόγω των δυσμενών συνεπειών από αυτές.
Σε αντιστοιχία με αυτές τις αλλαγές, το ΚΚΙ (Μαοϊκό) όφειλε να διεξάγει πολλούς αγώνες πιο δημιουργικά, στο πλαίσιο της τακτικής του. Καμιά από αυτές τις αλλαγές δεν είναι εμπόδιο. Αντίθετα, αποτελούν νέες ευκαιρίες για αγώνα που δεν υπήρχαν στο παρελθόν. Ειδικά τον τελευταίο καιρό, οι αλλαγές από πανεθνικό επίπεδο ως το επίπεδο του χωριού, που οφείλονται στην επιρροή της αγοράς, καθίστανται ευνοϊκοί παράγοντες για πολλούς αγώνες. Όμως, λόγω περιορισμών, δεν έχει καταστεί εφικτό να αξιοποιηθούν.
Μετάφραση από τη γλώσσα τελούγκου: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Ινδικό Λαό. Για περισσότερα για τον Λαϊκό Πόλεμο και τα λαϊκά κινήματα στην Ινδία βλ. εδώ. Για επικοινωνία-συμμετοχή: alliindia@proton.me.
Με τις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και την, ως έναν βαθμό, κοινή δράση, που καλώς υπήρξε, έχουν παραμεριστεί συνειδητά από κάποιους (που θεώρησαν το Παλαιστινιακό κολυμβήθρα του Σιλωάμ), αλλά και αντικειμενικά για τους περισσότερους, άλλα φλέγοντα ζητήματα της επικαιρότητας.
Το πογκρόμ του Σεπτέμβρη του 1923 στη Βουλγαρία, μετά την καθυστερημένη απάντηση του ΚΚΒ στο πραξικόπημα του Ιούνη της ίδιας χρονιάς που ανέτρεψε την κυβέρνηση Σταμπολίσκι, απέδειξε δύο πράγματα. Πρώτον, ότι ο σεχταρισμός (εν προκειμένω, του ΚΚΒ) είναι εγκληματικός, δίδυμο αδελφάκι του δεξιού οπορτουνισμού. Δεύτερον, ότι η αδιαφορία για το εθνικό ζήτημα, αντί για εφεδρεία της επανάστασης, όπως θα έπρεπε να είναι, το καθιστά εφεδρεία της αντεπανάστασης. Εν προκειμένω, σε μια κορύφωση της αξιοποίησης του μακεδονικού ζητήματος από τον μεγαλοβουλγαρισμό και, κατ’ επέκταση, τους ιμπεριαλιστές που τον εκμεταλλεύονταν, επιστρατεύτηκαν οργανωμένοι πρόσφυγες από τη Μακεδονία για το πογκρόμ.
Παρακάτω δημοσιεύεται μια ανάλυση για το ρόλο της Ινδίας στη διεθνή σκηνή, που δημοσιεύτηκε στο People’s March τον Μάη, περιοδικό προσκείμενο στο ΚΚΙ (Μαοϊκό). Από το άρθρο, με τα πολλά πρόσφατα στοιχεία αναδεικνύεται ότι είναι εφικτό μια τάξη, παρότι μεταπρατική, να ελέγχει το κράτος πλήρως: για λογαριασμό άλλων, ωστόσο. Και για αυτό, άλλωστε, η χώρα είναι μισοαποικιακή. Όμως, ακριβώς για το ότι ελέγχει το κράτος η μεταπρατική αυτή τάξη, δίνει τη δυνατότητα η χώρα αν και μισοαποικιακή, να μην είναι μονομερώς εξαρτώμενη.
Στα δύο χρόνια από την ηρωική αντεπίθεση της Παλαιστινιακής Αντίστασης στις 7/10/2023, η στρατηγικότητα που η Αντίσταση επέδειξε στην αντίληψή της, με τη κίνησή της εκείνη την ιστορική πια μέρα, επιβεβαιώνεται καθημερινά όλο και πιο πολύ.
Πραγματοποιήθηκε χτες 3/10 στον εξαιρετικά φιλόξενο χώρο του συνεργατικού καφενείου «Χάρτα» στην Άρτα, η παρουσίαση του βιβλίου του ταγματάρχη του ΔΣΕ Πάνου Λαμπράκη (Λαδιά) «Μαρτυρία» (εκδ. Οικοδόμηση). Το βιβλίο αυτό, ενημερωτικά, και χωρίς διάθεση κομπασμού, αφού είναι του Λαμπράκη και όχι της «Οικοδόμησης», έχει ως τώρα προκαλέσει ένα απρόσμενο ενδιαφέρον, ακόμα και – για να μην πούμε, ιδίως – από πλευράς της αντίπαλης πολιτικής παράταξης του Λαμπράκη, που οφείλεται στην πολιτική του δράση, η οποία έλαβε διαστάσεις θρύλου στην περιοχή.
Η προσέλευση, από αριθμητικής σκοπιάς, και παρά την αναδημοσίευση της ανακοίνωσης διεξαγωγής της βιβλιοπαρουσίασης από τον τοπικό Τύπο, ήταν, φυσικά, η αντίστοιχη για μια νέα και άγνωστης – ιδίως στην έτσι κι αλλιώς δύσκολη πολιτικά Άρτα – προέλευσης πολιτικοεκδοτική πρωτοβουλία, με τον καιρό να συμβάλλει σε ένα μικρότερο μέρος σε αυτή. Ούτως ή άλλως, η γνωστοποίηση της κυκλοφορίας του έχει ήδη κάνει ως ένα βαθμό έναν πρώτο κύκλο στην ίδια την Άρτα. Ωστόσο, πέρα από το φαινόμενο να έρθουν κάποιοι απλώς να πάρουν το βιβλίο, χωρίς να καθίσουν στη συζήτηση, η μεγάλη «πολυσυλλεκτικότητα» των παρευρεθέντων (από διάφορες πολιτικές πορείες εντός της ευρύτερης Αριστεράς, αλλά και από ενδιαφερόμενους απλώς για τοπικά ζητήματα) επέτρεψε να διεξαχθούν πολλές συζητήσεις τόσο πριν, όσο και κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά το πέρας της εκδήλωσης. Αν και ο όρος «επιτυχημένη» είναι πάντα υποκειμενικός, το βέβαιο είναι ότι, αφενός, και μόνο το γεγονός ότι κατέστη εφικτή η βιβλιοπαρουσίαση στην Άρτα ήταν από μόνο του σημαντικό και, αφετέρου, οι συζητήσεις αυτές ήταν, αν μη τι άλλο για τους διοργανωτές, πολύ χρήσιμες.
Υπήρξαν, συγκεκριμένα, επισημάνσεις και παρατηρήσεις σημαντικές, από την άποψη της συμπλήρωσης της εικόνας των διαφόρων περιόδων τις οποίες πραγματεύεται ο Λαμπράκης στο βιβλίο του, που ξεκινούσαν από την αναγνώριση ότι «τώρα τουλάχιστον μιλάει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής», ενώ ως τώρα διακινούνταν μόνο φήμες για αυτόν, συνέχιζαν με την παρουσία στην Ήπειρο διάφορων αρχικά «ημιαυτόνομων» ένοπλων ομάδων επί Κατοχής και πώς κατέληξαν, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση Κοσσυβάκη, τους τοπικούς μεταβαρκιζιανούς συσχετισμούς στα Τζουμέρκα, και έφταναν ως τις δυσκολίες συμπλήρωσης της εικόνας, ακόμα και της εύρεσης των ονομάτων των συμμετεχόντων στο Αρχηγείο Τζουμέρκων, λόγω της ολοσχερούς καταστροφής του, κλπ.
Μια άλλη διαπίστωση, εξάλλου, που είχε βγει και από την κεντρική βιβλιοπαρουσίαση τον Ιούνη είναι η μεγάλη δυσκολία ενός ηλικιακά μεγαλύτερου κόσμου να αναγνωρίσει τον ρόλο που έπαιξε ιδιαίτερα ο Χαρίλαος Φλωράκης στην καταστολή του ελληνικού αντιρεβιζιονιστικού κομμουνιστικού κινήματος, ξεκινώντας από τον ρόλο του στη δολοφονία του ίδιου του Νίκου Ζαχαριάδη και συνεχίζοντας και μεταπολιτευτικά, με τις περιπτώσεις Λακαρέα (εγκλεισμός σε ψυχιατρείο του Μπρέζνιεφ ως και το 1975), του αρτινού Τζουμερκιώτη (που ως το 1980 παρέμενε εξορία στη Βουλγαρία, και επαναπατρίστηκε μόλις το 1983) ή και του ίδιου του Λαμπράκη (που επανειλημμένα παρεμποδιζόταν ο επαναπατρισμός του από τον ίδιο τον Φλωράκη, σύμφωνα με ανοιχτές καταγγελίες της ίδιας της οικογένειας του που διαθέτει θετικές πληροφορίες). Αυτή η δυσκολία υπάρχει σε αυτόν τον όχι ολιγάριθμο κόσμο ανεξάρτητα αν και τώρα πρόσκειται στον πολιτικό φορέα του Φλωράκη και επεκτείνεται, φυσικά, στο ρόλο της Κίνας επί Μάο και την πραγματική στάση του Νίκου Ζαχαριάδη και των ζαχαριαδικών έναντι του Μάο και της μαοϊκής Κίνας, για να μην πούμε για το ρόλο της σημερινής Ρωσίας.
Όπως όμως ειπώθηκε στην εισήγηση για την εκ πρώτης όψεως παράταιρη επιλογή της φωτογραφίας του εξωφύλλου του βιβλίου (επιφανειακά, μια εκδρομή στην εξοχή, στην πραγματικότητα όμως μια πολιτική δράση, μια συνεδρίαση ζαχαριαδικών, παράνομη, σε μια χώρα που κράταγε κόκκινη σημαία, αλλά γινόταν μαύρη), «το εξώφυλλο μας υπενθυμίζει πως αυτό που βλέπουμε, μπορεί να μην είναι και αυτό που φαίνεται».
Από αυτή την άποψη, στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, και, πάνω από όλα, στην κατανόηση του μεταπολιτευτικού πλαισίου στο οποίο καλούνται να δρουν ήδη ή δυνάμει αγωνιστές, ιδιαίτερα αρνητικά συμβάλλουν όσοι εξακολουθούν να διακινούν τις πλαστές και παραποιημένες αντιμαοϊκές και «αποχαιρετιστήριες» επιστολές του δολοφονημένου λίγο πριν τη Μεταπολίτευση Ζαχαριάδη, αδιαφορώντας μάλιστα για την συμπλήρωση του παζλ – σε μεγάλο πλέον βαθμό, ώστε να φαίνεται καθαρά η εικόνα – με τα ίδια τα στοιχεία που έχουν διακινήσει κατά καιρούς και κατά πώς τους βόλευε κάθε φορά οι ίδιοι οι δολοφόνοι του Ζαχαριάδη. Η «Οικοδόμηση», στο μέτρο των δυνατοτήτων της, και με νεότερες εκδόσεις θα συνεχίσει την προσπάθεια να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Γιατί αυτή η συζήτηση δεν αφορά το χτες και ένα άτομο, αλλά το σήμερα και την χώρα συνολικά.
Πηγή: Οικοδόμηση
Με αφορμή την 21η επέτειο ίδρυσης του του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού), που η Κεντρική Επιτροπή του κάλεσε να εορταστεί τη βδομάδα 21-27/9/2025, παρατίθεται η σχετική ανακοίνωση που, όπως κάθε χρονιά, περιλαμβάνει έναν απολογισμό έτους, μαζί με κάποια αριθμητικά στοιχεία.
Η νέα δολοφονία δύο ακόμα μελών της Κ.Ε. του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού) είναι ακόμα πιο περίεργη, καθώς τα δύο αυτά μέλη φέρονται να είχαν μόλις προχτές βγάλει ανακοίνωση καταγγελίας του μέχρι πρότινος εκπροσώπου Τύπου της Κ.Ε. του κόμματος Βενουγκοπάλ Ράο, ο οποίος, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Abhay, που επιφυλασσόταν για τον εκάστοτε εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος, κάλεσε δημοσίως σε παράδοση των όπλων. Συνέχεια
Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων στο διεθνές σκηνικό είναι τόσα πολλά και σημαντικά, που επιτρέπουν να συναχθούν κάποια συμπεράσματα για τις τάσεις στον σύγχρονο κόσμο.
Μετά την Επιτροπή Πολιτείας Τελανγκάνα του ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκού) και η Κεντρική Επιτροπή καθώς και η κομματική επιτροπή της σημαντικής περιοχής για το κόμμα, της Νταντακαράνυα, απορρίπτουν το «δελτίο Τύπου» που εξέδωσε στο όνομα του κόμματος ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου του.
Το Πολιτικό Γραφείο του ΕΚΚΝ, το οποίο δημιουργήθηκε πέρσι από συγχώνευση κομμάτων που αποτελούνταν ως επί το πλείστον από στελέχη του ΚΚΝ (Μαοϊκού), το οποίο είχε ηγηθεί του Λαϊκού Πολέμου στο Νεπάλ (1996-2006), υιοθέτησε ένα κείμενο για το πρόσφατο νεολαιίστικο κίνημα στη χώρα, το κύριο και δημοσιεύσιμο τμήμα του οποίου παρατίθεται ακολούθως.
Ο Abhay ή Βhupati ή Sonu (πραγματικό όνομα Mallojula Venugopal, αδελφός του ηγετικού στελέχους του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού) Kishenji, που δολοφονήθηκε το 2011 από το ινδικό κράτος), ένας από τους εκπροσώπους τύπου της Κεντρικής Επιτροπής, εξέδωσε αυθαίρετα, στο όνομά της, επιστολή με ημερομηνία 15/8, η οποία, όμως, μόλις την Τρίτη δημοσιοποιήθηκε, στην οποία κάνει λόγο για απόφαση κατάθεσης των όπλων. Για την ιστορία, παρατίθενται ακολούθως κάποια αποσπάσματα της επιστολής:
Το ζήτημα της προσάρτησης του πριγκηπάτου της Χαϊντεραμπάντ από το ινδικό κράτος το 1948 είναι ενδεικτικό της διαπλοκής του εθνικού ζητήματος με το αγροτικό ζήτημα, όσο και της διεθνούς διάστασης που μπορεί αυτό να έχει (το ζήτημα έφυγε από την ημερήσια διάταξη του Σ.Α. του ΟΗΕ μόλις το 1979 – το θύμα της εισβολής είχε προλάβει να προσφύγει στον ΟΗΕ και, μετά την συνθηκολόγηση, η εισβολή αποτελούσε «χαρτί» του Πακιστάν.). Αναδεικνύει, όμως, και τη διαστρέβλωση της ιστορίας από διάφορα «εθνικά αφηγήματα» που μπορεί να υπάρχει ακόμα κι αν, φαινομενικά, αυτά μπορούν να επικαλούνται αριθμητικές πλειοψηφίες, που, όμως, αποφεύγουν να «πιάσουν» την ουσία και την πραγματική ζωή των ανθρώπων.
Το 2026 θα συμπληρωθούν 90 χρόνια από τα ιστορικά γεγονότα στην Ισπανία που σημειώθηκαν με την εκλογική νίκη του Λαϊκού Μετώπου το Φλεβάρη του 1936 και την έναρξη του ισπανικού εμφυλίου τον Ιούλη της ίδιας χρονιάς.
Η αφορμή για την κοινωνική έκρηξη των τελευταίων ημερών στο Νεπάλ είναι εν πολλοίς γνωστή. Ο πρωθυπουργός Κ.Π. Όλι, με πρόσχημα την «καταπολέμηση της παραπληροφόρησης», «έριξε» όλες τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης στο διαδίκτυο. Η κάθοδος στους δρόμους ιδίως νέων ανθρώπων (γενιά Ζ) οδήγησε σε 22 νεκρούς και την παραίτηση του πρωθυπουργού. Φυσικά, το «ρίξιμο» των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης ήταν μόνο η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Γιατί, την ίδια ώρα, περίπου 2.000 Νεπαλέζοι συνέχιζαν να εγκαταλείπουν, όπως καθημερινά τόσα χρόνια, τη χώρα ως οικονομικοί μετανάστες, ενώ η κυριαρχία της χώρας καταπατιέται σοβαρά με ετεροβαρείς συμφωνίες με την Ινδία, την Κίνα και τις ΗΠΑ. Όχι τυχαία, στο διαδίκτυο τελευταία υπήρχαν καμπάνιες ακριβώς ενάντια στη διαφθορά και τον νεποτισμό του καθεστώτος που είχε προκύψει με την έλευση της δημοκρατίας στη χώρα το 2008 και, ιδίως, το Σύνταγμα του 2015.
Φωτό: ΑΡ
Χωρίς να ασπαζόμαστε πλήρως την τακτική του όλα αυτά τα χρόνια, θα αξιολογήσουμε θετικά την αυτοκριτική στάση του Μπιπλάβ, άλλοτε στρατηγού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού του Νεπάλ (ΛΑΣ/1996-2012), που έφερε τη δημοκρατία στη χώρα, και επικεφαλής μιας από τις πολλές μεταγενέστερες διασπάσεις του μαοϊκού κομμουνιστικού κινήματος, το οποίο ηγήθηκε αυτού του αγώνα και έκτοτε αποτελούσε σημαντική δύναμη και ελπίδα για τη χώρα. Ο Μπιπλάβ, ήδη από τον Ιούλη, είχε δηλώσει ότι η πολιτική ανωμαλία και η εκτεταμένη διαφθορά προκύπτουν κυρίως από τη συμπεριφορά των κομμουνιστικών δυνάμεων, ιδίως των μαοϊστών (εντός εισαγωγικών, φυσικά). Κι αυτό γιατί πολλοί πολιτικοί εκπρόσωποι των τελευταίων, εκφυλιζόμενοι, «εγκατέλειψαν την ιδεολογία, την ταξική πάλη και τα ιδανικά τους». Έτσι, «σε μια τέτοια κατάσταση, το να κατηγορούμε άλλους είναι αδικαιολόγητο».
Δεν έχει και πολύ άδικο αν αναλογιστεί κανείς ότι το ΚΚΝ (Μαοϊκό), που ηγήθηκε του ένοπλου αγώνα και κέρδισε τις εκλογές το 2008, άφησε εν πολλοίς τον αγώνα στη μέση. Παρέδωσε α λα Βάρκιζα το 2012 τα όπλα χωρίς να έχει εξασφαλίσει ένα Σύνταγμα για το οποίο πάλεψαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Ήδη πριν από την παράδοση των όπλων και ενώ ο ΛΑΣ βρισκόταν στα στρατόπεδα «νικητής» αναμένοντας το Σύνταγμα, το κόμμα άρχισε – όχι χωρίς σφοδρή και αργότερα δημόσια εσωκομματική διαπάλη – να επιδίδεται σε σειρά τακτικισμών που μόνο ανέκοπταν την επαναστατική ορμή, η οποία είχε καταρχάς πετύχει να εκδιώξει τον βασιλιά. Αποτέλεσμα ήταν η πρώτη διάσπαση του κόμματος το 2012, αφότου όμως τα οπλα είχαν παραδοθεί. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη: Οι μεν εναπομείναντες στο αρχικό κόμμα, από τη μια εκφυλίζονταν, από την άλλη, ωστόσο, παρείχαν στον λαό μια πραγματιστική «διέξοδο», με την εξάλειψη έστω κάποιων φεουδαρχικών καταλοίπων και μια μερική απομάκρυνση από την καταπιεστική Ινδία, οι δε επαναστάτες, μη μπορώντας να εκπονήσουν μια επαναστατική γραμμή εν μέσω άμπωτης, παρά τις πρώτες μαζικές κινητοποιήσεις, με μεγάλη συμμετοχή της νεολαίας, τελικά, διασπάστηκαν το 2014 αναφορικά με το «πώς προχωράμε». Το κόμμα του Μπιπλάβ, που προέκυψε από αυτή τη διάσπαση, παράλληλα με μια νέα προσπάθεια στον ιδεολογικό τομέα, προέβη σε κάποιες δυναμικές κινήσεις, όπως τοποθετήσεις βομβών, και τέθηκε εκτός νόμου από τους πρώην συντρόφους του. Επανήλθε το 2020 στη νομιμότητα, ωστόσο, η συμμετοχή του τελικά στο εκλογικό παιχνίδι προκάλεσε διάσπαση το 2022 και εντός αυτού. Όμως και η άλλη πτέρυγα των αποχωρήσαντων το 2012 υφίστατο διασπάσεις.
Μαχήτριες του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού στο Νεπάλ
Στο μεταξύ, οι εναπομείναντες στο αρχικό κόμμα και τις κυβερνητικές καρέκλες, έχοντας μετονομαστεί σε «ΚΚΝ (Μαοϊκό Κέντρο)», όχι μόνο διαφθείρονταν από τα συνεχή κομπρεμί στην εξουσία και ούτε την υπόσχεση οι κομματικοί ηγέτες να μην αναλάβουν κυβερνητικά πόστα δεν τήρησαν, αλλά και έφτασαν, τo 2018, ως και να συγχωνευτούν, για 3 σχεδόν χρόνια, με ένα από τα δύο ιστορικά αντίπαλα κόμματα, το ΚΚΝ/ΕΜΛ (οι ονομασίες των κομμάτων ίσως εκπλήσσουν, αλλά, αν μπορούν να γίνουν αντιστοιχήσεις με ευρωπαϊκά παραδείγματα, αυτό είναι το αντίστοιχο «κεντρώο» κόμμα). Με το άλλο αντίπαλο κόμμα, το παραδοσιακά ινδόφιλο κόμμα Νεπαλέζικο Κογκρέσο, απλώς αντάλλαζαν σχεδόν κάθε χρόνο την πρωθυπουργική καρέκλα. Έτσι είχαμε ένα τριπολικό κομματικό σύστημα, με τον νεότερο από τους τρεις πόλους του, αυτόν του ΚΚΝ (ΜΚ), σταδιακά να αμαυρώνεται εξίσου με τους άλλους δύο στη συνείδηση των Νεπαλέζων.
Εν μέσω συνεχών κυβερνητικών κρίσεων και σχηματισμού θνησιγενών κυβερνητικών συνασπισμών χωρίς αρχές αλλά με ανταλλάγματα, κάθε πτυχή του οράματος που είχε δημιουργηθεί με τον ένοπλο αγώνα χανόταν, σκοτώνοντας κάθε ελπίδα. Ακόμα και η ομοσπονδιοποίηση της χώρας έγινε με τέτοιο τρόπο που, πέραν της «κλασικής» διαπάλης κέντρου-περιφερειών για το εύρος των επιμέρους αρμοδιοτήτων, υπάρχει επικάλυψή τους, αλλά και υπερπήδηση των περιφερειών από το κέντρο προς τους δήμους και τις κοινότητες. Πολλοί αποδίδουν τα δεινά στην ομοσπονδιοποίηση, ενώ, κάποιοι από όσους την κέρδισαν (Μάντεσι, 6 εκατομμύρια άνθρωποι), δεν συζητούν καν την επιστροφή της, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ενότητα της χώρας αν τα πράγματα οξυνθούν.
Στην αναμπουμπούλα, ο λύκος χαίρεται. Έτσι, οι φωνές υπέρ της παλινόρθωσης της μοναρχίας άρχισαν να σημειώνουν κινηματική πρόοδο (διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων το Νοέμβρη του 2023 και φέτος το Μάη) και εκλογική ανάκαμψη (5,7% το 2022 από 3,3% το 2018). Η καταστολή των ημερών, άλλωστε, «ισοφάρισε» σε νεκρούς την μοναρχική καταστολή του κινήματος στις πόλεις τον Απρίλη του 2006. Παράλληλα, η «μεταβατική δικαιοσύνη» (βλ. μεταβαρκιζιανή) για τα «εγκλήματα» του δεκαετούς Λαϊκού Πολέμου άρχισε να κάνει τα πρώτα δειλά βήματα, με την υιοθέτηση, πέρσι, του σχετικού νόμου.
Το ΚΚΝ (ΜΚ), ευρισκόμενο τελευταία εκτός εξουσίας και τυπικά επικεφαλής της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης (μιας και ο πραγματικός επικεφαλής μπήκε φυλακή από το καθεστώς), άρχισε να νοσταλγεί τον παλιό καλό εαυτό του. Έτσι, τον Αύγουστο, αποφάσισε να απαγορεύσει τη δημιουργία μυστικών εσωκομματικών ομάδων (φραξιών), που αποτελούσαν εστίες διαφθοράς, ενώ προσέγγισε ως και τον Μπιπλάβ για συνένωση. Ωστόσο, ήταν αργά. Όπως οι κατοικίες τόσων άλλων στελεχών του κομματικού συστήματος, οι οποίες αποτελούν σύμβολα του αδικαιολόγητου πλουτισμού τους, ακόμα και αυτή του ηγέτη του ένοπλου αγώνα και του κόμματος αυτού, του Νταχάλ (άλλοτε, Πρατσάντα) πυρπολήθηκε: μια υπενθύμιση σε όλους μας ότι ο λαός είναι αμείλικτος (και καλά κάνει) και δεν αναγνωρίζει γαλόνια εσαεί. Τα στερνά τιμούν τα πρώτα.
Το Επαναστατικό ΚΚΝ, που, στα τέλη του περασμένου χρόνου, συγχώνευσε, έστω και χωρίς να έχει επιτύχει συμφωνία σε όλα τα θεωρητικά ζητήματα, κάποια κομμάτια από τις διασπάσεις της επαναστατικής πτέρυγας του αρχικού κόμματος, είχε ήδη αρχίσει καμπάνιες ενάντια στη διαφθορά. Ωστόσο, και στην περίπτωση αυτή ήταν κάπως αργά, με την έννοια ότι, αν και στην ίδια κατεύθυνση με το λαό, ξεπεράστηκε από το λαϊκό σίφουνα. Η διαδικασία επανένωσης άρχισε πολύ αργά, ενώ είχε αλλάξει σε μεγάλο βαθμό η ίδια η κοινωνία. Έτσι, νέες γενιές, που δεν είχαν ζήσει το ηρωικό παρελθόν, έβγαιναν στο προσκήνιο, ενώ οι άλλοτε νέοι, που έζησαν και τους αγώνες μετά το 2012 ενάντια στον εκφυλισμό, μαζικά όλα αυτά τα χρόνια μετανάστευαν. Συνεπώς, το κόμμα αυτό, συν τοις άλλοις, μπορεί να ειπωθεί ότι, συγκριτικά με την εποχή του ένοπλου αγώνα ή πριν 10 χρόνια, έχει και κάποιο πρόβλημα απεύθυνσης στους Νεπαλέζους κάτω των 30 (και ελπίζουμε, με αυτό, να χτυπάμε ένα καμπανάκι στην ελληνική αριστερά).
Δεν θα σταθούμε στην εύκολη εξήγηση του εκφυλισμού, αποδίδοντας στο ένα ή το άλλο πρόσωπο κατηγορίες για προδοσία ή ανικανότητα, γιατί έτσι δεν θα αντλούσαμε κανένα δίδαγμα από την κατάσταση στο Νεπάλ. Χρειάζεται, αντίθετα, ακόμα πιο βαθιά μελέτη, καθώς, πολλοί που εκφυλίστηκαν, ήταν οι ίδιοι που κάποτε, τη δεκαετία του ’90, τόλμησαν και εγκατέλειψαν την άνεση του κοινοβουλίου και προσέφυγαν στον ένοπλο αγώνα, έστω και, αρχικά, με μαχαίρια και σπαθιά. Πέραν αυτού, τόλμησαν, εν μέσω, μάλιστα, του Λαϊκού Πολέμου, και άνοιξαν θεωρητικά ζητήματα, όπως η Δημοκρατία στον 21ο αιώνα, άσχετα από την απάντηση που έδωσαν και την εντελώς άσχετη με αυτή πρακτική της εφαρμογή.
Το πρώτο που μπορεί να πει κανείς για αυτή την πολυδιάσπαση είναι η αδυναμία συγκρότησης ενός ομογενοποιημένου στελεχιακού δυναμικού στο κομμουνιστικό κίνημα του Νεπάλ. Αυτή η αδυναμία συγκρότησης είχε φανεί τόσο πριν τον ένοπλο αγώνα, όσο και πριν την παράδοση των όπλων, όταν συγχωνεύτηκε χωρίς πολλά-πολλά, το 2009, με ένα κόμμα που δεν είχε κοινή θεωρητική και πρακτική βάση. Ακόμα και για το ίδιο το ζήτημα του ένοπλου αγώνα υπήρχε εσωκομματική διαφωνία, καθώς ένα από τα ηγετικά στελέχη (Μπαταράι, που αργότερα έγινε ανοιχτά σοσιαλδημοκράτης) είχε καταψηφίσει την προσφυγή σε αυτόν.
Αυτή η υποκειμενική αδυναμία ήρθε να προστεθεί στην αντικειμενική δυσκολία να εκπονηθεί επαναστατική στρατηγική σε μια χώρα περικυκλωμένη από γίγαντες όπως η Ινδία και η Κίνα. Η Ινδία ανέκαθεν έπαιζε σημαίνοντα ρόλο στην εσωτερική πολιτική του Νεπάλ με διακηρυγμένη την επιθυμία της να το «καταπιεί» κάποτε: Με 30 εκατομμύρια πολίτες, άλλωστε, το Νεπάλ θα αντιστοιχούσε σε μια μεσαίου μεγέθους πολιτεία της. Μάλιστα, παρά την μερική στροφή προς την Κίνα που επιτεύχθηκε τα χρόνια της δημοκρατίας, η Ινδία δεν έχασε πλήρως τα ερείσματά της. Συν τοις άλλοις, παρότι ολοκληρώνεται η τελική χάραξη των ινδονεπαλέζικων συνόρων, αυτή βγαίνει σε βάρος του Νεπάλ: Ήδη, εξάλλου, η Ινδία κατέχει 4 σημεία της χώρας. Επίσης, ελέγχει και το άνοιγμά του στον κόσμο: Ενδεικτικά, παρότι το Νεπάλ έφτιαξε δύο διεθνή αεροδρόμια (με κινεζική χρηματοδότηση, βασικά), δεν ανοίγει γραμμές στον εναέριο χώρο της. Ακόμα και το ταξίδι που ετοίμαζε για αυτό το μήνα στην Ινδία ο Κ.Π. Όλι (που έσπασε την παράδοση και την πρώτη του επίσκεψη ως – ξανά – πρωθυπουργός, την έκανε στην Κίνα τον Ιούλη), δεν θα συναντούσε την ινδική πολιτική ηγεσία στο Δελχί, αλλά σε πόλη που υπογραμμίζει την «πολιτιστική ενότητα» των δύο χωρών – ένα ακόμα εργαλείο της Ινδίας για επέκταση προς τις γύρω χώρες. Το Νεπάλ, τέλος, ακόμα και τα πολλά νερά του δεν μπορεί να αξιοποιήσει λόγω της ινδικής πίεσης.
Όμως, η απομάκρυνση από την Ινδία δεν μπορούσε να αντισταθμιστεί από μια συμμετρική στροφή προς την Κίνα. Είναι τόσες χώρες πια, άλλωστε, που έχουν πέσει στην κινεζική παγίδα χρέους. Παρ’ όλα αυτά, ήδη από το 2013 το Νεπάλ μπήκε στο κινεζικό στόχαστρο για την πρωτοβουλία Ζώνη-Δρόμος (BRI), ενώ το 2017 άρχισε και στρατιωτική συνεργασία. Ενδεικτικά, δε, το διμερές εμπόριο φέτος σε σχέση με πέρσι έχει υπερδιπλασιαστεί. Η αναλογία, όμως, είναι 1:90 υπέρ της Κίνας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πολυπόθητη ανεξαρτησία της χώρας.
Μέσα σε αυτό το στρατηγικό αδιέξοδο, εμφανίστηκαν και οι ΗΠΑ. To 2017 πάτησαν πόδι με το 500 εκ. $ πρόγραμμα ΜCC για υποδομές και «βοήθεια», το οποίο, μετά από μεγάλη αναταραχή, επικυρώθηκε το 2022. Είναι, μάλιστα, αξιοσημείωτο ότι ο Τραμπ, που σε όλη τη Γη έχει αποσύρει τέτοια προγράμματα, στο Νεπάλ το νεκρανέστησε μόλις τον Ιούλη. Αυτή η εξαίρεση στον κανόνα έχει να κάνει τόσο με την αναγκαστική προσωρινή υποχώρηση της Ινδίας έναντι της Κίνας όσο και με το γενικότερο κενό που έχει αφήσει η Ινδία στην περιοχή: πρώτον, μετά την εξέγερση στη Σρι Λάνκα, μπορεί η Ινδία να βοήθησε, όμως η Κίνα ξαναπήρε το πάνω χέρι. Δεύτερον, καθώς η Ινδία, φερόμενη ως συνήθως τραμπούκικα στους γείτονές της, ενεπλάκη σε μια πρωτοφανή σύγκρουση με τις νέες μπανγκλαντεσιανές αρχές, με επίκεντρο την εκδιωγμένη από την περσινή εξέγερση ινδόφιλη πρωθυπουργό Χασίνα, οι ΗΠΑ πάτησαν απευθείας πόδι στο Μπανγκλαντές, επιδιώκοντας να φτιάξουν, συν τοις άλλοις, «ανθρωπιστικό διάδρομο» για τον εμφύλιο στη Μυανμάρ, τη χώρα που αποτελεί την συντομότερη χερσαία έξοδο της Κίνας στον Ινδικό, χωρίς το εμπόδιο των εχθρικών προς αυτή χωρών της Νότιας Κινεζικής (Δυτικής Φιλιππινέζικης) Θάλασσας και των Στενών της Μαλάκκα.
Δεν θα συνωμοσιολογήσουμε, λοιπόν, για το κατά πόσο αυτή η αμερικανική επανάκαμψη σχετίζεται με την εξέγερση (άλλη μια «ομοιότητα» με το Μπανγκλαντές είναι η απόδοση της θέσης της μεταβατικής εξουσίας σε «τεχνοκράτη»). Κι αυτό γιατί, όπως είδαμε, όλοι, ακόμα και όσοι είχαν βάλει το δάχτυλο στο μέλι, «μυρίζονταν» τι έρχεται. Αντικειμενικοί λόγοι για εξέγερση υπήρχαν. Δεν υπήρχε, όμως, ο υποκειμενικός παράγοντας, ο επαναστατικός πολιτικός φορέας που κάποτε ήταν επικεφαλής. Αφού είναι ακέφαλο το κίνημα (παρά τη συμμετοχή πολλών δυνάμεων) είναι αναμενόμενο να φαίνεται, ως τώρα, «τυφλό» το ξέσπασμα.
Ας διδαχτούμε και από τα γεγονότα των ημερών στο Νεπάλ. Όχι γιατί και εδώ μπορεί να καεί ζωντανή από διαδηλωτές η σύζυγος κάποιου πρώην πρωθυπουργού, όπως συνέβη εκεί.
ΥΓ. Προγραμματίζαμε το Φλεβάρη του 2026 να οργανώσουμε εκδήλωση για τα 30 χρόνια από την έναρξη του ένοπλου αγώνα στο Νεπάλ και τα διδάγματά του. Με αφορμή, όμως, τις πρόσφατες εξελίξεις, και παίρνοντας ως αρνητικό παράδειγμα την αργή διαδικασία επανένωσης των νεπαλέζων κομμουνιστών, καλούμε από τώρα κάθε ενδιαφερόμενη συλλογικότητα σε συνδιοργάνωση της εκδήλωσης.
Πηγή: Οικοδόμηση
Οι εκμεταλλεύτριες άρχουσες τάξεις καταστέλλουν το μαοϊκό κίνημα στη χώρα μας σε πρωτοφανή βαθμό. Οι ινδουιστικές σοβινιστικές δυνάμεις, αποφασισμένες να εξαλείψουν όχι μόνο τους μαοϊστές στα δάση, με σφαγές, αλλά τον μαοϊσμό στη χώρα, επιδίδονται σε βάρβαρες επιθέσεις στους αιχμαλώτους τους στις πόλεις, τις πλατείες, τα πανεπιστήμια, τα δημοσιογραφικά γραφεία και, τέλος, στους άλλους αιχμαλώτους στις φυλακές που έχουν υπό τον έλεγχό τους. Να καταδικάσουμε αυτές τις επιθέσεις. Να υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια σε αυτές ακόμα πιο δυνατά. Να δράσουμε για τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων. Η Κεντρική Επιτροπή του κόμματός μας απευθύνει έκκληση να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για την απελευθέρωσή τους. Προειδοποιούμε κάθε εξουσιαστή, ανεξαρτήτως βαθμού, που κακομεταχειρίζεται κρατουμένους, με τη βοήθεια του κράτους, ότι θα πληρώσει διπλά στο μέλλον.
Στις 9/9/1951 διεξήχθησαν οι δεύτερες εκλογές μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, μόλις 1,5 χρόνο από τις προηγούμενες, όπου το μοναρχοφασιστικό καθεστώς είχε δεχτεί την πρώτη μεγάλη μετεμφυλιακή σφαλιάρα από τον ελληνικό λαό, αναδεικνύοντας τη Δημοκρατική Παράταξη, που στήριζαν τα κόμματα του ΕΑΜ, πρώτη στις τρεις μεγάλες πόλεις της χώρας.
Όπως η βασική αντίθεση στον κόσμο σήμερα δεν είναι Ρωσία vs. Δύση, έτσι και ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι απλώς σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ. Μια τέτοια λάθος παρουσίασή του, πρώτον, δεν θα ήταν ουδέτερη. Αποκρύπτοντας στον ελληνικό λαό τόσο την υπάρχουσα δυνατότητα ευελιξίας, αφού υπάρχουν κι άλλες αντιθέσεις (π.χ. ανάμεσα σε ιμπεριαλιστές και απογαλακτιζόμενους), ενίοτε ισχυρότερες (π.χ. η αντίθεση ιμπεριαλισμός vs. λαοί), όσο και τη δυνατότητα μόνιμης στήριξης στους λαούς του κόσμου, θα παρουσίαζε στον ελληνικό λαό ως μόνη εναλλακτική έναν χαλίφη στη θέση του χαλίφη. Θα μας κατηύθυνε στη σκέψη απλώς «να χάσουν οι βασικοί δυνάστες της χώρας μας». Ωστόσο, δεν πρέπει να αποσπάται η προσοχή από τον εισβολέα, πόσο μάλλον αφού δεν είναι τόσο γνωστός εδώ όσο οι ΗΠΑ. Αντίθετα, πρέπει να μελετάται το παρελθόν του, η αυξανόμενη επιθετικότητά του, όπως πιστοποιεί η σειρά προηγούμενων εισβολών του· να μελετάται η μέθοδος και η προεργασία του πριν την εισβολή στην Ουκρανία, που ξεκινά από την αφαίρεση των πυρηνικών όπλων της Ουκρανίας το 1992 και συνεχίζει με την εισβολή στην Κριμαία το 2014 και την επίκληση, αφενός, στην παγκόσμια προοδευτική κοινή γνώμη, κάποιου «ναζιστικού κινδύνου» και του σοβιετικού αντιφασιστικού παρελθόντος, αφετέρου, στην παγκόσμια ακροδεξιά, της «πυγμής» του «ορθόδοξου» Πούτιν και των συνομωσιολογικών ισχυρισμών περί ανυπαρξίας ολόκληρου έθνους, του ουκρανικού.
Δεύτερον, η παρουσίαση του πολέμου απλώς ως σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ σβήνει τον εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα που έχει ο πόλεμος για τους άμεσα ενδιαφερόμενους, τους Ουκρανούς. Κι όμως, η αντίσταση του ουκρανικού λαού, η ως τώρα αντοχή της, που τροποποίησε και καθυστέρησε, έστω, την υλοποίηση των σχεδιασμών των ιμπεριαλιστών, ήταν απρόσμενη για αυτούς και όσους αναλύουν τα πάντα βάσει της αποστεωμένης αντίθεσης Ρωσία vs. Δύση. Στους ίδιους, βέβαια, ήταν απρόσμενη και η αντοχή της αντίστασης του παλαιστινιακού λαού. Γιατί, αλαζονικά, απαξιούν να στρέψουν το βλέμμα στους λαούς.
Αφίσα στους τοίχους της Αθήνας
Τρίτον, η παρουσίαση του πολέμου απλώς ως σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ συγκαλύπτει τις αντιθέσεις ΗΠΑ-ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Πώς, όμως, από εκεί που π.χ. ο Μακρόν χαρακτήριζε το ΝΑΤΟ «κλινικά νεκρό», όλοι συσπειρώθηκαν μετά την εισβολή σε αυτό; Αυτό συνέβη γιατί στρατιωτικά οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές δεν είναι υπερδύναμη. Ο Πούτιν ορθά υπολόγισε ότι, με την εισβολή, οι ευρωπαίοι θα κλειστούν στο ασφυκτικό για αυτούς νατοϊκό «μαντρί» και εκεί θα φαγωθούν μεταξύ τους.
Τέταρτον, τα απλοϊκά περί σύγκρουσης Ρωσίας-ΝΑΤΟ συγκαλύπτουν τις αντιθέσεις εντός ΗΠΑ και το βασικό χαρακτηριστικό της εποχής μας και υπόβαθρο και αυτού του πολέμου: το ζήτημα της διαχείρισης της στρατηγικής εξασθένισης των ΗΠΑ. Τι ήθελε η πιο «ψυχροπολεμική»-αντιρωσική πτέρυγα της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης των ΗΠΑ να πετύχει στην Ουκρανία; Το στρατηγικό στόχο της διάρρηξης των δεσμών ΕΕ-Ρωσίας. Αυτό επιτεύχθηκε. Έρχεται τώρα η πτέρυγα εκείνη που, με εκφραστή τον Τραμπ, προκρίνει μια άτυπη συνεννόηση με τη Ρωσία, ώστε η στρατηγική εξασθένιση των ΗΠΑ να πληρωθεί από τους ευκολότερα διαχειρίσιμους υπόλοιπους, ιμπεριαλιστές, απογαλακτιζόμενους και φυσικά λαούς. Με τη σειρά τους, οι «ριγμένοι» ιμπεριαλιστές θα έχουν διαφορετικές προτεραιότητες: Η Γερμανία πρέπει να ανατάξει την οικονομία της, οπότε, πιθανώς, θα προκρίνει κάποιο συμβιβασμό – όχι απαραίτητα ή τόσο για το ρωσικό αέριο – και ίσως κάποιο αντάλλαγμα στην Ευρώπη προς τη Ρωσία, ενώ η Γαλλία ήδη επιδιώκει, για να αντισταθμίσει το πλήγμα στην οικονομία της, την ανάκαμψη της αυτοκρατορίας της, π.χ. στην Αφρική, όπου την έχει στριμώξει ο ρωσικός ιμπεριαλισμός, επιδιώκοντας ίσως διαπραγμάτευση, με αντάλλαγμα επίσης κάτι στην Ευρώπη, όχι απαραίτητα το ίδιο με το γερμανικό. Όχι τυχαία, πάντως, καμία από τις δύο δεν προκρίνει «περισσότερη ΕΕ» ως λύση για αυτές και η Γαλλία προθυμοποιείται να στείλει στρατό στην Ουκρανία, ενώ η Γερμανία όχι. Συνεπώς, τα απλοϊκά περί σύγκρουσης Ρωσίας-ΝΑΤΟ συγκαλύπτουν και τις αντιθέσεις εντός ΕΕ.
Δεν θα στρουθοκαμηλίσουμε για την προέλευση του οπλισμού της Ουκρανίας. Κριτήριο, όμως, για τον χαρακτηρισμό ενός τέτοιου πολέμου δεν αποτελεί η θέση του χ Μητσοτάκη ή του κάθε ΝΑΤΟ, ούτε ο πάση θυσία ετεροκαθορισμός από τις ΗΠΑ λόγω αμερικανοκρατίας στην Ελλάδα, αλλά το αν οι λαοί, αυτοί που και μετά τον πόλεμο πάντα μένουν – ενώ πολιτικοί και πολιτικές αλλάζουν –, έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν μόνοι, και μάλιστα να κάνουν και λάθος. Ας αναρωτηθούμε, εν προκειμένω, τι θα κάναμε εμείς, αν κάποιος όχι μόνο εισέβαλλε στη χώρα μας για αντίστοιχο λόγο, αλλά και αμφισβητούσε την υπόστασή μας ως έθνους. Θα μας ένοιαζε, μήπως, η προέλευση του διαθέσιμου οπλισμού ή οι πολιτικές προτιμήσεις του τότε πρωθυπουργού ή η λάθος τακτική του; Νοιάστηκε, μήπως, ο Ζαχαριάδης το ‘40 επειδή κυβερνούσε ο Μεταξάς; Ή, μήπως, δεν θα πολεμούσαμε το ‘74 λόγω Χούντας;
Δεν θα σταθούμε στο πρόσχημα της εισβολής. Ο ιμπεριαλισμός πάντα βρίσκει προσχήματα (όπως και οι σιωνιστές επικαλούνται την 7η Οκτώβρη). Ναι, η Ουκρανία δεν πρέπει να μπει στο ΝΑΤΟ. Ναι, πρέπει να διαλυθεί το ΝΑΤΟ. Όμως, δεν πρέπει να στεκόμαστε στην επιφάνεια, διαπιστώνοντας μόνο νατοϊκή επιδίωξη «περικύκλωσης» (πουτινικός όρος, που η χρήση του, όπως και πολλοί άλλοι – π.χ. «συλλογική Δύση», που επίσης συγκαλύπτει αντιθέσεις –, θα πρέπει να μας προβληματίζει). Αντίθετα, ας αναρωτηθούμε αν η συγκεκριμένη μορφή της (γεωγραφική επέκταση ευρωατλαντικών θεσμών), τελικά, αποδείχτηκε πιο αδύναμη από την ενεργειακή, ιδεολογική κ.ά. «περικύκλωση» της Ευρώπης από τον ρωσικό ιμπεριαλισμό και δεν εμπόδισε την επέκτασή του στην Αφρική ή τη Μ. Ανατολή και αλλού. Τότε, θα διαπιστώσουμε ότι το ποιος περικυκλώνει ποιον είναι σχετικό.
Επειδή, όπως προειπώθηκε, μία μέθοδος του ρωσικού ιμπεριαλισμού είναι η αξιοποίηση του σοβιετικού αντιφασιστικού παρελθόντος, ας επισημανθούν τα εξής: Πρώτον, στη Ρωσία, δεκαετίες τώρα, δρουν άπειρες φασιστικές ομάδες, που ο Πούτιν τις τροφοδοτεί τουλάχιστον ιδεολογικά. Ο ίδιος, άλλωστε, αποκαθιστά φασίστες και γονατίζει στους τάφους τους. Ο ίδιος, στο διάγγελμα ανακοίνωσης της εισβολής, επιτέθηκε στους ηγέτες της σημαντικότερης προσπάθειας για μια άλλη κοινωνία, επειδή τάχα «κατασκεύασαν» την Ουκρανία. Ο υπουργός εξωτερικών του, επίσης, τους συκοφάντησε στην Αλάσκα, φορώντας μπλουζάκι ΕΣΣΔ, παρότι είναι το αντίθετό τους.
Τελικά, όμως, υπήρχε ναζιστικός κίνδυνος στην Ουκρανία; Ακόμα και βάσει εκλογικών ποσοστών να κρίνει κανείς, ο κίνδυνος δεν ήταν μεγαλύτερος, ούτε διήρκεσε περισσότερο από άλλες χώρες. Εξάλλου, στη διάδοση των φημών περί «ναζιστικού κινδύνου» συνέβαλε η διαστρέβλωση γεγονότων από πουτινικές πηγές. Π.χ. ο πρόσφατα δολοφονημένος πρώην πρόεδρος της ουκρανικής βουλής (χρόνια πριν την εισβολή) δεν «είχε εκθειάσει τον Χίτλερ δημόσια», αλλά, αντίθετα, απαξίωσε τα «δημοψηφίσματα» Πούτιν λέγοντας ότι «και ο Χίτλερ διοργάνωνε δημοψηφίσματα». Σε κάθε περίπτωση, ο ναζισμός ουδέποτε καταπολεμήθηκε επιτυχώς με ξεχωριστές εθνικά οργανώσεις ή απόσχιση.
«Και η ιστορική αποκατάσταση ουκρανών φασιστών;» Κάθε χώρα χρειάζεται ένα ιστορικό αφήγημα. Όσο κι αν δεν μας αρέσει, λοιπόν, και η Ουκρανία, η οποία, μετά από δεκαετίες ουκρανοποίησης (επί Λένιν-Στάλιν), μπήκε σε διαδικασία ήπιας έστω επαναρωσοποίησης (επί Χρουσιώφ-Μπρέζνιεφ), και καθώς δεν εξήλθε από την ΕΣΣΔ με κομμουνιστές επικεφαλής, ή, για την ακρίβεια, δεν ηγήθηκαν κομμουνιστές του αγώνα κατά της επαναρωσοποίησης που ένα τύποις κομμουνιστικό – μετά το 1956 – κόμμα επέβαλλε (ένα λάθος των ουκρανών κομμουνιστών που συνεχίζεται), και καθώς ένα έθνος πάντοτε αναζητά μία «συνέχεια» στο ιστορικό του αφήγημα, αυτό, όσο λυπηρό κι αν μας φαίνεται εν προκειμένω, δεν θα μπορούσε να σταματά στον Σεβτσένκο του 19ου αιώνα. Για έναν τέτοιο σκοπό, άλλωστε, και η Ελληνική Δημοκρατία κρύβει ότι ο Βενιζέλος π.χ. έδινε την Καβάλα και έκανε πραξικόπημα. Έτσι, όσο παραχάραξη της ιστορίας είναι τα περί λιμού στην Ουκρανία επί Στάλιν, που υιοθετούν οι σημερινές ουκρανικές αρχές (γιατί και ο «ιστορικός αντίπαλος» πρέπει να έχει «συνέχεια»), ή εμπεριέχει η λέξη «φινλανδοποίηση» (γιατί, αντίθετα με τον Πούτιν, εν μέσω Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η ΕΣΣΔ πρότεινε ανταλλαγή εδαφών 17:1 υπέρ της Φινλανδίας ή προσωρινή ενοικίαση βάσης, μεταξύ των δύο πολέμων ο σοβιετοφιλανδικός σύνδεσμος φιλίας ήταν μεγαλύτερος από όλα τα κόμματα μαζί, ενώ μεταπολεμικά τα φιλοσοβιετικά κόμματα ήταν επίσης δημοφιλή), άλλο τόσο παραχάραξη είναι και η αμφισβήτηση της επαναρωσοποίησης επί Χρουσιώφ-Μπρέζνιεφ. Εξάλλου, αντισοβιετικοί και φασίστες «ήρωες» κατασκευάζονται και αποκαθίστανται και σε άλλες πρώην ΣΣΔ. Η Ουκρανία δεν πρωτοτύπησε. Ούτε αυτό, βέβαια, αποτελεί λόγο για να γίνει τέτοιος πόλεμος.
«Μα δεν καταπιεζόταν η ρωσική μειονότητα;». Καταρχάς, τι ορίζουμε «ρωσική μειονότητα»; Η ρωσική γλώσσα, στις περισσότερες περιφέρειες, βρίσκεται σε σχεδόν κάθε ουκρανικό σπίτι. Μάλιστα, ακόμα και μετά την εισβολή στην Κριμαία, η ρωσική πολιτιστική επιρροή (τραγούδια κλπ.) επεκτεινόταν στην Ουκρανία. Τα όρια Ρώσων-Ουκρανών, σε μεγάλο μέρος της Ουκρανίας, παραμένουν δυσδιάκριτα, λόγω των πολλών μικτών γάμων. Συνεπώς, μια απόσπαση εδαφών κανένα ζήτημα «προστασίας της ρωσικής μειονότητας» δεν επιλύει. Αντίθετα, το διαιωνίζει: Ας αναλογιστούμε τι θα απογίνουν, όχι μόνο γενικά η φιλία των δύο λαών μετά από τέτοιο πόλεμο, αλλά οι υπόλοιποι Ρώσοι σε μια ακρωτηριασμένη Ουκρανία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, πάντοτε αναζητείται κάποιος «εσωτερικός εχθρός». Επομένως, είναι τουλάχιστον υποκριτική η επίκληση της ρωσικής μειονότητας, όπως άλλωστε και του γλωσσικού ζητήματος. Εν προκειμένω, πρώτον, ο ρωσικός ιμπεριαλισμός έχει ορίσει έναν «ρωσικό κόσμο» με βάση τους ρωσόφωνους ανά τη Γη: Ο ίδιος ο Πούτιν π.χ. δικαιολογήθηκε για τη σιωπή του στη σιωνιστική επίθεση στο Ιράν επειδή το γενοκτονικό καθεστώς είναι «σχεδόν ρωσόφωνο». Πρόσφατη είναι, επίσης, και η διαμαρτυρία Λαβρόφ στο Ουζμπεκιστάν επειδή σε… άγαλμα στη Σαμαρκάνδη δεν υπήρχε ρωσική μετάφραση. Συνεπώς, η ρωσική γλώσσα, που βάλλεται με τόσους αγγλισμούς στα ίδια τα ρωσικά ΜΜΕ, χρησιμοποιείται από τους ρώσους ιμπεριαλιστές ως εργαλείο καταπάτησης της κυριαρχίας άλλων κρατών. Δεύτερον, έχει δικαίωμα ένα κράτος να έχει μία επίσημη γλώσσα και ένα έθνος να θέλει να καλύψει το χαμένο έδαφος στη γνώση της εθνικής γλώσσας, έστω κι αν αυτό γίνει αντικειμενικά (και μόνο, όχι δηλαδή ρητά) σε βάρος της γλώσσας του καλώς ή κακώς καταπιέζοντος έθνους (Αλήθεια, πάντως, τι ισχύει με την ουκρανική στα κατεχόμενα;). Εξάλλου, ο αριθμός των νεκρών αμάχων τα χρόνια 2014-2021, όσο κι αν υπήρχε, ήταν ως και μονοψήφιος κάποιους μήνες και επουδενί δεν δικαιολογεί τέτοιου μεγέθους πόλεμο.
Αν η σημασία, όμως, του πολέμου στην Ουκρανία, δεν είναι απλώς μεγάλη, αλλά καταλυτική, καθώς δεν είναι πια μικρής διάρκειας η (πολυ-)διάσπαση του κόσμου που έχει προκληθεί, η στάση χωρών όπως η Ελλάδα, σίγουρα, δεν πρέπει να είναι αυτή του «βασιλικότερου του βασιλέως» που υιοθετήθηκε. Ακόμα κι αν η Ελλάδα έδινε πλεονάζοντα όπλα στον αμυνόμενο, θα έπρεπε να δηλώσει ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ, παρότι δικαίωμά του, είναι λάθος. Και να μη συναινέσει σε κυρώσεις που, ήδη από εποχής εισβολής στην Κριμαία, αποδεδειγμένα ενισχύουν τη ρωσική οικονομία και χαντακώνουν τις ευρωπαϊκές.
Μετά τη «συνεννόηση» Πούτιν-Τραμπ στην Αλάσκα, φαινομενικά, «ανοίγει ο δρόμος στην ειρήνη», όπως είπε ο Πούτιν. Όμως, δεν χρειάζεται, να προσδιορισθεί εδώ χρονικά η διεξαγωγή του νέου «Μονάχου», όπου το 1938 είχαν χαρίσει οι Αγγλογάλλοι στον Χίτλερ την Τσεχοσλοβακία για να εξασφαλίσουν «ειρήνη». Άλλωστε, η όποια άτυπη συνεννόηση δεν αναιρεί τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα των δύο και την ανταγωνιστική σχέση τους: ο Τραμπ πιέζει τους ευρωπαίους να συνεχίσουν το εμπάργκο στα ρωσικά καύσιμα (για να αγοράζουν δικά του). Χρειάζεται, συνεπώς, να αναδεικνύεται η κατεύθυνση προς το «Μόναχο» – παρά τα πισωγυρίσματα και ανεξαρτήτως έκβασης –, να καταγγέλλονται οι λογικές «Μονάχου», το «δικαίωμα» ιμπεριαλιστών να αποφασίζουν την τύχη λαών, ακόμα και άλλων ιμπεριαλιστών (γι’ αυτό και οι ευρωπαίοι συνόδευσαν τον Ζελένσκι στην Ουάσινγκτον για να μάθει τα συμφωνηθέντα στην Αλάσκα), πράγμα που προμηνύει επιδίωξη ρεβάνς, νέες εντάσεις και πολέμους. Κι όχι να συμβαίνει το αντίστροφο, αναδρομικά να επιχειρείται η δικαίωση της εισβολής και να καταγγέλλεται πάλι το θύμα της, επειδή, ελλείψει μάλιστα διεθνούς προοδευτικού στρατοπέδου και όντας έτσι κι αλλιώς εξαρτημένη από τους ιμπεριαλιστές χώρα, τελικά δίνει οικονομικά ανταλλάγματα σε ανταγωνιστές του θύτη για τη διασφάλιση της εναπομείνασας ακεραιότητάς του.
Πρώτα έξω οι ρώσοι ιμπεριαλιστές, λοιπόν. Όχι μαζί με άλλα δέκα σωστά, κατά τα λοιπά, συνθήματα (π.χ. Να διαλυθεί το ΝΑΤΟ). Γιατί πρέπει να διακρίνουμε το σύνθημα δράσης από το σύνθημα προπαγάνδας, να διακρίνουμε το κύριον από το δευτερεύον, το άμεσο από το προοπτικό. Γιατί αλλιώς γινόμαστε απλοί αναλυτές. Και όχι ουδέτεροι, όπως προείπαμε.
Το πρόβλημα, εξάλλου, πέρα από πολιτικό, είναι και θεωρητικό: Πρέσπες, Καραμπάχ, Ουκρανία, Παλαιστίνη κ.ά., είναι πολλά πια τα πρόσφατα παραδείγματα που ανέδειξαν μια υποτιμητική στάση στο δήθεν «αταξικό» ή «διαταξικό» εθνικό ζήτημα. Επείγει, συνεπώς, η γενικότερη μελέτη του, γιατί ανάλυση χωρίς την εθνική παράμετρο αλλά με βάση συσχετισμούς ιμπεριαλιστών που ίσχυαν π.χ. το 1999, δεν βοηθά στην ανάκαμψη του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Αντίθετα, συμβάλλει στο να χάνουμε την έξωθεν καλή μαρτυρία, παρότι, συν τοις άλλοις, δίνεται η ευκαιρία να αποτινάξουμε, σε καιρούς, μάλιστα, επανάκαμψης του ψυχροπολεμικού αντικομμουνισμού, τη ρετσινιά της «ρωσοφιλίας».
Γνωρίζουμε ότι οι παραπάνω θέσεις διατυπώνονται σε συνθήκες όχι εργαστηρίου, αλλά ρωσικής ιμπεριαλιστικής επιρροής στην ελληνική αριστερά από το 1956 και μετά, μια επιρροή που πατά σε μια – όχι απαραίτητα επιβλαβή – φιλορωσική διάθεση στην ελληνική κοινωνία. Είναι ευεξήγητη η στάση της τελευταίας, αυθόρμητα να στρέφεται προς τον αντίπαλο του βασικού δυνάστη στη χώρα μας. Όπως, όμως, και με την υπόθεση της απαγόρευσης μειονοτικών πανηγυριών στη Μακεδονία, αδιαφορούμε για το πιθανό «πολιτικό κόστος», όσο δυσανάλογα μεγάλο κι αν είναι για εμάς, που κάνουμε μόλις τα πρώτα μας βήματα ως πρωτοβουλία. Γιατί θεωρούμε πως ο ρόλος των πολιτικών ομάδων, οργανώσεων και κομμάτων δεν είναι να αντανακλούν τον αυθορμητισμό ή τον συναισθηματισμό ή να ζυγίζουν το πολιτικό κόστος. Άλλωστε, πιστεύουμε ότι πολλοί άνθρωποι θέλουν να εκφράσουν τις θέσεις αυτές, είναι και με την Παλαιστίνη και με την Ουκρανία.
Πηγή: Οικοδόμηση
Συνεχίζεται η παράθεση απομνημονευμάτων και άλλων κειμένων για την εξέγερση του Ήλιντεν και για άλλα γεγονότα που σχετίζονται με την ιστορία του (σ.)Μακεδόνικου εθνικοεπαναστατικού κινήματος σε εδάφη που, ως επί το πλείστον, βρίσκονται εντός ελληνικής επικράτειας. Ακόμα και έλληνας σοβινιστής να είναι κανείς, θα πρέπει, καταρχάς, να γνωρίσει και, έπειτα, να αντιμετωπίζει με σεβασμό και το «αντίπαλο στρατόπεδο». Για να σταθούμε σε ένα μόνο σημείο: θέλουν δεν θέλουν κάποιοι, πολλά από τα αναφερόμενα πρόσωπα είναι πρόγονοι ελλήνων πολιτών. Είναι οι ιστορίες οικογενειών και χωριών και περιοχών ολόκληρων. Όπως ακριβώς, λοιπόν, ισχύει και για τους υπόλοιπους έλληνες πολίτες, στο βαθμό που δεν υπάρχει ίση αντιμετώπιση για κάποια πράγματα, εκεί ακριβώς είναι που δημιουργείται το έδαφος για δυσαρέσκεια που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μπορεί να πάρει και άλλες διαστάσεις, με την παρέμβαση, φυσικά, του ιμπεριαλισμού, του πραγματικού αντίπαλου στρατοπέδου. Έτσι, οι διάφοροι έλληνες σοβινιστές, όπως πάντα, έτσι και σε αυτή την περίπτωση, είναι οι πλέον χρήσιμοι υπηρέτες του ιμπεριαλισμού ή οι πλέον χρήσιμοι ηλίθιοι (αν το κάνουν ασυνείδητα). Είναι αυτοί που θέτουν σε κίνδυνο τη «δημόσια ασφάλεια», αλλά και, προοπτικά, την εδαφική ακεραιότητα του κράτους, για την οποία κόπτονται και «πεθαίνουν» (στα λόγια, φυσικά).
***
(από τα απομνημονεύματα του Γκιόργκι Ποπχρήστοφ)
Όπως είπαμε, στη σύσκεψη στο Κέντρο του Εκσή Σου/Ξινού Νερού (σ.parapoda: Σε κάποιες μεγαλύτερες επαρχίες, ιδίως στη Δ. Μακεδονία, ιδρύθηκαν κέντρα καθοδηγητικών σωμάτων, τα οποία καθοδηγούσαν τις επιτροπές και τις ομάδες σε κάποια γειτονικά χωριά, που ενώνονταν στα κέντρα αυτά.), αποφασίσαμε την περιοχή «Καϊμάκτσαλαν-Νίτζε/Βόρα» να καθοδηγηθεί τον καιρό της εξέγερσης από τον τοπικό επικεφαλής Λέτσο Τσέροφσκι, μαζί με τους βοεβόδες Τάνε Γκορνίτσεφσκι και Λέκο Τζόρλεφ. Ο Λέτσο άμεσα έφυγε με τον Ντάτσο (σ.parapoda: Γκεοργκίεφ, Βούλγαρος που τραβήχτηκε μεν από τον Σάραφοφ στο επαναστατικό κίνημα στη Μακεδονία, αλλά δεν συμμετείχε υπονομευτικά.) και τον Ίτσο (σ.parapoda: Γνωστός και ως «Παππούς-Νέντο Ίτσο ή Ίτσκο Βοστάρανσκι, γεννημένος το 1850) από τη Βοσταράνι/Μελίτη, ο οποίος ήταν καλός σύμβουλός του όλο τον καιρό, καθώς γνώριζε την περιοχή ως παλιός και δοκιμασμένος ακτιβιστής. Μετά το συμβούλιο των βοεβόδων, αυτοί άμεσα έστειλαν καλέσματα στα χωριά. Για πιο γρήγορα, όπως είχαμε αποφασίσει, έστειλαν έναν τσέτνικ ανά χωριό, ώστε να φέρει τους εξεγερμένους και ένοπλους χωρικούς. Τους δόθηκαν οδηγίες τι να ετοιμάσουν για τη νύχτα προς την 20ή Ιούλη – το Ήλιντεν. Προσδιορίστηκε και το σημείο συγκέντρωσης όλων των εξεγερμένων – η θέση Μπάρμπεζ (περιοχή Σέτινα/Σκοπού).
Ο Αλεξάντρ Γκιόσεφ Ποπ-Νάστεφ ή Αλέκο ή Λέτσο ή Λέκο Τσέροφσκι ή Νικολα (Τσέροβο/Κλειδί Φλώρινας 1879-Νίτζε/Βόρας 23/9/1903)
Από την περιοχή του Τάνε Γκορνίτσεφσκι εξεγέρθηκαν περίπου 250 άτομα: από το Τσέροβο/Κλειδί 17 άτομα, από τη Μπάνιτσα/Βεύη 42, από το Γκορνίτσεβο/Κέλλη 25, από το Ζαμπερδένι/Λόφοι 15, από τη Μπορέσνιτσα/Παλαίστρα 14, από το Ρόσεν/Σιταριά 13, από τη Βοσταράνι/Μελίτη 50, από το Πάτελε/Αγ.Παντελεήμονας 30 άτομα. Οι περισσότεροι εξεγερμένοι ήταν εξοπλισμένοι με ελληνικά όπλα Γκρα, ενώ κάποιοι είχαν κυνηγετικά τουφέκια, άλλοι με δρεπάνια και τσεκούρια κ.ά.
Το πρώτο απόγευμα, οι εξεγερμένοι αυτής της περιοχής έκοψαν τα τηλεγραφικά καλώδια μεταξύ Λέριν/Φλώρινας, Σόροβιτς/Αμύνταιου και Βόντεν/Έδεσσας. Τη δεύτερη μέρα το απόγευμα επιτέθηκαν στο στρατό που βρισκόταν μέσα στο χωριό Πάτελε/Αγ.Παντελεήμονας, το οποίο είχαν περικυκλώσει και τον εμπόδιζαν να φύγει. Οι εξεγερμένοι άνοιξαν πυρ εναντίον του στρατού από όλες τις πλευρές και τον ανάγκασαν να υποχωρήσει προς την περιοχή του Σόροβιτς/Αμυνταίου. Οι δικοί μας γερά οχυρώθηκαν στα υψώματα και από εκεί έβαζαν. Ο τουρκικός στρατός, βλέποντας ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι, φοβήθηκε και έφυγε.
Στην περιοχή του Λ. Τζόρλεφ εξεγέρθηκαν περίπου 250 άτομα από τα ακόλουθα χωριά: Ποπόλζανι/Παπαγιάννης, Β΄ρμπενι/Ιτέα, Νεοκάζι/Νεοχωράκι, Κρουσοράντι/Αχλάδα, Ασάνοβο/Μεσοχώρι, Σεκούλεβο/Μαρίνα, Κάλενικ/Καλλινίκη, Σόβιτς (σ.parapoda: Ζόβιτς Β. Μακεδονίας), Σέτινα/Σκοπός κ.ά. Το πρώτο απόγευμα, αυτοί έκοψαν τα τηλεγραφικά καλώδια μεταξύ Φλώρινας και Μπίτολα, πυρπόλησαν τους τούρκικους πύργους στα χωριά Β’ρμπενι/Ιτέτα, Κάλενικ/Καλλινίκη κ.ά. και επιτέθηκαν στο τουρκικό χωριό Κόνιαρι. Τις πρώτες μέρες, ο Λέτσο Τσέροφσκι δρούσε με τους εξεγερμένους από αυτά τα χωριά στην περιοχή του Καϊμάκτσαλαν. Την τρίτη μέρα πολιορκήθηκε από στρατεύματα και μπασιμπουζούκους στη θέση Κουτέλιο Σέτινας/Σκοπού και γρήγορα άρχισε η σύγκρουση. Οι εξεγερμένοι ήταν καλά οχυρωμένοι στη θέση τους, όμως η κατάστασή τους γινόταν κρίσιμη, γιατί περικυκλώθηκαν και δέχτηκαν επίθεση από πολυάριθμα στρατεύματα από όλες τις πλευρές. Αν δεν έσπευδαν για βοήθεια οι εξεγερμένοι υπό τον Τάνε Γκορνίτσεφσκι, θα είχαν πολλά θύματα. Έτσι, αντίθετα, οι Τούρκοι, χτυπημένοι από πίσω, ήταν που είχαν πολλά θύματα. Η σύγκρουση τράβηξε όλη τη μέρα. Τελικά, όταν είδαν ότι δεν μπορούσαν να εκδιώξουν τους εξεγερμένους από τις γερές θέσεις τους, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν το βράδι. Εκεί, σκοτώθηκαν 13 και αιχμαλωτίστηκαν 9 Τούρκοι. Σε αυτή τη σύγκρουση οι δικοί μας πήραν τουφέκια και φυσίγγια. Αυτή η επιτυχημένη μάχη ενθάρρυνε πολύ τους εξεγερμένοι. Εκείνο τον καιρό, οι εξεγερμένοι κατέλαβαν τα υψώματα του Καϊμάκτσαλαν και ελεύθερα κινούνταν με υψωμένη τη σημαία για περίπου 2-3 εβδομάδες.
Ο Τάνε Στόιτσεφ Κλιάντζεφ ή Τάνε Λέρινσκι ή Τζόλεφ ή Γκρόζνι. (Γκορνίτσεβο/Κέλλη 1874- Τσέγκαν/Αγ.Αθανάσιος 28/6/1907)
Οι Τούρκοι δεν τόλμησαν να εξαπολύσουν άλλη επίθεση με μικρές δυνάμεις και κράτησαν μόνο τα πεδινά. (…)
[Στις 25 Ιούλη, ομάδα εξεγερμένων υπό την καθοδήγηση του Ντάτσο Γκεοργκίεφ τίναξε στον αέρα τη γέφυρα στο χωριό Σεκούλεβο/Μαρίνα με δυναμίτη, καθώς και ράγες στη σιδηροδρομική γραμμή Μπίτολα-Θεσσαλονίκη.
Η μεγάλη γέφυρα του ποταμού Έλεσκα/Σακούλεβα δεν μπορούσε εύκολα να βομβαρδιστεί, γιατί φυλασσόταν από πολυάριθμό στρατό, ο οποίος ήταν οχυρωμένος σε σκάμματα. Τις πρώτες νύχτες, κάτοικοι του Ασάνοβο/Μεσοχωρίου και του Σεκούλεβου/Μαρίνας προσπάθησαν να επιτεθούν, όμως απωθήθηκαν.
Στις 3-4 Αυγούστου, οι Τούρκοι, αφότου προσανατολίστηκαν στο τι πρέπει να κάνουν, συγκέντρωσαν μεγαλύτερες δυνάμεις και άρχισαν να προωθούνται ταυτόχρονα σε δύο σημεία στην περιοχή του Λέριν/Φλώρινας: τα χωριά του Μπουφ-κολ (σ.parapoda: Κολ στα τούρκικα είναι ένα χωριό-κέντρο χωρίς απαραίτητα να είναι και διοικητικό κέντρο.) στο Καϊμάκτσαλαν και το Νέρετ/Πολυπόταμο, γνωρίζοντας ότι εκεί βρίσκονται εξεγερμένοι με ξεδιπλωμένες τις σημαίες. Ήδη από πολύ νωρίς, τα ξημερώματα, τουρκικά στρατεύματα επιτέθηκαν στις θέσεις «Όσογια» και «Μπέλα Ρέκα» (της περιοχής Σέτινα/Σκοπού), όπου είχαν οχυρωθεί οι εξεγερμένοι μας, που αριθμούσαν τα 200 άτομα. Εκεί βρισκόταν και το Τάνε Γκορνίτσεφσκι με τους εξεγερμένους από την περιοχή του. Ανοίχτηκε πυρ από δύο πλευρές και η σύγκρουση άρχισε. Οι Τούρκοι πολλές φορές επιτέθηκαν, όμως απωθήθηκαν, με απώλειες από την πλευρά τους. Σχεδόν όλη μέρα διεξαγόταν σφοδρή μάχη. Τα τουρκικά στρατεύματα ήταν πολυάριθμα και άρχισαν να πολιορκούν τους εξεγερμένους από όλες τις πλευρές, όμως αυτοί κρατούσαν επίμονα, χωρίς να υποχωρήσουν ούτε βήμα. Το μέρος τους το επέτρεπε. Ωστόσο, αν δεν είχε φτάσει βοήθεια από τους Λέτσο Νάστεφ και Αλέκο Τζόρλεφ με τις μονάδες τους να χτυπήσουν πισώπλατα το στρατό, οι δικοί μας θα είχαν ηττηθεί. Ο τουρκικός κλοιός έσπασε και οι μονάδες τους άρχισαν να υποχωρούν – κάποιοι προς το Όστροβο/Άρνισσα, άλλοι προς το Λέριν/Φλώρινα. Και σε αυτή τη σύγκρουση οι Τούρκοι είχαν αρκετές απώλειες, ενώ από εμάς – μόνο τρεις νεκροί και κάποιοι τραυματίες.
Καθώς αυτή η σύγκρουση τράβηξε πολύ χρονικά, στους εξεγερμένους απέμειναν εξαιρετικά λίγα φυσίγγια, ενώ κάποιοι δεν είχαν καθόλου. Τότε ο Τάνε με το τμήμα του μετέβη στο Σαρακίνοβο και την περιοχή του Πόζαρ/Λουτρακίου, δηλαδή, στην περιοχή της Έδεσσας, στην περιοχή του Καρατάσο για να ξεκουραστούν και να πάρουν προμήθειες. Εκεί δεν υπήρχε κανένα κίνημα, τα χωριά δεν είχαν εξεγερεθεί.
Ο Ατανάς Καρατάσοφ ή Τάσο Όστροφσκι ή Καρά Τάσο ή Καρατάσο (Όστροβο/Άρνισσα 1850 – Σμπόρσκο/Πευκωτό 25/8/1906)
Οι Λέτσο και Αλέξο Τζόρλεφ υποχώρησαν μετά τη σύγκρουση προς το Μάριοβο/Μορίχοβο. Συνδέθηκαν με εξεγερμένους στο Μάριοβο/Μορίχοβο, όπου επικεφαλής ήταν ο Νικόλα Πέτροφ Ρούσινσκι. Εκεί πέρασαν περίπου έναν μήνα. Στο τέλος της εξέγερσης, τον Σεπτέμβρη, δυστυχώς ο Λέτσο Νάστεφ σκοτώθηκε σε μια σύγκρουση με πολυάριθμα στρατεύματα στην περιοχή της Σέτινας/Σκοπού. Εκπλήρωσε το καθήκον του επάξια ως τοπικός επικεφαλής.]
Αφού φάνηκε ότι ήμασταν μόνοι στον αγώνα και κανένα από τα γειτονικά κράτη δεν επενέβη, η τουρκική κυβέρνηση συγκέντρωσε πολυάριθμα στρατεύματα στην περιφέρειά μας, που έφτασαν τους 250.000 περίπου. Απέκλεισαν όλα τα βουνά, έκαψαν χωριά σε ολόκληρες επαρχίες και με αυτό η κατάστασή μας επιδεινώθηκε τρομερά. Η κατάσταση στην περιοχή Καστοριάς έγινε πολύ πιο δύσκολη, καθώς όλα τα χωριά πάνω-κάτω είχαν καεί και λεηλατηθεί και, έτσι, οι εξεγερμένοι μόλις που μπορούσαν να συντηρηθούν. (…)
Για να μπορούν ευκολότερα να τρέφονται, οι Κοστουρτσάνι/Καστοριανοί αποφάσισαν: 500 εξεγερμένοι, με επικεφαλής τους Λάζαρ Ποπτράικοφ, Μανώλ Ρόζοφ και Μιχαήλ Νικόλοφ να μεταβούν στην περιοχή Φλώρινας, κοντά στο Μάριοβο/Μορίχοβο, δεδομένου ότι τα χωριά εκεί ήταν καλύτερα προστατευόμενα και, πέραν αυτού, οι θέσεις είναι ορεινές και πιο κατάλληλες για οχύρωση. Είχαν σχέδιο να συναντηθούν με εμένα και από κοινού να επιτεθούμε και να καταστρέψουμε τη μεγάλη γέφυρα της σιδηροδρομικής γραμμής στο Έκσι Σου/Ξινό Νερό. Αυτή η γέφυρα φυλασσόταν από 400 στρατιώτες. Εγώ δεν μπόρεσα να συναντηθώ με αυτούς, επειδή την επιστολή τους την πηρα καθυστερημένα, αφού είχαν διασχίσει τη γραμμή και απομακρυνθεί προς την περιοχή της Σέτινα/Σκοπού. Στην περιοχή του Μάριοβο/Μοριχόβου αυτοί ενώθηκαν με τσέτες από τις περιοχές Μπίτολα, Πρίλεπ και της περιοχής. Οι Καστοριανοί και εκεί είχαν κάποιες συγκρούσεις με τουρκικά στρατεύματα, μία από τις οποίες – αυτή κοντά στο χωριό Τσάνιστε – είναι αξιοσημείωτη. Εκεί οι Τούρκοι απωθήθηκαν και είχαν πολλές απώλειες. Στο Μάριοβο/Μορίχοβο σκοτώθηκε ο Μανώλ Ρόζοφ, ενώ ο Λάζο Ποπτράικοφ τραυματίστηκε σοβαρά.
Το φθινόπωρο επέστρεψαν στην περιοχή Καστοριάς. [Πέρασαν από την πεδιάδα της Φλώρινας σε αρκετά κακή κατάσταση: γυμνοί και ξυπόλητοι, εξαντλημένοι από τις μεγάλες πορείες. Στην περιοχή Φλώρινας έπεσαν σε ενέδρα στη θέση Πάβλιλ Λάγκεν/Τριανταφυλλιάς και διασπάστηκαν και διαλύθηκαν. Έπεσαν νεκρά αρκετά παλικάρια.]
Καθιστός, ο Αλεξάντρ Γκίτσεφ Τζόρλεφ ή Αλέκσι ή Λέκο Μπάνιτσκι ή Αλέκσο Ζάρλε ή Τζόλε, (Μπάνιτσα/Βεύη Φλώρινας 1878 – 1914). Δίπλα του ο Κώτσο Τσόνκοφ από το Ζέλενιτς/Σκλήθρο.
Εγώ εκείνο τον καιρό – όπως είπα και παραπάνω – είχα απομείνει μόνο με 18 άτομα και περιόδευα το «κέντρο» του Νέρετ/Πολυπόταμου. Έλαβα επιστολή από τον Λάζο Ποπτράικοφ στην οποία έγραφε ότι είχε τραυματιστεί και ότι ήθελε να έρθει σε εμάς. Εγώ τον ανέμενα να έρθει. Όμως αυτός, ατυχώς, αντί να έρθει σε εμάς, προτίμησε να πάει στον Κότε/Κώττα. Ο Κώττας, ως παλιός «σύντροφος» και γνωστός, του έδωσε υπόσχεση ότι θα τον περιέθαλπε. Ο Λάζο τον εμπιστευόταν. Όμως, αυτός ο άτιμος Κώττας, αντί να του φερθεί φιλικά και να τον βοηθήσει, τον σκότωσε βάρβαρα και πήγε το κεφάλι του στον μητροπολίτη Καστοριάς Καραβαγγέλη για 30 ναπολεόνια. Ο μητροπολίτης ήταν φιλαράκι με τους Τούρκους. Έκτοτε ο Κώττας έγινε πλήρως ελληνικό όργανο και έμπιστο άτομο του μητροπολίτη. Αυτός ο ύπουλος συμμορίτης παραλίγο να έκοβε και το δικό μου το κεφάλι, όμως, χάρη σε μια ευτυχή συγκυρία δεν κατάφερε τίποτα. [Ενώ ήμουν εκεί, δεν ήξερα τι παγίδα που ερχόταν. Έμαθα τα πάντα όταν έφτασα στη Βουλγαρία. Να πώς συνέβη:]
Στα τέλη Νοέμβρη, ενώ είχε ήδη αρχίσει να χιονίσει, επιστρέψαμε σε σπίτια του Τ’ρσιε/Τρίβουνου και της Στάτιστας/Μελάς. Σύμφωνα με μήνυμα που έφτασε από κάποιον από το Τ’ρσιε/Τρίβουνο, ο οποίος ήταν νωρίτερα μαζί μας και γνώριζε ακριβώς σε ποιο σπίτι είμαστε, ο ληστής Κώττας έφτιαξε ένα σχέδιο για να μας επιτεθεί την ώρα που κοιμόμασταν. Από έναν από το Τ’ρσιε/Τρίβουνο έμαθε αυτός ότι εμείς είχαμε πολλά λεφτά. Ένας κάτοικος του Τ’ρσιε/Τρίβουνου, ονόματι Μήτρε, ο οποίος ήταν στη φυλακή μαζί μου και ο οποίος ήταν προσκείμενος σε εμένα, έμαθε ότι αυτοί οι ληστές πάνε κάπου για λεφτά, όμως, δεν γνώριζε πού. Δεν του είχαν αρκετή εμπιστοσύνη για να του πουν. Τη νύχτα άρχισαν και προσέγγισαν το σπίτι μας. Τότε, ο Μήτρο τους είπε: «Άι, βρε, πού μπάμε; Εδώ που είναι ο Γκεόργκι με την τσέτα;». Οι άλλοι του απάντησαν: «Ναι, γι’ αυτό ήρθαμε εδώ». «Πώς έτσι; Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό! Τότε ο Μήτρε έκανε λίγα βήματα πίσω και με το τουφέκι τούς έριξε. Εκείνη τη στιγμή, και οι άλλοι οι κάτοικοι του Τ’ρσιε/Τρίβουνου που ήταν μαζί του δίσταζαν να τον ακολουθήσουν. Καυγάδιζαν και άρχισαν να επιτίθενται ο ένας στον άλλον. Τότε, όταν είδε ο Κώττας ότι το πράγμα δεν πήγαινε καλά, τους έβρισε όλων τη μάνα και έφυγε προς τα πίσω. Νόμιζα ότι θα μας έπιανε στον ύπνο, έχοντας εμπιστοσύνη στους κατοίκους του Τ’ρσιε/Τρίβουνου που ήταν μαζί του. Όμως είχαμε τύχη…
Μετάφραση από την ελλαδική εκδοχή της μακεδονικής, που το ελληνικό λαϊκοδημοκρατικό κίνημα τυποποίησε: parapoda. Δημοσιεύτηκε στον Λαϊκό Αγώνα, Όργανο του συλλόγου των πολιτικών προσφύγων της Ελλάδας στη Λ.Δ. της Ουγγαρίας, Χρόνος Ε’, αρ. φ. 688, 26/6/1954, σ. 4. Οι προτάσεις σε αγκύλες δημοσιεύτηκαν από το πρωτότυπο.
Βλ. επίσης
Αγώνες και τουρκικές θηριωδίες επί Εξέγερσης του Ήλιντεν στην περιοχή της Φλώρινας
Οι αγώνες του ηρωικού Κρουσέβου πριν το Ήλιντεν
Το επαναστατικό κίνημα στην επαρχία Καστοριάς μέχρι το Ήλιντεν
Η Οργάνωση «Ήλιντεν» διαδέχτηκε το 1952 όλες τις οργανώσεις των (σλαβο-)Μακεδόνων της Ελλάδας (ΝΟΦ, ΑΦΖ, ΝΟΜΣ), στην ουσία, επειδή αυτές δεν μπορούσαν να αποκαθαρθούν από τους τιτοϊκούς πράκτορες, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες, αλλά κυρίως επειδή είχαν έναν έτσι κι αλλιώς περιορισμένο ρόλο και εμβέλεια (όχι αριθμητική). Τη δεκαετία του ’50, ήταν επείγουσα η δημιουργία μιας μαζικής μαχητικής λαϊκοδημοκρατικής οργάνωσης με πολύμορφη δράση, όχι μόνο πολιτική, αλλά τέτοια που να έκανε το (σλαβο-)Μακεδόνικο έθνος να αποκτήσει ένα δεύτερο εθνικό κέντρο, με δεδομένο ότι οι τιτοϊκοί επέβαλαν μια στρεβλή-εκσερβισμένη εθνική ανάπτυξη και έφτασαν να διασπάσουν ως και γλωσσικά αυτό το έθνος, κόβοντας 6 γράμματα από το αλφάβητό του και προσθέτοντας λατινικά και σερβοκροάτικα στη γλώσσα που κωδικοποίησαν, για να το αποσπάσουν από τη μεγάλη σλαβική οικογένεια, περιορίζοντάς τη στη μικρή γιουγκοσλαβική και την καθόλου οικογένεια της Δύσης. Ή π.χ. η ιστοριογραφία της ΛΔΜ έβριθε επιθέσεων όχι κατά του βουλγαρικού θρόνου ή του βερχοβισμού, αλλά κατά του βουλγαρικού λαού συλλήβδην, σε πλήρη αντιστοιχία με το ρόλο που επεφύλασσε στον Τίτο η Δύση, για φασαρία στην περιοχή και παροχή προσχημάτων για ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το έργο της «Ήλιντεν» όντως έτεινε προς την κατεύθυνση δημιουργίας δεύτερου εθνικού κέντρου. Όμως, έμεινε στη μέση με την 6η Ολομέλεια που τη διέλυσε εντός 4 σχεδόν ετών από την ίδρυσή της.
Η 2η Ολομέλεια της Ήλιντεν στα τέλη του 1953 ανέδειξε πολλές πτυχές αυτού του έργου και της οργανωτικής δουλειάς, που μπορούν ακόμα και τώρα, αφού μέσα σε λίγα χρόνια μπορούν να γίνουν πολλά θετικά πράγματα, να αποτελούν οδηγό για τους μειονοτικούς που ενδιαφέρονται για τη μακροημέρευση της κοινότητάς τους. Μια μακροημέρευση που εξασφαλίζεται αφενός με την οργάνωση της ίδιας της μειονότητας, αφετέρου με την αδιάσπαστη μαχητική ενότητα με αγωνιζόμενες δυνάμεις του ελληνικού λαού. Τα φετινά γεγονότα με την επιχείρηση απαγόρευσης των πανηγυριών της μειονότητας μπορούν να χρησιμεύσουν για την άντληση συμπερασμάτων και να αποτελέσουν σημείο στροφής σε αυτά τα δύο ζητήματα.
***
Π. Βαϊνά: Η 2η Ολομέλεια του Κεντρικού Συμβουλίου της Οργάνωσης «Ήλιντεν»
Το τελευταίο 10ήμερο του Νοέμβρη 1953 συνήλθε η 2η Ολομέλεια του ΚΣ της οργάνωσης «Ήλιντεν».
Η ολομέλεια διαπίστωσε ότι η ζωή δικαίωσε την ίδρυση της οργάνωσης «Ήλιντεν». Ο σλαβομακεδόνικος λαός αγάπησε την οργάνωση «Ήλιντεν» σαν κάτι ολότελα δικό του, που το ‘φτιαξαν τα παιδιά του και, πρώτα απ’ όλα, εκείνα που πολέμησαν με τ’ όπλο στο χέρι.
Η ίδρυση της οργάνωσης «Ήλιντεν» βρήκε μεγάλη απήχηση στο σλαβομακεδόνικο λαό, γιατί αυτή συνδέει τις λαμπρές παραδόσεις του σλαβομακεδόνικου λαού από παλιότερα και προπαντός απ’ την εξέγερση του Ήλιντεν 1903 με τους σημερινούς αγώνες του. Γιατί εκφράζει τους βαθείς πόθους για την εθνική του απελευθέρωση. Γιατί έχει σωστό προσανατολισμό, ξεκάθαρους σκοπούς και παλεύει για την ειρήνη, την απελευθέρωση της Ελλάδας απ’ την αμερικάνικη κατοχή, για την εγκαθίδρυση της ΛΔ στην Ελλάδα, για την πλέρια εθνική ισοτιμία, για την εθνική αποκατάσταση του σλαβομακεδόνικου λαού.
Η ολομέλεια εξέτασε τη δουλειά της οργάνωσης απ’ το ιδρυτικό Συνέδριο κι εδώ. Ενέκρινε την εισήγηση του Προεδρείου του ΚΣ σαν καθοδηγητικό ντοκουμέντο της οργάνωσης και ψήφισε το προσωρινό καταστατικό της οργάνωσης που θα μπει για τελική έγκριση στο Β’ συνέδριο της «Ήλιντεν».
Η ολομέλεια ιδιαίτερα στάθηκε στην πολεμική δραστηριότητα των γιάνγκηδων στην Ελλάδα και των λακέδων τους παπαγικών και στην πάλη του λαού μας που μαζί μεμ τον ελληνικό λαό διεξάγει ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις του πολέμου.
Με αποτροπιασμό αναφέρθηκε η ολομέλεια στην επαίσχυντη συμφωνία που υπόγραψε η αμερικανόδουλη κυβέρνηση Παπάγου με τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές στις 12-10-53, με την οποία η Ελλάδα και ο λαός της παραδίνεται στα χέρια των γιάνκηδων και μετατρέπεται η χώρα σε βάση του ατομικού, υδρογονικού, χημικού και μικροβιολογικού πολέμου ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και τις ΛΔ.
Αυτή η συμφωνία, που είναι η κορωνίδα της εθνικής προδοσίας και υποδούλωσης, εκθέτει τη χώρα στον κίνδυνο ολοκληρωτικής καταστροφής.
Το νομοσχέδιο «περί προσελκύσεως ξένων κεφαλαίων» και η επαιτεία του λακέ Μαρκεζίνη στις καπιταλιστικές χώρες για την επιδρομή των διάφορων Σάυλοκ, ολοκληρώνει το ξεπούλημα και την υποδούλωση της Ελλάδας. Ανοίγονται διάπλατα οι πόρτες για να μπει το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα των παπαγομαρκεζίνηδων. Οι πιο στυγνοί ληστές πλουτοκράτες των ΕΠΑ, της Αγγλίας, Ιταλίας, Δ. Γερμανίας κλπ., κλήθηκαν να μαδήσουν την Ελλάδα, να βγάλουν τεράστια κέρδη απ’ τον πλούτο της, απ’ τον ιδρώτα του λαού της.
Αποτέλεσμα του πρωτοφανέρωτου ξεπουλήματος της χώρας στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και της αντιλαϊκής πολιτικής των ντόπιων λακέδων τους, πρωτοείδωτη πείνα, ανεργία, εξαθλίωση, συσσωρεύθηκαν στον λαό.
Και για να φρενάρει τους αγώνες του λαού της Ελλάδας που φουντώνουν και να καλμάρει το λαϊκό κίνημα, η αμερικανόδουλη παπαγική κυβέρνηση εντείνει την τρομοκρατία, συνεχίζει τις συλλήψεις, τα στρατοδικεία, προχωρεί στις εκτελέσεις.
Πιο ωμή, πιο αντιλαϊκή, ανελέητη είναι η επίθεση του παπαγικού συναγερμού ενάντια στο σλαβομακεδόνικο λαό. Οι σλαβομακεδόνες εργάτες, αγρότες, επαγγελματίες, που δοκίμασαν και δοκιμάζουν μαζί με τους έλληνες συντρόφους τους όλη την αγριότητα της παπαγικής επίθεσης, στον εθνικό τομέα δέχτηκαν την ιδιαίτερη επίθεση που εκφράστηκε με όλα τα μέσα που μπορούσε να πάρει ο ματοβαμμένος εχθρός τους Παπάγος. Σα να μην αρκούσαν για το μοναρχοφασισμό οι δεσμώτες σλαβομακεδόνες που τους κρατάει στα κάτεργα μαζί με χιλιάδες έλληνες δεσμώτες, οι δεκάδες χιλιάδες καινούργιοι εκπατρισμένοι, που στη μετανάστευση βρήκαν καταφύγιο από τη μοναρχοφασιστική εγκληματικότητα. Σα να μην έφταναν οι δεκάδες χιλιάδες που ξεσπιτώθηκαν στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου που τέσσερα και πάνω χρόνια τώρα, μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, γυρίζουν άστεγοι, γυμνοί και εξαθλιωμένοι σαν πρόσφυγες στις πόλεις και στην τιτική Γιουγκοσλαβία. Σα να μην έφτανε η απαγόρευση της μητρικής τους γλώσσας κτλ., ο δήμιος του ελληνικού και του σλαβομακεδόνικου λαού Παπάγος, με τη συμπαράσταση και των ηγετών της λεγόμενης αντιπολίτευσης, ψήφισε τον περασμένο Αύγουστο του 1953 τον φασιστικό πολεμικό νόμο 2536 «περί επανεποικισμού των παραμεθορίων περιοχών» που προβλέπει: α)το ξερίζωμα απ’ τα σπίτια τους και τη δήμευση των περιουσιών όλων των σλαβομακεδόνων και των ελλήνων δημοκρατών απ’ τις παραμεθόριες περιοχές, β)την εγκατάσταση στα σπίτια αυτών που θα ξεριζώσει ο δολοφόνος Παπάγος πληθυσμού απ’ άλλες περιοχές και, ανάμεσά τους, αλβανούς μπαλίστες, βούλγαρους φυγάδες και άλλα εγκληματικά στοιχεία του μοναρχοφασισμού, κατάλληλα για να οργανώνουν πολεμικές προβοκάτσιες σε βάρος των ΛΔ Αλβανίας και Βουλγαρίας.
Η εφαρμογή του μέτρου του ξεριζώματος, όπως δήλωσε ο παπαγικός υπουργός των Εξωτερικών Στεφανόπουλος, αποφασίστηκε στην κοινή σύσκεψη των υπουργών των Εξωτερικών του Βαλκανικού επιθετικού συμφώνου στην Αθήνα, σαν ένα απ’ τα μέτρα της «αντιμετώπισης του προβλήματος της Αλβανίας».
Η επαίσχυντη συμφωνία της 12-10-53 ξεσκέπασε τον πολεμικό χαρακτήρα του φασιστικού νόμου 2536. Μετά την υπογραφή αυτής της προδοτικής συμφωνίας, ο αμερικάνος πρεσβευτής στην Ελλάδα Κάννον επισκέφτηκε τη Βόρεια Ελλάδα κι έδωσε εντολές για την επίσπευση του ξεριζώματος των σλαβομακεδόνων και ελλήνων δημοκρατών απ’ τις παραμεθόριες περιοχές για να δημιουργήσει πολεμικές ζώνες και να εγκαταστήσει εκεί σε πρώτη σειρά τις πολεμικές βάσεις που προβλέπονται απ’ τα μυστικά άρθρα της συμφωνίας της 12-10-53.
Έτσι, είναι φανερό: 1) ότι το ξερίζωμα του σλαβομακεδόνικου λαού απ’ τις εστίες του είναι καθαρά πολεμικό μέτρο, υπαγορευόμενο απ’ τους αμερικάνους εμπρηστές του πολέμου, και 2) ότι με τον εξοντωτικό διωγμό του ειρηνόφιλου, δημοκρατικού σλαβομακεδόνικου λαού παν ν’ αλλάξουν ολοκληρωτικά την εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού της Μακεδονίας. Και για να δικαιολογήσουν τ’ αγριανθρωπίστικα σχέδιά τους, όπως αποκάλυψε η ιταλική εδημερίδα «Αβάντι», οργανώνουν προβοκάτσιες που θα παρουσιάζουν το σλαβομακεδόνικο λαό πως τάχα ενεργεί εχθρικά σε βάρος της Ελλάδας. Το πολεμικό μέτρο του ξεριζώματος μπήκες κιόλας σ’ εφαρμογή. Απ’ τα χωριά της Πρέσπας – Καλλιθέα, Καρυές, Οξυά, Μικρολίμνη κλπ., απ’ τα χωριά της Καστοριάς – Μοσχοχώρι, Κρυσταλλοπηγή, Βατοχώρι, Βυσσινιά, Λιθιά και άλλα συγκέντρωσαν το λαό για να τον εκτοπίσουν απ’ τα σπίτια του.
Το τι θα γίνουν αυτοί που θα ξεριζώσει τόσο βάρβαρα και απάνθρωπα ο αμερικανοπροσκυνημένος Παπάγος είναι ξεκάθαρο. Ένα μέρος απ’ αυτούς θα μπαρκαριστεί στα ιμπεριαλιστικά σκλαβοπάζαρα της Αμερικής, Αυστραλίας κτλ. Αυτό είναι αναμφισβήτητο όταν η παπαγική κυβέρνηση δηλώνει αδιάντροπα πως η Ελλάδα έχει 960.000 «πληθυσμιακό περίσσευμα» και οι πρώτοι αγοραστές σκλάβων απ’ την Αυστραλία και τις ΕΠΑ έφτασαν στην Καστοριά και φόρτωσαν κιόλας την πρώτη καραβιά για την Αυστραλία. Τους υπόλοιπους θα τους σκορπίσουν σ’ όλη την Ελλάδα, χωρίς στέγη, γυμνούς και νηστικούς για σίγουρο χαμό.
Συνεργός του Παπάγου στο έγκλημα του ξεριζώματος του σλαβομακεδόνικου λαού είναι και η τιτοφασιστική συμμορία. Οι προδότες του Βελιγραδίου και της Σκόπιας, με την υπονόμευση στο κίνημά μας απ’ τους ξεσκεπασμένους νοφίτες πράκτορές τους, Μήτροφσκι-Κεραμιτζήεφ-Γκότσε και σία, και το πισώπλατο χτύπημα ενάντια στο ΔΣΕ, επεδίωκαν τη διάσπαση του δημοκρατικού κινήματος στην Ελλάδα και την εξυπηρέτηση των καταχτητικών τους βλέψεων πάνω στη Μακεδονία του Αιγαίου. Σήμερα, εξυπηρετώντας τα πολεμικά συμφέροντα των αμερικάνων αφεντικών τους και τις δικές τους καταχτητικές βλέψεις, οι τιτικοί προδότες σύναψαν το Βαλκανικό επιθετικό σύμφωνο και συνυπόγραψαν με τους λακέδες της Αθήνας το πολεμικό μέτρο για το ξερίζωμα του σλαβομακεδόνικου λαού. Και μόνο η ύπαρξη του φιλειρηνικού και ανυπόταχτου σλαβομακεδόνικου λαού στην πατρική του γη στέκει βραχνάς στους τιτοφασίστες δήμιους, γιατί φοβούνται επίδρασή του στους Μακεδόνες του Βαρδάρη, που μαζί με τ’ αδέρφια τους απ’ το Αιγαίο παλεύουν για τη λευτεριά. Ο δήμιος Τίτο ξέρει καλά πως ο δημοκρατικός λαός της Ελλάδας, μαζί και ο σλαβομακεδόνικος λαός, ποτέ δε θα του επέτρεπαν να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του σε βάρος της Μακεδονίας του Αιγαίου. Μόνο ο ξενόδουλος μοναρχοφασισμός, που ξεπουλάει χοντρικά ολόκληρη την Ελλάδα μπορεί να ικανοποιήσει τις καταχτητικές βλεψεις των δημίων του Βελιγραδίου-Σκόπιας. Το είπε άλλωστε ο αμερικανόπληχτος παπαγικός υπουργός Κανελλόπουλος, όταν δήλωνε ότι η Δυτική Θράκη είναι κοινός χώρος ελλήνων και τούρκων και στη Μακεδονία υπάρχει συγκυριαρχία Τίτο και μοναρχοφασιστών. Να γιατί η εγκληματική αυτή συμμορία, όχι μόνο συμφωνάει με το εξοντωτικό ξερίζωμα των σλαβομακεδόνων, μα και βοηθάει πραχτικά σ’ αυτό. Έτσι, οι αμερικάνοι καταχτητές, οι παπαγικοί λακέδες και οι τιτικοί δήμιοι βάλαν για σκοπό τους τον εθνικό και φυσικό αφανισμό του σλαβομακεδόνικου λαού.
Μα ο σλαβομακεδόνικος λαός δεν τα βάζει κάτω. Ορθώνει το ανάστημά του ενάντια στους ματοβαμμένους εχθρούς του και μαζί με τον ελληνικό λαό, σε μια αδιάσπαστη μαχητική ενότητα, παλεύει για την ύπαρξή του, για τα εθνικά του δίκαια.
Οι εργάτες της Φλώρινας, της Έδεσσας, του Αμυνταίου, της Βεύης, της Αχλάδας κλπ., απήργησαν τον περασμένο Ιούλη ζητώντας βελτίωση των αποδοχών τους. Οι σλαβομακεδόνες αγρότες, μαζί με τους έλληνες, επανειλημμένα κινητοποιήθηκαν ενάντια στα ληστρικά μέτρα της κυβέρνησης σχετικά με τον καπνό, το στάρι και τ’ άλλα αγροτικά προϊόντα. Οι σλαβομακεδόνες των χωριών Άγρα, Νησί, Βρυτά κινητοποιήθηκαν και κινητοποιούνται για την αποστράγγιση του βάλτου του κάμπου. Οι επαγγελματίες της Έδεσσας και των άλλων πόλεων της Μακεδονίας πάλεψαν και παλεύουν για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Οι σλαβομακεδόνες της Φλώρινας, της Έδεσσας, της Καστοριάς παλεύουν ενάντια στις κατασχέσεις των περιουσιών τους και το απάνθρωπο ξερίζωμα απ’ τις εστίες τους. Παλικαρίσια αντιστέκονται οι εκατοντάδες σλαβομακεδόνες μαζί με τους έλληνες δεσμώτες αγωνιστές, απ’ τους καλύτερους γιους και θυγατέρες του σλαβομακεδόνικου λαού μέσα στα κάτεργα της αμερικανοκρατίας, κρατώντας ψηλά τη σημαία της πάλης.
Η οργάνωση «Ήλιντεν» κατάγγειλε επανειλημμένα τον εξοντωτικό διωγμό που οργανώνει η κυβέρνηση Παπάγου και, με υπόμνημα στον ΟΕΕ, ζήτησε την ακύρωση του φασιστικού νόμου 2536 «περί επανεποικισμού των παραμεθορίων περιοχών». Οι εκπατρισμένοι σλαβομακεδόνες στην Αυστραλία και αλλού απηύθυναν έντονες διαμαρτυρίες για την εγκληματική δίωξη των σλαβομακεδόνων.
Μαζικές διαμαρτυρίες απηύθυναν και οι σλαβομακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες στις Λ. Δημοκρατίες.
Στον διωγμό αυτό, που υφίσταται ο σλαβομακεδόνικος λαός από τους αμερικάνους καταχτητές και λακέδες τους, συμπαραστάτης του στέκεται ο δημοκρατικός ελληνικός λαός. Οι δημοκρατικές οργανώσεις του ελληνικού λαού απηύθυναν στον ΟΕΕ και στις παγκόσμιες δημοκρατικές οργανώσεις διαμαρτυρίες που κατήγγειλαν το βάρβαρο αυτό μέτρο και ζήτησαν την επέμβασή τους για την αποτροπή του. Ο σλαβομακεδόνικος λαός, με την κοινή πάλη του με τον αδερφό ελληνικό λαό και με τη συμπαράσταση της δημοκρατικής ανθρωπότητας, μπορεί να αποσοβήσει τον τρομερό αυτό κίνδυνο.
***
Ένα απ’ τα ζητήματα που απασχόλησε την ολομέλεια ήταν οι οργανώσεις «Ήλιντεν» στις ΛΔ. Το συμπέρασμα που έβγαλε η ολομέλεια είναι ότι οι οργανώσεις «Ήλιντεν» στις ΛΔ δέθηκαν οργανωτικά, ανέβηκε η δουλειά σ’ αυτές και σήμερα αποτελούν μια σοβαρή πολιτική δύναμη που επιδρά στη ζωή και τη δράση των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων μας. Οι σλαβομακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγές μας, αξιοποιώντας τις τεράστιες δυνατότητες που τους παρέχουν οι λαοί και οι κυβερνήσεις των ΛΔ, μέσα απ’ τις γραμμές της οργάνωσης «Ήλιντεν», σημείωσαν μια σειρά επιτυχίες σε όλους τους τομείς της επίδοσης. Οι σύντροφοί μας εκεί δουλεύουν καλά, αναπτύσσονται εθνικά, μορφώνονται, ξεπερνούν τις δυσκολίες και, με τη δουλειά τους, συντελούν και αυτοί στον τομέα τους για να δυναμώνουν τα λαϊκοδημοκρατικά κράτη, στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού. «Με τη βοήθεια της οργάνωσης «Ήλιντεν»», είπε ένας σύντροφος του Συμβουλίου της Οργάνωσης «Ήλιντεν» Τσεχοσλοβακίας, «ανέβηκε το αίσθημα της εθνικής περηφάνειας και του ενθουσιασμού των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων, που συντέλεσαν να αναπτυχθεί σοβαρά η δουλειά σ’ όλους τους τομείς: εθνική μόρφωση, πολιτισμός, παραγωγική επίδοση και ειδίκευση κτλ.».
Στον τομέα της ανάπτυξης του εθνικού πολιτισμού οι οργανώσεις μας «Ήλιντεν» σημείωσαν σοβαρή πρόοδο. Έμαθαν να γράφουν τη μητρική τους γλώσσα τα 65% απ’ τους ενήλικους, αυτοί που το καθεστώς της μοναρχοφασιστικής Ελλάδας τούς είχε καταδικάσει στην αμάθεια και την αγραμματοσύνη. Παντού οι οργανώσεις «Ήλιντεν» έχουν επεξεργαστεί πλάνα για την ολοκληρωτική εξάλειψη του αναλφαβητισμού. Σε σύντομο διάστημα, και οι υπόλοιπο, γέροι, μανάδες κλπ., θα μάθουν να εκφράζονται και γραφτά στη μακεδόνικη μητρική τους γλώσσα, που με τόση λύσσα και αγριανθρωπιά απαγορεύουν οι αμερικανόδουλες κυβερνήσεις της Αθήνας.
Οι εκδόσεις του ΚΣ του «Ήλιντεν» στα μακεδόνικα βοήθησαν σοβαρά στην εκμάθηση της γραφτής γλώσσας, όπως και στην ανάπτυξη γενικότερα της δουλειάς της οργάνωσης.
Σοβαρή ώθηση στο ανέβασμα της εθνικής εκπολιτιστικής δουλειάς έδωσε ο γιορτασμός των πενηντάχρονων της εξέγερσης του Ήλιντεν. Σε όλες τις οργανώσεις των προσφύγων μας αναπτύχθηκε μια πλούσια πολιτικοδιαφωτιστική εκπολιτιστική δουλειά. Παντού έγιναν ομιλίες, διαλέξεις για τη σημασία της επετείου. Ακολούθησαν προσωπικές συζητήσεις γέρων αγωνιστών του Ήλιντεν του 1903, όπως και μαχητών και αξιωματικών του ΔΣΕ, με τους πρόσφυγές μας και ιδιαίτερα με τα παιδιά, πράγμα που βοήθησε τους συντρόφους μας και πιο πολύ τη νέα γενιά να γνωριστούν με τους αγώνες του λαού μας. Εξαιρετική επιτυχία π.χ., για αυτό, είχε η περιοδεία του Ηλιντενίστα γερο-Πρεσλένκο που με άλλους αγωνιστές επισκέφτηκαν τα παραρτήματα των οργανώσεων «Ήλιντεν» στην Τσεχοσλοβακία. Οι 28 καλλιτεχνικές γκρούπες που οργανώθηκαν σ’ όλες τις χώρες παρουσίασαν πλούσια καλλιτεχνικά προγράμματα με εθνικούς χορούς και τραγούδια που μεταβάλλονταν σε παλλαϊκές εκδηλώσεις, με σκετς, θεατρικά έργα κλπ. Χόρεψαν και τραγούδησαν νέοι, μάνες, Ηλιντενίστες. Όλα αυτά ανέβασαν το εθνικό φιλότιμο των σλαβομακεδόνων. Δώσαν ώθηση στην όλη δουλειά της οργάνωσης. Ο μεγαλειώδης γιορτασμός της επετείου της εξέγερσης του Ήλιντεν βοήθησε τους σλαβομακεδόνες ακόμα περισσότερο να συσπειρωθούν στην οργάνωσή τους. Αν π.χ., προηγούμενα, στην οργάνωση «Ήλιντεν» Τσεχοσλοβακίας παίρναν μέρος 50% απ’ τους σλαβομακεδόνες στις συνελεύσεις, συγκεντρώσεις κλπ., μετά τη γιορταστική καμπάνια το ποσοστό ανέβηκε στο 75% και πλέον.
Η θεατρική κολεκτίβα των σλαβο-Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων στη Βουδαπέστη (φωτό: Λαϊκός Αγώνας, φ.9/8/1952)
Σοβαρή είναι η επίδοση των σλαβομακεδόνων στην παραγωγή. Όλοι οι ικανοί για δουλειά δουλεύουν, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις. Τα 98% των εργαζομένων μας φθάνουν ή ξεπερνάν τη νόρμα. Στην ειδίκευση, οι σύντροφοί μας σημείωσαν καινούργιες επιτυχίες. Έτσι, χάρη στις δυνατότητες που εξασφαλίζουν οι ΛΔ, ο σλαβομακεδόνικος λαός αποχτά δικό του εργατικό στρώμα. Μια σειρά παιδιά του, αγωνιστές της λευτεριάς και δημοκρατίας, αποχτούν πολλά πρόσθετα στοιχεία με τη δουλειά τους στην παραγωγή που θα τα κάνουν ικανούς συντελεστές στην ανοικοδόμηση της αυριανής ελεύθερης πατρίδας μας. Στις ΛΔ, έξω από μονωμένες αρνητικές περιπτώσεις, το πνεύμα της αδιάσπαστης μαχητικής ενότητας διαπνέει τους πρόσφυγές μας. Πολλά στοιχεία επιβεβαιώνουν αυτή την αλήθεια. Ο γιορτασμός των 50χρόνων της εξέγερσης του Ήλιντεν με τη συμμετοχή όλων των ελλήνων πολιτικών προσφύγων είναι μια απ’ τις μεγαλύτερες αποδείξεις της ακατάλυτης ενότητας και αδερφότητας των δύο λαών. Δεν υπάρχει εκδήλωση σ’ όλους τους τομείς της δουλειάς και ζωής των πολιτικών προσφύγων μας που να μην εκδηλώνεται το ενδιαφέρον και η αγάπη των ελλήνων συντρόφων μας προς τους σλαβομακεδόνες και αντίστροφα. Έτσι, οι ακατάλυτοι δεσμοί αίματος που σφυρηλατήθηκαν στους μακρόχρονους σκληρούς κοινούς αγώνες δυναμώνουν.
Ένας σοβαρός τομέας στη δουλειά της οργάνωσης «Ήλιντεν» είναι τα παιδιά μας. Η μόρφωση, η διαπαιδαγώγηση των χιλιάδων σλαβομακεδονόπουλων είναι η διαρκής φροντίδα των κυβερνήσεων στις ΛΔ. Τα σλαβομακεδονόπουλα παρουσιάζουν καλές επιδόσεις και σοβαρή πρόοδο σ’ όλους τους τομείς της μόρφωσης, διαπαιδαγώγησης και τεχνικής ειδίκευσης. Πρέπει να σημειωθεί ότι στη μοναρχοφασιστική Ελλάδα, σε διάστημα 40 χρόνων απ’ την προσάρτηση της Μακεδονίας του Αιγαίου στο ελληνικό κράτος, οι σλαβομακεδόνες που μπόρεσαν να σπουδάσουν είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Η μάζα των παιδιών μας σήμερα στη μοναρχοφασιστική Ελλάδα όχι μόνο δεν παίρνει τη βασική μόρφωση μα και εξοντώνεται φυσικά. Το ποσοστό αγραμματοσύνης στην Ελλάδα ανέβηκε και ξεπερνάει τα 45%, ενώ ειδικά στους σλαβομακεδόνες, που η διδασκαλία και η απλή χρήση της μητρικής γλώσσας είναι απαγορευμένη, το ποσοστό αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο. Ενώ αυτή είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, τα παιδιά μας στις ΛΔ έχουν όλες τις δυνατότητες να μορφώνονται ολόπλευρα εθνικά, εγκυκλοπαιδικά, τεχνικά, επιστημονικά, πολιτικά. Όλα τα παιδιά μας, σχολικής ηλικίας, φοιτούν σε εφτατάξια, οχτατάξια και βασικά σχολειά. Αυτά που τελειώνουν το βασικό σχολειό, στη μεγάλη πλειοψηφία τους προχωρούν σε μεσαίες σχολές, γυμνάσια ή λύκεια και Πανεπιστήμια. Άλλα περνούν από ειδικές επαγγελματικές σχολές. Έτσι, μονάχα στη σχολική χρονιά 1953-54, σε μέσες σχολές, προπαρασκευαστικές για τα Πανεπιστήμια, στα Πανεπιστήμια και τα Πολυτεχνεία φοιτούν πάνω από 1.700 σπουδαστές. Κάθε χρόνο, ο αριθμός αυτός αυξάνεται. Χιλιάδες σλαβομακεδονόπουλα σύντομα θα βγουν μηχανικοί, αρχιτέκτονες, μηχανουργοί, γιατροί, γεωπόνοι κτλ. Για πρώτη φορά στην ιστορία του λαού μας, απ’ τα παιδιά μας αυτά διαμορφώνονται στελέχη των πιο διαφορετικών ειδικοτήτων για όλους τους τομείς της κοινωνικής δράσης. Τα παιδιά μας στις ΛΔ διαπαιδαγωγούνται κατά το πρότυπο της ηρωικής κομσομόλ και των νεολαίων των ΛΔ σε πραγματικούς αγνούς πατριώτες, διεθνιστές, διαπαιδαγωγούνται στο πνεύμα της απεριόριστης αγάπης και αφοσίωσης στη μάνα μας Σοβιετική Ένωση και τις ΛΔ που εξασφάλισαν άριστες συνθήκες διαβίωσης και μόρφωσης, σε αγωνιστές της Ειρήνης, της Δημοκρατίας και ανεξαρτησίας, έτοιμους να δώσουν τις γνώσεις και τις δυνάμεις τους για τη λευτεριά και την ευημερία του λαού μας, άξιους συνεχιστές του ήρωα του λαού της Ελλάδας Νίκου Μπελογιάννη.
Από την παράσταση του «Ματωμένου Γάμου» της θεατρικής κολεκτίβας των σλαβο-Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων στη Βουδαπέστη (φωτό: Λαϊκός Αγώνας, φ. 11/8/1952)
Η ολομέλεια στάθηκε και στις άλλες καταχτήσεις του σλαβομακεδόνικου λαού. Όταν οι αμερικάνοι καταχτητές και οι λακέδες τους παπαγομαρκεζίνηδες κάνουν το παν για να πνίξουν τη φωνή του λαού μας, προσπαθούν να τον εξοντώσουν εθνικά και φυσικά, χάρη στην απεριόριστη βοήθεια του δημοκρατικού κινήματος της Ελλάδας, η φωνή του σλαβομακεδόνικου λαού ακούγεται στα πέρατα του κόσμου. Η μακεδόνικη επομπή του ραδιοσταθμού Ελεύθερης Ελλάδας ξεσκεπάζει αδιάκοπα τα εγκλήματα των εχθρών του λαού και τον βοηθάει στην πάλη του για το ψωμί, τη ζωή του, τα εθνικά του δίκαια. Σοβαρή κατάχτηση του σλαβομακεδόνικου λαού είναι ο Τύπος. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο λαός μας έχει δεκάδες εκδόσεις στα σλαβομακεδόνικα. Το όργανο της οργάνωσής μας, το περιοδικό «Ήλιντεν», τις εφημερίδες του και μια σειρά άλλα, 40 και πλέον διάφορα βιβλία σε τιράζ 120.000 αντιτύπων βοηθάν το σλαβομακεδόνικο λαό στην ανάπτυξη της γραπτής γλώσσας και της λογοτεχνίας του. Για πρώτη φορά εκδόθηκε γραμματική της σλαβομακεδόνικης γλώσσας, που μαζί με το όλο έντυπο υλικό αποτελεί τη βάση για την ανάπτυξη του μακεδόνικου γραπτού λόγου.
Μερικά άλλα ζητήματα που απασχόλησαν την Ολομέλεια του ΚΣ της Οργάνωσης «Ήλιντεν»
1.Με το πέρασμα των πολιτικών προσφύγων μας στις οργανώσεις των φίλων δημιουργούνται οι εθνοτοπικές εστίες. Οι οργανώσεις του «Ήλιντεν» στις χώρες θα αποτελούν παραρτήματα αυτών των εθνοτοπικών εστιών διατηρώντας την αυτοτέλειά τους, θα κρατάν σε σύνδεση τους σλαβομακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες με τη σκλάβα πατρίδα και θα βοηθάν στην ανάπτυξη της εθνικής ζωής. Θα οργανώσουν μαζί με τους έλληνες συντρόφους και τους ντόπιους φίλους μας γιορτές, καλλιτεχνικά προγράμματα κτλ. Τώρα που δημιουργούνται αυτές οι εθνοτοπικές εστίες, οι οργανώσεις «Ήλιντεν» πρέπει να δυναμώσουν τη δουλειά τους ακόμη περισσότερο και να βοηθήσουν τη δημιουργία τους.
2.Από το Γενάρη θα πάψει να εκδίδεται το «Μακεντόντσε» όπως και τα «Αετόπουλα», γιατί καιρός είναι πια να στραφούν πιο πολύ τα παιδιά μας στο έντυπο υλικό των ΛΔ (περιοδικά, πιονιέρικες εφημερίδες κλπ.). Η ολομέλεια αντίκρυσε αυτό το ζήτημα και κατέληξε στο συμπέρασμα πως θα ‘ταν σωστό μια φορά τη βδομάδα, οι εφημερίδες στις ΛΔ να αφιερώνουν ολόκληρη σελίδα για τα παιδιά.
3.Στον τομέα της καλλιέργειας και εκμάθησης της σλαβομακεδόνικης γραπτής γλώσσας υπάρχει πρόοδος. Όμως, συνεχίζει να υπάρχει μια ανομοιογένεια στη γλώσσα. Για το ξεπέρασμα αυτής της σοβαρής αδυναμίας, δηλ., για την ενοποίηση της γλώσσας, οι σύντροφοί μας σλαβομακεδόνες θα πρέπει να προσαρμόζονται στη γλώσσα του Κεντρικού οργάνου του ΚΣ του περιοδικού «Ήλιντεν» και στη γλώσσα της μακεδόνικης εκπομπής του ΡΣΕΕ.
***
Παρά τις επιτυχίες, η ολομέλεια διαπίστωσε ότι η οργάνωση «Ήλιντεν» παρουσίασε και παρουσιάζει σοβαρές αδυναμίες και ελλείψεις που είναι κυρίως αδυναμίες του Κεντρικού Συμβουλίου. Τέτοιες αδυναμίες είναι:
Τη διάθεση για πάλη του σλαβομακεδόνικου λαού, που, συνεχίζοντας τις λαμπρές παραδόσεις, του Ήλιντεν, του ΕΛΑΣ και του ένδοξου αγώνα του ΔΣΕ, δεν υποκύπτει στους αμερικάνους και τους λακέδες τους, παπαγικούς και τιτοφασίστες, δεν μπόρεσε η οργάνωση «Ήλιντεν» να τη δέσει οργανωτικά και να την κατευθύνει στα κανάλια των μαζικών αγώνων. Σωστός προσανατολισμός υπάρχει. Η γραμμή μας είναι ξεκαθαρισμένη. Όμως μας λείπει ακόμα γερή, πλατιά, μαζική οργάνωση. Το Προεδρείο του Κεντρικού Συμβουλίου στη δουλειά αυτή δεν αξιοποίησε στο βαθμό που έπρεπε και τη μακεδόνικη εκπομπή του ΡΣΕΕ, όπως επίσης και το Φροντιστήριο του Αγωνιστή.
Οι πολιτικοί πρόσφυγές μας στις ΛΔ δεν είναι πάντα ενημερωμένοι για την κατάσταση στην Ελλάδα και τους αγώνες του λαού μας. Η αδυναμία εκδηλώνεται περισσότερο στα σχολειά. Εκεί, δεν οργανώθηκε το άκουσμα του ΡΣΕΕ στα μακεδόνικα. Δε γίνεται ταχτική πολιτική κατατόπιση με ανασκοπήσεις κλπ.
Οι οργανώσεις «Ήλιντεν» στις ΛΔ δεν έχουν ξεκαθαρισμένο, στο βαθμό που χρειάζεται, το περιεχόμενο της δουλειάς τους, που είναι η ολόπλευρη εθνική ανάπτυξη του κόσμου μας, δηλαδή, εθνικός πολιτισμός, ιστορία, παραδόσεις, γλώσσα, εφημερίδες, σχολειά αναλφάβητων κτλ. Η δουλειά αυτή είναι στενά συνδεμένη με τη συνεχή ενημέρωση και κατατόπιση των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων για τον αγώνα του λαού μας, τη στενή σύνδεσή τους μ’ αυτόν. Το ανέβασμα της αγωνιστικής τους διάθεσης. Τη διαρκή και με όλα τα μέσα αντιτιτική διαφωτιστική δουλειά και το δυνάμωμα της πάλης κατά της τιτικής μαφίας. Με τη βοήθεια στη λύση των καθημερινών προβλημάτων των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων.
Τις οργανώσεις «Ήλιντεν» τις χαρακτήριζε και χαρακτηρίζει μια στενότητα στη δουλειά τους, που ξεκινάει απ’ το προεδρείο του ΚΣ, πράγμα που περιορίζει το πλάτος που πρέπει να ‘χει η μαζική οργάνωση «Ήλιντεν», π.χ. το πρώτο σχέδιο του καταστατικού της οργάνωσης «Ήλιντεν» που σύνταξε το προεδρείο έδειχνε αυτή τη στενότητα. Σε ορισμένες οργανώσεις στις ΛΔ είχαν οργανωθεί παραρτήματα της οργάνωσης «Ήλιντεν» κατά τόπους δουλειάς στα εργοστάσια κτλ., πράγμα που δεν ανταποκρίνεται σε μαζική εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση. Το Συμβούλιο της οργάνωσης «Ήλιντεν» Βουλγαρίας, στη Συνδιάσκεψη που έγινε την 1η του Νοέμβρη 1953, στην εισήγησή του τόνισε ότι όσοι δεν πληρώνουν συνδρομή δε μπορούν να θεωρούνται μέλη της οργάνωσης. Τέτοιες ενέργειες στενεύουν την οργάνωση. Πρωταρχική μας δουλειά είναι να αγκαλιάσουμε στην οργάνωση «Ήλιντεν» όλους τους σλαβομακεδόνες. Αυτό είναι πολύ σοβαρό καθήκον. Σε όσους δεν πληρώνουν συνδρομή να γίνεται πολιτική δουλειά. Να πείθονται οι σύντροφοι, ότι η συνδρομή τους είναι πολύ αναγκαία για την οργάνωση. Στην οργάνωση «Ήλιντεν» μια άλλης ΛΔ, το σ. Κ.Τσ., ύστερα απ’ τη διαγραφή του απ’ το ΚΚΕ το Συμβούλιο του «Ήλιντεν» της χώρας δεν τον κάλεσε στην ολομέλεια που είναι μέλος της κι ήταν έτοιμο να ζητήσει την καθαίρεσή του απ’ το ΚΣ του «Ήλιντεν». Επίσης εξέφρασαν παρόμοια γνώμη για τη συντρόφισσα Σ.Τ. Γενικά, οι οργανώσεις μας δεν πρόσεξαν το σημείο αυτό του πλάτους της οργάνωσης. Εξαιτίας τέτοιων αδυναμιών έμειναν έξω από την οργάνωση του «Ήλιντεν» μερικοί σλαβομακεδόνες.
Σοβαρή αδυναμία που δέρνει τα καθοδηγητικά όργανα της οργάνωσης, αρχίζοντας απ’ το ΚΣ, είναι οι γραφειοκρατικές μέθοδες δουλιάς και καθοδήγησης. Λείπει απ’ τα Συμβούλια των χωρών, ως ένα βαθμό, ο σωστός καταμερισμός, η κολεχτιβίστικη δουλειά, ο δημιουργικός έλεγχος και η βοήθεια προς τα κάτω. χρειάζεται σοβαρά να προσεχτεί η κανονική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων.
Οι οργανώσεις «Ήλιντεν» στις ΛΔ και τα στελέχη της «Ήλιντεν» δε ζουν τα προβλήματα του λαού μας όσο χρειάζεται. Δεν έχουν την απαιτούμενη σύνδεση με το λαό και δε δείχνουν όσο χρειάζεται στοργή προς τους σλαβομακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες, προς τους αναπήρους, τους γέρους, τις μάνες, τα παιδιά μας. Όχι μόνο δε βοηθάν στη λύση μιας σειράς ζητημάτων των προσφύγων μας, μα, αντίθετα, με τη συμπεριφορά τους, πολλές φορές δημιουργούν δυσαρέσκειες κλπ.
Ορισμένα στελέχη παρουσιάζουν μια αυτοϊκανοποίηση για τη δουλειά τους και επανάπαυση, πράγμα που είναι πολύ επικίνδυνο για τη ζωή και τη δράση της οργάνωσης. Υπάρχουν περιπτώσεις που και σλαβομακεδόνες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ δεν παίζουν το ρόλο που πρέπει στην οργάνωση της «Ήλιντεν» και υποτιμούν τη δουλειά σ’ αυτήν.
Στο ζήτημα της ανάπτυξης του εθνικού μας πολιτισμού δεν έγιναν όσα μπορούσαν να γίνουν. Δεν αξιοποιήθηκαν καλά οι εκδόσεις μας, δε λειτούργησαν πάντα κανονικά οι σχολές αναλφάβητων, δεν αναπτύχθηκε σοβαρά η εκπολιτιστική κίνηση.
Η δουλειά μας στον τομέα του ξεσκεπάσματος και της καταπολέμησης της τιτικής συμμορίας είναι αδύνατη. Δεν αξιοποιήθηκε στο βαθμό που χρειάζεται το άφθονο υλικό που υπάρχει για τα εγκλήματα, τις προδοσίες, τις προβοκάτσιες του δήμιου Τίτο και της συμμορίας του σε σχέση με το σλαβομακεδόνικο κίνημα, με το ματοβαμμένο καθεστώς στη Μακεδονία του Βαρδάρη και με τους πρόσφυγές μας στη Γιουγκοσλαβία.
Στον τομέα της διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας, οι οργανώσεις «Ήλιντεν» δε δείξαν, σε ορισμένες περιπτώσεις, το απαιτούμενο ενδιαφέρον και στοργή. Π.χ., πολλά παιδιά μας, που τέλειωσαν τεχνικές σχολές και στάλθηκαν στην παραγωγή, όπως στη Χονεντουάρα, Βραΐλα Ρουμανίας και σ’ άλλες χώρες, δε βοηθήθηκαν στα πρώτα βήματά τους να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που συνάντησαν και να προσαρμοστούν στις καινούργιες συνθήκες ζωής. Τα στελέχη δε στάθηκαν πάντα σα γονείς και μεγαλύτερα αδέρφια δίπλα στα παιδιά, δεν φρόντισαν για την έγκαιρη αντιμετώπιση μεμονωμένων αρνητικών εκδηλώσεων.
Δεν γίνεται σοβαρή προσπάθεια για ανάδειξη νέων στελεχών και από τα παιδιά και ιδιαίτερα από κείνα που τέλειωσαν τις διάφορες πολιτικές σχολές. Υπάρχουν πολλά παιδιά μας με ικανότητες, τα οποία πρέπει να προσεχτούν και να αναδειχτούν. Να βοηθηθούν πολλά παλιά στελέχη που, για διάφορους λόγους, βρίσκονται σε κάποια αδράνεια.
Η ολομέλεια διαπίστωσε ότι στη γυναικεία δουλειά υπάρχει γενική υποχώρηση. Μια σειρά γυναικεία στελέχη, προηγούμενα μαζική τύποι, με σοβαρή δράση, κάλμαραν, μούδιασαν. Η οργάνωση «Ήλιντεν» δεν βοήθησε προς την κατεύθυνση αυτή. Μα ούτε και έγινε προσπάθεια για την ανάδειξη καινούργιων στελεχών από μαχήτριες του ΔΣΕ και συντρόφισσες που αναδείχνονται στην παραγωγή. Δεν προσέχονται μια σειρά κοπέλες που τέλειωσαν διάφορες σχολές και που είναι ικανές ν’ αναδειχτούν σε στελέχη.
Δεν εκλαϊκεύσαμε τις καταχτήσεις των πολιτικών προσφύγων μας στις ΛΔ, τις καταχτήσεις των εθνοτήτων στη Σ.Ε. και τις ΛΔ, το μεγαλείο της λύσης του εθνικού ζητήματος στις χώρες αυτές.
Οι μακεδόνικες σελίδες των εφημερίδων στις ΛΔ δεν προβάλλουν ολοκληρωμένα τα προβλήματα της οργάνωσης. Αδύνατη είναι η συμβολή τους στην εθνική μόρφωση και διαπαιδαγώγηση των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων και των παιδιών μας. Δε δημοσιεύουν ανταποκρίσεις απ’ την πλούσια σε εθνικές εκδηλώσεις ζωή των πολιτικών μας προσφύγων και δεν την παραβάλλουν με την άθλια ζωή στη μοναρχοφασιστική Ελλάδα και φασιστική Γιουγκοσλαβία. Οι συνταχτικές επιτροπές των σλαβομακεδόνικων σελίδων θα πρέπει να ενισχυθούν όπου αυτές είναι αδύνατες, με κατάλληλους συντρόφους.
Η μαζική επαγρύπνηση βρίσκεται αρκετά χαμηλά. Εχθρικά στοιχεία σαν τους Μηλώση, Σαλβαρίνα, Γιοβανόφσκι, Γκιριγίνη, Βασιλείου και μερικοί άλλοι, που ξεσκεπάστηκαν σαν τιτικοί πράχτορες, κάνουν μέσα στους σλαβομακεδόνες ανοιχτή ή σκεπασμένη τιτοφασιστική δουλειά, προπαγανδίζουν να φύγει κόσμος στη Γιουγκοσλαβία και στην Ελλάδα, στρέφονται ενάντια στην ηθικοπολιτική ενότητα ανάμεσα στους πολιτικούς πρόσφυγες έλληνες και σλαβομακεδόνες και μέσα στους σλαβομακεδόνες.
Από τις οργανώσεις «Ήλιντεν» στις ΛΔ πιο αδύνατη είναι η οργάνωση στη ΛΔ Ρουμανίας. Δε λειτουργεί κανονικά. Δεν αντικρύζει τα προβλήματά της, δεν βοηθάει στη λύση των προβλημάτων των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων.
Στις παραπάνω αδυναμίες, το σοβαρότερο και μεγαλύτερο μερτικό έχει το Προεδρείο του ΚΣ της οργάνωσης «Ήλιντεν».
Το γενικό συμπέρασμα που έβγαλε η ολομέλεια για τη δουλειά της οργάνωσης «Ήλιντεν» είναι ότι, παρά τις σοβαρές αδυναμίες, βασικά αυτή ανταποκρίθηκε.
***
Για την προώθηση της δουλειάς, το ξεπέρασμα των αδυναμιών και ελλείψεων, μπροστά στην οργάνωση «Ήλιντεν», τα μέλη και τα στελέχη της, στέκουν για πραγματοποίηση σοβαρά καθήκοντα.
1.Με το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της Ελλάδας στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, προπαντός ύστερα απ’ τη συμφωνία της 12/10/53, επιταχτικό καθήκον της οργάνωσης «Ήλιντεν» είναι να συγκεντρώσει τις πατριωτικές και δημοκρατικές δυνάμεις των σλαβομακεδόνων του Αιγαίου στο πατριωτικό δημοκρατικό μέτωπο του λαού της Ελλάδας στον αγώνα ενάντια στην αμερικάνικη κατοχή και τους λακέδες της μοναρχοφασίστες ενάντια στον αμερικάνικο πόλεμο, τον αφανισμό και τον εξευτελισμό, ενάντια στην εθνική καταπίεση, τον εθνικό εκμηδενισμό του λαού μας. Ο εξοντωτικός διωγμός που οργανώνουν οι αμερικάνοι και μοναρχοφασίστες ενάντια στο σλαβομακεδόνικο λαό με συνεργούς τους δήμιους τιτοφασίστες, βάζουν στο σλαβομακεδόνικο λαό άμεσα το καθήκον να οργανωθεί μαζικά στην οργάνωσή του «Ήλιντεν» και να παλέψει αποφασιστικά, σε αδιάσπαστη μαχητική ενότητα με τον ελληνικό λαό, ενάντια στην αμερικανοκρατία και αμερικανοδουλία. Εναντια στο φασιστικό νόμο περί «επανεποικισμού», για τη ζωή του και τα εθνικά του δίκαια.
Το μέτωπο της οργάνωσης πρέπει να στραφεί αποφασιστικά στην πραγματοποίηση του παραπάνω καθήκοντος. Η οργάνωση «Ήλιντεν» και το Κεντρικό της Συμβούλιο ν’ αξιοποιήσει τις δυνατότητες που παρέχει η μακεδόνικη εκπομπή του ΡΣΕΕ, βελτιώνοντας αποφασιστικά το περιεχόμενό της. Ν’ αξιοποιηθούν και οι δυνατότητες που μας δίνει το Φροντιστήριο του Αγωνιστή, δίνοντας κάθε μήνα τουλάχιστο από ένα κομμάτι.
Μαζί με τη διαρκή ενημέρωση και κατατόπιση των σλαβομακεδόνων πολιτικών προσφύγων για την πάλη του λαού μας ενάντια στους παπαγικούς λακέδες και τους τιτικούς δήμιους.
2.Η ολόπλευρη εθνική ανάπτυξή τους είναι το κύριο καθήκον της οργάνωσης «Ήλιντεν» στις ΛΔ. Η οργάνωση «Ήλιντεν» πρέπει να δουλέψει προς την κατεύθυνση της εξασφάλισης της ενότητας στη γλώσσα. Να βελτιώσει τη δουλειά των μακεδόνικων σελίδων στις εφημερίδες, στις εκδόσεις. Να ανεβάσει την εκπολιτιστική δουλειά. Να δυναμώσουν οι καλλιτεχνικές γκρούπες και, όπου τέτοιες δεν υπάρχουν να συγκροτηθούν, να αναπτύξουν το θέατρο, τους εθνικούς χορούς, τα τραγούδια κτλ. Να φοιτήσουν σε καλλιτεχνικές σχολές και άλλοι σύντροφοι-σες με καλλιτεχνικό ταλέντο. Να σταλούν και άλλα παιδιά σε κλάδους γλωσσολογίας, ιστορίας, σλάβικης φιλολογίας. Να μάθουν όσοι δεν ξέρουν τη γραπτή μακεδόνικη γλώσσα και, πρώτα απ’ όλα, τα στελέχη. Να αξιοποιηθεί το πλούσιο λαογραφικό υλικό. Να γίνουν ιστορικές μελέτες, όπως και έρευνες σε βιβλιοθήκες των ΛΔ για τη συγκέντρωση στοιχείων σχετικά με την ιστορία του λαού μας. Με βάση την ιστορία και τις πλούσιες αγωνιστικές παραδόσεις του σλαβομακεδόνικου λαού και αξιοποιώντας τις τεράστιες δυνατότητες που παρέχουν οι ΛΔ στο λαό μας, η οργάνωση «Ήλιντεν», εκλαϊκεύοντας και αξιοποιώντας τις καταχτήσεις μας στον εθνικό τομέα, να διαπαιδαγωγεί τα μέλη της και προπαντός τη νεολαία στο πνεύμα του αγνού πατριωτισμού και διεθνισμού, της απεριόριστης αγάπης και αφοσίωσης στη Σοβιετική πατρίδα, στη μεγάλη μας μάνα, την προστάτιδα όλων των καταπιεζόμενων λαών, στο πνεύμα των ατρόμητων αγωνιστών της ειρήνης, λευτεριάς, δημοκρατίας, ανεξαρτησίας. Οι σλαβομακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες στις ΛΔ πιο έντονα και πιο αποφασιστικά και δημιουργικά θα πρέπει να συμμετάσχουν στην ανοικοδόμηση του σοσιαλισμού, γιατί έτσι συμβάλλουν και βοηθάν τον αγώνα του αδούλωτου λαού μας.
3.Η αδιάκοπη και ανειρήνευτη πάλη ενάντια στην τιτική συμμορία πρέπει να ‘ναι καθημερινό καθήκον της οργάνωσης «Ήλιντεν». Να ενημερώνονται διαρκώς οι σλαβομακεδόνες, όπου κι αν βρίσκονται, για τα εγκλήματα των τιτικών δημίων σε βάρος του σλαβομακεδόνικου λαού. Να ξεσκεπάζεται αμείλιχτα η καπηλεία του μακεδόνικου ζητήματος από τους δικτάτορες του Βελιγραδίου-Σκόπιας. Να μάθει ο κάθε σλαβομακεδόνας πως η καπηλεία του μακεδόνικου ζητήματος απ’ τον προδότη Τίτο έχει σα σκοπό, από τη μια, να ικανοποιήσει τις καταχτητικές του βλέψεις σε βάρος της Μακεδονίας του Αιγαίου και, από την άλλη, να καλύψει τη συνεργασία του με τον δολοφόνο Παπάγο στον εξοντωτικό διωγμό ενάντια στους σλαβομακεδόνες. Όλα τα μέσα που διαθέτει η οργάνωση «Ήλιντεν» πρέπει να τα χρησιμοποιήσει στην πάλη του λαού μας και ενάντια στους γκάγκστερς του Βελιγραδίου-Σκόπιας. Η δουλειά αυτή πρέπει να δυναμώσει ιδιαίτερα στα παιδιά μας που δεν γνώρισαν από κοντά τον προδοτικό ρόλο της τιτικής κλίκας, όπου ο εχθρός μπορεί να βρίσκει πιο πρόσφορο έδαφος σ’ αυτά.
***
Προϋπόθεση για το ξεπέρασμα των αδυναμιών της οργάνωσης «Ήλιντεν» για την εκπλήρωση των καθηκόντων που έβαλε η 2η Ολομέλεια του ΚΣ είναι η αποφασιστική βελτίωση στους τρόπους και μέθοδες δουλειάς και, πρώτα απ’ όλα, του ΚΣ και του προεδρείου του. Χτυπώντας τη στενότητα που χαρακτηρίζει την οργάνωση, να δείξουμε το πλατύ της μαζικό πρόσωπο. Να προσεχτεί ιδιαίτερα το περιεχόμενο της δουλειάς της οργάνωσης.
Τα μέλη του ΚΣ και όλα τα στελέχη της οργάνωσης θα πρέπει να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να φανούν αντάξια της σοβαρής αποστολής που τους ανέθεσε ο λαός μας. Ο σλαβομακεδόνικος λαός εμπιστεύθυηκε την οργάνωσή του στα χέρια των στελεχών του. Η πίστωση αυτή, που έδωσε ο λαός μας σ’ αυτά, θα διατηρηθεί μονάχα τότε, εφόσον τα στελέχη αποδειχτούν άξια της μεγάλης αυτής εμπιστοσύνης.
Η οργάνωση «Ήλιντεν», συσπειρώνοντας και οργανώνοντας το σλαβομακεδόνικο λαό στις γραμμές της, θα τον οδηγήσει, σε αδιάσπαστη και μαχητική ενότητα με τον αδερφό ελληνικό λαό, στην πάλη ενάντια στην αμερικάνικη κατοχή και παπαγική πανούκλα, ενάντια στον αμερικάνικο πόλεμο και το χαμό. Για άμεσες λεύτερες εκλογές με αναλογική, όπου θα αποφασίσει κυριαρχικά ο λαός για το δρόμο που πρέπει ν’ ακολουθήσει η Ελλάδα. Για μια δημοκρατική κυβέρνηση συνασπισμού, που θα φέρει ριζική μεταβολή στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Για το ψωμί, τη λευτεριά, την ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και την ειρήνη. Για την πλέρια εθνική ισοτιμία του σλαβομακεδόνικου λαού.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Νέος Κόσμος», αρ. 1/1954, σ.σ.31-40, εδώ, με ελάχιστες τροποποιήσεις στην ορθογραφία από parapoda.
Κι ενώ τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ στρέφουν την προσοχή στις «εξαγγελίες» Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, εμείς δεν θεωρούμε λήξαν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, γιατί, όπως και το «έθιμο» των πυρκαγιών, που δεν έχει να κάνει απλώς με «ανικανότητα», ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού και ένα Ραφάλ παραπάνω, σχετίζεται με το ευρύτερο ζήτημα της υπόστασης της χώρας.
Οι Φραπέδες και οι Χασάπηδες που γνωρίσαμε με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι διάλογοι μαφίας, οι Φεράρι και οι Μερσεντές, οι απειλές δολοφονίας προς έντιμους διοικητικούς υπαλλήλους, η οργάνωση του σκανδάλου από τον μηχανισμό του κυβερνητικού κόμματος με επιτελικό ρόλο υπουργών, ακόμα και η γνώση-έγκριση και κάλυψη του ίδιου του πρωθυπουργού σε σκάνδαλο, όπως και το κουκούλωμά του, δεν είναι πρωτόγνωρα φαινόμενα. Ωστόσο, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Γιατί, πάνω από όλα, αφορά και πλήττει έναν βασικό τομέα για την ανεξάρτητη υπόσταση κάθε χώρας, τον αγροκτηνοτροφικό τομέα, την παραγωγή και, συνεπώς, εγείρει το ζήτημα του τι χώρα θέλει ο καθένας μας.
Πρώτα από όλα, δεν έρχεται από το πουθενά το νέο σκάνδαλο στον συγκεκριμένο τομέα. Το ζήτημα είναι διαχρονικό. Ο αγροτοκτηνοτροφικός τομέας χτυπιέται δεκαετίες τώρα, ακριβώς με την ένταξη στην ΕΟΚ/ΕΕ, ακριβώς εξαιτίας της ΕΟΚ/ΕΕ, η οποία ξεπάστρεψε την αγροτική παραγωγή όπως και όλη την ντόπια παραγωγή, προς όφελος των μονοπωλίων των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών ή τρίτων χωρών, αναλόγως των προτεραιοτήτων του γαλλικού ή του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Και δεν πρέπει να παραξενευόμαστε για αυτό: Η ΕΟΚ/ΕΕ γεννήθηκε και ελέγχεται από ιμπεριαλιστές, έχει στόχο την ιμπεριαλιστική πρόσδεση καταρχάς χωρών όπως η Ελλάδα, μέσω ελέγχου και υποταγής του παραγωγικού μοντέλου τους, και, για την ενίσχυση του μεγάλου κεφαλαίου στις προσοδοφόρες επενδύσεις που αυτό αέναα αναζητά, δεν μπορεί παρά να προωθεί και το ξεκλήρισμα των μικρών αγροτοκτηνοτρόφων. Έτσι και η Ελλάδα: από την αρχή της ένταξης της στην ΕΟΚ/ΕΕ, υποχρεώθηκε να μειώσει την αγροτική παραγωγή, να εγκαταλείψει την εκβιομηχάνιση και, συνακόλουθα, να στραφεί στις υπηρεσίες και τον μεταπρατισμό.
Τα περίφημα κονδύλια που η ΕΟΚ/ΕΕ δίνει στην Ελλάδα είναι απλώς επιδότηση εξαγωγών των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Ήξερε, δηλαδή, ακριβώς η ΕΟΚ/ΕΕ, όταν χορηγούσε τα κονδύλια ότι, αφενός, αυτά θα μετατρέπονταν σε αγορές προϊόντων των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Αφετέρου, ελλείψει ντόπιας παραγωγής και δεδομένου του βαθέματος της εξάρτησης της χώρας από τον ιμπεριαλισμό, θα έπρεπε να προαχθεί το μη παραγωγικό μοντέλο οικονομίας, ο παρασιτισμός, εκεί ακριβώς όπου γεννάται η διαφθορά και η διασπάθιση άπειρου δημοσίου (δήθεν «ευρωπαϊκού») χρήματος. Το «κόλπο» ήταν απλό, για τη γεωργία: με τις διάφορες «Κοινές Αγροτικές Πολιτικές», σταδιακά άρχισε η αποσύνδεση των επιδοτήσεων από την παραγωγή, δηλαδή, άρχισε να μην επιδοτείται-κινητροδοτείται η παραγωγή, αλλά η κατοχή εκτάσεων γης. Πάνω σε αυτή τη βάση στηρίχτηκε, στην Ελλάδα, και στο πλαίσιο του καταμερισμού «εργασίας» που της επιφυλάχτηκε από τους ιμπεριαλιστές, η ίδρυση του ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων) και, αντίστοιχα, με βάση τέτοιους οργανισμούς στήθηκαν μηχανισμοί διαφθοράς από τους εκάστοτε κομματάρχες προς εξαγορά ψήφων και διαφθορά συνειδήσεων στον αγροτικό κόσμο, αλλά και γενικότερα.
Να γιατί, με τέτοιους ιμπεριαλιστικής προέλευσης μηχανισμούς σαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, χτίστηκε και ένα ολόκληρο κομματικό σύστημα. Για παράδειγμα, και χωρίς να συμψηφίζουμε, αφού σειρά ηγετικών και κατώτερων στελεχών της ΝΔ πρέπει να πάνε φυλακή, στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, την αρχή, δίνοντας το απαραίτητο νομικό «πάτημα», την έκανε υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, το καλοκαίρι του ’15, δηλαδή, στο κουτουρού. Και, μάλιστα, βασιλικότερος του βασιλέως, παραβίασε ως και κανονισμό της ΕΕ – η οποία προσέχει περισσότερο να τηρεί τα προσχήματα -, για να μπορεί να δηλώνει καθένας ό,τι είδους έκταση θέλει.
Γι’ αυτό και οι κλονισμοί από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το οποίο προστίθεται σε μια σειρά κυβερνητικών σκανδάλων, δεν είναι άσχετοι με τις προσπάθειες για αναδιαμόρφωση του κομματικού συστήματος: το επιβεβαιώνουν αυτό οι έμμεσες απειλές του άμεσα εμπλεκόμενου Βορίδη προς Μητσοτάκη και η υποχώρηση του τελευταίου, την ώρα που καταβάλλονται προσπάθειες να βγουν από τη ναφθαλίνη ως και πρώην πρωθυπουργοί για να υποστηλώσουν το υπό κατάρρευση κομματικό σύστημα.
Όμως, εδώ υπάρχει και κάτι άλλο: σαν να μην έφτανε τόση προπαγάνδα για τα κονδύλια που έδωσε η «καλή» ΕΟΚ/ΕΕ, τώρα, πρέπει να παραμυθιαζόμαστε και με τους «καλούς» ελεγκτικούς μηχανισμούς της ΕΕ που θα «διαλευκάνουν το σκάνδαλο». Σε αυτό έχει ιδιαίτερη ευθύνη και ο εναπομείναντας ΣΥΡΙΖΑ, ΝεΑρ κλπ., που κάνοντας παράλληλα και βρώμικη ιδεολογική φιλο-ΕΕ, δηλαδή φιλοϊμπεριαλιστική δουλειά, προσπαθούν να καλύψουν τη στρατηγική τους αδυναμία να εκφωνήσουν έναν ουσιαστικό αντιπολιτευτικό λόγο πίσω από την «αδέκαστη» Λάουρα Κοβέσι. Αν, όμως, έχει αποδειχτεί ότι η σωτηρία της ντόπιας παραγωγής και της γεωργίας κάθε άλλο παρά έρχεται από την ΕΕ, τότε, ακόμα περισσότερο δεν θα πρέπει να νομίζουμε ότι δικαιοσύνη για σκάνδαλα στη γεωργία θα έρθει από την ΕΕ, πόσο μάλλον από την ελληνική Δικαιοσύνη, ή από ένα φρεσκαρισμένο κομματικό σύστημα που απλώς καλλωπίζει καλύτερα, αντί να αμφισβητεί, το βάθεμα της εξάρτησης της χώρας από ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.
Τι μένει από όλα αυτά; Η ένταση της ερήμωσης της υπαίθρου, με το πλήγμα στους πραγματικούς-παραγωγικούς αγρότες, που έρχεται να δέσει και με την κυβερνητική συνενοχή στο ξεπάστρεμα της κτηνοτροφίας με το πρόσχημα της «ευλογιάς» και τη δραματική μείωση του αριθμού των κτηνοτρόφων, καθώς και με το σχέδιο για ευκολότερη και μαζική αλλαγή των χρήσεων γης προς όφελος μη παραγωγικών επενδύσεων, η οποία, χάρη και στις πυρκαγιές και άλλες «φυσικές» καταστροφές, επιτυγχάνεται.
Αφού, όμως, συμφέρον του βιοπαλαιστή αγρότη και κτηνοτρόφου είναι να μη χρειάζεται, για να επιβιώσει, να πρέπει να τα έχει καλά με τον εκάστοτε κυβερνητικό κομματάρχη ή αγροτοσυνδικαλιστή, να μην χρεώνεται με υπέρογκα δάνεια και να μην εξαρτάται από τις διαθέσεις κάθε καλοθελητή ή μεσάζοντα, αλλά, αντίθετα, να μπορεί να παράγει και να μπορεί να ζει από το προιόν του, η συνέχιση της ύπαρξης αγροτικής παραγωγής και η αξιοπρέπεια του αγρότη και του κτηνοτρόφου εξαρτάται από μία νέα οικονομία, μια παραγωγική οικονομία. Από αυτή εξαρτάται και η αξιοπρέπεια των εργαζόμενων της πόλης που δουλεύουν κυρίως σε μη παραγωγικές δουλειές 13ωρο για μισθούς που τελειώνουν στο δεκαήμερο, καθώς και η αξιοπρέπεια των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων που τα τσακίζει η ακρίβεια από τις εναρμονισμένες πρακτικές ιδίως των ξένων ολιγοπωλίων. Σε μια περίοδο, μάλιστα, που ο πρωτοφανής βαθμός εξάρτησης της χώρας από τον ιμπεριαλισμό την έχει οδηγήσει ως και στην πλέον ταπεινωτική συμμαχία με το γενοκτονικό σιωνιστικό καθεστώς, το νέο παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας που θα διασφαλίζει την αξιοπρέπεια όλων των παραπάνω, που αποτελούν – αυτοί και όχι οι Φραπέδες – τη χώρα, ταυτίζεται ακόμα περισσότερο με την αξιοπρέπεια της ίδιας της χώρας.
Δεν θα μπούμε σε λογικές να περιγράψουμε ακριβώς το αναγκαίο νέο παραγωγικό μοντέλο: οι αρχές, όμως, που πρέπει να το διέπουν είναι αυτές της ανεξαρτησίας και της μερικής αυτάρκειας, αν μη τι άλλο στην αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή. Προκειμένου, ωστόσο, όλα αυτά να μην παραμένουν ακαδημαϊκού τύπου προτάσεις, απαραίτητος είναι ένας πολιτικός φορέας που να αποσαφηνίζει σε όλους εκείνους που έχουν συμφέρον από μια τέτοια αλλαγή στη χώρα ότι μεταξύ τους δεν έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα. Να τους εμπνέει και να τους οργανώνει.
Είναι γεγονός ότι το κομμουνιστικό κίνημα στο 20ό αιώνα δεν καταπιάστηκε ιδιαίτερα με τη μελέτη και τη διαχείριση των μη ανταγωνιστικών αντιθέσεων. Αυτό οφειλόταν και στο γεγονός ότι στην πρώτη εμπειρία, τη σοβιετική, τα πράγματα ήταν κάπως πιο ξεκάθαρα, και χρειάστηκε να έρθει η κινεζική και, κυρίως, η επικράτηση του ρεβιζιονισμού, για να μελετηθούν κάπως, και πάντως όχι από όσους περιήλθαν υπό την επιρροή του σύγχρονου ρεβιζιονισμού ή του δογματορεβιζιονισμού. Όμως, η επικράτηση του «δογματικού» ρεβιζιονισμού ανέστειλε αυτή τη μελέτη και επέτρεψε να τα βλέπουμε (οι περισσότεροι) αποκλειστικά όλα άσπρο-μαύρο, κρύβοντας φυσικά τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι, με τον καπιταλισμό να μπαίνει από το παράθυρο, αν βέβαια είχε φύγει και ποτέ από μέσα μας πλήρως.
Όμως, δεν είναι μόνο η μελέτη και διαχείριση των μη ανταγωνιστικών αντιθέσεων το πρόβλημα. Είναι και το ότι, έτσι, δεν προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε καταστάσεις που μπορούν να προκύπτουν μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις, ακόμα και με βασικά ανταγωνιστικές δυνάμεις, δεν επιδιώκουμε καν ενεργά τέτοιες να προκύψουν. Αυτό, ωστόσο, σημαίνει αδιαφορία για πρόκληση ρήγματος στον αντίπαλο και ουδετεροποίησης δυνάμει ενδιάμεσων, αδυναμία συγκέντρωσης των πυρών σε ένα κάθε φορά σημείο, άρα και κεντρικής γραμμής στην «επίθεσή» μας. Σημαίνει χάρισμα εφεδρειών στον αντίπαλο. Γενικά, σημαίνει ότι δεν κάνουμε πόλεμο, άσχετα αν «ομνύουμε» σε αυτόν (και δη τον… ταξικό).
Ας πάμε σε κάτι που μας καίει σχεδόν όλους, για να μιλήσουμε συγκεκριμένα. Σε κάποιες πρωτοβουλίες ενοικιαστών που έχουν σχηματιστεί αποκλείονται ως και ενοικιαστές. Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι ξεχνάμε τα βασικά, ότι οι νόμοι της αγοράς είναι αμείλικτοι. Ωστόσο, στρουθοκαμηλισμοί έναντι των υπαρκτών νόμων της αγοράς δεν χωρούν, εκτός κι αν είμαστε χομπίστες, ώστε να λέμε ότι «εμείς κάτι κάνουμε (ενώ εσύ…)». Ή, στις πρωτοβουλίες, θα συμμετέχει και ο κυρ-Παντελής, ή δεν θα είναι αποτελεσματικές, δεν θα νικήσουμε. Απλά τα πράγματα. Και όχι μόνο ο κυρ-Παντελής, αλλά και ο μικρομαγαζάτορας.
Ευτυχώς, κήρυγμα επαναστατικότητας στο ζαχαριαδικό ΚΚΕ κανείς δεν μπορεί να κάνει. Οπότε το άρθρο αυτό από τον ραδιοφωνικό σταθμό Ελεύθερη Ελλάδα ίσως μας βοηθήσει να σκεφτούμε τα πράγματα και λίγο διαφορετικά.
***
Η ενότητα μικροϊδιοχτητών και ενοικιαστών
Ένας ιδιοχτήτης σπιτιού από την Αθήνα μάς έστειλε ένα μεγάλο γράμμα. Δε μπορούμε να το μεταδώσουμε ολόκληρο, αλλά δίνουμε την ουσία του. Ο ακροατής μας βρίσκει δύσκολη την πραγματοποίηση της ενότητας ενοικιαστών και μικροϊδιοχτητών, όπως υποδείχναμε σε σχόλιά μας τον περασμένο μήνα. Γράφει: «Μας παίρνει το κράτος 60% απ’ την αύξηση, αλλά κάτι μένει και για μας. Και εγώ μεν, όντας κομμουνιστής, καταλαβαίνω πως το κράτος της αμερικανοδουλείας θα βρει τρόπο να μου πάρει και αυτό το κάτι και πιο πολλά. Αλλά πώς θα πειστούν οι άλλοι ιδιοχτήτες να παλέψουν μαζί με τους ενοικιαστές, αφού κάτι παίρνουν απ’ την αύξηση;»
Αυτή είναι η απορία του ακροατή μας. Ώσπου να φτάσει το γράμμα του σε μας, ο Παπάγος ανάλαβε να του δώσει την απάντηση. Υποτιμώντας στο μισό τη δραχμή, ο Παπάγος παίρνει απ’ τους ιδιοχτήτες όχι μόνο αυτό το «κάτι», αλλά και ένα μέρος απ’ το νοίκι που έπαιρναν πριν. Ας πάρουμε τον μικροϊδιοχτήτη ενός σπιτιού που ενοικιαστής τους είναι ένας γιατρός. Ας πούμε πως προπολεμικά το νοίκι ήταν 2.000 δρχ. Πριν την τελευταία αύξηση, το νοίκι ήταν 200.000, που, απ’ αυτές, κάπου 70.000 πήγαιναν για φόρους και οι υπόλοιπες κάπου 130.000 μέναν στον ιδιοχτήτη. Με την τελευταία αύξηση, ο ενοικιαστής θα πληρώνει 400.000. Απ’ αυτές, κάπου 260.000 θα πηγαίνουν για φόρους και ο ιδιοχτήτης θα παίρνει 140.000 δρχ, δηλ. 10.000 παραπάνω απ’ ό,τι έπαιρνε πριν απ’ την αύξηση. Όμως, οι 140 αυτές χιλιάδες αξίζουν σήμερα, με την υποτίμηση της δραχμής, μόνο 70.000, δηλαδή, και ο ενοικιαστής και ο ιδιοχτήτης βρίσκονται μετά την αύξηση ζημιωμένοι. Ώστε η υποτίμηση της δραχμής, που είναι στενά συνδεμένη με τα άλλα εξοντωτικά μέτρα της αμερικανοκρατίας, έδειξε χωρίς περιστροφές πως οι μικροϊδιοχτήτες είχαν και έχουν συμφέρον να αγωνιστούν μαζί με τους ενοικιαστές ενάντια στις αυξήσεις, ενάντια στις πολεμικές εισφορές, ενάντια στην υποτίμηση της δραχμής, ενάντια στην ακρίβεια. Μόνο οι ξένοι και ντόπιοι εκμεταλλευτές έχουν συμφέρο να καλλιεργούν τη διάσπαση ανάμεσα στους μικροϊδιοχτήτες και τους ενοικιαστές – όπως και γενικά ανάμεσα στα διάφορα λαϊκά στρώματα – για να μπορούν να ξεζουμίζουν και τους δυο.
Εκείνο που ενώνει ενοικιαστές και μικροϊδιοχτήτες δεν είναι η πάλη ενάντια στην αύξηση ενοικίων γενικά και αφηρημένα, γιατί έτσι γενικά και αφηρημένα δε γίνεται η αύξηση. Εκείνο που τους ενώνει είναι η πάλη ενάντια στις συγκεκριμένες αυξήσεις, που είναι αυξήσεις φορομπηχτικές, που είναι ένα μέρος από ολόκληρο αντιλαϊκό, εξοντωτικό σχέδιο, που επιβάλλονται, όχι για να ωφεληθούν έστω και μερικά οι μικροϊδιοχτήτες, αλλά για να εισπράξει το αμερικανόδουλο κράτος πιο πολλά και να εντείνει τις πολεμικές προετοιμασίες. Έτσι πρέπει να δουν το ζήτημα οι μικροϊδιοχτήτες και να απαλλαγούν από την επιρροή συνθημάτων και αντιλήψεων που διασπούν τον κοινό τους αγώνα.
Η ζωή θα δείξει ποιες μορφές μπορούν να χρησιμοποιήσουν ενοικιαστές και μικροϊδιοχτήτες για να επιβάλουν τα κοινά τους αιτήματα. Θα μπορούσαμε να υπενθυμίσουμε μερικές.
Μέσα στις επαγγελματικές τους οργανώσεις, μαζί με τα άλλα αιτήματα του κλάδου, πρέπει να βάνουν, ενοικιαστές και ιδιοχτήτες, και τα κοινά τους αιτήματα. Οι επαγγελματίες ή βιοτέχνες στο σωματείο τους, οι εργάτες ή υπάλληλοι στο συνδικάτο τους, οι επιστήμονες στο σύλλογό τους, πρέπει, με την πρωτοβουλία των ενοικιαστών μελών τους, να κινητοποιήσουν τις οργανώσεις τους, πείθοντας και τα μέλη τους που είναι μικροϊδιοχτήτες, για να ακυρωθούν οι φορομπηχτικές αυξήσεις, να ελαττωθεί η μεγάλη φορολογία των ενοικίων για τους μικροϊδιοχτήτες και να ανατραπούν όλα τα αντιλαϊκά εξοντωτικά μέτρα που πήρε τελευταία η αμερικανοκρατία. Ακόμα: Υπάρχουν σωματεία ιδιοχτητών που επικεφαλής τους είναι συνήθως μερικοί μεγαλοϊδιοχτήτες που παριστάνουν πως εκπροσωπούν τη θέληση όλων των ιδιοχτητών και καλλιεργούν συστηματικά την αντίθεση προς τους ενοικιαστές. Οι μικροϊδιοχτήτες, με τη βοήθεια των πιο κατατοπισμένων συναδέλφων τους, πρέπει να ξεχωρίσουν τις ευθύνες τους από αυτούς που καπηλεύονται τη δυστυχία τους. μπορεί και πρέπει, από σωματεία ιδιοχτητών, με πρωτοβουλία των μικροϊδιοχτητών μελών τους, να ακουστεί η σωστή άποψη πως οι μικροϊδιοχτήτες δε θέλουν τέτοιες φορομπηχτικές αυξήσεις, ζητάν ελάφρωμα της βαριάς φορολογίας των ενοικίων και δέχονται να παλέψουν μαζί με τους ενοικιαστές ενάντια σ’ αυτές τις αυξήσεις και σ’ όλα τα άλλα μέτρα που ρημάζουν τον εργαζόμενο λαό και μαζί τους και τους ενοικιαστές και τους μικροϊδιοχτήτες. Μια τέτοια ενέργεια θα έχει μεγάλο αντίχτυπο μέσα στους ενοικιαστές και στους μικροϊδιοχτήτες και θα βοηθήσει πολύ στην πραγματοποίηση της ενότητάς τους. Θα πρέπει, ακόμα, οι ίδιοι οι ενοικιαστές να καλούν, μέσω του επαγγελματικού τους σωματείου, κοινές συσκέψεις ενοικιαστών και μικροϊδιοχτητών, όπου να συζητηθεί η κοινή πάλη ενάντια στα μέτρα του Μαρκεζίνη.
Για όλα τα εργαζόμενα στρώματα υπάρχει στυγνό το πρόβλημα της ζωής. Η αύξηση στα ενοίκια είναι ένα από τα εξοντωτικά μέτρα που πήρε τελευταία η αμερικανοκρατία. Είναι φυσικό να μπαίνει και αυτό το ζήτημα μέσα στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Και είναι δυνατό και απαραίτητο να κατορθωθεί και στο ζήτημα αυτό η ενότητα ενοικιαστών και μικροϊδιοχτητών. Αρκεί να παραμεριστούν παλιές συνήθειες αντίθεσης ανάμεσά τους, αντίθεσης που τη σάρωσε στη ζωή ο αμερικάνικος οδοστρωτήρας, μα που παραμένει καμιά φορά στα μυαλά μερικών.
Βλ. επίσης: To Airbnb & το διάταγμα για την εθνικοποίηση κατοικιών των μεγαλοαστών στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ρουμανίας (19/04/1950)
Το 1953, ενώ μεταξύ μοναρχοφασιστικής Ελλάδας-τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας και Τουρκίας «ψηνόταν» το «αμυντικό» συμφωνο, σε πλήρη αντιστοιχία, οι τιτοϊκοί χαμήλωναν τους τόνους έναντι της μεταχείρισης της (σλαβο-)Μακεδόνικης μειονότητας στην Ελλάδα. Όχι γιατί ενδιαφερόταν για την αποκατάσταση των σχέσεων με το ελληνικό κράτος γενικώς, αλλά γιατί ο στόχος ήταν κοινός: οι Λαϊκές Δημοκρατίες και εν προκειμένω η Αλβανία, σε τμήμα των συνόρων με την οποία υπήρχαν μειονοτικοί. Κατά τα λοιπά, οι ορέξεις Τίτο παρέμεναν. Έτσι, το πρώτο μέτρο που συμφώνησαν μοναρχοφασίστες και Τίτο ήταν η πλήρης εκτόπιση της μειονότητας από τις περιοχές εκείνες. Είναι προφανές ότι η λαϊκή κινητοποίηση απέτρεψε ένα τέτοιο ακραίο μέτρο. Έτσι, στη συνέχεια ήρθε ο νόμος περί «επανεποικισμού», με τον οποίο εγκαταστάθηκαν πρωτίστως βλαχοηπειρώτες σε χωριά κυρίως των Πρεσπών. Πάντως, ο νόμος, πάλι με λαϊκή κινητοποίηση σχετικά αμβλύνθηκε, όσον αφορά την εφαρμογή του, ιδίως αφού και το ίδιο το σύμφωνο ξεπεράστηκε ιστορικά, με την έλευση του Χρουσιώφ στην εξουσία στην ΕΣΣΔ.
Το παρακάτω άρθρο αναδεικνύει την ανάγκη για απόλυτη ενότητα μεταξύ Ελλήνων και (σλαβο-)Μακεδόνων της Ελλάδας, καθώς τα προβλήματα των μεν είναι και των δε και κοινή έχουν την αιτία.
Το άρθρο που εκφωνήθηκε στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Ελεύθερη Ελλάδα τον Απρίλη-Μάη 1953, γράφτηκε από τον Μάκη (Τάκη) Γουσόπουλο, στέλεχος της «Ήλιντεν» και για το οποίο αρκετή σπέκουλα έκαναν οι πραξικοπηματίες της «6ης Ολομέλειας» το 1956 σε βάρος του Νίκου Ζαχαριάδη. Οι «σκληροί» (στην πράξη, οι περισσότεροι δηλωσίες) κατηγορούσαν τον Ζαχαριάδη ότι αξιοποίησε τον Γουσόπουλο ως «διπλό πράκτορα» επειδή αυτός είχε λυγίσει όταν πιάστηκε στην Ελλάδα και δέχτηκε να πάει στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ στο Βουκουρέστι για δουλειά της ασφάλειας, αλλά είπε την αλήθεια και του ανατέθηκε ξανά δουλειά, και μάλιστα αποπροσανατολίζοντας την Ασφάλεια.
***
Η πατριωτική ενότητα και πάλη του ελληνικού και του σλαβομακεδόνικου λαού ενάντια στα εξοντωτικά μέτρα της αμερικανοκρατίας (21/4/1953)
Η αμερικανοκρατία στην Ελλάδα με ιδιαίτερη λύσσα επιτίθεται ενάντια στον ειρηνόφιλο-δημοκρατικό σλαβομακεδόνικο λαο. Γι’ αυτό έχει ετοιμάσει ολόκληρο σχέδιο που ο Παπάγος, με την συμπαράσταση του Πλαστήρα, το βάζει σε πραχτική εφαρμογή. Το σχέδιο αυτό σημαίνει εξόντωση με κάθε μέσο του σλαβομακεδόνικου λαού. Γι’ αυτό διόρισε ο Παπάγος ειδικό επίτροπο βόρειας Ελλάδας.
Σκίτσο στην εφημερίδα «Δημοκράτης», Καθημερινή Εφημερίδα των Προσφύγων απ’ την Ελλάδα στην ΛΔ της Πολωνίας, φ. 2/8/1952, αρ. φ. 655, σ.4. Το σύνθημα στον τοίχο γράφει Ζήτω η Ήλιντεν. Ειρήνη Ελευθερία και σχόλιο «Η νέα μας οργάνωση [εννοεί την Ήλιντεν, που ιδρύθηκε τον Απρίλη του 1952] αρχίζει τη δουλειά της».
Σε σύσκεψη στο 3ο σώμα στρατού στη Θεσσαλονίκη αποφασίστηκε το ξερίζωμα των σλαβομακεδόνων απ’ τα χωριά τους και η μεταφορά τους στα νότια της Ελλάδας.
Με κάθε φασιστικό μέτρο, τα παπαγικά όργανα εφαρμόζουν το παπαγικό σχέδιο εξόντωσης των σλαβομακεδόνων. Τους ξεθεώνουν στην υποχρεωτική προσωπική εργασία στα οχυρωματικά έργα, εισπράττουν διπλά-τριπλά τους φόρους, τα πρόστιμα, τα δοσίματα και με κάθε τρόπο ληστεύουν τον σλαβομακεδόνικο πληθυσμό. Με ψευτιές, προβοκάτσειες μέχρι τη σκηνοθετημένη κατασκοπία, τους οδηγούν σε ατέλειωτη φυλάκιση και στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Τόσο άσχημη είναι η κατάσταση των σλαβομακεδόνων, που στο χωριό Μελά της Καστοριάς ο μισός πληθυσμός είναι άρρωστος και σημειώνονται θάνατοι.
Ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει ο σλαβομακεδόνικος λαός απ’ τα εξοντωτικά μέτρα της αμερικανοκρατίας και των προσκυνημένων της παπαγοπλαστηρικών και τιτικών είναι η κοινή πάλη των σλαβομακεδόνων μαζί, σε αδιάσπαστη μαχητική ενότητα, με τον ελληνικό λαό.
Αρχίζοντας απ’ την κοινή πάλη για τα καθημερινά ζητήματα, για ψωμί, δουλειά, φορολογική ελάφρυνση, αποκατάσταση του νοικοκυριού, αμνηστία κλπ., να ανεβάζουμε την πάλη για την υπεράσπιση των απαραβίαστων δικαιωμάτων που έχουν οι σλαβομακεδόνες να μένουν στα χωριά τους, να μιλούν λεύτερα τη γλώσσα τους. Θα πρέπει να εξηγήσουμε στον κάθε πατριώτη ότι τα άγρια μέτρα κατά των σλαβομακεδόνων είναι πολεμικά μέτρα, ότι στις παραμεθόριες περιοχές, στα χωριά των σλαβομακεδόνων που θέλουν να τους ξεσπιτώσουν θα φέρουν αλβανούς μπαλίστες και φυγάδες βούλγαρους φασίστες με σκοπό να οργανώνουν πολεμικές προβοκάτσιες σε βάρος των ΛΔ Βουλγαρίας-Αλβανίας για να εξυπηρετούν τα πολεμικά τους σχέδια. Ότι η πάλη ενάντια στα μέτρα αυτά, η πάλη κατά της εξόντωσης των σλαβομακεδόνων είναι πάλη κατά του πολέμου, πάλη κατά του ιμπεριαλισμού.
Έλληνες και σλαβομακεδόνες ξέρουν ότι τίποτε δεν τους χωρίζει κι ότι, αντίθετα, τους ενώνει πιο πολύ από κάθε άλλη φορά ο κοινός πόθος, η ζωτική επιταγή να απαλλαγούν απ’ τη θανατερή αμερικάνικη σκλαβιά και την αμερικανοδουλία.
Η διαίρεση και ο σοβινισμός που καλλιεργούν οι παπαγοπλαστήρηδες σκοπό έχει να αποσπά την προσοχή του λαού απ’ την άγρια εκμετάλλευση που του επιβάλλουν με τις πολεμικές προετοιμασίες, απ’ τα στρατευμένα παιδιά του που σκοτώνονται στην Κορέα, απ’ τα εγκλήματα σε βάρος χιλιάδων αγωνιστών που εξοντώνουν στα κάτεργα της αμερικανοκρατίας. Οι σλαβομακεδόνες ξέρουν ότι ο δημοκρατικός λαός της Ελλάδας, μ’ επικεφαλής το ΚΚΕ, τους αναγνωρίζει το δικαίωμα της ισοτιμίας και από πολλά χρόνια πάλεψε και παλεύει γι’ αυτήν, δίνοντας πολλές θυσίες. Η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (Οχτώβρης 1949) λέει: «Το κόμμα πρέπει να φυλάξει και να δυναμώσει παραπέρα τους δεσμούς ανάμεσα στον ελληνικό και τον σλαβομακεδόνικο λαό που σφυρηλατήθηκαν μέσα στον σκληρό κοινό αγώνα. Η πάλη ενάντια στην καταπίεση των σλαβομακεδόνων, η πάλη για την ισοτιμία τους, αναγνώριση του δικαιώματος να ζουν ελεύθεροι και αφέντες στην πατρική τους γη, δένει τους μακεδόνες και τους έλληνες και εμποδίζει τα καταχτητικά σχέδια του Τίτο εναντίον της ελληνικής Μακεδονίας».
Οι κομμουνιστές, έλληνες και σλαβομακεδόνες, οι πατριώτες, οι λαϊκοί αγωνιστές, πρέπει να πρωτοστατήσουν για να σταματήσουν οι διωγμοί των σλαβομακεδόνων, να ματαιωθούν τα εξοντωτικά σχέδια των παπαγοπλαστήρηδων.
Με υπομνήματα και παρουσιάσεις στις αρχές, επάρχους, νομάρχες, ειρηνοδίκες, προέδρους πρωτοδικών, εισαγγελείς, διοικητές χωροφυλακής και στρατιωτικών μονάδων, τους μητροπολίτες, τους βουλευτές, την βουλή, την κυβέρνηση, τις μεγάλες δυνάμεις, τον ΟΕΕ, την ειδική επιτροπή για τα δικαιώματα του ανθρώπου, θα πρέπει να ζητούν ν’ ακυρωθεί το μέτρο του ξεσπιτώματος. Να οργανώσουμε μαζικές κάθοδες στα επαρχιακά και νομαρχιακά κέντρα. Έλληνες και Σλαβομακεδόνες μαζί, ενωμένοι, να ματαιώσουμε το ξερίζωμα αυτό. Ούτε ένας σλαβομακεδόνας να μην κινηθεί απ’ τα πατρικά του χώματα. Να ξεσηκώσουν ένα μαζικό κίνημα, απαιτώντας να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα του σλαβομακεδόνικου λαού πάνω στη ζωή, πάνω στην ισότιμη μεταχείρισή τους.
Τα παπαγικά σχέδια πείνας, πολέμου και αφανισμού μπορούν να τα χαλάσουν έλληνες και σλαβομακεδόνες, με την κοινή τους πάλη για την επιβίωση, την ειρήνη, την κατοχύρωση της δημοκρατικής νομιμότητας και την εθνική λευτεριά στο πατριωτικό μέτωπο.
Η πατριωτική ενότητα πάλης του λαού της Καστοριάς, ελλήνων και σλαβομακεδόνων ενάντια στην αμερικανοκρατία δείχνει το δρόμο της νίκης.
Η Εβδομάδα Μνήμης των Μαρτύρων (28/7-3/8), γιορτάστηκε και φέτος με μεγάλη επιτυχία από τους αυτόχθονες κατοίκους στη Μπαστάρ. Μέσα στο δάσος, ανεγέρθηκε ένα μνήμα στη μνήμη των 28 μαρτύρων του Γκούντεκοτ, μεταξύ των οποίων και του γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΙ (Μαοϊκού), που δολοφονήθηκε φέτος, καθώς και στη μνήμη χιλιάδων μαρτύρων.
Πολλοί άνθρωποι, καθώς και οι ακτιβιστές του πολιτιστικού «τάγματος» του ΚΚΙ (Μαοϊκού) Chetna Natya Manch συμμετείχαν στην εκδήλωση μνήμης, παρά τους αντικειμενικούς περιορισμούς που τίθενται για λόγους ασφαλείας και την ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται το επαναστατικό κίνημα από στρατιωτικής άποψης.
Ενόψει της έκδοσης σε λίγους μήνες της «Ιστορίας του (σ.-)μακεδόνικου εθνικού επαναστατικού κινήματος» (εκδ. Οικοδόμηση) του κιλκισιώτη αγωνιστή Ντίνο Κιόσεφ, η οποία δημοσιευόταν σε συνέχειες στον Τύπο των πολιτικών προσφύγων από την Ελλάδα μεταξύ 1954-1956, και ανήμερα της εθνικής επετείου των γειτόνων μας για την Εξέγερση του Ήλιντεν, δημοσιεύεται παρακάτω απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Γκιόργκι Ποπχρήστοφ, καθοδηγητή της περιοχής Φλώρινας τον καιρό της Εξέγερσης του Ήλιντεν.
Η 1η Αυγούστου 1973 είναι η ημέρα που οι ρώσοι ιμπεριαλιστές ισχυρίζονται ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης, κρατούμενος από αυτούς, πέθανε (αρχικά, «από καρδιακό»). Δεν το αναφέρουμε αυτό σε μια ανακοίνωση «επετειακή». Βέβαια, κοντά στην 1η Αυγούστου είναι και η επέτειος της Μεταπολίτευσης. Οπότε, με αφορμή αυτή, μπορεί κανείς να αναλογιστεί ότι η Μεταπολίτευση, το μόνο που δεν περιλάμβανε ήταν ένα επαναστατικό μαζικό κόμμα, όπως ήταν το ζαχαριαδικό ΚΚΕ· ένα κόμμα που δεν ήταν γενικώς και αορίστως «υπέρ της επανάστασης» – τέτοια κόμματα είχαμε και έχουμε πολλά –, αλλά που, συγκεκριμένα, με πλατιές πολιτικές συμμαχίες, προκαλούσε ρήγματα στον αντίπαλο, τον έθετε σε θανάσιμο κίνδυνο και γι’ αυτό ήταν πράγματι επαναστατικό και πρωτοπόρο.
H 1η Αυγούστου, λοιπόν, καλεί σε πολιτικό αναστοχασμό· να μελετήσουμε τις αιτίες για τις οποίες δεν υπάρχει τέτοιο κόμμα και ούτε καν δημόσια συζήτηση για αυτό το θέμα. Στην απουσία αυτής της συζήτησης, καταφανώς για να μένουν τα πράγματα ως έχουν, συμβάλλει και η παρουσίασή της υπόθεσης θανάτου του Ζαχαριάδη ως ενός προσωπικού ζητήματος του παρελθόντος, άρα απολίτικου και φυσικά ασύνδετου με τη Μεταπολίτευση.
Το ζήτημα, όμως, δεν έχει να κάνει απλώς με μια δολοφονία ενός πολιτικού από έναν ιμπεριαλισμό: Έχει να κάνει με το ότι ένας ιμπεριαλισμός (ρωσικός), για μια ολόκληρη εποχή (μεταπολίτευση), λειτουργεί – αρχικά, και με άγνωστα ανταλλάγματα – υπέρ άλλων (δυτικών), αφενός, απαλλάσσοντάς τους από ένα επαναστατικό κόμμα, αφετέρου, αφήνοντας χώρο να προωθηθούν ή και ευθέως προωθώντας πολιτικά και ιδεολογικά «υποκατάστατα», στα οποία λείπουν, ωστόσο, κρίσιμες πτυχές, όπως π.χ. τα πλατιά πολιτικά μέτωπα που αυτό το κόμμα έκανε. Την πρώτη περίοδο αυτής της εποχής, βέβαια, από κάποια πολιτικά «υποκατάστατα» έγιναν και τέτοια μέτωπα, όμως, μέχρι ένα βαθμό, όσον αφορά το εύρος και την ποιότητά τους: αυτόν του να μπορεί να θεωρείται ακόμα και η έννοια των πολιτικών μετώπων εκφυλισμένη, στη συνείδηση των επαναστατών.
Το γεγονός ότι οι ίδιοι οι ιμπεριαλιστές δεσμοφύλακες του Ζαχαριάδη άλλαξαν την εκδοχή θανάτου του το μεταβατικό 1990 (όπου πολλά άλλαζαν στις συνειδήσεις και δυνάμει στο μεταπολιτευτικό κομματικό σύστημα) και, έκτοτε, μας τροφοδοτούν κάθε τόσο με «στοιχεία» που την «τεκμηριώνουν», αποδεικνύει την ύπαρξη μεθόδευσης και επιχείρησης αποπροσανατολισμού. Αυτές, μάλιστα, αφορούν συγκεκριμένα τη μελέτη των συνθηκών που οδήγησαν στο θάνατο του Ζαχαριάδη. Όχι τυχαία: γιατί ακριβώς από εκεί μπορεί να αρχίσει να «ξηλώνεται το πουλόβερ» και να δει ένας (δυνάμει) αγωνιστής το πραγματικό μεταπολιτευτικό πλαίσιο στο οποίο καλείται να δρα.
Μόνο φέτος, πέρα από ένα ρωσικό ημιεπίσημο ντοκιμαντέρ-ταινία τον Μάρτη, είχαμε πρόσφατα και μια ακόμα (η 4η τουλάχιστον) «συλλογή ντοκουμέντων» από τα αρχεία των δεσμοφυλάκων του Ζαχαριάδη.
Καταρχάς, ο ιμπεριαλισμός δεν αποκαλύπτεται τόσο με ντοκουμέντα, πόσο μάλλον με παρουσιάσεις «προσωπικών τραγωδιών», όσο με πολιτική σκέψη, τεκμηριωμένη μεν, ανεπηρέαστη δε από συναισθηματισμούς, τους οποίους ο ρωσικός ιμπεριαλισμός καλλιεργεί και αξιοποιεί περισσότερο από κάθε άλλον.
Δεύτερον, ας αναλογιστούμε το αυτονόητο: Πρόκειται για «ντοκουμέντα» (στα χέρια) του αντιπάλου του Ζαχαριάδη· ενός ιμπεριαλισμού που ο ίδιος έχει ομολογήσει ότι παραποιούσε ντοκουμέντα και έλεγε ψέματα για την εκδοχή θανάτου του Ζαχαριάδη και – το κυριότερο – εξακολουθεί να έχει συμφέρον να λέει ψέματα για αυτή· «ντοκουμέντα» στα οποία καταγράφονται π.χ. «τι είπε» σε αντιπάλους που τον «επισκέπτονταν» στην εξορία ή πώς τους φάνηκε η «ψυχική κατάστασή» του (π.χ. ραπόρτο 5 μέρες πριν «αυτοκτονήσει») και «επιστολές του» που ήδη τότε καταγγέλλονταν από τους ζαχαριαδικούς ως παραποιημένες ή εντελώς πλαστές (και ο ίδιος ο Ζαχαριάδης κατήγγειλλε «παράσιτα» σε αυτές).
Έπειτα, η φετινή συλλογή, πάλι έχει μεμονωμένα έγγραφα και μένουν κάποια αδημοσίευτα, οπότε το σίριαλ ίσως έχει συνέχεια. Για να βγάλει, λοιπόν, κανείς άκρη με τα ως τώρα δημοσιευμένα έγγραφα, δεν απομένει παρά να τα βάλει, καταρχάς, σε χρονολογική σειρά (σε τρεις συλλογές δεν γίνεται ούτε αυτό). Τότε, ακόμα και μόνο με αυτά, ακόμα κι αν σταθεί σε μία μόνο συλλογή[i], θα δει έναν Ζαχαριάδη «σχιζοφρενή», που, τη μια μέρα (15/1/1968), κατηγορεί ελλαδίτες αντιρεβιζιονιστές ότι θέλουν να φτιάξουν άλλο κόμμα από το «τιμημένο», και, 20 μέρες μετά (6/2/1968), προτείνει ο ίδιος νέο πολιτικό φορέα.
Αν, μάλιστα, βάλει σε μια σειρά τα έγγραφα από όλες τις συλλογές, θα δει π.χ. το εξής: Ενώ ο Ζαχαριάδης φέρεται να γράφει κι άλλη αντιμαοϊκή, φιλική προς τους διώκτες του «επιστολή» (1/5/1968)[ii], υπάρχει άλλο ντοκουμέντο (20/5/1968), σε άλλο βιβλίο[iii], στο οποίο οι διώκτες του Ζαχαριάδη, για να τον… ευχαριστήσουν προφανώς για αυτή την «επιστολή», για πρώτη φορά τον απειλούν ότι, λόγω της συνεχιζόμενης εχθρικής προς αυτούς πολιτικής του δράσης, θα έχει την ευθύνη για ό,τι του συμβεί. Ένα από τα δύο, φυσικά, ισχύει. Και, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Ζαχαριάδης, σύμφωνα με άλλα ντοκουμέντα[iv], απειλούταν τουλάχιστον ως και το 1972, επειδή συνέχιζε την εχθρική προς τους διώκτες του δράση, τότε, καταλαβαίνει ότι αυτή που δεν ισχύει είναι η φιλική προς αυτούς «επιστολή». Πόσο μάλλον όταν, την ίδια μέρα της συγγραφής της «από τον Ζαχαριάδη» (1/5/1968), αυτός άρχιζε νέα απεργία πείνας…
Όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Τα ντοκουμέντα αποσπώνται από το χρονικό πλαίσιο της δημοσίευσής τους. Έτσι, π.χ. η δεύτερη αντιμαοϊκή «επιστολή» Ζαχαριάδη φέρει ημερομηνία 23/5/1967: δηλαδή, 6 μέρες μετά τη 2η απεργία πείνας που έκανε και λίγο μετά το πραξικόπημα της 21/4/1967, και ενώ οι έλληνες διώκτες του διασπώνταν. Ένας πολιτικός με 45ετή εμπειρία όπως ο Ζαχαριάδης ήξερε ότι δεν θα κέρδιζε κάτι ούτε ο λαός ούτε ο ίδιος αν διασπούσε τους οπαδούς του εκείνη τη στιγμή ή, ακόμα χειρότερα, μόλις δύο εβδομάδες αφότου φέρεται να προτείνει ο ίδιος νέο φορέα (6/2/1968), με άλλη μια αντιμαοϊκή «επιστολή» (20/2/1968), και μάλιστα 5 μόλις μέρες μετά τη διάσπαση των ελλήνων διωκτών του σε «ΚΚΕ» και «ΚΚΕ εσωτερικού» στη «12η ολομέλειά» τους (5-15/2/1968).
Τι το καινούργιο, έχει, όμως, η νέα «συλλογή ντοκουμέντων»; Βασικά, τίποτα. Έχουν ήδη δημοσιευτεί σε βιβλίο στη Ρωσία το 2017[v], κάποια δε και σε άλλες συλλογές, ενώ δεν αναδημοσιεύτηκαν ξανά όλες οι παραποιημένες «επιστολές», άλλες, που έχουν δημοσιευτεί, ισχυρίζονται οι επιμελητές ότι δεν βρέθηκαν κ.ο.κ.. Δεν θα ασχοληθούμε με τον επιμελητή της φετινής συλλογής (μεταξύ άλλων, επισκέπτη καθηγητή σε πανεπιστήμιο του ρωσικού ιμπεριαλισμού) Παπαδάτο. Σημειώνουμε, μόνο, πρώτον, τη σπουδή των ρώσων επιμελητών να γράψουν δις ότι «το αποχαρακτηρισμένο και για πρώτη φορά δημοσιευόμενο στη συλλογή (σ.σ.: έχει ξαναδημοσιευτεί, το μισό, παρουσιαζόμενο ως πλήρες και με μία, αντί για 5 υπογραφές[vi]) μη παραποιημένο πρωτόκολλο για την πραγματική αιτία θανάτου του Ν. Ζαχαριάδη που συντάχθηκε από το αστυνομικό τμήμα του Σουργκούτ δεν αφήνει την παραμικρή πιθανότητα για περαιτέρω παραποίηση της ιστορικής αλήθειας» (οι λέξεις «μη παραποιημένο» απαλείφονται στην αγγλική μετάφραση που υπάρχει στην ίδια σελίδα) και, σε άλλο σημείο του βιβλίου, ότι «δεν αφήνει την παραμικρή πιθανότητα για περαιτέρω υπόνοιες γύρω από το θάνατο του Ν. Ζαχαριάδη και για παραποίηση της ιστορικής αλήθειας (…) μπαίνει οριστική τελεία σε ένα επώδυνο ζήτημα τόσο για τους οπαδούς, όσο και για τους αντιπάλους του…». Και, δεύτερον, ότι οι ρώσοι ιμπεριαλιστές έχουν αναφέρει και ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο στον φάκελο Ζαχαριάδη και ότι δεν έχουν δημοσιευτεί όλα τα ντοκουμέντα που τον αφορούν. Άρα, πέρα από το ότι λένε και ξαναλένε ψέματα, υπάρχει κάποιος σκοπός για τη δημοσίευση συγκεκριμένων «ντοκουμέντων» κάθε φορά. Ενδεικτικά, οι συλλογές με την «αποχαιρετιστήρια επιστολή» του Ζαχαριάδη και τη «μαρτυρία γείτονα» (στελέχους των διωκτών του) που τον είδε «με ανάκατα μαλλιά» και σε παράκρουση 5 μέρες πριν «αυτοκτονήσει», που «τεκμηρίωναν», δηλαδή, τη νέα εκδοχή θανάτου του, κυκλοφόρησαν λίγο αφότου είχε δημοσιευτεί σε επαρχιακή εφημερίδα της Σιβηρίας η «μαρτυρία» αντισυνταγματάρχη της KGB ότι ο Ζαχαριάδης, τελικά, δεν πέθανε από καρδιά, αλλά «κρεμάστηκε» (προσθέτουμε εμείς το πολιτικό πλαίσιο: εν μέσω απειλών επί 5 χρόνια από τους δεσμοφύλακές του και διαπραγματεύσεων ρώσων-δυτικών ιμπεριαλιστών και ελλήνων οπαδών τους για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα στην οποία ο Ζαχαριάδης «δεν χωρούσε», πόσο μάλλον αφού οι επαναστάτες-ζαχαριαδικοί αποτελούσαν τον πολυπληθέστερο ελληνικό πολιτικό φορέα).
Ο Παπαδάτος κάνει πως εντάσσει τα «ντοκουμέντα» (τη σημασία των οποίων σχεδόν απολυτοποιεί) σε ένα ιστορικό πλαίσιο. Αυτό, όμως είναι τόσο γενικό που θυμίζει τον απολογισμό 27ετίας του ΟΠΕΚΕΠΕ που κάνει ο Μητσοτάκης. Έτσι, δεν μπορεί να κρίνει κανείς με βάση το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο.
Ένα παράδειγμα. Ξαναμεταφράζει την πρώτη αντικινεζική «επιστολή Ζαχαριάδη» (25/8/1963). Τι δεν αναδεικνύει ο χ διακινητής της Παπαδάτος; Ότι απόσπασμα της αντικινεζικής «επιστολής» είχε ήδη δημοσιευτεί, σε ομιλία του Ζήση Ζωγράφου, τον Σεπτέμβρη του 1964 και ακολούθως στα ελεγχόμενα από την κλίκα του ΜΜΕ. Πότε, δηλαδή; Όταν ακριβώς ιδρυόταν το πρώτο συντονιστικό των ελλήνων επαναστατών από όλες τις χώρες της πολιτικής προσφυγιάς, η προσωρινή Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (μαρξιστών-λενινιστών), και όταν ιδρύονταν ανά τον κόσμο μ-λ κόμματα, μια ενθαρρυντική για τους έλληνες κομμουνιστές εξέλιξη. Και τι αποκαλύπτει ο ίδιος ο Ζωγράφος στην ομιλία του; Ότι αυτή την «επιστολή» την έδειχναν στους ζαχαριαδικούς και πριν τη δημοσίευσή της. Πώς τη βρήκε ο Ζωγράφος αυτή την «επιστολή»; Από το «ΚΚΣΕ». Υπάρχει, άλλωστε, ντοκουμέντο που αποκαλύπτει ότι το «ΚΚΣΕ» έδινε οδηγία στους Ζωγράφους (και την KGB) «να ενημερώνουν» τους ζαχαριαδικούς για «θέσεις» του εξόριστου Ζαχαριάδη. Και τι ακριβώς επικρίνει στους κινέζους στην «επιστολή του» ο Ζαχαριάδης; Ό,τι ακριβώς εκθείαζε ως πηγή έμπνευσης σε βιβλίο του όταν ήταν ελεύθερος: την περικύκλωση της πόλης από το χωριό[vii]. Στην επιστολή «του», παράλληλα, «υιοθετεί» την «εργατίστικη» φαεινή των διωκτών του ότι τάχα αυτό έφερε «αγροτική μικροαστική σφραγίδα». Φωνάζει ο κλέφτης…. Όχι τυχαία, λοιπόν, όλοι οι επαναστάτες πολιτικοί πρόσφυγες είχαν απορρίψει τη γνησιότητα της «επιστολής» του Ζωγράφου και έκανε χρόνια «ο Ζαχαριάδης»(η KGB) να ξαναγράψει αντιμαοϊκές επιστολές.
Όταν δεν παρουσιάζεις το πριν, το μετά και το συμφέρον της κάθε πλευράς, δεν βοηθάς στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης. Αντίθετα, διαμορφώνεις αντιλήψεις βάσει «τσιμπολογήματος», εν προκειμένω από τα ψίχουλα που σου δίνει κάθε φορά ένας ιμπεριαλιστής και στρέφεις όπου αυτός θέλει την προσοχή των ανθρώπων. Αυτή η μεταμοντέρνα μέθοδος δεν είναι χωρίς πολιτικές συνέπειες: όπως ξέπλυνε τον κατοχικό δωσιλογισμό στην Ελλάδα, όταν πρόσφατα υιοθετήθηκε και από «μη δεξιούς», ξεπλένει, εν προκειμένω, συγκεκριμένο ιμπεριαλισμό και διαιωνίζει την εξάρτηση της χώρας μας από τον ιμπεριαλισμό γενικά. Κι αυτό δεν το κάνει μόνο ο χ ιστορικός Παπαδάτος, αλλά οι περισσότεροι πολιτικοί φορείς, και της μεταπολιτευτικής Αριστεράς, η οποία χτίστηκε στα συντρίμμια του βιαίως διαλυμένου ζαχαριαδικού ΚΚΕ.
Να γιατί η 1η Αυγούστου χρειάζεται να είναι ημέρα πολιτικού απολογισμού. Γιατί δεν λείπουν γενικά επαναστάτες, αλλά τέτοιοι που αποφεύγουν τσιμπολογήματα σαν το παραπάνω και, βλέποντας τη μεγάλη εικόνα, επιδιώκουν πλατιά πολιτικά μέτωπα, δηλαδή, διακρίνουν την ουσία από τη μορφή και τη στρατηγική από την τακτική, δεν θεωρούν όλες τις αντιθέσεις ανταγωνιστικές, δεν λένε «ή σαν εμάς ή εναντίον μας», δεν τα βλέπουν όλα άσπρο ή μαύρο και δεν «καθαρίζουν» με ένα «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε (λαέ, που δεν καταλαβαίνεις»). Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, όλοι μας τι κάναμε, από την περσινή 1η Αυγούστου ως τη φετινή, για να ακυρώσουμε το σχέδιο του αντιπάλου να μην υπάρχει επαναστατικός, δηλαδή, απαραίτητα αντισεχταριστικός πολιτικός φορέας που συγκροτεί πλατιά πολιτικά μέτωπα όπως το ζαχαριαδικό ΚΚΕ.
Κι αν θεωρούμε πως τα ήδη δημοσιευμένα έγγραφα, παραποιημένα ή μη, αρκούν για να επιβεβαιώνουν ότι ο Ζαχαριάδης δολοφονήθηκε για να μην επιστρέψει ηγέτης αντισεχταριστικού-επαναστατικού κόμματος που χαλούσε τον μεταπολιτευτικό διακανονισμό των ιμπεριαλιστών, ό,τι δηλαδή χρειάζεται σήμερα, σε κάθε περίπτωση, επαναλαμβάνουμε ότι το σημαντικό σήμερα, η μελέτη των μεθόδων παρέμβασης των ιμπεριαλιστών (οι πλέον ύπουλες, όσον αφορά τους ρώσους ιμπεριαλιστές) δεν γίνεται τόσο με ντοκουμέντα, η γνησιότητα των οποίων μπορεί να ανακληθεί κατά πώς βολεύει (έχει γίνει και αυτό).
[i] Π.χ. στο βιβλίο «Το κρυφό αρχείο της εξορίας» (1991), που έχει ανάκατα (και χρονολογικά) «ντοκουμέντα» ή ντοκουμέντα που έφεραν διάφοροι ζαχαριαδικοί από την Τασκένδη συν όσα τους έδωσε ο δηλωμένος οπαδός του ρωσικού ιμπεριαλισμού γιος του Ζαχαριάδη το 1972 και το 1977.
[ii] «Συνομιλίες με τον Νίκο Ζαχαριάδη» (1986)
[iii] «Οι Σχέσεις ΚΚΕ και ΚΚ Σοβιετικής Ένωσης στο διάστημα 1953-1977» (1999).
[iv] «Οι Σχέσεις ΚΚΕ και ΚΚ Σοβιετικής Ένωσης στο διάστημα 1953-1977» (1999).
[v] Никос Захариадис. Жизнь и политическая деятельность (1923–1973)
[vi] Πέτρος Ανταίος, Νίκος Ζαχαριάδης-Θύτης και Θύμα, σ.σ.531-532.
[vii] Ν. Ζαχαριάδης, Προβλήματα Καθοδήγησης στο ΚΚΕ, 1952, σ.127-128
Πηγή: Οικοδόμηση
Και ενώ οι επιπτώσεις από την κλιματική κρίση γίνονται πιο αισθητές από ποτέ, βρέθηκε άνθρωπος να θέλει να τσιμεντώσει 8.115 τ.μ. δεσμευμένου για υψηλό πράσινο χώρου στο κέντρο της Αθήνας. Εν μέσω καύσωνα, ο υφυπουργός Άμυνας Θ. Δαβάκης υπέγραψε στις 2/7 τη δωρεάν παραχώρηση στο ογκολογικό κέντρο Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη-Ελπίδα» 6.000 τ.μ. για επέκτασή του συν 2.115 τ.μ. για υπαίθριο πάρκινγκ για τις ανάγκες του. Οι συγκεκριμένες εκτάσεις έχουν παραχωρηθεί στον Δήμο Αθηναίων* και κατατάσσονται στον «πυρήνα» του Μητροπολιτικού Πάρκου Γουδή.
Στις 27/7/1946, εκτελείται η πρώτη γυναίκα από το μοναρχοφασιστικό καθεστώς στην Ελλάδα. Πρόκειται για την Ειρήνη Γκίνη/Μίρκα Γκίνοβα, από τα Ξανθόγεια (Ρουσίλβο) Πέλλας, κοινή ηρωίδα δύο λαών, του ελληνικού και του (σλαβο-)μακεδονικού. Η Γκίνοβα είχε συλληφθεί, με άλλα 8 άοπλα πολιτικά στελέχη στο βουνό, όπου είχαν καταφύγει Έλληνες και (σλαβο-)Μακεδόνες για να γλιτώσουν από το μοναρχοφασιστικό μαχαίρι.
Οι εξελίξεις στα νοτιοανατολικά της Ελλάδας είναι καταιγιστικές, ενώ «νέοι» ή σχετικά άγνωστοι ως τώρα παράγοντες προστίθενται ή, καλύτερα, αξιοποιούνται από τους ήδη πολλούς υπάρχοντες. Ορατός είναι ο κίνδυνος να παραλύσουμε ή, στην καλύτερη, να χαθούμε σε ακαδημαϊκές αναλύσεις που δεν εκπονούν θέσεις και πολιτική γραμμή-πρόταση για το λαό μας.
Στη νοτιοανατολική πλαγιά του βουνού «Μπάμπα», εκεί που αρχίζουν οι στροφές της δημοσιάς του Κρουσέβου, ζούσε βουτηγμένο στην αβάσταχτη σκλαβιά το χωριό Στάρι Ντουλ. Για να γλιτώσουν απ’ τις άγριες επιδρομές και τις ληστείες των τουρκαλβανών των γειτονικών χωριών Βρμποβέτς και Αλντάντση, οι κάτοικοι του Στάρι Ντουλ συνεννοήθηκαν στα 1750 με τον ισχυρό την εποχή εκείνη Γιαγιά-μπέη απ’ το Μοναστήρι, που ήταν ιδιοχτήτης του δάσους εκείνης της περιοχής, να τους επιτρέψει με ορισμένους φόρους και ενοίκια να εκμεταλλεύονται τη γη, τα δάση και τις βοσκές του μπέη. Αφού εξασφάλισαν την «προστασία» του Γιαγιά-μπέη, οι κάτοικοι του Στάρι Ντουλ εγκατέλειψαν το χωριό τους και εγκαταστάθηκαν στο πιο πυκνό δάσος του βουνού, εκεί ψηλά που χτίζαν οι αετοί τις φωλιές τους, γύρω από μια τεράστια αχλαδιά. Εκεί βάλαν τα θεμέλια του καινούργιου χωριού και το ονόμασαν Κρούσεβο (απ’ το όνομα της αχλαδιάς).
Από την ίδια του τη θέση, το Κρούσεβο έγινε φρούριο, όπου έβρισκαν καταφύγιο οι καταδιωκόμενοι μακεδόνες από την περιοχή της Οχρίδας και της Πρέσπας.
Το 1788, οι ορδές του Αλή Πασά των Ιωαννίνων κάψανε τη χριστιανική πόλη Βοσκόπολη (σ.parapoda: Μοσχόπολη) και πολλά χωριά του Γράμμου και της Αλβανίας. Ύστερα από πολλές περιπέτειες, πολλοί καταδιωκόμενοι βλάχοι και αλβανοί χριστιανοί κατέφυγαν, στα 1800, μαζί με τα κοπάδια τους στο Κρούσεβο. Η κοινή τύχη και το κοινό συμφέρον των κατοίκων αυτής της αετοφωλιάς ένωσε τόσο γερά τους μακεδόνες, βλάχους και αλβανούς χριστιανούς που κατέφυγαν στο Κρούσεβο και το αγάπησαν τόσο πολύ, που το ‘φτιαξαν ισχυρό φρούριο της ελπίδας και σωτηρίας των σκλάβων και ζωντανό σύμβολο του ανειρήνευτου αγώνα ενάντια στη σκλαβιά.
Στο μεταξύ, ο Γιαγιά-μπέης πέθανε και ο ανεψιός του Κερήμ-μπέης που τον διαδέχθηκε δεν αναγνώριζε τη συμφωνία του παππού του και ήθελε να επιβάλει στους κρουσοβίτες κεφαλικό φόρο. Οι ανυπόταχτοι μακεδόνες τού πρότειναν να τους πουλήσει το τσιφλίκι και επειδή αρνήθηκε κατέφυγαν στο δικαστήριο και έφτασαν μέχρι την Κωνσταντινούπολη και τελικά κέρδισαν την υπόθεση. Με 400.000 γρόσια πήραν φερμάνι που τους εξασφάλιζε την ιδιοχτησία της γης, του δάσους και της βοσκής γύρω απ’ το Κρούσεβο και είχε και τον όρο να μην εγκαθίσταται κανένας Τούρκος σ’ αυτή την περιοχή. Οι κρουσοβίτες διατήρησαν ως το τέλος αυτό το προνόμιο και δεν επέτρεψαν να γίνει ούτε τζαμί ούτε μνήματα τούρκικα. Το Κρούσεβο είχε ελευθερίες που δεν τις είχε καμιά άλλη πόλη της Μακεδονίας. Και η Δημαρχία ήταν στα χέρια των χριστιανών.
Το Κρούσεβο βοήθησε τον αγώνα του ελληνικού λαού στα 1821, στέλνοντας στο Μάρκο Μπότσαρη το λεβεντογιό του, Δεμίρ Τράικο. Επίσης, έδωσε και πολλούς αντάρτες στον απελευθερωτικό αγώνα των βουλγάρων και σέρβων. Σοβαρή βοήθεια έδωσε επίσης στους καταπιεζόμενους μακεδόνες της περιοχής του Μοναστηρίου, στέλνοντάς τους τους γενναίους καπεταναίους Στόγιαν και Γκούσο Φετατζόκα.
Στα 1868, για πρώτη φορά, οι κρουσοβίτες σκέφτηκαν ν’ αρχίσουν οργανωμένο αγώνα ενάντια στον τούρκο τύραννο. Ο δάσκαλος Ιβάν Σούμκοφ δημιούργησε ένοπλη ομάδα που ετοιμάσθηκε με σκοπό να δώσει αδελφική βοήθεια στα ρούσικα στρατεύματα, όταν θα μπαίνανε στην Τουρκία και θα πλησίαζαν στα σύνορα του Κρουσέβου.
Το 1877, οι κάτοικοι του Κρουσέβου ξαναεπιχείρησαν να δημιουργήσουν ένοπλο τμήμα, όταν τα ρούσικα στρατεύματα τσάκιζαν τον τούρκικο στρατό και φέρνανε τη λευτεριά στα Βαλκάνια. Τότε το Κρούσεβο βρέθηκε σε μεγάλο κίνδυνο απ’ τις επιδρομές των τούρκων μπασιμπουζούκων που συγκεντρώνονταν στη γύρω περιοχή για να παν δήθεν να βοηθήσουν τα υποχωρούντα τούρκικα στρατεύματα στο μέτωπο. Οι αρχές της πόλης οργάνωσαν την άμυνα της πόλης, αλλά για ν’ αποκρούσουν την ισχυρή πίεση των άτακτων ορδών των Τούρκων αναγκάσθηκαν να συμμαχήσουν με ορισμένα κλέφτικα τμήματα απ’ τα χωριά του Κιτσέβου. Έτσι απόκρουσαν και τις τρεις επιθέσεις των Τούρκων και έσωσαν την πόλη. Η νίκη αυτή έδωσε φτερά στους κατοίκους του Κρουσέβου κι αποφάσισαν να οργανώσουν γερό τμήμα. Το χειμώνα του 1878 έφτασε από τον Περλεπέ ο οπλαρχηγός Ντίμε Τσάκρε και οργάνωσε την επαναστατική επιτροπή της πόλης, με πρόεδρο τον Παπαχρήστο Στεφάνοφ και γραμματέα το δάσκαλο Γκεόργκι Μητσάρεφ Μπογιατζήεφ απ’ το Ζέλενιτς (Σκλήθρο (σ.parapoda: Φλώρινας)), που να συνδέει τις επιτροπές των χωριών σ’ όλη την επαρχία. Η επαναστατική οργάνωση που δημιουργήθηκε στο Κρούσεβο, χάρη στη δράση των οπλαρχηγών Στέφαν, Μιχάλη, Άγγελο Τσέρανετς και Ηλία Ντέλια, ξάπλωσε το δίχτυ της στη γύρω περιοχή, στις περιοχές Κιτσέβου και Ντεμίρ Χισάρ και στα 1879 κατάφερε να δημιουργήσει βάσεις στην πόλη της Οχρίδας και την περιοχή της.
Ακόμα, το χειμώνα του 1878, συγκαλείται στο χωριό Ντόλνο Ντιβιάτση (του Κρουσέβου) συνδιάσκεψη των επαρχιών Κρουσέβου, Κιτσέβου και Ντεμίρ Χισάρ. Εκεί καθορίστηκαν οι σκοποί και τα μέσα της οργάνωσης, καθορίζονται τα άμεσα καθήκοντα και ιδιαίτερα το ζήτημα της εκκαθάρισης των τούρκων βασανιστών του λαού και η μαζικοποίηση των οργανώσεων της βάσης. Η βασική απόφαση που πάρθηκε ήταν: απελευθέρωση απ’ τον τούρκικο ζυγό με μαζικό ένοπλο αγώνα. Το 1879 συγκλήθηκε στην Οχρίδα δεύτερη συνδιάσκεψη των οργανωμένων επαρχιών, που έβαλε σαν καθήκον τη γρήγορη μαζική οργάνωση και τον εξοπλισμό.
Εξαιτίας της πλατιάς δράσης της επαναστατικής επιτροπής, της εξόντωσης των πιο μαύρων επίσημων τούρκων και με την προδοσία του εκβουλγαρισθέντος αλβανού παπά Γ. Γκογκόλκο, οι τούρκικες αρχές εξαπόλυσαν το 1881 την πιο εξοντωτική αιματηρή τρομοκρατία στις επαναστατημένες περιοχές. Έφεραν πολυάριθμα στρατεύματα, εκμηδένισαν τα ένοπλα αντάρτικα τμήματα και άρχισαν να βασανίζουν απάνθρωπα και να ληστεύουν τον άμαχο πληθυσμό. Οι μπασιμπουζούκοι είχαν αποχαλινωθεί και επιδίδονταν σε κάθε είδους αγριότητες σε βάρος της ζωής, της τιμής και της περιουσίας των μακεδόνων. Η κατάσταση αυτή, που μαλάκωσε μόνο για μια μικρή χρονική περίοδο το 1887, όταν ήταν βαλής στο Μοναστήρι ο Αλή Ριφάτ πασάς, χειροτέρεψε στα επόμενα χρόνια και έβαζε στους σκλάβους το δίλημμα: Ή να υποταχτούν στη βία και να υπομένουν όλα τα βασανιστήρια και τους εξευτελισμούς των αγάδων ή να οργανωθούν και με ένοπλο αγώνα ν’ αποτινάξουν τον αβάσταχτο τούρκικο ζυγό. Όπως είναι γνωστό, οι ραγιάδες διάλεξαν το δεύτερο και δημιούργησαν την Εσωτερική Μακεδόνικη(σ.parapoda:-Αδριανουπολίτικη) Επαναστατική Οργάνωση (ΒΜ[Ο]ΡΟ).
Το Κρούσεβο, πιστό στις αγωνιστικές παραδόσεις των προγόνων του, δεν έμεινε πίσω απ’ τις άλλες περιοχές της Μακεδονίας. Οι κρουσοβίτες, χωρίς διάκριση από εθνότητα και φύλο, τάχθηκαν με χαρά κάτω απ’ την κόκκινη σημαία της επανάστασης. Και το 1903, στο Ήλιντεν, με πρωτάκουστο ηρωισμό χτύπησαν με όλα τα μέσα τον τούρκο τύραννο και τον έδιωξαν απ’ το αγαπημένο τους Κρούσεβο, που έγινε η έδρα της επαναστατικής κυβέρνησης.
Δημοσιεύτηκε στον «Αγωνιστή», Εφημερίδα των προσφύγων απ’ την Ελλάδα στην Τσεχοσλοβακική Δημοκρατία, Χρόνος ΣΤ, αρ. φ. 26 (445), Σάββατο 2 Ιούλη 1955, σ. 2, με λίγες τροποποιήσεις στην ορθογραφία από parapoda.
Στις 17 Ιούλη 1936, εξεγέρθηκε η αφρικανική φρουρά της Ισπανίας. Αυτή η εξέγερση, που την επομένη μεταφέρθηκε σε ισπανικό έδαφος, σήμανε την έναρξη του ισπανικού εμφυλίου που αποτέλεσε την πρόβα τζενεράλε του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.
Το πανελλαδικό λαϊκό κίνημα των «Ιουλιανών» του 1965 είναι από τις κοινωνικές εκρήξεις που, γενικά, αποφεύγονται να μελετώνται.
Η υπόθεση με τα μακεδόνικα πανηγύρια στη Δ. Μακεδονία, όπου, με βάση την στροφή Μητσοτάκη, για να καλύψει το κενό στα ακροδεξιά του, βρήκαν πάτημα κάποιοι «ανησυχούντες» για να τα απαγορεύσουν εντελώς, ανέδειξε πολλές παραμέτρους του προβλήματος που έχει δημιουργηθεί από το 1912 και, ακόμα περισσότερο, από το 1956 και τη διάλυση του επαναστατικού-ζαχαριαδικού ΚΚΕ.
Στον 22ο μήνα του γενοκτονικού πολέμου που διεξάγει το σιωνιστικό καθεστώς, θεωρούμε πως μπορούν να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα για θέσεις και στάσεις τόσο έναντι του πολέμου, που σφραγίζει πια την εποχή μας, όσο και έναντι του παλαιστινιακού λαού. Κι αυτό γιατί τα συμπεράσματα αυτά δεν αφορούν μόνο το παλαιστινιακό ζήτημα.
Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊκό)
Κεντρική Επιτροπή
Δελτίο Τύπου
1/7/2025
Να καταδικάσουμε τη στάση της κυβέρνησης Μόντι-Σαχ («Διεξάγουμε συνομιλίες με το Πακιστάν, όχι όμως με τους ιθαγενείς και τους μαοϊστές που καθοδηγούν τους αγώνες τους»)
Να απαιτήσουμε από την κυβέρνηση της Τελανγκάνα να κηρύξει κατάπαυση του πυρός
Στο πλαίσιο της προσπάθειας ενημέρωσης για την κατάσταση στην Ινδία και το ρόλο της χώρας στη διεθνή σκηνή, η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Ινδικό Λαό θα βρίσκεται στο Αντιραστιστικό Φεστιβάλ (4-6/7, Πάρκο Γουδή).
Σας περιμένουμε στο τραπεζάκι μας για να συζητήσουμε και να σχεδιάσουμε μαζί τις δράσεις μας.
Η σημερινή διεθνής κατάσταση σφραγίζεται από τη στρατηγική εξασθένιση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Όλα τα επεισόδια προκύπτουν από αυτό το κύριο χαρακτηριστικό της εποχής μας, εξηγούνται μόνο στο πλαίσιο της διαχείρισης και της αξιοποίησης αυτής της εξασθένισης.
Από την πρόσφατη επίθεση στο Ιράν θα πρέπει να κρατήσουμε τη γενική εικόνα: όπως και με τους Χούθι, οι ΗΠΑ χρειάστηκε να συμμετάσχουν οι ίδιες στην επίθεση, καθώς ο ίδιος ο Τραμπ ομολόγησε ότι οι σιωνιστές «δεν μπορούν μόνοι τους». Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ επανακάμπτουν ενεργά στη Μ. Ανατολή α λα Ιράκ 1990. Πρώτον, έχει αποδειχτεί, ήδη από τη δεκαετία του 2000, ότι η στρατηγική επέκταση των ΗΠΑ (σε Αφγανιστάν, Ιράκ κλπ.) δεν ανέκοψε την προέλαση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όπως η Κίνα και η Ρωσία. Άρα, η στρατηγική επέκταση μπορεί να συνυπάρχει με στρατηγική εξασθένιση, επισκιάζεται από αυτή, λειτουργεί ως προκάλυμμά της (όχι μόνο για τις ΗΠΑ, αλλά και για άλλους ιμπεριαλιστές, που την καταγγέλλουν, ώστε να προωθούνται στο κουτουρού). Δεύτερον, οι ΗΠΑ δεν αντέχουν πια έστω ένα νέο Ιράκ ή Αφγανιστάν, έναν νέο «βάλτο» και πληγή από όπου θα αιμορραγούν οικονομικά και πολιτικά. Ακόμα και από τη στήριξη στην ουκρανική Αντίσταση αναζητείται αξιοπρεπής απεμπλοκή, πόσο μάλλον αφού επιτεύχθηκαν τα κύρια: προ πολλού, η ρήξη ρώσων-ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, και, πρόσφατα, η αυξημένη συμβολή των Ευρωπαίων στις αμυντικές δαπάνες, που αντισταθμίζει και καλύπτει την στρατηγική απόσυρση της άμεσης παρουσίας των ΗΠΑ από την Ευρώπη.
Αυτά δεν συνεπάγονται ότι ο Τραμπ είναι «περιστέρι» ή «σκυλί που γαυγίζει» αλλά «δε δαγκώνει». Καταρχάς, η εξασθένιση είναι στρατηγική, όχι ελεύθερη πτώση. Είναι δε εμπρηστικός και ο υποκριτικός τρόπος του Τραμπ για τη διαχείριση-απόκρυψη της στρατηγικής εξασθένισης των ΗΠΑ και η ρητορική του. Και δεν θέλει και πολύ αυτό να συμπέσει, κάποια στιγμή, με τα συμφέροντα του ρωσικού ιμπεριαλισμού που κατεξοχήν – όταν δεν υποθάλπει – επενδύει σε αναταραχές για να «μεσολαβεί» και να παρεισφρύει όπου Γης. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ αρπάζουν όποια ευκαιρία τους δίνεται για να ανάψουν το φιτίλι της παγκόσμιας σύρραξης. Ενδεικτική, ως προς αυτό, είναι η πρόσφατη κρίση Πακιστάν-Ινδίας: ο Μόντι αυτοβούλως πρόσφερε στον Τραμπ μία ακόμα σύρραξη που τελικό ηττημένο θα είχε τον κύριο στόχο του, την Κίνα. Όμως, ο τελευταίος όχι μόνο δεν «τσίμπησε», αλλά ισχυρίζεται ότι αποσοβήθηκε ο πόλεμος με μεσολάβησή του, ταπεινώνοντας την Ινδία που αποφεύγει τις μεσολαβήσεις. Ο Τραμπ θα ανοίξει το φάκελο «Κίνα» όταν και όπως τον συμφέρει.
Όσον αφορά την επίθεση στο Ιράν, δεν θα πρέπει να παρασυρόμαστε από τα εντυπωσιοθηρικά, τη σιωνιστική «αερογέφυρα» 1.500 χλμ. και τον αμερικάνικο βομβαρδισμό ή τους αμερικανοσιωνιστικούς κομπασμούς περί «στρατηγικής νίκης».
Πρώτον, γιατί οι μεν σιωνιστές ανέκαθεν ήταν «εξπέρ» στην επικοινωνιακή διαχείριση και στο να κάνουν το άσπρο-μαύρο, αφού το αφήγημα της ύπαρξής τους στην περιοχή βασίζεται σε αυτό. Για τις δε ΗΠΑ, έχουμε το πρόσφατο προηγούμενο με τους Χούθι: κόμπαζε ο Τραμπ περί νίκης του, όμως, χρειάστηκε να αφήσει στα κρύα του λουτρού ακόμα και τους σιωνιστές, κλείνοντας συμφωνία μόνο για τις ΗΠΑ.
Δεύτερον, γιατί, και εκ του αποτελέσματος, αποδείχτηκε ότι οι ΗΠΑ έπαιξαν τα ρέστα τους, ό,τι τους είχε απομείνει. Μόνο με έναν τέτοιο βομβαρδισμό, γοήτρου παρά ουσίας, θα μπορούσαν να κρύψουν ότι έκαναν μια τρύπα στο νερό, όσον αφορά τον εκβιασμό του Ιράν. Επίσης, το ότι, αμέσως μετά το τέλος της κρίσης, ο Τραμπ έσπευσε να ζητήσει ως και το τέλος της δίκης Νετανιάχου, δείχνει ότι, ακόμα κι αν έβαλε τους σιωνιστές να επιτεθούν στο Ιράν, αυτοί είναι τόσο αποδυναμωμένοι, που χρειάζονται πλέον παρέμβαση των ΗΠΑ και για τα στοιχειώδη.
Δεν θα πρέπει να παρασυρόμαστε ούτε από το γεγονός ότι το Ιράν προειδοποίησε πριν πλήξει την αμερικανική βάση στο Κατάρ. Αυτό δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας. Πρώτον, όσον αφορά το πλήγμα στην αμερικανική βάση, θα πρέπει να σταθούμε στο κύριο: ότι υπήρξε. Και μάλιστα, οι ΗΠΑ υποχρεώθηκαν να το αφήσουν αναπάντητο. Δεν χρειάστηκε καν να υλοποιήσουν την απειλή οι Χούθι ότι ακυρώνουν τη συμφωνία, και ο Τραμπ έβαλε πάλι την ουρά στα σκέλια. Δεύτερον, πριν κρίνουμε τις κινήσεις κάποιου, θα πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα από τη σκοπιά του. Εν προκειμένω, το Ιράν δεν είχε συμφέρον να ανοίξει τώρα στρατιωτικό μέτωπο με τις ΗΠΑ. Έχει ήδη το πολιτικό μέτωπο και προσπαθεί να διατηρήσει τη μεγάλη, στρατηγική επιτυχία της αναθέρμανσης των σχέσεων με τους Σαούδ. Μια γενίκευση της σύγκρουσης θα έδινε το πρόσχημα για διάλυση αυτού του υπό εκκόλαψη άξονα μεγαλύτερης ειρήνης στην περιοχή (Ιράν-Σαούδ), για επανευθυγράμμιση των Σαούδ με τις ΗΠΑ και φτηνή εξαγορά της αναγνώρισης των σιωνιστών από πλευράς Σαούδ (κάτι που «ρίχνει» και τους Σαούδ, οι οποίοι, έτσι, θα ξεχάσουν τη φιλοδοξία για ανάδειξή τους σε κάτι παραπάνω από περιφερειακή δύναμη), η οποία αποτελεί προϋπόθεση για τη δημιουργία του αντικινεζικού διαδρόμου Ινδίας-Ευρώπης IMEC, βάσει της ως τώρα προβλεπόμενης διαδρομής του. Εν ολίγοις, το Ιράν έχει συμφέρον η αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή να μην αφήσει ως υποκατάστατό της μια γενίκευση των «συμφωνιών του Αβραάμ». Άλλωστε, το Ιράν εξέρχεται από μια σημαντική ήττα στη Συρία, την οποία προσπαθούν πολύ οι σιωνιστές και οι ιμπεριαλιστές να την επεκτείνουν (π.χ. στον Λίβανο).
Ακριβώς για αυτό, όμως, το Ιράν εξέρχεται από την πρόσφατη επίθεση ισχυροποιημένο. Το Ιράν μπόρεσε, πρώτα από όλα, να γίνει συμπαθές σε όλη τη Γη. Όλος ο κόσμος πανηγύρισε τις ιρανικές απαντήσεις, είπε «καλά να πάθει» το σιωνιστικό καθεστώς. Μετά τα γεγονότα με την Μαχσά Αμίνι το 2022, αποκατέστησε το κύρος του στην προοδευτική και όχι μόνο ανθρωπότητα, αποδεικνύοντας – και αυτό είναι νίκη για λογαριασμό όλων των λαών – ότι το σιωνιστικό καθεστώς δεν είναι άτρωτο και ότι η φήμη του περί «άτρωτου» βασίζεται σε επικοινωνιακά τρικ. Επίσης, το Ιράν, παρά την οικονομική κρίση, που θα κρίνει πολλά, ενίσχυσε το εσωτερικό του μέτωπο, συνέλαβε όσο ποτέ άλλοτε κατασκόπους που τόσον καιρό έκαναν ζημιά, ενώ, για πρώτη φορά, η ανθρωπότητα είδε πόσο αδύναμη, αν όχι ύποπτη, είναι η ιρανική αντιπολίτευση, ακόμα και τμήμα της «προοδευτικής», καθότι φιλοσιωνιστικό. Ακόμα και σε επίπεδο ηγεσίας, ο φερόμενος ως ενδοτικός Πεζεσκιάν παραμερίστηκε και από τον Χαμενεΐ και από τους Φρουρούς της Επανάστασης, στους οποίους ο δεύτερος φέρεται να μεταβίβασε προκαταβολικά αρμοδιότητες. Τέλος, δεν θα πρέπει να αγνοηθεί η στάση της Κίνας και του Πακιστάν που ευθέως βγήκαν, όταν έγινε λόγος για αλλαγή καθεστώτος, να σταθούν απερίφραστα στο πλευρό του Ιράν (φυσικά, για δικούς τους λόγους, αφού στο Βαλουχιστάν, που το μοιράζονται Ιράν-Πακιστάν, σοβεί ένοπλος αγώνας που πλήττει τον διάδρομο εξόδου της Κίνας στη θάλασσα μέσω Πακιστάν).
Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε τη στάση μας έναντι του Ιράν. Δεν παραβλέπουμε τις διώξεις συνδικαλιστών και της αριστεράς και ιδίως την υποχρεωτικότητα της μαντίλας. Το τελευταίο είναι, συν τοις άλλοις, ένα επικοινωνιακό βαρίδι για το καθεστώς και μια υποκρισία. Όμως, όσο κι αν υπάρχουν πάρα πολλά ακόμα να γίνουν στο ζήτημα της ισότητας των γυναικών, όσο κι αν δεν συμψηφίζουμε με όσα (όλο και περισσότερα) κάνουν οι σιωνιστές ακόμα και σε γυναίκες εποίκους, δεν θα πρέπει, παρασυρόμενοι από τη σιωνιστική προπαγάνδα, να παρουσιάζουμε το Ιράν ωσάν να ήταν Αφγανιστάν των Ταλιμπάν. Το κύριο είναι ότι το Ιράν αντικειμενικά συμβάλλει σε έναν κόσμο με απογαλακτιζόμενες από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις χώρες. Και αυτό είναι θετικό για κάθε εξαρτημένη χώρα σαν την Ελλάδα που θα ήθελε να απαλλαγεί από τον ιμπεριαλιστικό ζυγό, αφού προσφέρει περισσότερα περιθώρια ελιγμών. Κι αν αυτό διαβάζεται «κυνικό», θα πρέπει να έχουμε υπόψη το αφγανικό προηγούμενο και να δούμε ότι η απελευθέρωση των γυναικών, ακόμα κι αν την περιορίσουμε σε ζητήματα μαντίλας, δεν μακροημερεύει αν έρθει από τα έξω. Το ότι η στάση έναντι του ιμπεριαλισμού πρέπει να είναι η Λυδία λίθος δεν είναι δική μας ανακάλυψη: μπορεί κανείς να ανατρέξει τόσο στα λόγια του Στάλιν για τον εμίρη του Αφγανιστάν σε σύγκριση μάλιστα με δυτικούς «προοδευτικούς» λακέδες του ιμπεριαλισμού, στο πρόσωπο των οποίων πολλοί «μαντιλολόγοι» μπορούν κάλλιστα να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους, όσο και στη στήριξη της μαοϊκής Κίνας στην αντιδραστική Μπανταναράικε, στην Κεϋλάνη το 1971, η οποία, ωστόσο, είχε αναθεωρήσει το καθεστώς των βρετανικών βάσεων, απέρριπτε τη συμμετοχή σε στρατιωτικούς συνασπισμούς, έδιωξε τους αμερικανούς στρατιώτες και διέκοψε τις σχέσεις με τους σιωνιστές.
Επίσης, θα πρέπει να διευκρινίσουμε και το εξής: Παρά τα εκατέρωθεν «θρυλούμενα», ιδίως από όσους βλέπουν το σημερινό κόσμο σαν κόπια του ψυχροπολεμικού και κρίνουν τα πάντα αποκλειστικά υπό το πρίσμα της αντίθεσης-Προκρούστειας κλίνης «Δύση-Ρωσία», προτείνοντας, διά της εις άτοπον απαγωγής, χαλίφη στη θέση του χαλίφη στην δυτικοκρατούμενη Ελλάδα, το Ιράν δεν ανήκει και δεν μπορεί να ανήκει σε κάποιον δήθεν «άξονα» Ρωσίας-Κίνας. Είπαμε: το Ιράν δεν έχει συμφέροντα να ανοίγει κι άλλα μέτωπα. Πρώτα από όλα, και για να μην πιάσουμε τις αντιθέσεις Ρωσίας-Κίνας (ξεκινώντας από το ποιος ευνοείται από αναταραχές), θα πρέπει να δούμε τις αντιθέσεις Ρωσίας-Ιράν: Ενδεικτικά, στη Συρία, είχαν πάρει μορφή ως και ένοπλων συγκρούσεων ασαντικών φατριών. Στον Καύκασο, η Ρωσία «έριξε» το Ιράν προς όφελος της Τουρκίας. Στην Κασπία, το Ιράν επιδιώκει αναθεώρηση της ευνοϊκής για τη Ρωσία συμφωνίας του 2018, στην οποία «ρίχτηκε». Στον Κόλπο, η Ρωσία αμφισβητεί την ιρανική κυριαρχία σε τρία νησιά και ζητά «διάλογο» για το θέμα με τα ΗΑΕ. Το Ιράν διαμαρτύρεται, αλλά δεν επιδεινώνει τις σχέσεις. Αντίθετα, αφενός, τις επιδεικνύει στη Δύση (π.χ. ο ιρανός υπ. εξ., μετά την κατάπαυση πυρός, πήγε πρώτα στη Ρωσία) για να δείχνει ότι «έχει πλάτες», αφετέρου, βελτιώνει τις σχέσεις σε μεγαλύτερο βαθμό π.χ. με την Κίνα (στην οποία επίσης πήγε ο ιρανός υπ. εξ., στο πλαίσιο μάλιστα της «Σαγκάης»). Εξάλλου, ο ρωσικός ιμπεριαλισμός, για άλλη μια φορά, κινήθηκε σαν «σουπιά»: κατήγγειλε την επίθεση, όμως, «προσφέρθηκε» να «μεσολαβήσει» και, επί του πρακτέου, να αποθηκεύσει το πλεόνασμα εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν, δηλαδή, να χάσει το Ιράν. Ο ίδιος ο Πούτιν, για να δικαιολογηθεί, χαρακτήρισε το σιωνιστικό καθεστώς «ρωσόφωνη χώρα» (άλλωστε, και πέρσι, πρώτος τροφοδότης του σε εποίκους, σε ποσοστό άνω του 50%, ήταν η Ρωσία) και δεν έχει λόγο να θυσιάσει τις σχέσεις με τους σιωνιστές για χάρη του Ιράν.
Η Ελλάδα θα πρέπει να καταλάβει ότι οι βάσεις των ΗΠΑ είναι εφικτό να δέχονται πλέον επίθεση. Είχε προειδοποιήσει, αντίστοιχα, την Κύπρο ο Νασράλα. Θα πρέπει, λοιπόν, εδώ και τώρα, η χώρα, πρώτον, να πάψει να είναι βασιλικότερη του βασιλέως και να ανοίξει απευθείας επαφή με το Ιράν και ευρύτερα τον σιιτικό κόσμο. Δεύτερον, διακόπτοντας τις σχέσεις με τους γενοκτόνους, οι οποίες δυσφημούν τη χώρα παγκοσμίως, να προωθήσει τόσο το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του παλαιστινιακού λαού, όσο και το δικαίωμα επαναπατρισμού των προσφύγων του, ένα ζήτημα που, όπως και η στάση έναντι γενοκτονιών, θα έπρεπε να είναι «αρχής», αφενός λόγω των κυπρίων προσφύγων, αφετέρου γιατί, αν όντως πιστεύουμε ότι η χώρα κινδυνεύει με πόλεμο, κάθε επαναπατρισμός προσφύγων σπάει τα δόντια κάθε επίδοξου «εθνοκαθαριστή».
Πηγή: Οικοδόμηση
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΙΝΔΙΑΣ (ΜΑΟΪΚΟ)
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΤΕΛΑΝΓΚΑΝΑ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
26.06.2025
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊκό) απαιτεί την ακύρωση του κυβερνητικού διατάγματος 49/30.05.2025 (σ.μετ.: της κυβέρνησης της πολιτείας Τελανγκάνα.) που εκδόθηκε με σκοπό την απομάκρυνση 339 χωριών και των κατοίκων τους στην περιοχή που ορίστηκε ως ζώνη προστασίας τίγρεων, στο όνομα μάλιστα του Κούμραμ Μπιμ, ενός αθάνατου πνεύματος του κινήματος των αυτοχθόνων που ηγήθηκε του κινήματος «Τζαλ, Τζανγκλ, Ζαμίν» (σ.μετ.: «Νερό, Δάσος, Γη».) για τα δικαιώματα των αυτοχθόνων (σ.μετ.: Ο Κούμραμ ή Κόμαραμ Μπιμ γεννήθηκε το 1901. Επαναστάτης από τον λαό των Γκοντ, ηγήθηκε τη δεκαετία του ’30 μιας χαμηλής έντασης εξέγερσης στο τότε πριγκηπικό κρατίδιο του Χαϊντεραμπάντ και δολοφονήθηκε από αστυνομικούς το 1940. Θεωρείται σύμβολο του αγώνα ενάντια στην περικύκλωση και εκμετάλλευση των αυτοχθόνων και της γης τους.). Ο σκοπός αυτού του κυβερνητικού διατάγματος δεν είναι υπέρ των τίγρεων. Όλοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι είναι υπέρ των ανθρώπινων τίγρεων, του Μόντι (σ.μετ: Πρωθυπουργός της Ινδίας.) και του Αμίτ Σαχ (σ.μετ.: Υπουργός Εσωτερικών της Ινδίας), των Αντάνι και Αμπάνι (σ.μετ.: Ινδοί μεγιστάνες.) και των επιχειρηματικών ομίλων.
Η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες με σκοπό να εκδιώξουν τους αυτόχθονες – που ζουν μαζί στο δάσος και προστατεύουν όλα τα είδη ζώων στο δάσος επί χιλιάδες χρόνια – και να λεηλατήσουν τις ζωές τους, τις πολιτιστικές παραδόσεις και, το σημαντικότερο, τον δασικό πλούτο. Από τις 33 υπάρχουσες περιφέρειες στην Τελανγκάνα, 3 θα εξαφανιστούν πλήρως: Οι περιφέρειες Κόμαραμ Μπιμ, Μουλούγκου και Μπαντράντρι. Σε λίγες μέρες, δεν θα υπάρχει ίχνος 10 περίπου εκλογικών περιφερειών, σε σύνολο 119 στην Τελανγκάνα.
Οι πλιατσικολόγοι, οι οποίοι έχουν εντελώς καταστρέψει πεδιάδες, λίμνες, ποτάμια, λόφους και βουνά της Ινδίας, τώρα, σε μια μεγάλη συνωμοσία, αποπειρώνται να υφαρπάξουν και τον πλούτο των υπαγόμενων στο 5ο και το 6ο Πρόγραμμα του Ινδικού Συντάγματος (σ.μετ.: Παραρτήματα στο Σύνταγμα που προβλέπουν τη σύσταση γνωμοδοτικών συμβουλίων των αυτοχθόνων σε περιοχές που μπορούν να κηρυχθούν Καταγεγραμμένες και στις οποίες είναι δυνατό να μην εφαρμόζονται πανεθνικοί νόμοι, ιδίως για την προστασία της γης από την εμπορευματοποίηση και των ντόπιων από τοκογλύφους κ.α. Το 6ο αφορά τις βορειοανατολικές πολιτείες και το 5ο τις υπόλοιπες.). Γι’ αυτό, στο όνομα της προστασίας των ζώων και του περιβάλλοντος, οι αυτόχθονες αυτής της χώρας υποβάλλονται σε βασανιστήρια και δολοφονούνται από μεγάλες μονάδες αστυνομικών δυνάμεων, για την εκδίωξή τους από τα δάση. Απαιτούμε να σταματήσουν όλες οι προσπάθειες για την απομάκρυνση των ανθρώπων από τις επαρχίες Σίρπουρ, Ουανκίντι, Τζάινουρ, Κεραμέρι, Ασιφαμπάντ, Ρεμπένα, Καγκαζνάγκαρ, Νάρνουρ, Σίρπουρ (πόλη), Τσινταλαμανεπάλι, Γκατζουγκούντα, Μπέτζουρ, Λίνγκαπουρ, Πεντσικάλπετ κλπ. στις εκλογικές περιφέρειες Ασιφαμπάντ και Σίρπουρ, στο όνομα της δημιουργίας Δασικού Διαδρόμου Προστασίας Τίγρης. Ήδη, εμπειρογνώμονες από τον ΟΗΕ και ομάδες προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν απευθυνθεί στην ινδική κυβέρνηση για να σταματήσει αυτές τις άστοχες αποφάσεις. Το Ινδικό Σύνταγμα δηλώνει ότι οι αυτόχθονες, οι Αντιβάσι, δικαιωματικά αποτελούν ιδιοκτήτες του δασικού πλούτου και ολόκληρης της γης τους. ο ΟΗΕ έχει επίσης και επανειλημμένα υπενθυμίσει το ίδιο.
Οι κυβερνώντες, οι οποίοι έχουν ήδη εκδιώξει τους αυτόχθονες από τα δάση τους, στο όνομα της δημιουργίας της Ζώνης Τίγρης Κάουαλ (σ.μετ.: δημιουργήθηκε το 2012 στην περιφέρεια Μαντσέριαλ – πρώην Αντιλαμπάντ – της Τελανγκάνα.) δεν τους έχουν δώσει έκτοτε καμία προσοχή. Το βιός τους έχει καταστραφεί.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, οι υποσχέσεις απόδοσης τίτλων ιδιοκτησίας γης περίπου 1,2 εκ., στρεμμάτων σε αυτόχθονες που επιδίδονται σε ρυζοκαλλιέργεια δεν έχουν καν αρχίσει να υλοποιούνται.
Από πρόσφατη κινητοποίηση στην Ασιφαμπάντ ενάντια στο διάταγμα νο. 49 (φωτό)
Η κυβέρνηση θα πρέπει άμεσα να διεξάγει επιτόπια έρευνα και να εκδώσει τίτλους ιδιοκτησίας γης «πάττα» στους αυτόχθονες που επιδίδονται σε ρυζοκαλλιέργεια και να τους καταχωρίσει στο ηλεκτρονικό κτηματολόγιο.
Θα πρέπει να παρέχει στους αυτόχθονες αγροτική ασφάλιση. Τα νόμιμα, συνταγματικά και δίκαια αιτήματα που αυτοί διατυπώνουν πρέπει άμεσα να επιλυθούν, έπειτα από συζητήσεις με τις συλλογικότητές τους.
Αξιωματικοί της δασονομίας και της αστυνομίας προκαλούν σοβαρά προβλήματα στους αυτόχθονες στην περιφέρεια Μουλούγκου. Η πολιτεία καταβάλλει σοβαρές προσπάθειες για την εκδίωξή τους από τη γη τους συλλαμβάνοντας ανθρώπους που για πολλές γενιές επιδίδονται σε ρυζοκαλλιέργεια και τους απειλεί με μηνύσεις.
Είναι ντροπή και εξευτελισμός αυτό να συμβαίνει στην εκλογική περιφέρεια της Σιτάκα (Ντανσάρι Ανασούγια, υπουργός Τοπικών Συμβουλίων & Αγροτικής Ανάπτυξης, Άρδευσης & Ευημερίας Γυναικών και Παιδιών στην κυβέρνηση της Τελανγκάνα.), η οποία είναι παιδί αυτοχθόνων και πρώην ναξαλίτισσα (σ.μετ.: Από το 1987, στα 16 της, ως το 1997, οπότε και παραδόθηκε). Όλοι αναρωτιούνται γιατί η Ντανσάρι Ανασούγια, που κατέχει υπουργικό θώκο-κλειδί στην κυβέρνηση Ρέβαντ Ρέντι (σ.μετ.: Την κυβέρνηση της πολιτείας ελέγχει το Ινδικό Κογκρέσο και όχι το Ινδικό Λαϊκό Κόμμα BJP του πρωθυπουργού της χώρας, Μόντι.) δεν μιλά για τους αυτόχθονες.
Έχει ξεχάσει η Σιτάκα το 5ο Πρόγραμμα του Ινδικού Συντάγματος, τον PESA που έφερε το κόμμα του Κογκρέσου το 1996 (σ.μετ.: Νόμος για την επέκταση της δικαιοδοσίας των τοπικών συμβουλίων «Παντσαγιάτ», με τον οποίο δεν μπορούν να λάβουν χώρα μεγάλες επενδύσεις χωρίς την άδειά τους.), τον FRA που έφερε το κόμμα του Κογκρέσου το 2006 (σ.μετ.: Νόμος για την αναγνώριση και απόδοση δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στις φυλές και άλλους που επί γενιές κατοικούσαν και εργάζονταν στα δάση, αλλά δεν είχαν κατοχυρωθεί τα δικαιώματά τους.) και τον νόμο 1/70 (σ.μετ.: Νόμος του 1970 περί Ρύθμισης της Μεταβίβασης Γης, με τον οποίο προστατεύονται τα συμφέροντα των ιθαγενικών κοινοτήτων με την παρεμπόδιση της μεταβίβασης γης αυτοχθόνων σε μη αυτόχθονες.); Δεν ακούν οι επικεφαλής του κόμματος του Κογκρέσου στην πολιτεία που ο Ραχούλ Γκάντι (σ.μετ.: Επικεφαλής του Ινδικού Κογκρέσου σε πανινδικό επίπεδο.) επανειλημμένα μιλά για τους αυτόχθονες και το Ινδικό Σύνταγμα; Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊκό) απαιτεί η Σιτάκα να αναλάβει πλήρως τις ευθύνες της για την προστασία των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων στην πολιτεία της Τελανγκανα.
Λαέ, δημοκράτες, διανοούμενοι, είναι ευθύνη όλων μας να προστατεύσουμε τους αυτόχθονες αυτής της χώρας, οι οποίοι προστατεύουν τον πλούτο αυτής της χώρας επί χιλιάδες χρόνια. Αυτό που ζητούν είναι η ανάπτυξη να αποφασίζεται από τα τοπικά συμβούλια, όπως προβλέπει το 5ο Πρόγραμμα του ινδικού Συντάγματος. Για αυτό, ας σταθούμε όλοι στο πλευρό τους, για την έμπρακτη άσκηση των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων.
Με επαναστατικούς χαιρετισμούς,
Τζάγκαν,
Εκπρόσωπος Τύπου
της Επιτροπής Πολιτείας Τελανγκάνα
του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού)
Μετάφραση από τη γλώσσα τελούγκου: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Ινδικό Λαό. Επικοινωνία: alliindia@proton.me.
«Δικαίως» θα ρωτάνε τα παραπάνω τα αφεντικά τον εργαζόμενο, αν νομιμοποιηθεί το… «δικαίωμα» του εργαζομένου να δουλεύει ως και 13 ώρες τη μέρα στον ίδιο εργοδότη. Ακόμα και το κόλπο να βγάλει δεύτερο ΑΦΜ και επωνυμία η ίδια επιχείρηση για να απασχολεί έτσι τον ίδιο εργαζόμενο 13 ώρες τη μέρα, που νομιμοποιήθηκε πρόπερσι, φάνηκε ακριβό στα αφεντικά. Έτσι, η κυβέρνηση σπεύδει να άρει και αυτό το «εμπόδιο στην επιχειρηματικότητα».
Κι όχι μόνο: προβλέπεται η απλοποίηση των απολύσεων με συνοπτικές διαδικασίες μέσω εφαρμογής στο κινητό του εργοδότη. Επίσης, παραχωρείται το «δικαίωμα» και στους εκ περιτροπής εργαζόμενους (δηλαδή, όσους εργάζονται κάτω από 5 ημέρες εβδομαδιαία) να δουλεύουν υπερωρίες. Εδώ «φωτογραφίζεται» ο κλάδος συνολικά του τουρισμού και της εστίασης, όπου δεν φταίνε οι άθλιες συνθήκες εργασίας, αλλά «ο Έλληνας που δεν θέλει να δουλέψει», όπως προπαγανδίζουν οι «επιχειρηματίες». Έτσι, η κυβέρνηση της χώρας-resort θα τους επιτρέψει να ξεζουμίσουν τους εναπομείναντες στον κλάδο εργαζόμενους. Αλλά μην ανησυχούμε. Το «ευρωπαϊκό» αυτό κεκτημένο επιτρέπει στο αφεντικό να αντισταθμίσει τις επιπλέον αυτές ώρες με ρεπό: Όποτε και αν του αρέσει.
Κάποια, μάλιστα, αφεντικά βρήκανε παπά κι είπαν ας θάψουν 5-6: έφτασαν στο σημείο να επικαλούνται… τους «δασμούς του Τραμπ» και να ζητούν νομιμοποίηση της 7ήμερης δουλειάς και στους κλάδους τους, «για να προλάβουμε να εξάγουμε εμπορεύματα προτού αυτοί επιβληθούν».
Οι αλλαγές στα εργασιακά δεν είναι δημοφιλή θέματα προς συζήτηση. Τα ΜΜΕ των αφεντικών δεν τις αναδεικνύουν. Όμως, αυτές διαμορφώνουν την καθημερινότητα των εργαζομένων. Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, πώς μπορεί ένας εργαζόμενος να αξιοποιήσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο του, αν αυτός εξαρτάται απόλυτα από το αφεντικό. Απλούστατα, δεν θα μπορεί. Η οικογένειά του, η παρέα του θα τον ξεχάσουν, όταν δεν θα ξεσπά επάνω τους ή σε όποιον τυχαία βρεθεί στο δρόμο του. Ήδη τέτοια φαινόμενα υπάρχουν και εντείνονται σε απόλυτη αντιστοιχία με την ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων. Όσο για τη δυνατότητα του αποχαυνωμένου εργαζόμενου με ωράριο-λάστιχο να αναπτύσσει την κριτική του σκέψη και να ερμηνεύει την όλο και πιο σύνθετη πραγματικότητα, αυτή θα αφήνεται σε «ειδικούς» και οι αναλύσεις τους μέσω των ΜΜΕ θα καταπίνονται αμάσητες σαν κουτόχορτο, ή μάλλον όπιο.
Μικροαφεντικά, μη χαίρεστε που νομιμοποιείται αυτή η συστηματική αυθαιρεσία σας, η παραβίαση του εργατικού δικαίου. Δεν θα σωθείτε έτσι. Αναλογιστείτε τι σας βαραίνει περισσότερο: ο μισθός και τα ένσημα ενός επιπλέον εργαζόμενου ή η φορολογία και η νομοθεσία που ευνοεί π.χ. το all inclusive υπέρ των ντόπιων και ιδίως ξένων επιχειρηματικών ομίλων; Μπορείτε να παρατείνετε περισσότερο τη ζωή σας, αν στρέφεστε εναντίον του μεγάλου κεφαλαίου. Προϋπόθεση για αυτό, είναι ο σεβασμός και η διεύρυνση των εργασιακών δικαιωμάτων, που είναι κόκκινη γραμμή.
Και τι μπορούμε να κάνουμε ως εργαζόμενοι; Θα μπορούσαμε να πούμε το εύκολο: «απεργία γενική». Όχι, όμως, ως τουφεκιά στον αέρα, αλλά πρώτα με δουλειά μυρμηγκιού, προετοιμασία και ακόμα περισσότερα. Αυτό προϋποθέτει ενεργό εμπλοκή στα σωματεία μας, με ταυτόχρονη απαίτηση αυτά να έχουν συλλογικές διαδικασίες και δημοκρατικότητα στην λήψη αποφάσεων. Με συχνές συνελεύσεις και ανάληψη μεγαλύτερου ρόλου από την βάση. Εν γνώσει του ότι ένας κούκος, το εργατικό κίνημα, δεν φέρνει την άνοιξη. Αυτή θα έρθει μόνο όταν και αυτός ο κούκος πλαισιώνεται από ένα πολιτικό μέτωπο, πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικοδόμηση του οποίου θα παίζει ένας πολιτικός φορέας των εργαζομένων.
Βλ. επίσης: Ο εκδημοκρατισμός του εργατικού κινήματος προϋπόθεση για την άσκηση του ρόλου του (08/04/2025)
Πηγή: Οικοδόμηση
Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 20/6, στη Γκαλερί «Ηώς», η κεντρική παρουσίαση του βιβλίου του αξιωματικού του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ και ηγετικού στελέχους του αντιρεβιζιονιστικού αγώνα Πάνου Λαμπράκη (Λαδιά) «Μαρτυρία», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Οικοδόμηση».
Την εκδήλωση άνοιξε εκπρόσωπος των εκδόσεων «Οικοδόμηση», ο οποίος, ανέφερε τα εξής:
«Είμαστε μια καινούργια ομάδα που φτιάξαμε γιατί θεωρούσαμε ότι υπάρχει ένα κενό που θέλουμε να καλυφθεί. Ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλές πολιτικές ή εκδοτικές ομάδες στο χώρο της Αριστεράς σήμερα, και η πρώτη ερώτηση που κάναμε στους εαυτούς μας είναι: γιατί δεν μπορούμε να ενταχθούμε σε μία από αυτές; Σίγουρα χρειάζεται άλλη μία; Και εδώ πρέπει να απαντήσουμε στο τι ακριβώς θέλουμε από μια συλλογικότητα.
-Ένα βασικό χαρακτηριστικό της συλλογικότητας που θέλουμε είναι ο αντισεχταρισμός. Θέλουμε, δηλαδή, να είναι ανοιχτή στον ανένταχτο κόσμο και σε άλλες συλλογικότητες και να μην αποτελεί εμπόδιο σε αυτό η όποια καθαρότητα των ιδεών. Θα πρέπει να θέλει να κάνει πλατιές πολιτικές συμμαχίες, όχι μόνο σε επίπεδο «επιτροπών» ή από τα πάνω εκλογικών συμμαχιών, αλλά με θεώρηση ότι όσο πιο μεγάλη η επίθεση – τόσο πιο μεγάλο το μέτωπο που πρέπει να αντιτάσσουμε.
-Να είναι χρήσιμη σε μικρές και μεγάλες μάχες της κοινωνίας. Με στρατηγική και τα κατάλληλα συνθήματα δράσης και όχι μόνο προπαγάνδας, για να μπορεί να έχει νίκες και να προκαλεί ρήγματα στον αντίπαλο. Να λέει ακόμα και όχι σε πιστολιές που εκφυλίζουν τα μέσα πάλης, αλλά και να οικοδομεί τις αντιστάσεις που θα μπορέσουν να δώσουν τις επόμενες μάχες.
-Να είναι δημοκρατική και οργανωμένη, δηλαδή να εκλέγει τους πάντες και σίγουρα να απολογίζει τις συλλογικές αποφάσεις. Και αυτό να επιδιώκει και στα σωματεία και όπου αλλού τα μέλη της συμμετέχουν.
-Να μιλά την γλώσσα του λαού και όχι μόνο ή τόσο της Αριστεράς. Καταλαβαίνουμε ότι μας είναι πιο εύκολο να χρησιμοποιούμε μια γλώσσα και έναν κώδικα που έχουμε χρόνια τώρα, αλλά αυτός ο κώδικας δεν χρησιμοποιείται ευρέως από τον πλατύ κόσμο και του είναι εν πολλοίς ξένος. Πρέπει να έχει μια γλώσσα που να μπορεί να συνεννοηθεί και στο καφενείο και στην συλλογικότητα. Και, στην τελική, η γλώσσα που χρησιμοποιούμε μας συνδέει με την κουλτούρα των ανθρώπων που χρησιμοποιούν αυτή την γλώσσα.
-Και τέλος, θα πρέπει να οικοδομεί και οργανωτικά συλλογικότητες και θεσμούς, σε επιμέρους και γενικότερα ζητήματα, που να παλεύουν για ένα διαφορετικό αύριο και σήμερα στη χώρα μας.
Και επειδή καμία συλλογικότητα δεν θεωρούμε πως πληρούσε ταυτόχρονα και τα πέντε αυτά χαρακτηριστικά, έπρεπε να την φτιάξουμε από την αρχή! Επιδιώκοντας πάντοτε να εντοπίζουμε σημεία σύγκλισης με άλλες συλλογικότητες, στην κατεύθυνση ακόμα και της πλήρους ενοποίησης.
Και το πρώτο μας βιβλίο θέλαμε να λέει μερικά πράγματα και στο τι πιστεύουμε, για το τι παλεύουμε, καθώς δεν ξεκινούμε από το μηδέν ιδεολογικά και πολιτικά.»
Ακολουθεί το βίντεο με τις τοποθετήσεις του επιμελητή της έκδοσης, καθώς και του γιου του Πάνου Λαμπράκη, Ξενοφώντα.
Το βιβλίο κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία Αλφειός, Εκτός των Τειχών και Ναυτίλος.
Για επικοινωνία-βιβλιοπαρουσιάσεις: ikodomisi@proton.me
Πηγή: Οικοδόμηση
Ο Πάνος Λαμπράκης (Λαδιάς) του παπα-Γιάννη γεννήθηκε το 1923 στη Σκουληκαριά Άρτας. Εισήχθη στην Ιατρική Αθήνας το 1942, όμως δεν φοίτησε, λόγω του λιμού. Τον Οκτώβρη του 1942, εντάχθηκε στον ΕΔΕΣ και αποφοίτησε από σχολή αξιωματικών του. Το 1944 προσχώρησε στον ΕΛΑΣ, από τη σχολή αξιωματικών του οποίου αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός. Αμέσως μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, διέφυγε στο Ρουμπίκ της Αλβανίας και, ακολούθως, το Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας, από όπου επαναπατρίστηκε το Νοέμβρη του 1946 για να πολεμήσει στις τάξεις του ΔΣΕ. Τελευταίος επιζών του Αρχηγείου Τζουμέρκων του ΔΣΕ, περιπλανήθηκε μόνος επί 2 μήνες στην περιοχή. Αργότερα, φοίτησε στη σχολή αξιωματικών του ΔΣΕ και τέθηκε επικεφαλής της φάλαγγας του ελιγμού από το Γράμμο στο Βίτσι, ενώ προήχθη σε ταγματάρχη. Τραυματίας στη μάχη της Φλώρινας, μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, βρέθηκε στη ΣΣΔ Ουζμπεκιστάν, όπου φοίτησε σε σχολή αξιωματικών. Γραμματέας κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ στην Τασκένδη, αντιστάθηκε στη διάλυση του κόμματος το 1955-’56 και ηγήθηκε των κομματικών εκείνων οργανώσεων (Ράφτη-Λακαρέα) που αναγνώριζαν ως νόμιμο γραμματέα του κόμματος τον Νίκο Ζαχαριάδη, όταν οι πρώτοι επικεφαλής τους στάλθηκαν εξορία. Συνελήφθη μετά την επίσκεψή του στην πρεσβεία της Κίνας στη Μόσχα το 1966 και στάλθηκε σε στρατόπεδο εργασίας στη Μορντόβια. Επαναπατρίστηκε το 1977 και πέθανε το 2009.
Παρασκευή 20/6, 8 μ.μ. ΗΩΣ Χώρος Τέχνης, Χέυδεν 38, Πλ. Βικτωρίας.
Μετά το Αμύνταιο, όπου, στις 20/5, τέθηκαν τελευταία στιγμή ανυπέρβλητα γραφειοκρατικά εμπόδια που ουσιαστικά απαγόρευσαν εκδήλωση αθλητικών σωματείων με ντόπια μακεδόνικη μουσική από τη μπάντα «Μακεδονικό Μεράκι», στο στόχαστρο αυτές τις μέρες μπήκαν τρία χωριά της περιοχής με την ίδια αφορμή. Συγκεκριμένα, στον Αετό Φλώρινας, στις 6/6, κατά την εορταστική εκδήλωση, με τη συμμετοχή της μπάντας «Μουσικόραμα», για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και του κυπέλλου της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φλώρινας από την ομάδα του χωριού, στάλθηκαν κατά σειρά ελεγκτικά συνεργεία από ΑΑΔΕ, Επιθεώρηση Εργασίας, Υγειονομικό και στο τέλος ΕΛΑΣ και εισαγγελέας για «διατάραξη κοινής ησυχίας» με ρητή την επιδίωξη κατάσχεσης του ηχητικού εξοπλισμού, οπότε και η εκδήλωση διακόπηκε νωρίς.
Παρασκηνιακές πιέσεις ασκήθηκαν και στο Πεδινό Φλώρινας, οπότε αναβλήθηκε και εκεί η προγραμματισμένη για τις 8/6 εκδήλωση πάλι με τη μπάντα «Μουσικόραμα». Τα ίδια έγιναν και στον Ατραπό, όμως, τελικά, πραγματοποιήθηκε κανονικά η γιορτή φράουλας στις 9/6 με συμμετοχή της ίδιας μπάντας.
Αν και φαινομενικά προερχόμενη από μεμονωμένους και όχι απαραίτητα φιλοκυβερνητικούς «εθνικά ανησυχούντες», η πρωτοβουλία για ακύρωση αυτών των πανηγυριών δεν είναι τόσο «αθώα». Στη μεν περίπτωση του Αμυνταίου αξιοποιήθηκαν πρώτα ΜΜΕ, τοπικά και κεντρικά – και δη κυβερνητικά φερέφωνα –, και έπειτα ενεργοποιήθηκε ο κρατικός μηχανισμός. Στις δε πρόσφατες επιθέσεις ήταν ήδη έτοιμες τόσες υπηρεσίες του τελευταίου, που μόνο με άνωθεν-κεντρική εντολή μπορούν να κινητοποιηθούν τόσο γρήγορα και ταυτόχρονα. Και στις δύο περιπτώσεις, λοιπόν, αναδεικνύεται τόσο μεθόδευση όσο και συνδρομή-συνενοχή της κυβέρνησης. Η τελευταία έχει συμφέρον από τέτοιες πρωτοβουλίες, για την κάλυψη των εκλογικών της αναγκών και του κενού της στα «δεξιά», ιδίως μετά τις απανωτές ήττες σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, αλλά ίσως και για την καθυπόταξη – ενόψει «δίκαιης αναπτυξιακής μετάβασης» της περιοχής – ενός πληθυσμού που έχει εσωτερικεύσει την πολύμορφη καταπίεση.
Επί του θέματος, ήδη «επιλήφθηκαν» η τοπική βουλευτίνα της Νε.Αρ. Πέτη Πέρκα και ο τοπικός Σύριζα: με ανακοινώσεις, δηλαδή, προερχόμενες από τοπικούς παράγοντες, που περιορίζουν το θέμα σε τοπικό επίπεδο και καταγγέλλουν γενικόλογα το επιχειρούμενο «πισωγύρισμα». Το κέντρο, η κυβέρνηση, παρά τις λεκτικές ακροβασίες στη μία ανακοίνωση, μένει στο απυρόβλητο, ενώ επίσης, αφού δεν στηλιτεύεται, θεωρείται περίπου φυσιολογική η υπάρχουσα κατάσταση, όπου μόνο πανηγύρια επιτρέπονται (ή επιτρέπονταν).
Αν αυτό είναι η «απάντηση», τότε το μόνο βέβαιο είναι ότι οι άνθρωποι της περιοχής μένουν και θα συνεχίσουν να νιώθουν ξεκρέμαστοι, ενώ ακόμα και η άσκηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους όλο και θα περιστέλλεται ή, στην καλύτερη, θα εξαρτάται από τις εκάστοτε εκλογικές ανάγκες της όποιας κυβέρνησης.
Από την πλευρά μας και στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, αποφασίσαμε να στείλουμε, ένα συμβολικό, αλλά σε κεντρικό επίπεδο, μήνυμα. Με αυτό, υποδεικνύουμε πως πρέπει το ζήτημα να μεταφερθεί εκεί που πραγματικά βρίσκεται, σε κεντρικό επίπεδο, γιατί θεωρούμε πως η κεντρική υποκίνηση, συνδρομή, ή έστω ανοχή, που όμως συνιστά συνενοχή, είναι προφανής και σε όσους δεν θέλουν να «σηκώσουν» το ζήτημα, επικαλούμενοι την ανάγκη διατήρησης κάποιων «ισορροπιών», που βασικά αφορούν τους εκλογικούς υπολογισμούς των ίδιων.
Προβαίνουμε δε σε αυτό το μικρό βήμα άμεσα: πρώτον, γιατί οι εξελίξεις τρέχουν και είναι πλέον υπαρκτός ο κίνδυνος ακύρωσης δεκάδων πανηγυριών στην περιοχή αλλά και όξυνσης των διακοινοτικών σχέσεων από τη διακριτική-ευνοϊκή κρατική μεταχείριση των πανηγυριών των προσφύγων. Δεύτερον, γιατί δεν πρέπει να περιμένουμε πρώτα την αποτίναξη του ιμπεριαλιστικού ζυγού από τη χώρα και μετά να ασχοληθούμε με το ζήτημα. Ως τότε, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα έχει μείνει ίχνος από τη μειονότητα, ενώ το στίγμα του καταπιεστή για τον ελληνισμό θα γίνει πια ανεξίτηλο. Άλλωστε, σε αντίθεση με όσους επικαλούνται την εξαρτημένη θέση της χώρας για να μη μιλούν (ή, ακόμα χειρότερα, να συνωμοσιολογούν) για τα μειονοτικά ζητήματα – και οι πιο επαναστάτες εξ αυτών δεν βλέπουν καν ότι στιγματίζονται ως «αλυτρωτικά» ακόμα και τραγούδια για την προσφυγιά του εμφυλίου –, εμείς θεωρούμε συστατικό τμήμα της κατάστασης εξάρτησης της χώρας από τον ιμπεριαλισμό την καταπίεση μειονοτήτων: Με την καταπίεση μπορούν οι κυβερνώντες της εξαρτημένης χώρας μας να δείχνουν, αφενός, στο εσωτερικό, ένα «πατριωτικό» προσωπείο, καθώς και έναν αποδιοπομπαίο τράγο και εύκολο σάκο του μποξ, αφετέρου, στους ιμπεριαλιστές, ένα καλό πρόσωπο, αφού τους δίνουν ένα ακόμα «πάτημα» να παρεμβαίνουν στη χώρα και την περιοχή όποτε τους συμφέρει, ενίοτε σε βάρος ακόμα και της εδαφικής ακεραιότητάς της. Όπως γράφουμε και στο αφισάκι, δεν είναι η ύπαρξη, αλλά η καταπίεση μειονοτήτων που θέτει σε κίνδυνο τη «δημόσια τάξη» και την «εθνική ασφάλεια», ακόμα και όπως τις εννοούν οι όποιοι όντως ανιδιοτελείς «ανησυχούντες».
Δεν θεωρούμε, λοιπόν, το μειονοτικό «άλλο ένα» ζήτημα με το οποίο «οφείλουμε» να ασχολούμαστε απλώς στο πλαίσιο διεθνιστικής ή άλλης αλληλεγγύης. Ούτε θεωρούμε τη συγκεκριμένη βαλλόμενη κοινότητα συμπολιτών μας απλώς δυνάμει γέφυρα με κάποια γειτονική χώρα. Αντίθετα, πιστεύουμε ότι μπορεί να αποτελέσει ζωντανή διαφήμιση-ασπίδα για τη χώρα μας. Αλλά αυτό εξαρτάται από τη μεταχείριση που η χώρα μας της επιφυλάσσει.
Κλείνοντας, επισημαίνεται ότι οι απαγορεύσεις πανηγυριών έρχονται λίγο μετά τις πρόσφατες δικαστικές απαγορεύσεις της χρήσης του όρου «μακεδονικός» για την περιγραφή της μητρικής γλώσσας των ντόπιων κατοίκων της περιοχής, αλλά ακόμα και του όρου «ντόπιος». Αυτή η πλούσια αρνητική εμπειρία σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα προστίθεται σε άλλες των τελευταίων δεκαετιών που, περιορίζοντας το ζήτημα σε κάτι το τοπικό ή απολίτικο, άφηναν έρμαια του κάθε ψηφοθήρα και του κάθε ιμπεριαλιστή τα μέλη της μειονότητας. Υπάρχει, επομένως, η δυνατότητα όλο και περισσότερα μέλη της κοινότητας αυτής, είτε νιώθουν μέλη της είτε όχι, πρώτον, να συμπεράνουν ότι ο περιορισμός ενός πολιτικού ζητήματος μόνο σε θέμα «παραδόσεων» δεν εξασφαλίζει τη διατήρησή τους, και, δεύτερον, παράλληλα με τις ατομικές ή συλλογικότερες πολιτικές ή άλλες πρωτοβουλίες τους που υπερβαίνουν τις θεμιτές, αλλά αδιέξοδες αυθόρμητες ή μόνο κινηματικές-παροδικές αντιδράσεις, να συμβάλλουν στη συγκρότηση ενός πανελλαδικού πολιτικού φορέα που θα εντοπίζει την βασική αιτία των δεινών τους στο γενικότερο πρόβλημα της χώρας, την εξάρτησή της από τον ιμπεριαλισμό, και θα την αντιπαλεύει σε μαχητική ενότητα με τον υπόλοιπο ελληνικό λαό.
Πηγή: Οικοδόμηση
Καταγγελία του Συνδέσμου Προοδευτικών Καλλιτεχνών
Στη χώρα, σήμερα, η κατάσταση είναι τέτοια που, αν πεις κάποιο επαναστατικό τραγούδι, αμφισβητήσεις την κυβέρνηση, ή απλώς πεις την αλήθεια, θα χαρακτηριστείς προδότης ή τρομοκράτης και θα σταλείς στη φυλακή βάσει νόμων όπως ο UAPA (σ.μετ.: Νόμος περί «Πρόληψης Έκνομων Ενεργειών» του 1967, και ο βασικός «αντιτρομοκρατικός» νόμος, για την πρόληψη ενεργειών «ενάντια στην ακεραιότητα και την κυριαρχία» του κράτους, που δρα λογοκριτικά και ενάντια στο δικαίωμα συνάθροισης και ίδρυσης ενώσεων.), ο ΝSA (σ.μετ.: Νόμος περί «Εθνικής Ασφαλείας» του 1980, επί Ίντιρα Γκάντι, για την προληπτική κράτηση ατόμων ώστε να αποτραπούν δράσεις που «καθ’ οιονδήποτε τρόπο βλάπτουν την ασφάλεια της Ινδίας, τις διεθνείς της σχέσεις, τη δημόσια τάξη» κλπ.) κ.ά.
Δεν είναι να εκπλήσσεται κανείς, γιατί ζούμε σε μια εποχή φασισμού, όπου η ελευθερία έκφρασης και το δικαίωμα να ζεις ελεύθερα παραχωρούνται μόνο σε όσους σκύβουν το κεφάλι για να υπηρετήσουν τον Φύρερ. Όσοι στέκονται όρθιοι, εμφορούμενοι από δημοκρατικές και προοδευτικές αξίες, παρακολουθούνται, τους κάνουν να σιωπούν και κηρύσσονται επικίνδυνοι. Αυτό το μοντέλο αντιμετώπισής τους μόνο κλιμακώνεται.
Πρόσφατα, στις 13 Μάη, οργανώθηκε στη Νάγκπουρ (σ.μετ.: τρίτη μεγαλύτερη πόλη και χειμερινή πρωτεύουσα της πολιτείας Μαχαράστρα.) εκδήλωση στη μνήμη του γνωστού ηθοποιού και ακτιβιστή Βίρα Σατιντάρ. Στην εκδήλωση απαγγέλθηκε το ποίημα του Φαΐζ (σ.μετ.: Φαΐζ Άχμαντ Φαΐζ (1911-1984). Ποιητής και συγγραφέας στις γλώσσες Παντζάμπι και Ουρντού. Ως μέλος του ΚΚ Πακιστάν, φυλακίστηκε μεταξύ 1951-1955 για δήθεν συνωμοσία ανατροπής της κυβέρνησης.) «Χαμ Ντεκχίνγκι» («Θα το δούμε»). Καθώς το ποίημα γράφτηκε ενάντια στην αδικία και τη δικτατορία, η αστυνομία της Νάγκπουρ ξεκίνησε έρευνα με βάση την κατηγορία της «υποκίνησης σε στάση» για την απαγγελία του (σ.μετ.: Φιλοκυβερνητικά ρεπορτάζ διαδίδουν ότι η εκδήλωση «καπελώθηκε» από «ναξαλίτες των πόλεων» διανοούμενους – προσκείμενους, δηλαδή, στο ΚΚΙ (Μαοϊκό) – για να καταγγείλουν τον υπό ψήφιση νόμο περί «δημοσίας ασφαλείας» στη Μαχαράστρα, με τον οποίο διώκεται ακόμα και η «πρόθεση απειλής» και δίνει εκτεταμένες εξουσίες στην αστυνομία. Για τους διανοούμενους αυτούς, η αστυνομία πλέον ζητά την επιστροφή τους στη φυλακή, στην οποία μαζί με άλλους είχαν μπει – και βγήκαν με αναστολή, όχι όλοι ζωντανοί – βάσει ψεύτικων στοιχείων.)
H Πούσπα Σατιντάρ με άλλους δύο ακτιβιστές στη διάρκεια της εκδήλωσης. (Φωτό: Σελίδα της Συντονιστικής Επιτροπής Μνήμης Βίρα Σατιντάρ στο fb.)
Κύρια οργανώτρια της εκδήλωσης, υπό την αιγίδα της Συντονιστικής Επιτροπής Μνήμης Βίρα Σατιντάρ ήταν η σύζυγός του, Πούσπα Σατιντάρ, μαζί με άλλους δύο ακτιβιστές. Η έρευνα που ξεκίνησε βασίζεται στο άρθρο 152 του Ινδικού Ποινικού Κώδικα (ΙΠΚ) που σχετίζεται με «Υποκίνηση σε στάση». Επιπλέον, έγινε επίκληση άλλων δύο άρθρων του ΙΠΚ, και συγκεκριμένα: του άρθρου 196 (Προώθηση εχθρότητας ανάμεσα σε ομάδες) και του άρθρου 353 (Δηλώσεις που συμβάλλουν σε πρόκληση ταραχών).
Σύμφωνα με την αστυνομία, το να λες ένα τραγούδι πακιστανού καλλιτέχνη εν μέσω μιας κατάστασης πολέμου ανάμεσα σε Ινδία και Πακιστάν αποτελεί πράξη υποκίνησης σε στάση. Επιπλέον, ο στίχος «Όλα τα στέμματα θα ανατραπούν, όλοι οι θρόνοι θα διαλυθούν» επίσης αναφερόταν στην εισαγωγική έκθεση της αστυνομίας (FIR) ως επίμαχη έκφραση.
Η όλη υπόθεση φέρνει στη μνήμη την ταινία του Βίρα Σατιντάρ «Δικαστήριο». Στην ταινία, ο Βίρα Σατιντάρ (στο ρόλο του λαϊκού τραγουδιστή Ναραγιάν Καμπλ) κατηγορείται ότι ένα τραγούδι του παρακίνησε έναν εργάτη αποχέτευσης να αυτοκτονήσει. Λέγεται ότι ο εργάτης ήπιε αλκοόλ και, χωρίς κανέναν εξοπλισμό ασφαλείας, πήγε στον υπόνομο να τον καθαρίσει και πέθανε – δήθεν επηρεασμένος από το τραγούδι. Για τραγούδια διαμαρτυρίας και λαϊκής ενότητας, διώξεις ασκήθηκαν εναντίον του βάσει δρακόντειων νόμων όπως ο UAPA.
Το ποίημα του Φαΐζ, που σήμερα χαρακτηρίζεται «πακιστανικό ποίημα» και «αντεθνικό» στην Ινδία, έχει μια βαθύτερη και πιο σύνθετη ιστορία. Η ειρωνεία είναι ότι ακόμα και οι κυβερνώντες στο Πακιστάν το αποκάλεσαν «αντιπακιστανικό» και απαγόρευσαν να απαγγέλλεται. Γράφτηκε το 1979 και απαγορεύτηκε λίγο αργότερα. Το 1986, επί διακυβέρνησης Ζία Ουλ Χακ, όταν το να φοριέται το σάρι είχε κηρυχτεί αντιισλαμικό και είχε απαγορευτεί, μια διαμαρτυρόμενη για αυτό (σ.μετ.: Η πακιστανή τραγουδίστρια Ικμπάλ Μπάνο (1935-2009).) φόρεσε ένα μαύρο σάρι (σ.μετ.: χρώμα διαμαρτυρίας.) και απήγγειλε το ποίημα σε ένα γεμάτο στάδιο. Κατά τη διάρκεια της απαγγελίας, όλο το στάδιο άρχισε να φωνάζει «Ινκιλάμπ Ζινταμπάντ» («Ζήτω η επανάσταση») και έκτοτε αυτό το ποίημα έγινε φωνή της αντίστασης (σ.μετ.: Το ίδιο βράδι, οι δικτατορικές αρχές εισέβαλαν στα σπίτια των οργανωτών και όσων πήγαν στο στάδιο και κατέστρεψαν κάθε ηχογράφηση του μελοποιημένου ποιήματος. Ωστόσο αντίγραφο είχε βγει στο εξωτερικό.).
Ο Φαΐζ Άχμαντ Φαΐζ (αριστερά) με τον Γιάσερ Αραφάτ. (φωτό)
Η άρχουσα τάξη φοβάται αυτό το ποίημα γιατί μιλά ενάντια στην αδικία και τη δικτατορία. Εμπνέει τους ανθρώπους να ξεσηκώνονται για έναν καλύτερο κόσμο.
Σε αυτή την εποχή φασισμού, οι επιθέσεις σε προσανατολισμένους στον λαό καλλιτέχνες και μορφές τέχνης αυξάνονται ταχύτατα.
Υπάρχουν ήδη πολλά περιστατικά όπου άτομα κηρύσσονται «αντεθνικώς δρώντα» βάσει των τραγουδιών τους, της ποίησής τους, άρθρων ή ακόμα και αναρτήσεών τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί τόσο πολύ που η οργάνωση προβολών ταινιών και οι συζητήσεις έχουν καταστεί δύσκολες. Πρόσφατα, όταν οργανώσαμε προβολή ταινίας που πραγματευόταν την ιστορία του παλαιστινιακού λαού, η αστυνομία επανειλημμένα μας πίεσε να την ακυρώσουμε. Όταν δεν την ακυρώσαμε, κακοποίησαν τους διαμαρτυρόμενους καλλιτέχνες με διάφορους τρόπους, προκάλεσαν προβλήματα στους προσκεκλημένους μας και αποπειράθηκαν να εκκενώσουν το χώρο προβολής με διάφορες τακτικές. Δεν αποτελεί σύμπτωση ότι οι επιθέσεις σε δημοκρατικές και προοδευτικές ιδέες εντείνονται – αυτό διεξάγεται με έναν πολύ καλά υπολογισμένο και συνειδητό τρόπο.
Πρόσφατα, επίσης, η συγγραφή απλώς ανάρτησης με έκκληση να μη διαδίδεται πολεμική υστερία και σχετικά με τις επιθέσεις διακοινοτικού χαρακτήρα που οργανώνουν προσκείμενοι στην (σ.μετ.: κυβερνητική) Συμμαχία οδήγησαν τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Ασόκα Αλί Χαν Μαχμουνταμπάντ στη φυλακή (σ.μετ: Συγκεκριμένα, έγραψε: «Υπάρχουν κάποιοι που άφρονα συνηγορούν υπέρ του πολέμου, ενώ δεν έχουν δει ποτέ τους τέτοιον, ούτε καν έχουν ζήσει ή επισκεφτεί ζώνη σύγκρουσης» και «Είμαι πολύ χαρούμενος που είδα τόσους δεξιούς σχολιαστές να επικρατούν την [μουσουλμάνα] συνταγματάρχη Σοφία Κουρέσι (…) [όμως,] θα πρέπει αυτοί επίσης να ζητούν τα θύματα λιντσαρίσματος αυθαίρετων κατεδαφίσεων [σπιτιών, αποκλειστικά μουσουλμάνων], και άλλων θυμάτων των κηρυγμάτων μίσους από πλευράς BJP να προστατεύονται ως ινδοί πολίτες». Παρότι εκθείαζε την απάντηση του ινδικού κράτους στην πρόσφατη ινδοπακιστανική κρίση, κατηγορήθηκε για διακινδύνευση της εθνικής κυριαρχίας και προώθησης εχθρότητας ανάμεσα σε ομάδες μετά από μήνυση από μέλος της νεολαίας του κυβερνώντος Ινδικού Λαϊκού Κόμματος (BJP) του Μόντι, αλλά και από την Πολιτειακή Επιτροπή για τις Γυναίκες της πολιτείας Χαρυάνα για… «δυσφήμιση» των δύο γυναικών αξιωματικών που «διακρίθηκαν» ως εκπρόσωποι τύπου του ινδικού στρατού στην πρόσφατη κρίση. Βγήκε τελικά με αναστολή, αλλά η μήνυση δεν μπήκε στο αρχείο και η έρευνα συνεχίζεται. Το δικαστήριο τού απαγόρευσε να ξαναγράψει ή να μιλήσει διαδικτυακά για τα δύο αυτά θέματα.).
O Αλί Χαν Μαχμουνταμπάντ
Από την άλλη, όσοι υποκινούν το διακοινοτικό μίσος, προκαλούν ταραχές και τη βία στους κόλπους του λαού χαίρουν πλήρους ελευθερίας. Εν μέσω αυτού του κλίματος πολεμικής υστερίας, πολυάριθμες αναφορές υπήρξαν για στοχοποίηση και επίθεση κατά μουσουλμάνων και Κασμιριανών από όχλους στους δρόμους, ωστόσο, μάλλον καμία έρευνα δεν διατάχθηκε να διεξαχθεί για αυτά τα περιστατικά.
Μια βασική πτυχή του φασισμού είναι η δημιουργία ενός ψεύτικού εχθρού και η απόδοση κατηγοριών εναντίον του για κάθε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πρόβλημα. Παράλληλα, κάθε φωνή που αντιτίθεται στον «Φύρερ» κηρύσσεται εχθρός της πλειοψηφούσας κοινότητας και της ίδιας της χώρας. Στη Γερμανία, όποιος μιλούσε ενάντια στον Χίτλερ χαρακτηριζόταν προδότης του έθνους. Κατά τον ίδιο τρόπο σήμερα, όποιος αμφισβητεί την κυβέρνηση Μόντι στιγματίζεται ως εχθρός της χώρας.
Σε αυτή την εποχή φασισμού, απέναντι στις αυξανόμενες επιθέσεις σε λαϊκά δημοκρατικά δικαιώματα και μορφές τέχνης, πρέπει να σταθούμε ενωμένοι. Κάθε δίκαιο και αντικειμενικό στην κρίση του άτομο και κάθε προσανατολισμένο στον λαό άτομο πρέπει να υψώσει τη φωνή του. Ανεξάρτητα πόσο ισχυρές μπορεί να φαίνονται οι φασιστικές δυνάμεις, φοβούνται τα τραγούδια, τα ποιήματα, τα έργα και τις ζωγραφιές μας – γιατί δεν μπορούν να τα εξαλείψουν με νόμους, αστυνομία ή στρατό.
Εκ μέρους του Συνδέσμου Προοδευτικών Καλλιτεχνών καλούμε όλους τους φίλους και φίλες μας: να συνθέτουμε και να δημιουργούμε νέα τραγούδια, ποιήματα, σενάρια και έργα τέχνης που μιλούν για τη βαρβαρότητα και την αδικία της εποχής μας. Να δημιουργούμε έργα που βάζουν τους ανθρώπους να σκέφτονται και να μεταφέρουν αυτές τις σκέψεις σε ένα ευρύτερο κοινό. Ως πραγματικοί καλλιτέχνες, αυτή είναι η ευθύνη μας. Παράλληλα, ζητούμε επίσης οι χαλκευμένες κατηγορίες ενάντια στη Πούσπα Σατιντάρ και τα άλλα δύο άτομα άμεσα να παρθούν πίσω.
Μετάφραση από τα αγγλικά Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Ινδικό Λαό. Για περισσότερα για τους αγώνες του ινδικού λαού, βλ. εδώ. Για επικοινωνία-συμμετοχή: alliindia@proton.me.
Κυκλοφόρησαν από την «Οικοδόμηση» τα απομνημονεύματα του αξιωματικού του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ Πάνου Λαμπράκη «Μαρτυρία».
Ο Πάνος Λαμπράκης (Λαδιάς) του παπα-Γιάννη γεννήθηκε το 1923 στη Σκουληκαριά Άρτας. Εισήχθη στην Ιατρική Αθήνας το 1942, όμως δεν φοίτησε, λόγω του λιμού. Τον Οκτώβρη του 1942, εντάχθηκε στον ΕΔΕΣ και αποφοίτησε από σχολή αξιωματικών του. Το 1944 προσχώρησε στον ΕΛΑΣ, από τη σχολή αξιωματικών του οποίου αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός. Αμέσως μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, διέφυγε στο Ρουμπίκ της Αλβανίας και, ακολούθως, το Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας, από όπου επαναπατρίστηκε το Νοέμβρη του 1946 για να πολεμήσει στις τάξεις του ΔΣΕ. Τελευταίος επιζών του Αρχηγείου Τζουμέρκων του ΔΣΕ, περιπλανήθηκε μόνος επί 2 μήνες στην περιοχή. Αργότερα, φοίτησε στη σχολή αξιωματικών του ΔΣΕ και τέθηκε επικεφαλής της φάλαγγας του ελιγμού από το Γράμμο στο Βίτσι, ενώ προήχθη σε ταγματάρχη. Τραυματίας στη μάχη της Φλώρινας, μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, βρέθηκε στη ΣΣΔ Ουζμπεκιστάν, όπου φοίτησε σε σχολή αξιωματικών. Γραμματέας κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ στην Τασκένδη, αντιστάθηκε στη διάλυση του κόμματος το 1955-’56 και ηγήθηκε των κομματικών εκείνων οργανώσεων (Ράφτη-Λακαρέα) που αναγνώριζαν ως νόμιμο γραμματέα του κόμματος τον Νίκο Ζαχαριάδη, όταν οι πρώτοι επικεφαλής τους στάλθηκαν εξορία. Συνελήφθη μετά την επίσκεψή του στην πρεσβεία της Κίνας στη Μόσχα το 1966 και στάλθηκε σε στρατόπεδο εργασίας στη Μορντόβια. Επαναπατρίστηκε το 1977 και πέθανε το 2009.
Με το βιβλίο του, ο Πάνος Λαμπράκης δεν καταθέτει απλώς τη μαρτυρία του για τους ένοπλους αγώνες του ελληνικού λαού τη δεκαετία του ’40 για Εθνική Ανεξαρτησία-Δημοκρατία (από τους οποίους ξεχωρίζουν οι μοναδικές αναμνήσεις από την καταστροφή του Αρχηγείου Τζουμέρκων του ΔΣΕ). Αναδεικνύοντας, συν τοις άλλοις, τον πολιτικό αγώνα των επαναστατών ελλήνων πολιτικών προσφύγων στην ΕΣΣΔ για την αποτροπή του εκφυλισμού του κομμουνιστικού κινήματος μετά το 1956, αφήνει στους νεότερους ανθρώπους μια πολύτιμη εμπειρία για τις σύνθετες περιστάσεις στις οποίες καλούνται να αγωνιστούν, ενίοτε ολομόναχοι.
Το βιβλίο κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία Αλφειός, Εκτός των Τειχών και Ναυτίλος. Για επικοινωνία-βιβλιοπαρουσιάσεις: ikodomisi@proton.me
Παρακάτω η ανακοίνωση της Επιτροπής Ειδικής Ζώνης Νταντακαράνυα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού) όπου παρατίθεται και το ιστορικό των περιστάσεων και των μαχών που οδήγησαν τελικά στη δολοφονία του γενικού γραμματέα του κόμματος και άλλων 26 συντρόφων και συντροφισσών του σε μάχες με ένοπλες μονάδες του ινδικού καθεστώτος. Το ινδικό κράτος της μεταπρατικής μεγαλοαστικής τάξης και των μεγαλοκτηματιών προχώρησε σήμερα στην καύση του πτώματος του Μπασαβαράτζ, παρότι το ανώτατο δικαστήριο της πολιτείας Άντρα Πραντές το Σάββατο είχε ενημερώσει τους οικείους του να απευθυνθούν στην αστυνομία της πολιτειας Τσατίσγκαρχ για το πτώμα του. Μαζί με το πτώμα του γραμματέα, κάηκαν και άλλα 6 πτώματα συντρόφων του.
Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊκό)
Επιτροπή Ειδικής Ζώνης Νταντακαράνυα
Δελτίο Τύπου
25 Μάη 2025
Ο γενικός γραμματέας του ΚΚΙ (Μαοϊκού) σ. Ναμπάλα Κεσάβ Ράο Μπασαβαράτζ θα ζει για πάντα!
Τιμή στους αθάνατους μάρτυρες του Γκούντεκοτ!
Να καταδικάσουμε τη σφαγή της 21ης Μάη στο Γκούντεκοτ των Μάαντ!
Ο αγαπητός μας σύντροφος, ένας μεγάλος ηγέτης του ινδικού επαναστατικού κινήματος, ο γενικός γραμματέας του κόμματός μας, του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού), σ. Ναμπάλα Κεσάβ Ράο ή Μπασάβα Ράτζου ή Μπ.Ρ. Ντάντα, έπεσε μάρτυρας στη σφαγή της 21ης Μάη 2026 στο δάσος Γκούντεκοτ της περιοχής Μάαντ (σ.μετ.: Λοφώδης περιοχή γνωστή και ως Αμπουτζμάντ. Σημαίνει «Άγνωστοι Λόφοι».) της περιφέρειας Ναραγιάνπουρ (σ.μετ.: της πολιτείας Τσατίσγκαρχ.). Η Επιτροπή Ειδικής Ζώνης Νταντακαράνυα αποτίει τιμή σε αυτόν τον επαναστάτη ήρωα με ευλαβική υπόκλιση. Ευλαβικά αποτίει τιμή σε όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που έχασαν τις ζωές τους σε αυτή τη σφαγή, τον σ. Ναγκεσβάρ Ράο ή Μάντου ή Γιανγκ Ναβίν, μέλος της Επιτροπής Ειδικής Ζώνης Νταντακαράνυα, τα μέλη της Κομματικής Επιτροπής Λόχου (ΚΕΛ) σ/ισσα Σανγκίτα, σ/ισσα Μπουμίκα, Βίβεκ, τον γραμματέα της ΚΕΛ σ. Τσαντάν ή Μάχες, το μέλος της ΚΕΛ Γκούντου, τους Ράμε, Λάλσου, Σούρια, Μάσε, Κάμαλα, Νάγκες, Ράγκο, Ρατζές, Ράβι, Σουνίλ, Σαρίτα, Ρέσμα, Ράτζου, Τζάμουνα, Γκίτα, Χάνγκι, Σάνκι, Μπάντρου, Νίλες, Σάντζου. Δεσμευόμαστε να εκπληρώσουμε τις φιλοδοξίες αυτών των συντρόφων και συντροφισσών. Εκφράζουμε τα βαθύτερα συλλυπητήρια στις οικογένειες και τους φίλους αυτών των μαρτύρων.
Το πτώμα του σ. Ναμπάλα Κεσάβ Ράο (Μπασάβ Ρατζ) (βίντεο)
Καλούμε τους πολίτες της χώρας, τα μέλη του κόμματος, του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού (ΛΑΑΣ), τους εργαζόμενους του κόσμου και τις επαναστατικές οργανώσεις να οργανώσουν εκδηλώσεις τιμής της μνήμης αυτών των μαρτύρων και να προχωρήσουν στον δρόμο του αγώνα με ακλόνητη αποφασιστικότητα να υλοποιήσουν τις ευγενείς φιλοδοξίες τους. Καταδικάζουμε έντονα αυτή τη βάρβαρη σφαγή που αποτελεί τμήμα της συνωμοσίας της βραχμανικής ινδουιστικής φασιστικής κυβέρνησης.
Οι αξιωματικοί των μυστικών υπηρεσιών γνώριζαν ότι ο γενικός γραμματέας του κόμματός μας Μπ.Ρ. Ντάντα βρισκόταν στην περιοχή Μάαντ. Τους τελευταίους 6 μήνες, κάποιοι άνθρωποι από διάφορες μονάδες στην περιοχή Μάαντ έχασαν τη δύναμή τους, παραδόθηκαν στους αξιωματικούς της αστυνομίας και μετατράπηκαν σε προδότες. Οι απόρρητες πληροφορίες μας, μέσω αυτών, σταθερά γίνονταν γνωστές στις υπηρεσίες πληροφοριών. Υπήρχαν δύο μεγάλες επιθέσεις με στόχο τον σ. Μπ.Ρ. Ντάντα το Γενάρη και το Μάρτη, όμως απέτυχαν. Μετά από αυτές τις επιχειρήσεις, τον τελευταίο ενάμιση μήνα, έξι άτομα από μια μονάδα παραδόθηκαν στον εχθρό. Μεταξύ αυτών, ήταν και μέλη της Κομματικής Επιτροπής Λόχου που έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην ασφάλεια του Ντάντα. Μέλος της Ενοποιημένης Διοίκησης που καθοδηγούσε το κίνημα στην περιοχή Μάαντ επίσης έγινε προδότης τον ίδιο καιρό. Αυτό έκανε τη δουλειά τους ευκολότερη. Όλοι αυτοί οι προδότες, συμπ/νου του Ρίκι, επίσης συμμετείχαν στην επιχείρηση. Είναι εξαιτίας τους που υποστήκαμε τέτοια μεγάλη απώλεια. Η επιχείρηση, η οποία διεξήχθη με σκοπό την εκδίωξή τους από τα δάση και τη γη και την παράδοση των τελευταίων στους επιχειρηματικούς ομίλους, κατέστη εφικτή μόνο εξαιτίας αυτών των προδοτών.
Από τις 17 Μάη, μέλη της DRG (σ.μετ.: Περιφερειακή Εφεδρική Φρουρά. Ειδική αντιμαοϊκή μονάδα της αστυνομίας της Τσατίσγκαρχ.), άρχισε να αναπτύσσεται στις περιοχές Ναραγιάνπουρ και Κονταγκάον από την πλευρά της Όρτσα (σ.μετ.: από δυτικά.). Στις 18, μέλη της DRG από την Νταντεβάντα (σ.μετ.: από νότια.), τη Μπίτζαπουρ (σ.μετ.: από νοτιοδυτικά) και τη Μπαστάρ (σ.μετ.: από νοτιοανατολικά.) προχώρησαν και έφτασαν τη μονάδα μας στις 9 π.μ. στις 19 του μηνός. Μία μέρα πριν την κίνηση αυτή, στις 17, μέλος της Κομματικής Επιτροπής Διμοιρίας εκείνης της μονάδας λιποτάκτησε με τη σύζυγό του. Αφότου λιποτάκτησαν, απομακρύναμε τον καταυλισμό μας από εκεί. Το πρωί της 19ης του μηνός, αφότου έλαβε την πληροφορία ότι αστυνομική δύναμη είχε φτάσει σε γειτονικό χωριό, ο καταυλισμός έφυγε και από εκεί. Καθ’ οδόν, στις 10 π.μ., έγινε η πρώτη σύγκρουση με μέλη αστυνομικών δυνάμεων. Μετά από αυτό, έλαβαν χώρα πέντε συγκρούσεις εκείνη τη μέρα. Κανένας δεν τραυματίστηκε σε εκείνες τις συγκρούσεις. Προσπάθησαν όλη τη μέρα στις 20 του μηνός να εξέλθουν από την περικυκλωμένη περιοχή, όμως δεν το κατάφεραν. Κατά τη διάρκεια της νύχτας 20.000 μέλη αστυνομικών δυνάμεων περικύκλωσαν την περιοχή.
Η τελική επιχείρηση έγινε το πρωί της 21ης του μηνός. Από τη μια πλευρά, υπήρχαν χιλιάδες έμμισθοι εξοπλισμένοι με σύγχρονα όπλα. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, τρόφιμα και νερό τους στέλνονταν από ελικόπτερα. Από την άλλη, υπήρχαν μόνο 35 επαναστάτες και επαναστάτριες που πολεμούσαν ενάντια στα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα της χώρας. Οι άνθρωποί μας δεν έβρισκαν τίποτα να φάνε ή να πιουν τις τελευταίες 60 ώρες. Πεινούσαν. Η μάχη άρχισε ανάμεσα σε αυτές τις δύο πλευρές. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές μας πρόβαλαν αντίσταση κρατώντας τον Μπ. Ρ. Ντάντα σε ασφαλές σημείο ανάμεσά τους. O Κότλου Ραμ των DRG πέθανε σε εκείνο τον πρώτο γύρο. Μετά από αυτό, δεν τόλμησαν να προχωρήσουν για κάποια ώρα. Έπειτα, άρχισαν το πυρ ξανά. Το πρώτο άτομο που έπεσε μάρτυρας, ενώ ενεργά καθοδηγούσε την αντίσταση, ήταν ο διοικητής Τσαντάν. Ωστόσο, όλοι αντιστάθηκαν θαρραλέα ως το τέλος. Πολλοί στρατιώτες τραυματίστηκαν. Μια ομάδα κατάφερε να σπάσει τον κλοιό. Όμως, οι υπόλοιποι δεν μπόρεσαν να διαφύγουν λόγω έντονων πυρών. Αφότου έσπασε τον κλοιό, η ομάδα εκείνη διαχωρίστηκε από την κύρια δύναμη. Όλοι έκαναν πολύ καλά αυτό που είχαν αναλάβει, να προστατεύσουν την ηγεσία, και δεν άφησαν τον Ντάντα να πάθει ούτε γρατζουνιά, ως το τέλος. Μόνο όταν όλοι έπεσαν μάρτυρες, ο σ. Μπ. Ρ. Ντάντα αιχμαλωτίστηκε ζωντανός και δολοφονήθηκε (σ.μετ.: Οι δολοφόνοι του ισχυρίζονται ότι δίπλα του βρέθηκε ΑΚ που είχε παρθεί λάφυρο από ενέδρα στις 6/4/2010 της οποίας είχε ηγηθεί και στην οποία είχαν σκοτωθεί 76 μέλη των Κεντρικών Εφεδρικών Αστυνομικών Δυνάμεων.). Υπήρχαν 35 σύντροφοι και συντρόφισσες σε εκείνη την ομάδα. Από αυτούς, 28 έπεσαν μάρτυρες. 7 διέφυγαν με ασφάλεια από αυτή τη σύγκρουση. Η λίστα των μαρτύρων είναι διαφορετική (σ.μετ.: σε σχέση με αυτή που παρουσιάζεται π.χ. εδώ). Το πτώμα του σ. Νίλες αναγνωρίστηκε από τον ΛΑΑΣ.
Το κύριο που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι σε όλη αυτή τη ζώνη είχε κηρυχτεί από την πλευρά μας μονομερής κατάπαυση του πυρός. Με οδηγίες του σ. Μπ. Ρ. Ντάντα, οι δράσεις ενάντια στις κυβερνητικές ένοπλες δυνάμεις είχαν σταματήσει, για να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα ικανή για ειρηνευτικές συνομιλίες. Ούτε μία τέτοια δράση δεν αναλήφθηκε σε 40 μέρες. Όλη αυτή την περίοδο, συνωμοτικά, η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις από κοινού οργάνωσαν αυτή τη μεγάλη επίθεση. Κανένα άτομο των ΜΜΕ δεν εγείρει κάποιο ερώτημα για αυτό και αυτό θα πρέπει να προβληματίζει.
Κοινό είναι το ερώτημα που υπάρχει μέσα σε όλους και όλες αναφορικά με το τι έκανε το κόμμα για την ασφάλεια της κύριας καθοδήγησης. Αν χρειάζεται να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πράγματι… αποτύχαμε. Ως το Γενάρη, η δύναμη αυτής της μονάδας αποτελούταν από πάνω από 60 μέλη. Ο αριθμός αυτός μειώθηκε προκειμένου να υπάρχει ευκολότερη κίνηση σε δυσμενέστερες συνθήκες. Στο μεταξύ, κάποια ανώτατα στελέχη του λόχου έχασαν τη δύναμή τους και παραδόθηκαν. Όταν αυτό συνέβη, ο αριθμός είχε φτάσει τους 35. Περιμέναμε ήδη ότι θα υπήρχαν μεγάλες επιθέσεις τον Απρίλη και τον Μάη. Όμως ο σ. Μπασαβαράτζ δεν ήταν έτοιμος να πάει σε ασφαλές μέρος. Όταν του θέταμε ερωτήματα για την ασφάλειά του, η απάντησή του ήταν: «Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για εμένα, εγώ θα αφήσω αυτή τη χρέωση [το πόστο του γενικού γραμματέα] σε 2-3 χρόνια. Εσείς θα πρέπει να φροντίζετε την ασφάλεια της νεότερης καθοδήγησης. Εμπνεόμενο από τις θυσίες, το επαναστατικό κίνημα θα ανακάμψει με πολλαπλάσια ισχύ. Τα μοχθηρά σχέδια αυτής της φασιστικής κυβέρνησης δεν θα υλοποιηθούν και η τελική νίκη θα είναι του λαού». Ο Ντάντα δεν άκουγε ούτε ακόμα και όταν πολλοί από τους συντρόφους μας προσπαθούσαν να τον μεταπείσουν. Αποφάσισε να μείνει με τα στελέχη και να παρέχει στενή καθοδήγηση ακόμα και σε δύσκολες συνθήκες.
Πολιτικοί, αξιωματούχοι της αστυνομίας και ΜΜΕ που διαδίδουν ψευδή προπαγάνδα για το κίνημα και την ηγεσία μας θα πρέπει να το αναγνωρίσουν αυτό. Όσοι διαδίδουν την ψευδή προπαγάνδα ότι η καθοδήγηση εγκατέλειψε τα καθήκοντά της θα πρέπει να ντρέπεται. Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν φοβούνται ποτέ. Νοιαζόμαστε για το μέλλον της χώρας. Η κυβέρνηση και οι αντιδραστικές δυνάμεις πανηγυρίζουν ότι νίκησαν. Το περιγράφουν αυτό ως μεγάλη νίκη. Πιστεύουμε ότι αυτή είναι μεγάλη νίκη για αυτούς. Ξεκάθαρη νίκη για την υλοποίηση του σχεδίου τους για δημιουργία μιας επιχειρηματικής ινδουιστικής χώρας. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι στη χώρα που διαφωνούν με το σχέδιο των RSS/BJP (σ.μετ.: RSS – Εθνική Οργάνωση Εθελοντών, μητρική οργάνωση του κυβερνώντος Ινδικού Λαϊκού Κόμματος BJP) να μετατραπεί η χώρα επιχειρηματική ινδουιστική, στο όνομα της «Νέας Ινδίας» και της «Αναπτυγμένης Ινδίας» ανησυχούν για αυτή την απώλεια. Πρόκειται, πράγματι, για τεράστια απώλεια για το ινδικό επαναστατικό κίνημα. Η 21η Μάη θα καταγραφεί ως μαύρη μέρα στην ιστορία. Τα επαναστατικά κινήματα είναι δυνατό να υφίστανται τέτοιες απώλειες κατά την αντιμετώπιση ενός ισχυρού εχθρού. Αυτό το κίνημα, όμως, οικοδομήθηκε πάνω στην ισχυρή ιδεολογία και τη μακροχρόνια συμβολή του σ. Μπασαβαράτζ. Ένα ισχυρό στελεχιακό δυναμικό αναπτύχθηκε υπό την καθοδήγησή του. Υπάρχει μια Κεντρική Επιτροπή με έμπειρους συντρόφους και συντρόφισσες. Βάσει των παραπάνω, από αυτή την άσχημη κατάσταση θα προκύψουν επαναστατικά κινήματα. Η κυβέρνηση αξιοποιεί πλήρως τη δύναμή της, όμως, επίσης παίρνει βοήθεια από τους ιμπεριαλιστές. Κατά παράβαση του εσωτερικού και του διεθνούς δικαίου και κανονισμών, στρατός χρησιμοποιείται εντός της χώρας, βαρύ πυροβολικό και τεθωρακισμένα. Μπορεί να επιτυγχάνεται ως ένα βαθμό η φυσική εξάλειψη των ένοπλων επαναστατών, όμως δεν είναι εφικτή η εξάλειψη των επαναστατικών ιδεών.
Ο σ. Ναμπάλα Κεσάβ Ράο (Μπασάβ Ρατζ)
Καλούμε το λαό της χώρας να κατανοήσει το πραγματικό κίνητρο της κυβέρνησης πίσω από αυτή τη σφαγή που λαμβάνει χώρα υπό το όνομα «Κάγκααρ». Τον καλούμε να υποστηρίξει τις ιδέες και τις πολιτικές των πραγματικών πατριωτών που θυσιάζουν τις ζωές τους για να σώσουν τη χώρα μας, τον πλούτο της και το περιβάλλον. Ας ενωθούμε ενάντια σε όσους ξεπουλάνε τη χώρα και τον πλούτο της.
Η ινδική κυβέρνηση παρουσιάζει στοιχεία ότι αξιωματικοί του πακιστανικού στρατού και τρομοκράτες είναι μαζί. Αν αυτό αληθεύει, τότε πώς και η κατάπαυση του πυρός έγινε πράξη άμεσα, μόλις έδωσε διαταγή ο πακιστανός Γενικός Διευθυντής Στρατιωτικών Επιχειρήσεων; Η κυβέρνηση της χώρας εφαρμόζει σχέδιο για να σκοτώσει εκατοντάδες αυτόχθονων και επαναστατών χωρίς να τείνει ευήκοον ους στις εκκλήσεις των δημοκρατών και των επαναστατών της χώρας για κατάπαυση του πυρός και επίλυση του ζητήματος με ειρηνευτικές συνομιλίες. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ποια δύναμη έκανε τον Μόντι να σιωπήσει στο ζήτημα της κατάπαυσης του πυρός με το Πακιστάν; Ποια νίκη γιορτάζεται με τις Τιράνγκα Γιάτρα (σ.μετ.: Τέτοιες διεξάγονται σε διάφορα μέρη της Ινδίας για να τιμήσουν το «θάρρος» και τις θυσίες των ινδικών ενόπλων δυνάμεων και τώρα, με αφορμή την πρόσφατη ινδοπακιστανική κρίση.); Μήπως εξαπατάται ο λαός; Με αυτό, δεν λέμε ότι θέλουμε τον πόλεμο με το Πακιστάν. Αλλά θα πρέπει να κατανοήσουμε τη σχέση μεταξύ των ανθρώπων που βρίσκονται στην εξουσία της χώρας, με τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους ιμπεριαλιστές. Όταν τους χρειάζεται, δημιουργούν μια τέτοια ατμόσφαιρα [για κατάπαυση του πυρός].
Σημείωση: Η Κεντρική μας Επιτροπή θα εκδώσει ένα μικρό βιβλιαράκι για τις θυσίες των συντρόφων και συντροφισσών που έπεσαν μάρτυρες στο επαναστατικό κίνημα.
Βικάλπ,
Εκπρόσωπος Τύπου
της Επιτροπής Ειδικής Ζώνης Νταντακαράνυα
του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού)
Μετάφραση από τη γλώσσα τελούγκου με τη βοήθεια προγραμμάτων μετάφρασης: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον ινδικό λαό. Για επικοινωνία-συμμετοχή: alliindia@proton.me.
Στα πλαίσια της «επιχείρησης Κάγκααρ», που έχει εξαπολύσει από το 2024 με στόχο την εξάλειψη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού) και της εναλλακτικής (μη εκμεταλλευτικής) εξουσίας που αυτό οικοδομεί, το ινδουιστικό σοβινιστικό καθεστώς του Μόντι που κυβερνά την Ινδία, σε μια ακόμα μαζική δολοφονία, σκότωσε, στις 21 Μάη, 27 ανθρώπους, ανάμεσα στους οποίους και τον γενικό γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος Ναμπάλα Κεσάβ Ράο (Μπασάβ Ρατζ).
Ο Ναμπάλα Κεσάβ Ράο
Αν και άγνωστος ο αγώνας του κόμματος αυτού στην Ελλάδα, οι άνθρωποι στη χώρα μας που ονειρεύονται και παλεύουν για μια άλλη, πιο δίκαιη και πιο ελεύθερη κοινωνία, όπως κι αν την ονομάζουν, έχουν πολλά να διδαχτούν από αυτόν. Πρώτα από όλα, γιατί η συνθετότητα και οι αντιθέσεις της χώρας στην οποία το κόμμα δρα είναι τέτοιου βαθμού που την καθιστούν μικρογραφία του κόσμου και εικόνα από το μέλλον μαζί. Έπειτα, γιατί το κόμμα αυτό προσπαθεί στην πράξη να οικοδομήσει μια άλλη κοινωνία, χτίζοντας μάλιστα και εναλλακτικές δομές (μη εκμεταλλευτικής) εξουσίας. Και για να είναι πραγματική και όχι αδειοδοτημένη από τον αντίπαλο αυτή η οικοδόμηση, το κόμμα γνώριζε πως εξαρχής έπρεπε να την υλοποιεί με το όπλο στο ένα χέρι. Το σημαντικότερο: το κόμμα αποδεικνύει πως, το 2025, είναι εφικτή η οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας. Γυναίκες κρατούν το όπλο και αναδεικνύονται σε στελεχιακές θέσεις εξίσου με τους άντρες, άνθρωποι μορφώνονται και ξεφεύγουν από τον υποσιτισμό, γλώσσες υπό (συνειδητή από το καθεστώς) εξαφάνιση διασώζονται, έργα συμβατών με τη φύση υποδομών υλοποιήθηκαν, ένας νέος πολιτισμός και ένας νέος άνθρωπος διαμορφώνεται, φυσικά με κατάλοιπα της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, αλλά και με συνειδητή καταπολέμησή τους.
Ασφαλώς, ο σοβαρός εδαφικός περιορισμός αυτής της προσπάθειας, που πριν από 15-20 χρόνια είχε δημιουργήσει έναν «κόκκινο διάδρομο» 200 περιφερειών στην ινδική υποήπειρο, και η μαζική δολοφονία στελεχών του κόμματος και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού, πράγματα για τα οποία το κόμμα έχει κάνει αυτοκριτική, δημιουργούν επίσης μια χρήσιμη εμπειρία για τους αγωνιστές στη χώρα μας. Χωρίς να μπαίνουμε σε διαδικασία απολογισμού για λογαριασμό τρίτων ή να αποτελούν κριτική τα παρακάτω, με αφορμή τις εξελίξεις, σκεφτόμαστε ότι, πρώτον, έχει και ο αντίπαλος τη δυνατότητα να αντιτάσσει ένα μοντέλο ανάπτυξης και συμπερίληψης, φυσικά απατηλό και βραχυπρόθεσμο, ίσα και μόνο για να καταστέλλει το επαναστατικό κίνημα. Γι’ αυτό, η όποια εναλλακτική ανάπτυξη και κοινωνία στην πράξη αντιτάσσουμε (ξεκινώντας από την κάθε συλλογικότητα στην οποία μπορεί να βρισκόμαστε), θα πρέπει άμεσα να ξεπερνά το στάδιο της επίλυσης των βασικών αναγκών και να πραγματεύεται συνεχώς και να υπερβαίνει το κάθε φορά επίπεδο του αντιπάλου. Επίσης, ο αναβαθμισμένος εξοπλισμός και οι μηχανισμοί παρακολούθησης που χρησιμοποιεί το ινδικό κράτος της μεταπρατικής μεγαλοαστικής τάξης και των μεγαλοκτηματιών μάς υπενθυμίζουν ότι η όποια χαλαρότητα σε θέματα προσωπικών δεδομένων θα πρέπει να μετριάζεται. Γενικότερα, άλλωστε, ο παράγοντας «χρόνος» δεν είναι υπέρ μας, κι όχι μόνο στον τεχνολογικό τομέα. Γιατί μπορεί και ο αντίπαλος να έχει μια πολιτική έναντι διαφόρων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων που, υπό όρους, θα μπορούσαν να είναι σύμμαχοι, έστω ως ένα βαθμό, ή ουδέτεροι στον αγώνα μας και άρα αξιοποιήσιμοι. Για αυτό, θα πρέπει το συντομότερο και άφοβα να ασκούμε πολιτικές για την όσο το δυνατό μεγαλύτερη αξιοποίηση όλων αυτών των τάξεων και στρωμάτων και εκπροσώπων του από εμάς, για τη μέγιστη δυνατή συμβολή τους στην προσπάθειά μας. Να εκλαμβάνουμε τον πόλεμο με τον αντίπαλο όχι ως έναν πόλεμο «θέσεων», στατικό, αλλά έναν πόλεμο στον οποίο χρειαζόμαστε κάθε εφεδρεία, κάθε όπλο, κάθε μέτωπο, το μεγαλύτερο δυνατό, αντίστοιχο της επίθεσης του αντιπάλου. Γιατί, αλλιώς, θα τα αξιοποιήσει όλα αυτά ο αντίπαλος.
Ο Ναμπάλα Κεσάβ Ράο νεκρός
Ακριβώς για αυτό, όμως, δεν τα βάφουμε μαύρα για το ΚΚΙ (Μαοϊκό). Παρά τον εδαφικό περιορισμό του, το κόμμα πρόλαβε, στο μεταξύ, να ρίξει το σπόρο της ενότητας με κάποιους σημαντικούς τομείς της ινδικής κοινωνίας: π.χ. τις μητροπόλεις και τα καταπιεζόμενα από το καθεστώς έθνη και πρώιμες εθνότητες της χώρας. Δεν θα τελειώσει ο «ναξαλισμός» (το κίνημα του οποίου το κόμμα ηγείται) ως το Μάρτη του 2026, όπως έβαλε στοίχημα με τον εαυτό του, ο υπουργός εσωτερικών του καθεστώτος, Αμίτ Σαχ.
Από την πλευρά μας, καλούμε σε στήριξη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον Ινδικό Λαό που, έστω και καθυστερημένα, πρόσφατα συγκροτήθηκε, αφενός, για να ενημερώσει τον ελληνικό λαό για την ένταξη της χώρας μας στον άξονα Ινδίας-σιωνιστών, στο πλαίσιο του οποίου δεν χωρά ούτε παλαιστινιακός λαός ούτε η συνθετότητα του ινδικού λαού και, αφετέρου, για την ανάδειξη της πραγματικής κατάστασης στην διόλου αναδυόμενη Ινδία, η συνθετότητα της οποίας επιχειρείται, μεταξύ άλλων, με τέτοιες μαζικές δολοφονίες όχι τόσο μαοϊστών, όσο κατοίκων «χρυσοφόρων» περιοχών, να εξαλειφθεί για την απρόσκοπτη άλωσή της από τους μεγάλους πολυεθνικούς ομίλους.
Πηγή: Οικοδόμηση
Δύο αθλητικές ομάδες του Αμυνταίου Φλώρινας, ο Ερμής και ο Αμύντας, οργάνωσαν συναυλία για τις 20/5 με αφορμή τον εορτασμό των πολιούχων της πόλης.
Αναμένοντας ανακοίνωση του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού), παρατίθεται ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής για την Ειρήνη και ένα σύντομο βιογραφικό του γενικού γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού) Ναμπάλα Κεσάβα Ράο που δολοφονήθηκε από το ινδικό κράτος.
***
Να καταδικάσουμε τη δολοφονία 27 ένοπλων μαοϊστών, μεταξύ των οποίων και του Γ.Γ. του ΚΚΙ (Μαοϊκού) στη Ναραγιάνπουρ!
Κατάπαυση του πυρός και ειρηνευτικές συνομιλίες ανάμεσα στην κυβέρνηση και το ΚΚΙ (Μαοϊκό) πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα!
Στις 21 Μάη, σύμφωνα με ρεπορτάζ των ΜΜΕ, πάνω από 27 ένοπλοι μαοϊστές, μέλη του ΚΚΙ (Μαοϊκού) σκοτώθηκαν σε ανταλλαγή πυροβολισμών από την Περιφερειακή Εφεδρική Φρουρά (DRG), δύναμη που συγκροτήθηκε από πρώην μαοϊστές και ντόπιους νεολαίους κατά παράβαση των εντολών του Ανώτατου Δικαστηρίου. Ένα μέλος των DRG σκοτώθηκε και πολλά άλλα τραυματίστηκαν, επίσης. Τα ΜΜΕ επικεντρώνουν κυρίως στη δολοφονία του Γ.Γ. του ΚΚΙ (Μαοϊκού) Μπασάβ Ρατζ ή Ναμπάλα Κεσάβα Ράο. Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ δηλώνουν ότι αυτή η δολοφονία συνιστά μεγάλο πλήγμα στους μαοϊστές και νίκη για την στρατιωτική δύναμη της κυβέρνησης, απορρίπτοντας την ύπαρξη ανάγκης για ειρηνευτικές συνομιλίες.
O Γ.Γ. του ΚΚΙ (Μαοϊκού) Ναμπάλα Κεσάβα Ράο ή Μπασάβ Ρατζ.
Της επιχείρησης αυτής είχε προηγηθεί πρόσφατη επιδρομή στους λόφους Καρεγκούτα, υπό το όνομα “Επιχείρηση Σανκάλπ”. Εκεί, επίσης, υπάρχουν υποψίες ότι περισσότεροι χωρικοί σκοτώθηκαν από όσο ένοπλοι. Υπήρξε καθυστέρηση στην παράδοση των σωρών, ενώ και υποψίες για πυρά ανάμεσα στους Γκρέιχαουντ (σ.μετ.: Μονάδα της αστυνομίας στην Άντρα Πραντές και την Τελανγκάνα επιφορτισμένη με την δίωξη μαοϊστών ανταρτών.) και τις Κεντρικές Εφεδρικές Ασστυνομικές Ομάδες (CRPF) προκάλεσαν πολλά ερωτηματικά. Μια έλλειψη συντονισμού αποκαλύφτηκε με αντιφατικές δηλώσεις από τους επικφαλής της κυβέρνησης της Τσατίσγκαρχ. Καθώς 31 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε εκείνη την επιχείρηση, κάποιοι εκ των οποίων ήταν χωρικοί και κάποιοι έφηβοι, η Συντονιστική Επιτροπή για την Ειρήνη (CCP) ζήτησε αμερόληπτη διερεύνησή της.
Ενώ τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν το περιστατικό μεγάλη επιτυχία, ο ακριβής αριθμός των δολοφονημένων παραμένει ακόμα ασαφής. Τα ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι το ποσό της επικήρυξης για τη δολοφονία του Μπασάβ Ρατζ που θα μπορούσε να διανεμηθεί είναι από 10 ως 200 εκ. ρουπίες (σ.μετ.: Περίπου 2 εκ. €). Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, το ζήτημα της κατάπαυσης του πυρός και των ειρηνευτικών συνομιλιών ανάμεσα στην κυβέρνηση και το ΚΚΙ (Μαοϊκό) έχει περάσει εντελώς στο περιθώριο. Πρόσφατα, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Τσατίσγκαρχ είχε τονίσει την ανάγκη για ειρηνευτικές συνομιλίες, όμως αυτές οι επιχειρήσεις διαψεύδουν τα λόγια του.
Αν η κυβέρνηση είναι πραγματικά προσηλωμένη στην ειρήνη, θα πρέπει να κηρύξει κατάπαυση του πυρός και να δώσει προτεραιότητα στις συνομιλίες. Αν, όμως, η κυβέρνηση αποφασίσει να συνεχίσει τέτοιες επιχειρήσεις με παραστρατιωτικές δυνάμεις και σύγχρονα όπλα, θα πρέπει να αποδεχτεί ότι πρόκειται για εμφύλιο πόλεμο.
Σε μια τέτοια περίτπωση, η ινδική κυβέρνηση θα πρέπει να ακολουθήσει τα πρότυπα περί “Μη Διεθνούς Ένοπλης Σύγκρουσης” (NIAC). Αυτό θα προτεραιοποιήσει συλλήψεις έναντι των δολοφονιών. Βασανιστήρια, κρατήσεις, παραβίαση της ατομικής αξιοπρέπειας και απάνθρωπη μεταχείριση των πτωμάτων θα πρέπει να απαγορευτούν.
Ο υπουργός εσωτερικών της Ινδίας Αμίτ Σαχ πιστεύει ότι ο στόχος της πλήρους εξάλειψης των μαοϊστών ως το Μάρτη του 2026 θα μπορέσει να επιτευχθεί μόνο με δολοφονίες. Όμως τα ζητήματα που έχουν αναδείξει οι μαοϊστές, οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που έχουν οδηγήσει σε αυτόν τον παρατεταμένο ένοπλο αγώνα παραμένουν ακόμα. Το ίδιο ισχύει και για τα ζητήματα που προκαλούν η εκμετάλλευση και η ανισότητα που βιώνουν οι πιο καθυστερημένες κοινότητες ανθρώπων στην κεντρική Ινδία και αλλού. Είναι επίσης απαραίτητο να αναρωτηθεί κανείς αν οι δολοφονίες είναι ποτέ δυνατό να επιλύσουν κοινωνικά προβλήματα και αν τα πολιτικά αισθήματα που οδήγησαν στον παρατεταμένο ένοπλο αγώνα θα εξαφανιστούν.
Η ανάρτηση του Αμίτ Σαχ.
Εμείς, προσηλωμένοι στην ειρήνη, ζητούμε μια διαφορετική προσέγγιση. Οι ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να προετοιμαστούν για συνομιλίες. Η Συντονιστική Επιτροπή για την Ειρήνη καταδικάζει έντονα τη δολοφονία τόσων ανθρώπων, μεταξύ άλλων και του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΙ (Μαοϊκού). Η κυβέρνηση θα πρέπει να ανταποκριθεί στη μονομερή εκεχειρία που έχουν κηρύξει οι μαοϊστές, να κηρύξουν άμεση κατάπαυση του πυρός και να αρχίσουν τη διαδικασία των συνομιλιών. Οι απόπειρες να εξαλειφθούν οι ηγέτες των μαοϊστών και των αυτοχθόνων μέσω στρατιωτικών επιχειρήσεων αντίκεινται στην ειρήνη.
Σεβόμενοι τις διεθνείς ανθρωπιστικές αξίες, απευθύνουμε έκκληση στην κυβέρνηση της Ινδίας να κηρύξει άμεση και χωρίς όρους κατάπαυση του πυρός, άμεσα να σταματήσει την Επιχείρηση Κάγκααρ και να διεξάγει συνομιλίες με το ΚΚΙ (Μαοϊκό).
Εκ μέρους της Συντονιστικής Επιτροπής για την Ειρήνη
Καβίτα Σριβαστάβα (Πανινδική πρόεδρος της Λαϊκής Ένωσης για τις Πολιτικές Ελευθερίες PUCL)
Κράντι Τσαϊτάνυα (Συμπροεδρεύων του Συντονισμού των Οργανώσεων Δημοκρατικών Δικαιωμάτων CDRO)
Δρ.Μ.Φ. Γκόπινατ (Αντιπρόεδρος Μπάρατ Μπατσάο Αντολάν – Κίνημα “Σώστε την Ινδία”).
***
Eπαναστατικοί χαιρετισμοί στον σύντροφο Ναμπάλα Κεσάβα Ράο (Μπασάβ Ρατζ/Β.R.), γενικό γραμματέα του ΚΚΙ (Μαοϊκού), που έδωσε τη ζωή του στη σημερινή σύγκρουση
Ο σύντροφος Β.R. θήτευσε ως γενικός γραμματέας του κόμματος για 7 χρόνια, από το 2018 ως το θάνατό του. Πριν από αυτό, ήταν επικεφαλής της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής του ΚΚΙ (Μ-Λ)Λαϊκός Πόλεμος (σ.μετ.: Ένα από τα δύο κόμματα που συγχωνεύτηκαν και ίδρυσαν το ΚΚΙ (Μαοϊκό).) από ιδρύσεώς της το 2001. Όταν το ΚΚΙ (Μαοϊκό) ιδρύθηκε το 2004, συνέχισε να είναι επικεφαλής της ΚΣΕ καθώς και μέλος του Πολιτικού Γραφείου, παίζοντας κομβικό ρόλο στην καθοδήγηση του επαναστατικού κινήματος.
Το επαναστατικό του ταξίδι ξεκίνησε ως φοιτητής ακτιβιστής στο REC (Περιφερειακό Κολέγιο Μηχανικών) το 1973-74 και έκτοτε δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω ποτέ. Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της RSU (σ.μετ.: Ριζοσπαστική Φοιτητική Ένωση. Ιδρύθηκε στην Άντρα Πραντές από την Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή του ΚΚΙ (Μ-Λ) – ένα εναπομείναν λόγω δολοφονικών διώξεων τμήμα του αρχικού κόμματος –, από την οποία βγήκαν πολλά στελέχη.). Στη Βαρανγκάλ (σ.μετ.: Πόλη τότε της Άντρα Πραντές και, από το 2014, μετά την απόσχιση, της Τελανγκάνα.) έπαιξε σημαντικό αγωνιστικό ρόλο ενάντια στον χουλιγκανισμό και τις κοινοτιστικές σοβινιστικές πολιτικές της ABVP (σ.μετ: “Πανινδικό Φοιτητικό Συμβούλιο”, ακροδεξιά φοιτητική οργάνωση, προσκείμενη στην RSS, τη μητρική οργάνωση του σημερινού κυβερνώντος κόμματος, ΒJP.). Συνέβαλε τόσο σημαντικά, ώστε το REC να αποκαλείται “Ριζοσπαστικό Κολέγιο Μηχανικών”.
Όταν εντάθηκε η καταστολή ενάντια στους επαναστάτες κατά τη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης (σ.μετ.: Από το 1975 ως το 1977, 21 μήνες, από την Ίντιρα Γκάντι, με πρόσχημα “εσωτερικές και εξωτερικές απειλές”), επέλεξε να περάσει στην παρανομία και ποτέ δεν επέστρεψε. Ενώ κρυβόταν στη Βαρανγκάλ, εργαζόταν ως χαμάλης για λίγους μήνες, για να οργανώσει τους ντόπιους εργάτες.
Το 1980, όταν το κόμμα αποφάσισε να στείλει ομάδες στα δάση, στάλθηκε στην περιφέρεια ανατολικού Γκονταβάρι ως διοικητής της πρώτης δύναμης, παίρνοντας το όνομα “Γκανγκάνα”. Σταδιακά, ενεπλάκη όλο και πιο σοβαρά στην οικοδόμηση του κινήματος στην Νταντακαράνυα. Αρχικά εκλέχτηκε στην Επιτροπή Δασικών Σχέσεων και αργότερα στην Επιτροπή Ειδικής Ζώνης Νταντακαράνυα. Για πολλά χρόνια, θήτευσε ως Γραμματέας της Επιτροπής Νταντακαράνυα υπό το όνομα “Γκανγκάνα”.
Το 1986, ενώ περίμενε σε ένα ραντεβού στη Βισακαπαντάμ (σ.μετ.: Η μεγαλύτερη πόλη της Άντρα Πραντές.), ένα μέλος των STF (σ.μετ.: Δύναμη Ειδικών Καθηκόντων.) προσπάθησε να τον συλλάβει. Διέφυγε μετά από σωματική πάλη μαζί του και έπειτα άνοιξε πυρ. Έκτοτε, μέχρι τη σύγκρουση όπου έπεσε μάρτυρας, παρέμενε άφαντος από την αστυνομία.
Μαχήτριες και μαχητές του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού.
Ως επικεφαλής της ΚΣΕ, ηγήθηκε πολλών στρατιωτικών νικών του ινδικού επαναστατικού κινήματος. Έπαιξε κομβικό ρόλο στη συγκρότηση ανώτατου επιπέδου στρατιωτικών δομών το 1995, στην ίδρυση του Λαϊκού Αντάρτικου Στρατού το 2000 και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού το 2004. Ως διοικητής του ΛΑΑΣ, προσωπικά εκπαίδευε ομάδες στην Άντρα Πραντές, την Τελανγκάνα, τη Μπιχάρ, τη Τζάρκχαντ και την Νταντακαράνυα και άμεσα συμμετείχε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Παρότι διάφορα μ-λ κόμματα στην Ινδία συγχωνεύονταν σε ένα κόμμα, αργότερα ξαναδιασπώνταν λόγω ζητημάτων πολιτικής ή ηγεσίας. Ο σ. B.R. είχε σημαντικό ρόλο μαζί με άλλους ηγέτες στη διασφάλιση ισχυρής ενότητας σε κεντρικό επίπεδο μετά την ενοποίηση του “Λαϊκού Πολέμου”, το 1998, με την “Κομματική Ενότητα” και, το 2004, με το Μαοϊκό Κομμουνιστικό Κέντρο και την ίδρυση του ΚΚΙ (Μαοϊκού). Έπαιξε βασικό ρόλο σε σημαντικές πολιτικές αποφάσεις όπως την ίδρυση αντάρτικων βάσεων στην Νταντακαράνυα και τη συγκρότηση λαϊκοδημοκρατικών θεσμών εξουσίας.
Σε ηλικία 65 ετών, σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για το επαναστατικό κίνημα, ο σ. B.R. έγινε Γενικός Γραμματέας του Κόμματος. Ηγήθηκε του Κόμματος κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης και συνέχισε να μάχεται ως την τελευταία του πνοή. Σε ηλικία 72 ετών, ο σ. Μπασάβ Ρατζ έγινε μάρτυρας ενώ πολεμούσε.
Ο σύντροφος Μπασάβ Ρατζ, ο οποίος αφιέρωσε πέντε δεκαετίες συνεχούς αγώνα για μια δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία, θα ζει για πάντα στις καρδιές των καταπιεζόμενων.
Ο σ. Ναμπάλα Κεσάβα Ράο, είναι ο δεύτερος γενικός γραμματέας που πέφτει μάρτυρας από την αστυνομία μετά τον Τσάρου Ματζουμντάρ (σ.μετ.: Το 1972, ως γενικός γραμματέας του ΚΚΙ (Μ-Λ).).
Ράβι Νάρλα
Μετάφραση από τη γλώσσα τελούγκου (Τα αρχικά κείμενα υπάρχουν εδώ και εδώ.) με τη βοήθεια προγραμμάτων μετάφρασης: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον ινδικό λαό. Για επικοινωνία-συμμετοχή: alliindia@proton.me.
Το Φεστιβάλ για το Νερό και τα Κοινά Αγαθά θα διεξαχθεί στην Πλατεία Πρωτομαγιάς (Πεδίο του Άρεως) στην Αθήνα, την Παρασκευή 23 και το Σάββατο 24 Μάη. Διοργανώνεται από σειρά περιβαλλοντικών, κινηματικών και συνδικαλιστικών συλλογικοτήτων. Η «Οικοδόμηση» καλεί σε συμμετοχή και ενεργό εμπλοκή για την επιτυχία του φεστιβάλ. Εμείς συμμετέχουμε ενεργά και με την φυσική μας παρουσία.
Προτού παραθέσουμε το κάλεσμα των διοργανωτών, θα θέλαμε να διευκρινίσουμε τα εξής:
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια εκδήλωση για περιβαλλοντικά ζητήματα είναι η πλέον εύκολη περίσταση για να λειτουργήσει ως «κινηματικό πλυντήριο» όσων λέρωσαν τα χέρια τους με την υπογραφή μνημονίων και επιδιώκουν ξανά ψήφους «εξ αριστερών».
Παρ’ όλα αυτά, όπως έχουμε ήδη γράψει, για την «Οικοδόμηση», το ποιος θα συμμετέχει ή και θα την διοργανώσει αυτή την εκδήλωση, όπως και κάθε άλλη στην οποία η «Οικοδόμηση» θα συμμετέχει, είναι δευτερεύον ζήτημα μπροστά στο επίδικο: η κυβέρνηση, εφαρμόζοντας μια πολιτική υπαγορευόμενη από την ΕΕ, που με τη σειρά της, υπαγορεύεται από το μεγάλο κεφάλαιο που αναζητά επικερδείς τοποθετήσεις, δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του. Ιδίως αυτή την περίοδο, που επιδιώκει «φυγή προς τα εμπρός» και αλλαγή ατζέντας, για να ξεφύγει από τις ερινύες των Τεμπών, αλλά και για να μην τεθεί, λόγω του κλονισμού της από τα Τέμπη, υπό αμφισβήτηση από το μεγάλο κεφάλαιο, αδίστακτα υλοποιεί κάθε μέτρο και πολιτική που το ευνοεί. Από αυτή τη στρατηγική της κυβέρνησης δεν γλιτώνει ούτε το νερό.
Από τη στιγμή, λοιπόν, που όλοι οι άλλοι υφίστανται τις συνέπειες, «όλοι οι άλλοι» πρέπει να ενωθούν, έστω για αυτό το ζήτημα. Το μεγαλύτερο (άτυπο και πολύμορφο) μέτωπο πρέπει να αντιτάξουμε στην ιδιωτικοποίηση του νερού. Ναι, νερό χρησιμοποιεί και αυτός που έχει αυταπάτες για την ΕΕ ή και για τον καπιταλισμό γενικότερα. Μόνο μαζί του, όμως, θα νικήσουμε και μόνο κοντά του, μαζί του, στον αγώνα, θα τον πείσουμε. Όποιος απαξιώνει ή εμποδίζει τη δημιουργία μετώπου έστω και με έναν («απολιτίκ», «δεξιό» κοκ.) άνθρωπο παραπάνω για το ζήτημα του νερού, αντικειμενικά λειτουργεί υπέρ της ΕΕ και του καπιταλισμού, όσο «επαναστατικά» κι αν είναι τα «αντεπιχειρήματα»-προσχήματά του.
Το κάλεσμα των διοργανωτών έχει ως εξής:
Φεστιβάλ για το Νερό και τα Κοινά Αγαθά στην πλατεία Πρωτομαγιάς
23 & 24 Μαΐου 2025 – Πεδίο του Άρεως (Πλατεία Πρωτομαγιάς)
Στη σημερινή πραγματικότητα τα κοινά αγαθά και τα κοινωνικά δικαιώματα, όπως το ρεύμα, τα ΜΜΜ, η διαχείριση αποβλήτων, η υγεία, η παιδεία, οι δημόσιοι χώροι, η θάλασσα, τα δάση ακόμα και το νερό παραδίδονται σε ιδιωτικές εταιρείες. Οι μνημονιακές κυβερνήσεις παρέδωσαν δυο φορές ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ στα ιδιωτικά ταμεία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους της χώρας (ΤΑΙΠΕΔ, Υπερταμείο). Το κίνημα όμως των πολιτών και των εργαζομένων κατόρθωσε να πετύχει επανειλημμένες αποφάσεις του ΣτΕ που έκριναν κάθε προσπάθεια για ιδιωτικοποίηση των εκάστοτε κυβερνήσεων αντισυνταγματική.
Η σημερινή όμως κυβέρνηση επιμένει. Έβαλε το νερό στη νέα διευρυμένη Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων Ενέργειας Υδάτων (ΡΑΑΕΥ) και ως εκ τούτου άνοιξε το δρόμο για να αντιμετωπιστεί το κοινωνικό αυτό αγαθό ως εμπόρευμα. Ιδιωτικοποίηση του νερού με άλλα λόγια, από την πίσω πόρτα. Επιπλέον, αφήνει το φαινόμενο της λειψυδρίας που επιδεινώνεται από την κακοδιαχείριση να εξαπλώνεται σε όλη την Ελλάδα, χωρίς να παίρνει έγκαιρα και αποτελεσματικά μέτρα για την αντιμετώπισή του. Έτσι, που κάποια στιγμή που το πρόβλημα θα γίνει έντονο και πιεστικό να έρθει το ιδιωτικό κεφάλαιο –με το αζημίωτο βέβαια- να μας σώσει. Για το λόγο αυτό ασκήθηκε εκ νέου αίτηση στο ΣτΕ, αυτή τη φορά για την ακύρωση της της νέας ΚΥΑ τιμολόγησης του νερού. Πλήθος κόσμου, σωματείων, συλλόγων και οργανώσεων βρέθηκε έξω από το ΣτΕ, δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι το νερό είναι και θα παραμείνει δημόσιο αγαθό!
Για όλα τα παραπάνω, μια σειρά από περιβαλλοντικές, κινηματικές και συνδικαλιστικές συλλογικότητες αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να αντισταθούμε. Σε αυτή την κατεύθυνση διοργανώνουμε το πρώτο «Φεστιβάλ για το Νερό και τα Κοινά Αγαθά» στο Πεδίο του Άρεως (Πλατεία Πρωτομαγιάς) στις 23 και 24 Μαΐου με τη συμμετοχή όλων των συλλογικοτήτων που συμμερίζονται τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μας Στόχος του φεστιβάλ, μέσα από εκδηλώσεις και ανοιχτές συζητήσεις, είναι ο προγραμματισμός της από κοινού αντίστασης των κινημάτων σε όλες τις προσπάθειες για την ιδιωτικοποίηση του νερού ή την διαχείριση των υδάτινων πόρων με στόχο το κέρδος και όχι την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος και την προστασία του περιβάλλοντος. Επιθυμούμε επίσης να δοθεί στα κινήματα για το περιβάλλον και τα κοινωνικά δικαιώματα η ευκαιρία να προβάλουν και να συνομιλήσουν για τα αιτήματα και τους αγώνες τους.
Φυσικά, δεν θα μπορούσε από ένα τέτοιο φεστιβάλ να απουσιάζει και η μουσική, οπότε το πρόγραμμα θα πλαισιωθεί και από καλλιτέχνες και μουσικούς ώστε να διασκεδάσουμε συλλογικά!
Σας περιμένουμε λοιπόν, όλες κι όλους, στις 23 και 24 Μαΐου 2025 στο «Φεστιβάλ για το Νερό και τα Κοινά Αγαθά» στο Πεδίο του Άρεως (Πλατεία Πρωτομαγιάς)!
Γιατί ο αγώνας για την προστασία του νερού και όλων των δημοσίων αγαθών είναι υπόθεση όλων μας!
Στο «Φεστιβάλ για το Νερό και τα Κοινά Αγαθά» συμμετέχουν και στηρίζουν οι παρακάτω περιβαλλοντικές, κινηματικές και συνδικαλιστικές συλλογικότητες από όλη την Ελλάδα (η λίστα επικαιροποιείται):
Αγωνιστική Συσπείρωση Μηχανικών Ομίλου ΔΕΗ-ΑΔΜΗΕ┃Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας┃ΑΡΑΓέΣ Μηχανικών – Παράταξη ΤΕΕ┃Δίκτυο Πολιτών για τη διάσωση του ρέματος της Πικροδάφνης┃Δίκτυο Πολιτών Χολαργού – Παπάγου┃Δυτικό Μέτωπο┃Εμείς στο Πεδίον του Άρεως┃ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής┃ΕΛΜΕ Β΄ Αθήνας┃ΕΛΜΕ Ε ΄ Αθήνας┃ΕΟΣΧ Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Χαλκίδας┃Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή┃Θάσος – νερό SOS┃Κίνηση για την Προστασία & Ανάδειξη του Μεγάλου ρέματος Ραφήνας┃Κίνηση Πολιτών 6ου διαμερίσματος┃ΚΟΦΙΨΥ Κίνηση Οικογενειών και Φίλων για την Ψυχική Υγεία┃Λαϊκή συνέλευση Γκύζη-Πολυγώνου┃Το Μυρμήγκι – Στέκι Αλληλεγγύης Κυψέλης┃Περιβαλλοντικό Δίκτυο Αθήνας┃Πολίτες Παγκρατίου για τα Δημόσια Αγαθά και τον Κοινωνικό Έλεγχο┃Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού┃ΡΟΗ, Πολίτες υπέρ των ρεμάτων┃SaveTinos, Η Τήνος κατά των ανεμογεννητριών, συλλογικότητα για την προστασία του νησιού από τις Βιομηχανικές ΑΠΕ┃ΣΕΚΕΣ για Δημόσια ΕΥΔΑΠ στην Υπηρεσία της Κοινωνίας┃Σκασιαρχείο┃Σύλλογος Ενεργών Πολιτών Ερέτριας, η Μέδουσα┃Σύλλογος
Πέρα από τους “μπανγκλαντεσιανούς” μουσουλμάνους που απελαύνονται από την Ινδία επ’ ευκαιρία της πρόσφατης ινδοπακιστανικής κρίσης, το καθεστώς Μόντι στοχοποίησε και τους Ροχίνγκια, που είναι πρόσφυγες από τη Μυανμάρ, και μάλιστα με ρίξιμο δεκάδων προσφύγων με χαρτιά στη θάλασσα. Αυτή η απέλαση Ροχίνγκια δεν εξυπηρετεί “μόνο” την αντιμουσουλμανική ατζέντα του ινδουιστικού φασιστικού κόμματος του Μόντι, BJP. Αυτό φαίνεται από το ότι δεν απελάθηκαν μόνο μουσουλμάνοι, αλλά και χριστιανοί Ροχίνγκια. Η απέλαση αυτή έχει και διεθνή διάσταση και λαμβάνει χώρα εν μέσω άλλων δύο εξελίξεων:
πρώτον, την ώρα που οι Ροχίνγκια στη Μυανμάρ υφίστανται δεύτερο κύμα προσφυγοποίησης, αυτή τη φορά στοχοποιούμενοι, όχι μόνο από τον ανοιχτά υποστηριζόμενο από την Κίνα κρατικό στρατό, αλλά και από τον αντιδικτατορικό Στρατό του Άρακαν (Ραχίν), παρωκεάνιας και συνορεύουσας με το Μπανγκλαντές περιοχής (3 εκατομμυρίων συν 1,5 εκ. οι Ροχίνγκια), όπου ο στρατός αυτός έχει κυριαρχήσει στο μεγαλύτερο μέρος της και είναι πιθανή η ανεξαρτητοποίησή του. Ας σημειωθεί ότι, για την Κίνα, η Μυανμάρ είναι η κοντινότερη έξοδος στον Ινδικό Ωκεανό και, ενώ στηρίζει τον στρατό της Μυανμάρ, για να διασφαλίσει τις επενδύσεις της φέρεται να έχει αρχίσει επαφές με τον Στρατό του Άρακαν, ο οποίος, για να αναγνωριστεί, θα χρειαστεί πρωτίστως τους “δυτικούς” ιμπεριαλιστές, ενώ είναι σε πορεία σύγκρουσης και με την αντιδικτατορική εξόριστη κυβέρνηση της Μυανμάρ.
Δεύτερον, την ώρα που οι ΗΠΑ, με πρόσχημα το προσφυγικό κύμα στο Μπανγκλαντές, όπου ως επί το πλείστον έχουν καταφύγει Ροχίνγκια, προσπαθούν οι ίδιες, μετά την ανατροπή της ινδόφιλης πρωθυπουργού Χασίνα από λαϊκή εξέγερση, να στήσουν “ανθρωπιστικό διάδρομο” στη χώρα που κάνει άνοιγμα στην Κίνα. Δείχνοντας στους Ροχίνγκια ότι δεν είναι καλοδεχούμενοι, το ινδικό καθεστώς τούς στρέφει στο Μπανγκλαντές και καθιστά πιο “βάσιμη” την αμερικανική “νουθεσία” προς τον νέο επικεφαλής της χώρας, Γιούνους, να μη λοξοκοιτά προς την Κίνα. Ο Μόντι ποντάρει στην δηλωμένη απροθυμία Τραμπ να εμπλέκεται άμεσα σε φασαρίες και στο να πετύχει τελικά, αντί να εμπλακούν οι ίδιες οι ΗΠΑ με τον ανθρωπιστικό διάδρομο, να γίνει outsourcing από τις ΗΠΑ στην Ινδία το Μπανγκλαντές, στο οποίο, παρότι πρόσφατα το έχασε, “έχει πείρα” (ας σημειωθεί ότι τμήμα του ασταθούς ακόμα πολιτικού συστήματος του Μπανγκλαντές θα καλόβλεπε ανεξαρτητοποίηση του Ραχίν, υπό την προϋπόθεση του επαναπατρισμού των Ροχίνγκια). Για ξεκάρφωμα, οι Ροχίνγκια δεν απελάθηκαν καν στο Μπανγκλαντές, αλλά σε διεθνή ύδατα, κοντά στα σύνορα Μυανμάρ-Ταϊλάνδης.
Παρακάτω η ανακοίνωση της Λαϊκής Ένωσης για τις Πολιτικές Ελευθερίες (PUCL) για το ζήτημα.
Η κυβέρνηση BJP (σ.μετ.: Το ινδουιστικό φασιστικό Ινδικό Λαϊκό Κόμμα, με επικεφαλής τον Ναρέντρα Μόντι.), με την παραβίαση της αρχής του νόμου, αντιγράφει την εργαλειοθήκη Τραμπ για την παράνομη απέλαση δήθεν παράνομων μεταναστών.
Η PUCL εκφράζει τη βαθιά ανησυχία της για την παράνομη, αντισυνταγματική, απάνθρωπη και βάρβαρη μεταχείριση προσφύγων Ροχίνγκια, η οποία παραβίαζει την πολιτισμική αρχή της Ινδίας Vasudhaiva Kutumbakam (σ.μετ.: “Ο κόσμος είναι μια οικογένεια”).
Στις 6/5/2025, αρκετοί πρόσφυγες Ροχίνγκια, που ανήκουν στη μουσουλμανική και τη χριστιανική κοινότητα, και οι οποίοι είχαν καταγραφεί από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) Ινδίας, αναφέρεται ότι τέθηκαν υπό κράτηση από αξιωματικούς της Αστυνομίας του Δελχί σε διάφορα αστυνομικά τμήματα, υπό το πρόσχημα της συλλογή βιομετρικών δεδομένων. Στοιβάχθηκαν σε βαν και λεωφορεία και κρατήθηκαν στα διάφορα αστυνομικά τμήματα για πάνω από 24 ώρες. Ακολούθως, μεταφέρθηκαν στο κέντρο κράτησης Ίντερλοκ στο Δελχί, με τις αρχές να ισχυρίζονται ότι τα μηχανήματα λήψης βιομετρικών δεδομένων ήταν διαθέσιμα μόνο εκεί και ότι οι πρόσφυγες θα απελευθερώνονταν με την ολοκλήρωση της διαδικασίας.
Προς μεγάλη έκπληξη των οικογενειών τους, οι 43 κρατούμενοι (σ.μετ.: εκ των οποίων, οι 15 εκτιμάται πως είναι χριστιανοί.) δεν απελευθερώθηκαν μετά τη συλλογή των δεδομένων. Αντίθετα, μυστικά μεταφέρθηκαν στο αεροδρόμιο και ρίχτηκαν στο λιμάνι Μπλερ στα νησιά Άνταμαν & Νικομπάρ. Αργότερα, βιαίως επιβιβάστηκαν σε πλοία με τα χέρια και τα μάτια δεμένα. Παρέμειναν σε αυτή την κατάσταση καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Μόλις έφτασαν στο θαλάσσιο σύνορο κοντά στη Μυανμάρ, οι πρόσφυγες – μεταξύ άλλων, παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι και άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας όπως καρκίνο – ρίχτηκαν στα διεθνή χωρικά ύδατα κοντά στην περιοχή Τανινταρυι στη Μυανμάρ, η οποία μαστίζεται από ένοπλη σύγκρουση και αφέθηκαν στην πράξη να πεθάνουν.
Παιδιά ως 15 ετών, ανήλικες 16χρονες, ηλικιωμένοι 66 χρονών και άνθρωποι με καρκίνο και άλλες ασθένειες συγκαταλέγονται σε όσους εγκαταλείφθηκαν στη θάλασσα με πλήρη αδιαφορία για τη ζωή και την ασφάλειά τους. Η PUCL επικοινώνησε με τις οικογένειες των θυμάτων-προσφύγων και έμαθε σοκαριστικές λεπτομέρειες.
Επιζών αυτής της απάνθρωπης και βάρβαρης μεταχείρισης κατέγραψε ηχητικά την μαρτυρία του η οποία δόθηκε στην PUCL:
“Μας πήγαν στο λιμάνι Μπλερ, στα νησιά Άνταμαν & Νικομπάρ, με στρατιωτικό αεροπλάνο. Έπειτα, βιαίως οδηγηθήκαμε σε πλοία με τα χέρια και τα μάτια δεμένα. Παραμείναμε σε αυτή την κατάσταση σε όλο το ταξίδι. Υποστήκαμε βασανιστήρια στα πλοία, δαρθήκαμε βάρβαρα και ανακριθήκαμε. Κατηγορηθήκαμε για εμπλοκή στην τρομοκρατική επίθεση στο Παχαλγκάμ στο Τζάμου-Κασμίρ. Όταν επιμέναμε ότι δεν είχαμε σχέση, μας έλεγαν ότι υποκρινόμαστε και κρυβόμαστε.”
“Μας μεταχειρίστηκαν πολύ άσχημα. Χρησιμοποιούσαν υβριστική γλώσσα και οι γυναίκες που ήταν μαζί μας υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση και άλλες μορφές κακομεταχείρισης. Έπειτα, μας έριξαν στα διεθνή ύδατα στην Τανιντάριυ, στα σύνορα με την Ταϊλάνδη”.
Μια τελευταία είδηση επιβεβαιώνει ότι οι 40 πρόσφυγες βρίσκονται στη Μυανμάρ υπό την προστασία της εξόριστης Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας (NUG). H NUG έχει δημοσιεύσει κατάλογο των 40 ανθρώπων που σώθηκαν, χωρίς να αποκαλύπτεται η τύχη των προσφύγων.
Έχει γίνει γνωστό ότι 3 άλλοι που κρατούνταν μαζί τους φέρονται να παραμέουν στο κέντρο κράτησης Ίντερλοκ της αστυνομίας του Δελχί.
Επιπρόσθετα, περίπου 14 άλλοι πρόσφυγες από δύο οικογένειες, οι οποίοι οδηγήθηκαν στο αστυνομικό τμήμα Βικασπούρι το απόγευμα της 6ης Μάη 2025, κρατήθηκαν παράνομα. Ενώ οι γυναίκες αφέθηκαν στις 7 μ.μ., οι άντρες που έμειναν πίσω και οδηγήθηκαν αλλού στις 8 Μάη, δάρθηκαν άσχημα ενω κρατούνταν, σύμφωνα με πληροφορίες από μέλος οικογένειας επιζώντα. Έγινε γνωστό ότι κάποιοι άλλοι αφέθηκαν ελεύθεροι σύμφωνα με εντολή του εισαγγελέα της Ντουάρκα (σ.μετ.: Νοτιοδυτική συνοικία του Δελχί.).
Παραβίαση διεθνών κανόνων προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της εγχώριας νομοθεσίας
Η μεταχείριση που επιφυλάχθηκε στους 40 πρόσφυγες Ροχίνγκια που ρίχτηκαν στα διεθνή ύδατα κατά ωμή παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και των πολλών άλλων που τους κακομεταχειρίζονται και τους υποβάλλουν σε βασανιστήρια στην Ινδία, συνιστά ωμή παράβαση των υποχρεώσεων της Ινδίας βάσει του διεθνούς δικαίου και επίσης παραβιάζει την εγχώρια νομοθεσία και πολιτική της ίδιας της Ινδίας. Επαναλαμβάνεται ότι το αυθαίρετο ρίξιμο προσφύγων σε διεθνή ύδατα είναι πρωτοφανής στάση, η οποία είναι παράνομη, αντισυνταγματική και παραβίαση των κανόνων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.
Το γεγονός ότι οι πρόσφυγες που ρίχτηκαν σε διεθνή ύδατα ανήκουν στην κοινότητα Ροχίνγκια, η οποία είναι μια από τις πιο διωκόμενες μειονότητες παγκοσμίως, δείχνει ότι η ινδική κυβέρνηση είναι διατεθειμένη ακόμα και να παραμερίσει τις υποχρεώσεις της βάσει μιας από τις σημαντικότερες συνθήκες προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει επικυρώσει, και συγκεκριμένα τη Σύμβαση για την πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος της γενοκτονίας του 1948.
Οι Ροχίνγκια έχουν υποστεί επί δεκαετίες βία, διακρίσεις και διώξεις στη Μυανμάρ. Έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν την ίδια τους τη χώρα, φοβούμενοι διώξεις και γενοκτονική βία. Ενώ οι περισσότεροι πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο Ροχίνγκια, που ανέρχονται σε πάνω από ένα εκατομμύριο ανιθαγενείς πρόσφυγες, ζουν στο Μπανγκλαντές, έχουν επίσης αναζητήσει καταφύγιο σε χώρες όπως Μαλαισία, Ινδία, Ταϊλάνδη και άλλες χώρες στην περιοχή. Η UNHCR Ινδίας έχει εκδώσει πιστοποιητικά αιτούντων άσυλο, γνωστές ως Κάρτες Προσφύγων σε περίπου 22.500 πρόσφυγες Ροχίνγκια στην Ινδία, όπως δείχνουν οι αριθμοί από την Refugees International του Δεκέμβρη του 2024. Η ίδια έκθεση αποκαλύπτει επίσης τις ωμές και συστηματικές παραβιάσεις των συνταγματικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων Ροχίνγκια στην Ινδία.
Όλοι οι πρόσφυγες Ροχίνγκια που υπέστησαν αυτή την απάνθρωπη και απαξιωματική μεταχείριση, μεταξύ άλλων οι 40 που απήχθησαν, βασανίστηκαν και ρίχτηκαν να πεθάνουν σε διεθνή ύδατα, είναι καταγεγραμμένοι από την UNHCR Ινδίας. Είναι αξιοσημείωτο όσο και σοκαριστικό ότι, ακόμα και ενώ κρατούνταν παράνομα οι πρόσφυγες, το Ανώτατο Δικαστήριο στις 8/5/2025, εξετάζοντας αίτημα για καταγγελία της παράνομης κράτησης και εντολή διακοπής της απέλασης, αρνήθηκε να παρέμβει για να προστατεύσει τη ζωή και την αξιοπρέπεια των προσφύγων. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση επέμεινε ότι δεν είναι υποχρεωμένη να επεκτείνει την προστασία του δικαιώματος παραμονής σε πρόσφυγες Ροχίνγκια, καθώς το θεμελιώδες αυτό δικαίωμα βάσει του άρθρου 19(1)(ε) αφορά μόνο ινδούς πολίτες. Ένα τέτοιο επιχείρημα είναι εξωφρενικό και παράλογο: οι Ροχίνγκια δεν ήρθαν εθελοντικά για να αναζητήσουν “παραμονή” στην Ινδία, διέφυγαν από γενοκτονική βία και αναζητούν καταφύγιο. Υπόκεινται όπως και κάθε άλλο “πρόσωπο” που κατοικεί στην Ινδία σε προστασία του θεμελιώδους δικαιώματος στη ζωή και την ατομική ελευθερία, βάσει του άρθρου 21, που αφορά κάθε άτομο που κατοικεί στην Ινδία.
Παρότι η Ινδία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, η διαδικασία απέλασης αλλοδαπών ή όσων μη νόμιμα έχουν μεταναστεύσει στην Ινδία προβλέπεται στο νόμο περί αλλοδαπών και τις σχετικές νομοθεσίες και πολιτικές. Οι αρχές επουδενί δεν έχουν δικαίωμα στην προσφυγή σε τέτοιες βαρβαρότητες και την απάνθρωπη και υποτιμητική μεταχείριση προσφύγων. Οι αρχές ωμά παραβίασαν τις πρόνοιες του νόμου και του συντάγματος, βάσει των άρθρων 14 και 21 του ινδικού Συντάγματος, που αφορούν όλα τα “πρόσωπα”, είτε είναι πολίτες είτε όχι. Η απάνθρωπη και απαξιωτική μεταχείριση προσφύγων συνιστά βασανιστήριο και παραβίαση της Σύμβασης του ΟΗΕ ενάντια στα βασανιστήρια, την οποία η Ινδία έχει υπογράψει. Πρακτικά, η παράνομη, αυθαίρετη και απαξιωτική μέθοδος απέλασης περιφρονεί τη δικαιοσύνη και καταχράται την προβλεπόμενη νομική διαδικασία.
Η ινδική κυβέρνηση, επίσης, ωθώντας τους αναξιοπαθούντες πρόσφυγες Ροχίνγκια πίσω στις περιοχές βίας από όπου διέφυγαν υπό επικίνδυνες περιστάσεις, δεν συμμορφώθηκε με τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τη Γενοκτονία – που επικυρώθηκε το 1959 – η οποία απαιτεί από το ινδικό κράτος ενεργά να αποτρέπει τη γενοκτονία. Ακόμα και η νόμιμη απέλαση σε χώρα που οι απελαθέντες αντιμετωπίζουν διώξεις παραβιάζει την αρχή της μη επαναπροώθησης, που σήμερα αποτελεί τμήμα του εθιμικού διεθνούς δικαίου. Μια τέτοια απέλαση Ροχίνγκια πίσω στη Μυανμάρ είναι ιδιαίτερα αποκρουστική, καθώς το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης έχει καταλήξει στο προκαταρκτικό συμπέρασμα ότι οι Ροχίνγκια υφίστανται γενοκτονία στη Μυανμάρ.
Ωστόσο, αφήνοντας στην άκρη την αρχή του διεθνούς δικαίου περί μη επαναπροώθησης, η ινδική κυβέρνηση ήταν δεσμευμένη από τη νομοθεσία μας να διασφαλίσει ότι δεν υπάρχει παραβίαση του δικαιώματος στην ισότητα και του δικαιώματος αξιοπρεπούς μεταχείρισης, που οφείλεται σε κάθε πρόσωπο. Το γεγονός ότι αυτοί που είχαν έγγραφα της UNHCR αυθαίρετα κρατήθηκαν, δάρθηκαν, υπέστησαν βασανιστήρια και σεξουαλική κακοποίηση και απελάθηκαν παραβιάζει το δικαίωμα στην ίση μεταχείριση, όπως και το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Το γεγονός ότι αυτές οι αυθαίρετες επιδρομές χώρισαν οικογένειες, με κάποια μέλη να απελαύνονται και άλλα να γλιτώνουν, παραβιάζει το δικαίωμα στη ζωή βάσει του άρ. 21.
Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση της Ινδίας έχει ήδη αποδεχτεί και αναγνωρίσει τους πρόσφυγες Ροχίνγκια ως διωκόμενη κοινότητα και τους αναγνώρισε την ταυτότητα υπό τη μορφή των καρτών προσφύγων που εξέδωσε η UNHCR. Το να χαρακτηρίζει μια από τις πιο διωκόμενες μειονότητες στον κόσμο ως “παράνομους μετανάστες” αποτελεί σοβαρή αδικία και περιστέλλει τη ζωή και την ελευθερία τους όπως κατοχυρώνεται από το άρ. 21.
Οι ενέργειες της κυβέρνησης της Ινδίας είναι εντελώς αντίθετες με την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου που παρατήρησε στην ιστορική απόφαση της υπόθεσης “Εθνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων vs.Πολιτεία Αρουνάτσαλ Πραντές”: “Είμαστε μια χώρα που κυβερνάται από την αρχή του νόμου. Το Σύνταγμά μας παρέχει κάποια δικαιώματα σε κάθε ανθρώπινο ον και κάποια άλλα στους πολίτες. Κάθε πρόσωπο χαίρει ισονομίας και ίσης προστασίας από τους νόμους. Επομένως, κανένα πρόσωπο δεν μπορεί να στερείται τη ζωή ή την προσωπική ελευθερία παρά μόνο σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπει ο νόμος. Έτσι, το κράτος δεσμεύεται να προστατεύει τη ζωή και την ελευθερία κάθε ανθρωπίνου όντος, είτε είναι πολίτης είτε όχι…”
Αν μη τι άλλο, οι Ροχίνγκια έχουν δικαίωμα στη δέουσα βάσει της υπάρχουσας νομοθεσίας διαδικασία που απαιτεί ο κρατούμενος να ενημερώνεται επίσημα, να έχει τη δυνατότητα ακρόασης και εκπροσώπησης από νομικό, δικαιώματα, όμως, που συνειδητά αφαιρέθηκαν στην περίπτωση των 40 προσφύγων που απελάθηκαν ύπουλα. Αυτό συνιστά παραβίαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης και ισοδυναμεί με απάνθρωπη και μειωτική μεταχείριση, η οποία δεν επιτρέπεται από την ινδική νομοθεσία.
Πέραν του ότι το ρίξιμο προσφύγων στη θάλασσα από την ινδική κυβέρνηση είναι ανάλγητο και παράνομο, είναι επίσης αντίθετα με το πολιτισμικό μας ήθος. Στον πρωθυπουργό άρέσει να δηλώνει επανειλημμένα ότι η κοσμοαντίληψη μας βασίζεται στη φιλοσοφία του Vasudhaiva Kutumbakam, όπου ο κόσμος αντιμετωπίζεται ως μια οικογένεια. Παραδείγματα αυτής της παράδοσης είναι το καταφύγιο που δόθηκε σε όσους διέφευγαν από διώξεις από την αρχαιότητα, όπως οι οπαδοί του Ζωροαστρισμού, γνωστότεροι ως Πάρσι. Αν αυτή είναι πράγματι η πολιτισμική μας παράδοση, η προσέγγισή μας έναντι των Ροχίνγκια πρέπει να εμποτιστεί με περισσότερο ανθρωπισμό και λιγότερη απαξιωτική ωμότητα.
Ο απατηλός και παραπλανητικός τρόπος που υιοθέτησε η κυβέρνηση της Ινδίας με την βίαιη απομάκρυνση και απόρριψη προσφύγων Ροχίνγκια στην ακτή της Μυανμάρ και της Ταϊλάνδης, είναι ανατριχιαστικά παρόμοιος με την προσέγγιση της διοίκησης Τραμπ στην απομάκρυνση όσων αποκαλεί “παράνομους ξένους” από τις ΗΠΑ. Απτόητη από τις υποδείξεις των δικαστηρίων, η διοίκηση Τραμπ αγνοεί την “αρχή του νόμου” για να απελάσει παράνομα ακόμα και πολίτες των ΗΠΑ ή όσων έχουν άδειες παραμονής.
Αυτό που είναι εξαιρετικά ανησυχητικό είναι ότι η κυβέρνηση BJP, τόσο στο κέντρο όσο και στις πολιτείες, φαίνεται να έχει υιοθετήσει την προσέγγιση της σημερινής κυβέρνησης των ΗΠΑ του Τραμπ που περιφρονεί επιδεικτικά το δόγμα της “αρχής του νόμου” και τις δικαστικές αποφάσεις.
Η αλλαγή τρόπου προσέγγισης του ζητήματος των προσφύγων από την κυβέρνηση Μόντι αναδεικνύεται από τη δήλωση του Χιμάντα Μπίσουα Σάρμα, πρωθυπουργού της Ασάμ, που είπε ότι η νέα πολιτική συνίσταται σε “push back” παράνομων Μπαγκλαντεσιανών και Ροχίνγκια στα σύνορα. Συνέχισε λέγοντας: “Τώρα έχουμε αποφασίσει να μην προχωρούμε πια με τη διαδικασία που προβλέπει ο νόμος. Θα τους εξωθούμε πίσω. Το push back είναι ένα νέο φαινόμενο. Το push back είναι μια καινοτομία”.
H PUCL καταδικάζει αυτή τη δήθεν καινοτόμο μέθοδο που υιοθέτησε η κυβέρνηση BJP ως άκαρδη, απάνθρωπη, παράνομη και αντισυνταγματική. Η PUCL καταδικάζει απερίφραστα αυτή την απάνθρωπη και απαξιωτική μεταχείριση, τα βασανιστήρια, τις απαγωγές και τις απόπειρες δολοφονίας των προσφύγων Ροχίνγκια.
Η PUCL καλεί την ινδική κυβέρνηση:
1.Άμεσα να διεξάγει έρευνα για τους σοβαρούς αυτούς ισχυρισμούς για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενάντια σε πρόσφυγες Ροχίνγκια από τις αρχές και να ορίσει λογοδοσία των υπεύθυνων αξιωματούχων, όπως και να διασφαλίσει ότι θα δικαστούν και θα τιμωρηθούν όπως ο νόμος προβλέπει.
2.Να επαναλάβει τη δέσμευσή της στην προστασία των προσφύγων Ροχίνγκια στην Ινδία και να διασφαλίσει ότι καμία τέτοια παράνομη κίνηση δεν θα υιοθετηθεί από κυβερνητικούς υπαλλήλους που δεν θα ακολουθούν τη δέουσα διαδικασία, και δεν θα απειλεί ή θέτει σε κίνδυνο γενοκτονίας τα μέλη της διωκόμενης κοινότητας των Ροχίνγκια.
3.Να αποκαλύψει τις τύχες των κρατουμένων στις οικογένειεές τους και θα αφήσει όλα τα παρανόμως κρατούμενα άτομα στην ασφαλή φροντίδα και προστασία των οικογενειών τους.
Καβίτα Σριβαστάβα, Πρόεδρος
Δρ.Β. Σούρες, Γενικός Γραμματέας
της Λαϊκής Ένωσης για τις Πολιτικές Ελευθερίες (PUCL)
Μετάφραση από τα αγγλικά: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον ινδικό λαό. Για επικοινωνία-συμμετοχή: alliindia@proton.me.
Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης ινδοπακιστανικής κρίσης και ιδίως μετά, η ινδουιστική σοβινιστική-φασιστική κυβέρνηση-καθεστώς Μόντι στράφηκε ενάντια στους παραδοσιακούς “εχθρούς” της: εν προκειμένω, τους μουσουλμάνους και δη όσους χαρακτηρίζει ως “παρεισφρήσαντες” από το Μπανγκλαντές. Στις 4 Μάη, με δύο αεροπλάνα, μεταφέρθηκαν 300 άνθρωποι, εκ των οποίων 200 γυναίκες και παιδιά, με αεροπλάνα στην παραμεθόρια πολιτεία Τριπούρα και εκδιώχθηκαν στο Μπανγκλαντές. Το 2024 ο αριθμός όσων απελάθηκαν ήταν 295, ενώ ως τις 30/4, υπήρξαν άλλοι 100 που εκδιώθηκαν. Πέρα από το νομικό πλέγμα με τον Πανεθνικό Κατάλογο Πληθυσμού (ΝPR) και τον Εθνικό Κατάλογο Πολιτών (NCR), με το οποίο εκατομμύρια μουσουλμάνοι βρίσκονται ξαφνικά υπό απέλαση (με συγγενείς πρώτου βαθμού να έχουν διαφορετική τύχη), μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να αποδείξουν ότι και πριν το 1971 – οπότε και ιδρύθηκε το Μπανγκλαντές – βρίσκονταν στην Ινδία, μετά την εκδίωξη της αγαπημένης του Δελχί πρωθυπουργού του Μπανγκλαντές, Χασίνα, έπειτα από λαϊκή εξέγερση το περσινό καλοκαίρι, υπάρχει κόντρα ανάμεσα στις δύο χώρες, που δυσκολεύει την τύχη των ομόγλωσσων των Μπανγκλαντεσιανών βεγγαλέζων, πόσο μάλλον όταν αυτοί είναι μουσουλμάνοι.
Οι πρόσφατες μαζικές απελάσεις αναδεικνύουν πως ακόμα και η προβλεπόμενη διαδικασία για εγκλεισμό στα αχανή στρατόπεδα που έχτιζε τα τελευταία χρόνια το καθεστώς παρακάμπτεται υπέρ “ριζικότερων” λύσεων. Παρακάτω η ανακοίνωση της Λαϊκής Ένωσης για τις Πολιτικές Ελευθερίες (PUCL) Ρατζαστάν για τα γεγονότα.
Λαϊκή Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες (PUCL) Ρατζαστάν
Δελτίο Τύπου
15/5/2025
Η απέλαση μπενγκαλόφωνων μουσουλμάνων ως “μπανγκλαντεσιανών” και “εισβολέων” τούς καθιστά αποδιοπομπαίο τράγο μετά την επίθεση στο Παχαλγκάμ και την αποτυχία της Εθνικής Ασφάλειας
Η Λαϊκή Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες (PUCL) Ρατζαστάν εκφράζει βαθιά ανησυχία και καταδικάζει το πρόσφατο περιστατικό στη Ρατζαστάν, όπου 148 άτομα χαρακτηρίστηκαν “πολίτες Μπανγκλαντές” και τώρα στέλνονται σε ένα βίαιο “push back” στα διεθνή σύνορα των δύο χωρών. Αυτή η κίνηση συνιστά όχι μόνο ωμή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και πλήρη αδιαφορία για τη δέουσα τήρηση της νόμιμης διαδικασίας, των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στο Ινδικό Σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο.
Κρατούμενοι στην Αχμενταμπάντ μετά το αστυνομικό πογκρόμ της 26/4/2025 (φωτό)
Σύμφωνα με πληροφορίες, η αστυνομία της Ρατζαστάν παρέδωσε στη Δύναμη Ασφαλείας Συνόρων (BSF) στο Τζόντπουρ, τους λεγόμενους μπανγκλαντεσιανούς πολίτες, από τις περιφέρειες Σίικαρ και Κότπουτλι, και έπειτα, από αέρος αυτοί οδηγήθηκαν στα διεθνή σύνορα στη Δ. Βεγγάλη, από όπου θα “επαναπροωθηθούν”. Δεν ασχολείται η PUCL με το αν ινδοί ή αλλοδαποί όσο είναι εδώ παραβιάζουν τον νόμο. Ωστόσο, η μέθοδος που υιοθετείται από την ινδική κυβέρνηση, ιδίως μετά τη δημόσια δήλωση του πρωθυπουργού της Ασάμ, Χιμάντα Μπίσουα Σάρμα, στις 10/5/2025, προκαλεί ιδιαίτερο προβληματισμό. Στη δήλωση αυτή, ο Σάρμα υπερηφάνως ισχυρίστηκε ότι 30-40 άτομα που ο ίδιος χαρακτήρισε επίσημα “παράνομους Μπανγκλαντεσιανούς”, βιαίως οδηγήθηκαν στα σύνορα και “επαναπροωθήθηκαν” σε μια πρωτοφανή επιχείρηση απέλασης, όπου ενεπλάκησαν τόσο η κυβέρνηση της Ινδίας όσο και η κυβέρνηση της Ασάμ. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι αυτή η νέα προσέγγιση αποφεύγει τις παλιότερες νόμιμες διαδικασίες απέλασης, κατά τις οποίες άτομα συλλαμβάνονταν, ελέγχοναν βάσει του νόμου και κρατούνταν σε φυλακές μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής τους. Αντίθετα, τώρα, η κυβέρνηση προσπερνά εντελώς τη φάση της νομικής έρευνας.
Η PUCL θα ήθελε να ρωτήσει τον πρωθυπουργό της Ρατζαστάν αν, με το να μην ακολουθεί την προβλεπόμενη διαδικασία και να επιδίδεται στη μέθοδο “push back”, θα ήθελε επίσης να ανήκει στην κατηγορία κατηγορία των παρανομούντων.
Η PUCL απερίφραστα καταδικάζει αυτή την αντισυνταγματική και παράνομη αλλαγή στην εφαρμοζόμενη πολιτική.
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας, στην υπόθεση “Πολιτεία Αρουνάτσαλ Πραντές vs. Ένωση της Ινδίας” ξεκάθαρα είχε αποφανθεί ότι το ινδικό κράτος κυβερνάται βάσει της αρχής του νόμου και ότι το Σύνταγμα διασφαλίζει συγκεκριμένα δικαιώματα σε όλα τα πρόσωπα – πολίτες και μη πολίτες – βάσει της ανθρώπινης υπόστασής τους.
Αυτά περιλαμβάνουν το δικαίωμα της ισότητας ενώπιον του νόμου και το δικαίωμα της ζωής με αξιοπρέπεια. Το διεθνές δίκαιο, στο οποίο έχει προσχωρήσει η Ινδία, ρητά απαγορεύει τις μαζικές απελάσεις και τις αυθαίρετες εκτοπίσεις, ιδίως όταν αγνοούνται οι νόμιμες διαδικασίες.
Τον Γενάρη του 2025, όταν 285 ινδοί πολίτες απελάθηκαν από τις ΗΠΑ αλυσοδεμένοι και με χειροπέδες, η PUCL είχε απαιτήσει να απολογηθούν οι κυβερνήσεις της Ινδίας και των ΗΠΑ και κάλεσε σε αποζημίωση των πληγέντων ατόμων για την απάνθρωπη μεταχείριση που υπέστησαν. Η PUCL σταθερά καταδικάζει την κακομεταχείριση μεταναστών εργατών – τόσο ινδών όσο και ξένων – από κρατικές αρχές, περιλαμβανομένων αυτών στη Ρατζαστάν. Στο ίδιο πνεύμα, η PUCL καταγγέλλει τις σημερινές ενέργειες των κυβερνήσεων της Ινδίας και της Ρατζαστάν για ανθρωπιστικούς, νομικούς και ηθικούς λόγους.
Η PUCL απαιτεί κάθε άτομο που κρίνεται ύποπτο από την αστυνομία της Ρατζαστάν να υπόκειται στη δέουσα έρευνα βάσει όσων προβλέπει ο νόμος. Δεν πρέπει να στερούνται του δικαιώματος της νομικής βοήθειας ή της δίκαιης ακρόασης. Επουδενί δεν πρέπει άτομα μυστικά ή βίαια να εκδιώκονται από τη χώρα. Η PUCL έχει εντοπίσει πολυάριθμες παραβιάσεις των προβλεπόμενων διαδικασιών κατά τις συλλήψεις στο σωρό ανθρώπων που έχουν οδηγηθεί στα έξι κέντρα κράτησης στη Ρατζαστάν (σ.μετ.: Μόνο στις 26/4 συνελήφθησαν πάνω από 1.000 άτομα στην Αχμενταμπάντ και τη Σούρατ.). Χάρη σε παρεμβάσεις της PUCL, κάποια άτομα που εσφαλμένα κρατούνταν απελευθερώθηκαν.
Η PUCL απαρέγκλιτα πιστεύει ότι όλες οι ενέργειες του κράτους πρέπει να συνάδουν πλήρως με όσα επιτάσσει το ινδικό Σύνταγμα και με τις διεθνείς υποχρεώσεις.
Τέλος, η PUCL θέτει δύο επιτακτικά και κρίσιμα ζητήματα:
1.Μετά την επίθεση στο Παχαλγκάμ, τα θύματα σε όλη τη χώρα ανέδειξαν την αποτυχία των ινδικών υπηρεσιών ασφαλείας και πληροροφιών. Αντί να διερευνά αυτά τα κενά ασφαλείας, η κυβέρνηση ξαναέστρεψε την προσοχή της στη στοχοποίηση δήθεν μπανγκλαντεσιανών υπηκόων και τη διεξαγωγή παράνομων επιχειρήσεων απέλασης.
2.Επί δεκαετίες, διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι μπανγκλαντεσιανοί πολίτες εισέρχονται στην Ινδία παράνομα. Αν αυτό πράγματι ισχύει, τότε οι Δυνάμεις Ασφαλείας Συνόρων (BSF), που σταθμεύουν στα σύνορα Ινδίας-Μπανγκλαντές, θα πρέπει να λογοδοτήσουν πώς αυτά συμβαίνουν υπό την επίβλεψή της.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφύγει αυτά τα επιτακτικά ζητήματα.
Επικοινωνία
Καβίτα Σριβαστάβα, Πρόεδρος PUCL Ινδίας: +919351562965
Μπανουάρ Μεγκουάνσι, πρόεδρος PUCL Ρατζαστάν: +91957104777
Ανάντ Μπάτναγκαρ, Γενικός Γραμματέας, PUCL Ρατζασταν: +919828052917
Μετάφραση από τα αγγλικά: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον ινδικό λαό. Για επικοινωνία: alliindia@proton.me.
Στη “μεγαλύτερη επιχείρηση στην ιστορία” εναντίον του καθοδηγούμενου από το ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό) Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού, οι δυνάμεις ασφαλείας του ινδικού κράτους και των πολιτειών ισχυρίζονται ότι σκότωσαν τουλάχιστον 31 φερόμενους αντάρτες, εντόπισαν 214 κρησφύγετα και πολυβολεία, 35 όπλα, 800 όλμους, πάνω από 450 αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς και μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών.
Το δελτίο Τύπου της Συντονιστικής Επιτροπής για την Ειρήνη έχει ως εξής:
Στις 14/5/2025, ο γενικός διοικητής των Κεντρικών Εφεδρικών Αστυνομικών Δυνάμεων (CRPF) και ο Γενικός Διευθυντής της Αστυνομίας (DGP) της Τσατίσγκαρχ έδωσαν μια κοινή συνέντευξη Τύπου και ανακοίνωσαν τον τερματισμό της 21ήμερης αντιμαοϊκής επιχείρησης στα σύνορα Τσατίσγκαρχ-Τελαναγκάνα. Η Συντονιστική Επιτροπή για την Ειρήνη (CCP) εκφράζει τη βαθιά της ανησυχία για αυτή την ανακοίνωση. Τα στοιχεία που δόθηκαν στα ΜΜΕ γεννούν πολύ σοβαρά ερωτήματα. Τα πτώματα των νεκρών ήταν τουλάχιστον 5 ημερών και σε κατάσταση αποσύνθεσης. Γίνεται αντιληπτό ότι οι δυνάμεις ασφαλείας δεν κατέβαλαν καμία προσπάθεια νόμιμα να συλλάβουν τους ύποπτους ως μαοϊστές. Τεράστια ποσά δόθηκαν ως αμοιβές στις ίδιες δυνάμεις που διέπραξαν τις δολοφονίες ως κίνητρο για κάθε άτομο που δολοφονούσαν! Επιπρόσθετα, ακόμα πιο ανησυχητική είναι η πλήρης έλλειψη διαφάνειας για το ποιοι αξιωματικοί ηγούνταν της κοινής επιχείρησης.
Η επιχείρηση ονομάστηκε “Επιχείρηση Σάνκαλπ”, όμως ο υπουργός εσωτερικών της Τσατίσγκαρχ Βιτζέι Σάρμα αρνήθηκε ότι υπήρχε οτιδήποτε με τέτοια ονομασία. Η επιχείρηση δεν έγινε πρωτοσέλιδο στη χώρα, μόνο επειδή 26 άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Παχαλγκάμ στο Κασμίρ και οι δράσεις του Ινδικού Στρατού ήταν που έγιναν πρωτοσέλιδο. Ωστόσο, αυτή η “κατάσταση σχεδόν πολέμου” στην Τσατίσγκαρχ συνεχίστηκε για τρεις βδομάδες. Πάνω από 24.000 μέλη των δυνάμεων ασφαλείας φέρονται να ενεπλάκησαν, μερικά εκ των οποίων μεταφέρθηκαν από αέρος με ελικόπτερα της Πολεμικής Αεροπορίας. Όλα αυτά στο πλαίσιο της επίτευξης του στόχου που ανακοίνωσε ο Υπουργός Εσωτερικών της χώρας Αμίτ Σαχ να “απαλλάξει τη χώρα από τους μαοϊστές ως τις 31/3/2026”.
Οι αντιναξαλίτικες επιχειρήσεις έχουν ενταθεί από το 2024. Μόνο κριτήριο είναι πόσοι σκοτώνονται. Αυτές οι επιχειρήσεις συνεχίστηκαν ενώ ταυτόχρονα υλοποιείται η πολιτική “παράδοσης και αποκατάστασης” μαοϊστών και εν μέσω καλεσμάτων για ειρήνευση από πολλούς. Μάλιστα, η επιχείρηση στους λόφους Καρεγκούτα εξαπολύθηκε σε καιρό που το ΚΚΙ (Μαοϊκό) είχε μονομερώς κηρύξει κατάπαυση του πυρός (εκτός από λόγους αυτοάμυνας) και δήλωνε έτοιμο για ειρηνευτικές συνομιλίες. Ενώ το πρώτο σχετικό δελτίο τύπου των μαοϊστών δημοσιεύτηκε στις 28/3, η επιχείρηση εξαπολύθηκε στις 21/4.
Οι επίσημες δηλώσεις από την κυβέρνηση για την επιχείρηση ήταν αντιφατικές και με ασυνέπειες. Το πρωί της 10ης Μάη, ο πρωθυπουργός της Τσατίσγκαρχ Βισνού Ντέο Σάι είπε ότι σκοτώθηκαν 22 μαοϊστές. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, ο υπουργός εσωτερικών και αναπληρωτής πρωθυπουργός Βιτζέι Σάρμα δήλωσε ότι δεν υπήρχε “Επιχείρηση Σάνκαλπ” και ότι ήταν αναληθής η αναφορά σε 22 θανάτους. Η αντίφαση στις δηλώσεις των δύο κύριων ιθυνόντων της κυβέρνησης αποκαλύπτει την έλλειψη συντονισμού εντός της. Από την άλλη, όμως, είναι αμφισβητήσιμη η ίδια η νομιμότητα της όλης επιχείρησης. Γίνεται αντιληπτό ότι οι παραστρατιωτικές δυνάμεις συνεχίζουν να σκοτώνουν ασυστόλως χωρίς καμία λογοδοσία.
Είναι πολύ ανησυχητικό ότι τα τελευταία δύο χρόνια δίνεται προτεραιότητα στις δολοφονίες έναντι των συλλήψεων. Επιπλέον, έρευνες έχουν αποκαλύψει ότι απλοί αυτόχθονες που ζουν σε αυτά τα χωριά ή όσοι σχετίζονται με μαοϊστές στοχοποιούνται και δολοφονούνται.
Ο πρώην πρωθυπουργός Μπούπες Μπάγκελ (σ.μετ.: της Τσατίσγκαρχ, εκλεγμένος με το αντιπολιτευόμενο Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο.) έχει επίσης διατυπώσει σοβαρά ερωτήματα για αυτή την επιχείρηση. Εξέφρασε την ανησυχία του για την ασυνέπεια των κυβερνητικών δηλώσεων, την διαγραφή αναρτήσεων σε κάποια ΜΚΔ, τις αντιφατικές δηλώσεις από αξιωματούχους και την έλλειψη διαφάνειας. Η ανάρτηση στο Χ του πρωθυπουργού με την οποία συνέχαιρε τις δυνάμεις ασφαλείας διαγράφτηκε εντός ολίγων ωρών. Ταυτόχρονα, ο υπουργός εσωτερικών Βιτζέι Σάρμα δήλωσε ότι “Δεν υπάρχει Επιχείρηση Σάνκαλπ”. Αυτό περισσότερο περιέπλεξε τα πράγματα. Ο Μπάγκελ απαίτησε η κυβέρνηση άμεσα να δώσει λεπτομέρειες για τους νεκρούς, τις σχέσεις τους, τις ιατροδικαστικές εκθέσεις κλπ. στη δημοσιότητα.
Αυτές τις τρεις βδομάδες, βόμβες συνεχώς ρίχνονταν σε όλη την περιοχή με πλήρη αδιαφορία για τις ζωές των ανθρώπων που εξαρτώνται από το δάσος για τον βιοπορισμό τους. Διακόπηκε πλήρως η καθημερινή τους ζωή και τρομοκρατήθηκαν. Οι εικόνες με ελικόπτερα να προσγειώνονται, βαριές βόμβες να πέφτουν σαν βροχή στα δάση και η ύψωση της ινδικής σημαίας (σ.μετ.: “Εκει που κάποτε βασίλευε η κόκκινη τρομοκρατία”, όπως δήλωσε ο Αμίτ Σαχ.) δημοσιεύτηκαν ανεπίσημα στα τοπικά ΜΜΕ. Αν αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται για την επίτευξη του στόχου που έχει ανακοινώσει ο Αμίτ Σαχ, τότε, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, είναι απαραίτητο να χαρακτηριστεί αυτό εμφύλιος πόλεμος και να υπάρχει συμμόρφωση με το δίκαιο του πολέμου.
Όταν συγγενείς έφτασαν στα νοσοκομεία για να ταυτοποιήσουν τα πτώματα, έφτασαν εκεί και τα ΜΜΕ, τα οποία αποκάλυψαν ότι τα πτώματα ήταν γεμάτα με σκουλήκια και σε αποσύνθεση και ήταν αδύνατη η αναγνώρισή τους. Η αστυνομία δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια για να κρατήσει τα πτώματα σε ασφαλή κατάσταση. Κοιτώντας τις φωτογραφίες και τις λεπτομέρειες που δημοσίευσε η αστυνομία, φαίνεται ότι κάποιοι από τους νεκρούς είναι ακόμα και 16 ετών.
Την ίδια ώρα, τρια μέλη της μονάδας Γκρέιχαουντ σκοτώθηκαν σε άλλη επιχείρηση που η μονάδα τους διεξήγε στα σύνορα Τσατίσγκαρχ-Τελανγκάνα, όμως κανείς δεν ανοίγει το στόμα του για αυτό. Ταυτόχρονα, ο επίσημος αριθμός των νεκρών στην Τσατίσγκαρχ ανακοινώθηκε ότι ήταν 31. Ωστόσο, υπάρχουν υποψίες ότι πολλοί από αυτούς ήταν απλοί πολίτες που βρέθηκαν εν μέσω πυρών από διάφορες ένοπλες δυνάμεις.
Ο αριθμός των δυνάμεων ασφαλείας που σκοτώθηκαν σε αυτή την επιχείρηση έμεινε μυστικός μέχρι τέλους. Σε συνέντευξη τύπου στις 11/6 ανακοινώθηκε ότι είχαν τραυματιστεί 18. Όταν έγινε ερώτηση για τους τραυματισμούς αυτούς, αποφεύχθηκε η απάντηση, με την επίκληση “λόγων ασφαλείας”.
Η κυβέρνηση, η οποία τόσες μέρες μιλά για ειρηνευτικές συνομιλίες ενώ οι μαοϊστές έχουν εκφράσει τη συμφωνία τους για αυτές, με τη διεξαγωγή μιας τέτοιας μεγάλης κλίμακας επιχείρησης, αποκαλύπτει την πραγματική της πρόθεση. Αυτή δημιουργεί δυσπιστία και καθιστά τις προσπάθειες ειρήνευσης μάταιες. Κρίνοντας από το επίπεδο της επιχείρησης που διεξήχθη, την κήρυξή της ως “επιτυχίας” και τη διεξαγωγή συνέντευξης τύπου για την επίδειξη της δόξας της νίκης, φαίνεται ότι υπάρχει μια απόπειρα της κεντρικής και των πολιτειακών κυβερνήσεων να αποφευχθούν ερωτήματα για πολλά ζητήματα.
Τέλος, ενώ κάθε πτώμα πρέπει να θάβεται αξιοπρεπώς, η πρακτική – που παραβιάζει τις Συμβάσεις της Γενεύης και τις οδηγίες του Ερυθρού Σταυρου – δείχνει πόσο απάνθρωπες είναι οι παραστρατιωτικές δυνάμεις που έχουν αναπτυχθεί στην κεντρική Ινδία και την απάνθρωπη μεταχείριση των μελών των διαφόρων φυλών και άλλων αυτόχθονων ακόμα και μετά το θάνατό τους. Πρόκειται για κάτι που θα πρέπει να εξεγείρει κάθε δημοκρατική φωνή στη χώρα.
Τα αιτήματά μας:
1.Συγκρότηση ανεξάρτητης επιτροπής έρευνας από ομάδα δημοκρατών και ακτιβιστών υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων με επικεφαλής πρώην μέλη του Ανώτατου ή των Ανώτερων Δικαστηρίων (σ.μετ.: Το πρώτο – Supreme Court – είναι το ανώτερο δικαστήριο σε επίπεδο χώρας, ενώ τα δεύτερα – High Court – σε επίπεδο πολιτείας.).
2.Κήρυξη του εν εξελίξει πολέμου στο όνομα της επιχείρησης εναντίον των μαοϊστών ως εμφυλίου πολέμου και επίβλεψη από τα Ηνωμένα Έθνη και άλλες διεθνείς οργανώσεις υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
3.Αυστηρή δράση ενάντια σε όσους απάνθρωπα μεταχειρίζονται πτώματα.
4.Άμεσος τερματισμός της “Επιχείρησης Κάγκααρ” και κήρυξη κατάπαυσης του πυρός.
5.Έναρξη ειρηνευτικών συνομιλιών με το ΚΚΙ (Μαοϊκό) με στόχο την έντιμη επίλυση των ζητημάτων που σχετίζονται με το επαναστατικό κίνημα.
Εκ μέρους της Συντονιστικής Επιτροπής για την Ειρήνη
Καβίτα Σριβαστάβα (Πανινδική πρόεδρος της Λαϊκής Ένωσης για τις Πολιτικές Ελευθερίες PUCL)
Κράντι Τσαϊτάνυα (Συμπροεδρεύων του Συντονισμού των Οργανώσεων Δημοκρατικών Δικαιωμάτων CDRO)
Δρ.Μ.Φ. Γκόπινατ (Αντιπρόεδρος Μπάρατ Μπατσάο Αντολάν – Κίνημα “Σώστε την Ινδία”).
Μετάφραση από τη γλώσσα τελούγκου με τη βοήθεια προγραμμάτων μετάφρασης: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον ινδικό λαό. Για επικοινωνία: alliindia@proton.me.
Η Επιτροπή Πολιτείας Τελανγκάνα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού), σε συνέχεια των προσπαθειών σε πανινδικό επίπεδο, ανακοίνωσε κατάπαυση του πυρός στην πολιτεία Τελανγκάνα για έξι μήνες. Σε μια παράλληλη εξέλιξη, ωστόσο, τρία μέλη της μονάδας Γκρέιχαουντ της αστυνομίας της Τελανγκάνα σκοτώθηκαν από νάρκη στο πλαίσιο της 17ης ημέρας της αντιμαοϊκής εκκαθαριστικής επιχείρησης Σάνκαλπ στους λόφους Καρεγκούτα στα σύνορα με την πολιτεία Τσατίσγκαρχ. Η έκρηξη σημειώθηκε στη δασική περιοχή της επαρχίας Βενκαταπουράμ της περιφέρειας Μουλούγκου.
Η ανακοίνωση της Επιτροπής έχει ως εξής:
Αγαπητοί-ες σύντροφοι-ισσες, αγαπητέ λαέ!
Εδώ και κάποιο καιρό, το αίτημα για ειρηνευτικές συνομιλίες ανάμεσα στο κόμμα μας και την κυβέρνηση διατυπώθηκε πρώτα στις τελουγκόφωνες πολιτείες (σ.μετ.: Εννοεί την Άντρα Πραντές και την Τελανγκάνα.). Στο πλαίσιο αυτό, συγκροτήθηκε μια επιτροπή ειρηνευτικών συνομιλιών. Εκατοντάδες συλλογικότητες, άτομα, επιφανείς προσωπικόττηες και κόμματα σε όλη τη χώρα διατυπώνουν το ίδιο αίτημα. Το κόμμα του Κογκρέσου έχει πει ότι θα συζητήσει το ζήτημα εσωκομματικά και θα λάβει απόφαση. Το ΚΚΙ οργανώνει σειρά κινητοποιήσεων σε όλη την πολιτεία εκ των προτέρων για να σταματήσει η Επιχείρηση Κάγκααρ (σ.μετ.: Για την εξάλειψη του καθοδηγούμενου από το κόμμα Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού.) και για τη διεξαγωγή ειρηνευτικών συνομιλιών. Όλα τα άλλα αριστερά κόμματα συμμετέχουν σε αυτές τις κινητοποιήσεις. Το κόμμα BRS (σ.μετ.: Ινδικό Εθνικό Συμβούλιο, κόμμα που δρα κυρίως στην Τελανγκάνα. Ηγήθηκε των πρώτων κυβερνήσεων μετά την απόσχιση της Τελανγκάνα από την Άντρα Πραντές το 2014, αλλά το 2023 έχασε από το Κογκρέσο και είναι το πρώτο κόμμα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης στην πολιτεία.) επίσης υιοθέτησε ψήφισμα στην επετειακή συνεδρίασή του για διεξαγωγή ειρηνευτικών συνομιλιών.
Πριν από λίγες μέρες, ο πρωθυπουργός της Τελανγκάνα Ρεβάντ Ρέντι επίσης διατύπωσε αίτημα για ειρηνευτικές συνομιλίες. Ο πρώην πρωθυπουργός και επικεφαλής του BRS Τσαντρασεκάρ Ράο επίσης διατύπωσε το ίδιο αίτημα. Το στέλεχος του BRS Καβίτα, κι αυτή έκανε το ίδιο αίτημα. Πρόκειται για μια εξέλιξη που καλωσορίζουμε.
Πολλοί άλλοι διανοούμενοι και προσωπικότητες στην πολιτεία διεξάγουν καμπάνια για το ίδιο ζήτημα. Όλα τα αριστερά κόμματα οργανώνουν μεγάλης κλίμακας κινητοποιήσεις για αυτό το ζήτημα. Η διαδικασία των συνομιλιών θα πρέπει να γίνεται κατανοητή ως απόπειρα να δημιουργηθεί μια δημοκρατική ατμόσφαιρα στην πολιτεία και το χώρο. Για να δώσουμε μια θετική ώθηση σε αυτές τις προσπάθειες, ανακοινώνουμε κατάπαυση του πυρός.
Τζαγκάν,
Εκπρόσωπος Τύπου
της Ε.Π. Τελανγκάνα
του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού)
Μετάφραση από τη γλώσσα τελούγκου με τη βοήθεια προγραμμάτων μετάφρασης από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον ινδικό λαό. Για επικοινωνία: alliindia@proton.me. Στα ελληνικά κυκλοφορούν δύο κείμενα του ΚΚΙ (Μαοϊκού) «Το Ζήτημα των Καστών στην Ινδία» και «Το Εθνικό Ζήτημα στην Ινδία» (εκδ. ΠρολέτΚουλτ).
Τη σημερινή σύγκρουση Ινδίας-Πακιστάν, δεν θα πρέπει να την παρουσιάζουμε ως άλλο έναν γύρο αντιπαράθεσης των δύο αυτών γαϊδάρων που μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα, στο Κασμίρ, με αφορμή την πολύνεκρη επίθεση στις 22/4 σε τουρίστες στο κατεχόμενο από την Ινδία τμήμα του, αλλά να την εντάξουμε στις ευρύτερες αλλαγές που σημειώνονται σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο.
Ξεκινώντας από την ίδια την Ινδία, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι τα στοιχεία, όπως διαμορφώνονται, δεν επαληθεύουν την απεικόνισή της ως αναδυόμενης δύναμης, η οποία θα επιτύχει το στόχο της να έχει μετατραπεί, ως την 100ή επέτειο από την αποχώρηση των Βρετανών, το 2047, σε «ανεπτυγμένη» χώρα. Παρότι 5η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, με 7% ανάπτυξη, βάσει κατά κεφαλή ΑΕΠ είναι στη θέση 140 περίπου. Συγκριτικά, το Μπανγκλαντές είναι στις θέσεις 36 και 139 αντίστοιχα. Η περιβόητη «ανάπτυξη» δεν έχει φέρει νέες θέσεις εργασίας, εκτός από κάποιες πόλεις και σε συγκεκριμένους τομείς (ΙΤ, κατασκευές, real estate και χρηματοπιστωτικά). Η ανεργία από 6% το 2021 έφτασε το 9,2%, ενώ 27% του πληθυσμού υποσιτίζεται (23οι πιο πεινασμένοι στον κόσμο οι Ινδοί). Αν, μάλιστα, δούμε την εξέλιξη σε βάθος δεκαετιών συγκριτικά με την Κίνα, ενώ το κατά κεφαλή ΑΕΠ, το 1970 ήταν περίπου 270$ και στις δυο χώρες, τώρα στη μεν Κίνα έχει φτάσει τα 12.600$, στη δε Ινδία τα 2.500$.
Αυτό δεν θα μπορούσε παρά να βρει αντανάκλαση στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στο εξωτερικό. Πρώτα από όλα, στο εσωτερικό, αν και το ινδουιστικό σοβινιστικό Ινδικό Λαϊκό Κόμμα (BJP) του Μόντι νίκησε, πρωτίστως ελλείψει αντιπάλου, στις εκλογές την περασμένη άνοιξη, έχασε την αυτοδυναμία. Δεύτερον, στον ίδιο τον ινδικό κρατικό μηχανισμό άρχισαν οι ρωγμές, καθώς, από επίσημο κρατικό όργανο (Economic Survey του Υπ. Οικονομικών, που παρουσιάζεται στα δύο κοινοβούλια της χώρας πριν την ψήφιση του προϋπολογισμού) τον Ιούλη, ρητά επισημάνθηκε ότι «για την προώθηση της ινδικής βιομηχανίας και τη σύνδεση της Ινδίας με την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα, είναι αναπόφευκτο η Ινδία να συνδεθεί με την εφοδιαστική αλυσίδα της Κίνας. Αν το κάνουμε βασιζόμενοι μόνο σε εισαγωγές ή μερικώς σε κινεζικές επενδύσεις, αυτό αποτελεί μια επιλογή που η Ινδία πρέπει να κάνει» (το διμερές εμπόριο ήταν το 2023 135 δις $, συναγωνιζόμενο για την πρώτη θέση την ΕΕ – 137 δις $). Εν ολίγοις, στην οικονομία, η Ινδία σήκωσε λευκή σημαία έναντι της αντιπαράθεσής της με την Κίνα.
Όμως και σε περιφερειακό επίπεδο η Ινδία χάνει, και μάλιστα ταχύτατα, τη μια χώρα μετά την άλλη: πρώτον, τη Σρι Λάνκα από την Κίνα, παρότι η Ινδία ήταν που την διέσωσε στην πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση. Δεύτερον, χάνει το Μπανγκλαντές, από το Πακιστάν και την Κίνα, παρότι η Ινδία είχε συμβάλει στην ανεξαρτησία του από το Πακιστάν, και έπαιζε σημαίνοντα ρόλο στη χώρα μέχρι τον περσινό Αύγουστο, οπότε και εκδιώχτηκε η πρωθυπουργός Χασίνα από λαϊκή εξέγερση. Τρίτον, χάνει το Νεπάλ από την Κίνα, ενώ και οι ΗΠΑ έχουν πατήσει πόδι στη χώρα. Τέταρτον, χάνει το Μπουτάν, οι κάτοικοι του οποίου, παρά την σύγκρουσή της με την Κίνα πριν από λίγα χρόνια για χάρη του, περισσότερο ανησυχούν για την Ινδία. Πέμπτον, χάνει τα προαιώνια ερείσματά της στην Αφρική από σειρά μεγάλων και περιφερειακών δυνάμεων. Κι αν λάβουμε υπόψη εσωτερικές πολιτικές της Ινδίας, όπως η νομοθεσία για προνομοποίηση της φιλοξενίας «διωκόμενων» μη μουσουλμάνων από τις γειτονικές χώρες και την «επαναπροώθηση» μουσουλμάνων της χώρας σε αυτές, οι σχέσεις με τους γείτονες είναι σε χείριστο επίπεδο.
Οι αιτίες για αυτή την εξέλιξη είναι πολλές: πρώτον, μία τάση να προνομοποιούνται σχέσεις με καθεστώτα, παρά με την εκάστοτε χώρα και το λαό της, όπως αντίθετα κάνει η Κίνα. Ενδεικτική ως προς αυτό είναι η τροπή των σχέσεων με το Μπανγκλαντές, όπου το Δελχί, συμπεριφερόμενο πιο άτσαλα από όσο η Ρωσία έναντι του Άσαντ, έχει «υιοθετήσει» τη Χασίνα και συσπειρώνει στο Δελχί εναπομείναντα στελέχη του καθεστώτος της για να εξαπολύουν επιθέσεις μαζί με όλα τα καθεστωτικά κόμματα εναντίον του μεταβατικού καθεστώτος που έχει επικεφαλής τον διεθνούς φήμης οικονομολόγο και νομπελίστα ειρήνης Μοχάμαντ Γιούνους. Δεύτερον, και συνέπεια του πρώτου, μια τάση προνομοποίησης των διμερών σχέσεων έναντι της ένταξής τους στο πλαίσιο περιφερειακών ή διεθνών πρωτοβουλιών. Αυτή η προνομοποίηση ευνοεί ωμότερους τραμπουκισμούς μικρότερων χωρών και την καθιστά γρηγορότερα και ευθέως μισητή στους λαούς. Δεν είναι τυχαίο, εν προκειμένω, το μαζικό κίνημα «India Out» σε όλη τη Νότια Ασία. Οι όποιες περιφερειακές πρωτοβουλίες της Ινδίας (BIMSTEC-SAARC-IORA-BBIN) όχι μόνο είναι χαλαρές και για «μερικά» ζητήματα, αλλά η ίδια η Ινδία δεν επενδύει συστηματικά σε αυτές. Έτσι, η σύγκριση με την Κίνα της Πρωτοβουλίας Δρόμος-Ζώνη (BRI) είναι εξ ορισμού περιττή.
Ο διάδρομος IMEC (Ινδία-«Ισραήλ»-Ευρώπη) (πηγή)
Αντίθετα – και εδώ θα πρέπει να αποδοθεί η ινδική στάση –, η συμμετοχή της σε ευρύτερες διεθνείς πρωτοβουλίες εξαρτάται από πιο «μεγάλους». Το καθεστώς Μόντι κομπάζει ότι η Ινδία συμμετέχει σε «κλαμπ των ισχυρών», όμως, πρωτοβουλίες όπως το Quad (όπου συμμετέχουν ΗΠΑ, Αυστραλία, Ιαπωνία) είναι περισσότερο σε επίπεδο διπλωματίας, παρά ουσίας, όπως η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου 15 χωρών της περιοχής Ασίας-Ειρηνικού, όπου η Ινδία αυτοαπομονώθηκε για να κάνει την πρόθυμη στους αντικινέζους δυτικούς ιμπεριαλιστές· άλλες δε πρωτοβουλίες, όπως το ΑUKUS, όπου από τις ΗΠΑ προνομοποιήθηκε ο αγγλοσαξωνικός κόσμος, η Αυστραλία αποφασίστηκε να λάβει πυρηνικά, και ξεθάφτηκε ως και η Αγγλία στην περιοχή, όσο κι αν δεν υλοποιούνται τελικά, μείωσαν περαιτέρω το έτσι κι αλλιώς υποτυπώδες διεθνές βάρος της Ινδίας. Ακόμα και η υλοποίηση του ανταγωνιστικού προς τον ΒRI διαδρόμου ΙΜΕC Ινδία-«Ισραήλ»-Ευρώπη, εξαρτάται από το πόσο θα τραβήξουν το αντικινεζικό σκοινί οι δυτικοί, όχι η Ινδία. Εξάλλου, αυτό που δήθεν «τεκμηριώνει» τα βαρύγδουπα περί «στρατηγικής αυτονομίας» της Ινδίας, η συμμετοχή στους περιορισμένης δραστηριότητας BRICS, παρά την αδειοδότηση Πούτιν ο Μόντι να ενταχθεί σε μια «ηγετική 3άδα» με τον Σι Τζιπίνγκ στη σχετική φωτογραφία στην πρόσφατη διάσκεψη, έχει κόστος: ο Τραμπ, άλλωστε, επουδενί δεν ξεχνά την αγορά φτηνού πετρελαίου και εντάσσει και την Ινδία στη λίστα όσων «τροφοδοτούν τη ρωσική πολεμική μηχανή». Εν προκειμένω, δεν πρέπει να περνά απαρατήρητο ότι, παρά τα μεγάλα λόγια Τραμπ και την κίνησή του ο Μόντι να είναι ο 4ος ηγέτης που συνάντησε αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, η Βρετανία προσπέρασε τις ΗΠΑ στη σύναψη εμπορικής συνεργασίας με την Ινδία στη «νέα εποχή». Και δεν είναι λίγα όσα διακυβεύονται στις σχέσεις με τις ΗΠΑ: η κατά Τραμπ «πολύ μεγάλη καταχράστρια» των δασμών Ινδία, έχει εμπορικό πλεόνασμα 35,3 (ή 46) δις $ έναντι των ΗΠΑ (κυρίως εξάγει το 47% των συνταγογραφούμενων γενόσημων φαρμάκων στις ΗΠΑ, διαμάντια και κοσμήματα, είδη ένδυσης και υφάσματα και πετρελαϊκά προϊόντα), ενώ και το 70% των ειδικών βίζα για σπουδές-έρευνα δίνονται σε Ινδούς. Ακόμα και επί πρώτης θητείας Τραμπ, οι εξαγωγές, παρά την απώλεια του προνομιακού καθεστώτος, αυξήθηκαν κατά 59% (μεταξύ 2017-2021), επεκτείνοντας το εμπορικό πλεόνασμα, ενώ οι επενδύσεις των ΗΠΑ στην Ινδία, την ίδια περίοδο, 5πλασιάστηκαν.
Το καθεστώς του Δελχί έχει και μια σειρά άλλα εσωτερικά ζητήματα, όπως, πρώτον, η πραγματική αντιπολίτευση, το Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκό), έναντι του οποίου αντιδρά σπασμωδικά και δολοφονικά, παρά την πρότασή του για εκεχειρία, με αποτέλεσμα το κόμμα να κερδίζει περαιτέρω απήχηση, δεύτερον, το αγροτικό, όπου η νεοφιλελευθεροποίηση αναζωπυρώνει τις μεγάλες διαμαρτυρίες, και, τρίτον, το εθνικό, όπου σε διεθνικές υποκινούμενες από το Δελχί συγκρούσεις όπως αυτή στην πολιτεία Μάνιπουρ, οι αντιμαχόμενοι χρησιμοποιούν όλο και πιο σύγχρονα όπλα (ντρόουν κ.ά.).
Σε μια τέτοια κατάσταση, αν μη τι άλλο επικοινωνιακής «φούσκας», η Ινδία δεν μπορεί παρά να «πουλήσει» (το μόνο πράγμα που κάνει αυτόνομα) στους ιμπεριαλιστές την αντιμετώπιση της Κίνας. Εν ολίγοις, αυτοπροτείνεται να λειτουργεί όχι ως αυτόνομος δρων, αλλά ως «αντιπρόσωπος». Πόσο μάλλον όταν, σε αυτή τη στρατηγική περιφερειακή εξασθένιση της Ινδίας (διόλου ασύνδετη με την αυξανόμενη διείσδυση του διεθνούς επιχειρηματικού κεφαλαίου που, προελαύνοντας, τσακίζει κάθε εμπόδιο εντός Ινδίας και αναπόφευκτα προκαλεί αντίσταση από ένα «εσωτερικό μέτωπο», το οποίο ο Μόντι καλείται να αντιμετωπίσει με την αντιμαοϊκή και ινδουιστική φασιστική ατζέντα του), η Κίνα τοποθετείται όλο και πιο ανοιχτά στις περιφερειακές συγκρούσεις: πρώτον, σε διμερές επίπεδο, παρά την συμφωνία τον Οκτώβρη να αποσυρθούν τα στρατεύματα Ινδίας και Κίνας στη διαφιλονικούμενη ζώνη και την επανάληψη μετά από 5 χρόνια το Δεκέμβρη των ετήσιων συζητήσεων για τα σύνορα, η Κίνα ίδρυσε δυο διοικητικές περιφέρειες στη διαφιλονικούμενη ζώνη, αρνήθηκε να αποσύρει τα στρατεύματα, ανακοίνωσε την κατασκευή του μεγαλύτερου στον κόσμο φράγματος που αποστερεί ύδατα από την διεκδικούμενη από αυτή πολιτεία Αρουνάτσαλ Πραντές και την Ασάμ και περιόρισε εξαγωγή κρίσιμων για την ινδική βιομηχανία πρώτων υλών (σε ηλικακά πάνελ, οχήματα και ηλεκτρονική τεχνολογία).
Δεύτερον, στη Μυανμάρ, η Κίνα παρεμβαίνει πια ευθέως στον εμφύλιο και διακόπτει την προέλαση δυνάμεων κατά της στρατιωτικής δικτατορίας. Ας σημειωθεί ότι μέσω Μυανμάρ διασφαλίζεται για την Κίνα η πιο σύντομη και δη χερσαία διέξοδος στον Ινδικό, χωρίς τα μπλεξίματα της ΝΑ Ασίας.
Η Μυανμάρ και οι πολιτείες της Αρακάν (Ραχίν) και Τσιν. (πηγή)
Τρίτον, στην τρέχουσα κρίση Ινδίας-Πακιστάν, η Κίνα έκανε λόγο τις πρώτες μέρες για τη «σιδηρά» και «παντός καιρού» στρατηγική συμμαχία με το «φιλικό» Πακιστάν, ενώ χαρακτήρισε λυπηρή την ινδική απάντηση, αφού «κατανοεί πλήρως» τις «θεμιτές ανησυχίες του Πακιστάν σε θέματα ασφαλείας» (καλώντας φυσικά σε αποκλιμάκωση).
Τέταρτον, σε σχέση με το Μπανγκλαντές, η Κίνα απάντησε έμμεσα στην Ινδία, αποκτώντας σχέσεις με όλο τον πολιτικό κόσμο της χώρας (ακόμα και ισλαμιστές και όσους αμφισβητούν τον Γιούνους), ανακοινώνοντας 2,1 δις $ επενδύσεις, δάνεια και δωρεές, 400$ εκ. για εκσυγχρονισμό λιμανιού στον Ινδικό και 350 εκ. $ για ανάπτυξη βιομηχανικών υποδομών, και «υποχρεώνοντας», με τέτοια γαλαντομία, τον Γιούνους, στο ταξίδι του στο Πεκίνο στα τέλη Μάρτη, να πει όχι μόνο ότι η χώρα του είναι «ο μόνος φύλακας» του Ινδικού Ωκεανού, ωσάν να μην υπάρχει η Ινδία, αλλά και να καλεί την Κίνα να… κατακτήσει επενδυτικά τις βορειοανατολικές πολιτείες της Ινδίας, που αποτελούν «οικονομική προέκταση» της Κίνας.
Αυτή η περιφερειακή προέλαση της Κίνας δεν μπορεί να μένει αναπάντητη από τις ΗΠΑ: ο πρακτικά βαλτός από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές Γιούνους, αναζητώντας και διεθνή νομιμοποίηση γιατί αναβάλλει συνεχώς τις εκλογές, κατηγορείται ότι έχει δημιουργήσει – υπό το πρόσχημα διαδρόμου ανθρωπιστικής βοήθειας στη σπαρασσόμενη από τον εμφύλιο και τον πρόσφατο σεισμό Μυανμάρ – στρατιωτικό διάδρομο για τους αντιδικτατορικούς αποσχιστές του «Στρατού του (παρωκεάνιου) Αρακάν», ερχόμενος σε αντιπαράθεση με την Κίνα σε αυτό το ζήτημα και ρισκάροντας όλα τα παραπάνω κινεζικά δώρα. Οι ΗΠΑ, όπως στο Νεπάλ, μπαίνουν οι ίδιες μπροστά και στο Μπανγκλαντές, τώρα που η Ινδία έχασε και αυτό. Παράλληλα, η διεθνοποίηση του εμφυλίου στη Μυανμάρ επιβεβαιώνεται και από τον πρωθυπουργό της πολιτείας Μιζόραμ, ο οποίος αποκάλυψε αθρόα προσέλευση δυτικών βετεράνων του ουκρανικού πολέμου για συμμετοχή στον εμφύλιο της Μυανμάρ στο πλευρό των αντικαθεστωτικών Τσιν (ομόφυλων των Μίζο, που ο ίδιος εκπροσωπεί).
Αφού η ινδική πολιτική του «Βλέμματος προς Ανατολάς», παρά τη μετατροπή της (με αμερικανική ενθάρρυνση) σε «Δράση προς Ανατολάς», την οποία θα μπορούσε να «πουλά» ως αντικινεζικό αντίβαρο, σκόνταψε στις πρώτες κιόλας χώρες, η Ινδία άρχισε πρόσφατα στην άλλη πλευρά της νότιας Ασίας, μια πιο ενεργητική πολιτική, αυτοπροτεινόμενη, καταρχάς, στις ΗΠΑ να καλύψει μερικώς το κενό που άφησαν το 2021 στο Αφγανιστάν. Με δεδομένη, μάλιστα, την επιδείνωση των σχέσεων του Πακιστάν με τους Ταλιμπάν, οι οποίοι φιλοξενούν το «Κίνημα Ταλιμπάν Πακιστάν» (ΤΤΡ), που αυξάνει τις επιθέσεις στην βόρεια επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχουα του Πακιστάν (με το Ισλαμαμπάντ να απαντά με μαζική απέλαση περίπου 100.000 αφγανών προσφύγων και στρατιωτικό πλήγμα κατά του ΤΤΡ εντός αφγανικού εδάφους), η εκδούλευση αυτή έχει και άμεσο «εθνικό ενδιαφέρον». Συν τοις άλλοις, προς μεγάλη χαρά των ΗΠΑ (και της Ρωσίας), τέτοιο άνοιγμα της Ινδίας βοηθά στην κάλυψη του χάσματος με την Κίνα, η οποία, προσβλέποντας σε μεγαλύτερη ασφάλεια σε έργα χερσαίων μεταφορών κινεζικών εμπορευμάτων για παράκαμψη της Ρωσίας πρώτη αποδέχτηκε πρέσβη των Ταλιμπάν τον Γενάρη του 2024. Τέτοιο άνοιγμα, άλλωστε, επιβαλλόταν για το Δελχί μετά την επαναφορά των κυρώσεων στο ιρανικό λιμάνι Τσαμπαχάρ που αποτελούσε υποστηριζόμενο από την Ινδία τερματικό σταθμό διαδρόμου (θαλάσσιου και χερσαίου, μέσω Ιράν) ο οποίος προσπερνούσε το Πακιστάν και κατέληγε στο Αφγανιστάν, αυξάνοντας την ινδική επιρροή στη χώρα αυτή, που βρίσκεται στα μετόπισθεν του Πακιστάν, και δυνητικά στην Κεντρική Ασία, σε βάρος Ρωσίας-Κίνας. Με την επαναφορά των κυρώσεων, ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας-Πακιστάν (CPEC) διευρύνει το προβάδισμα που, έτσι κι αλλιώς, είχε έναντι του διαδρόμου του Τσαμπαχάρ και, αργά ή γρήγορα, ωθεί το Αφγανιστάν να υποκύψει έναντι και του Πακιστάν και ακόμα περισσότερο της Κίνας σε σχέση με τους άλλους μνηστήρες (Ρωσία, Ινδία). Η Ινδία, λοιπόν, σπεύδει την κατάλληλη στιγμή, με το άνοιγμα στους Ταλιμπάν, να καλοπιάσει τις ΗΠΑ, εν αναμονή καλύτερων ημερών για το Τσαμπαχάρ, όταν ο Τραμπ θυμηθεί ότι η Κίνα και όχι το Ιράν είναι ο πρώτος στη λίστα του εχθρός. Κι όλα αυτά, μάλιστα, εν μέσω εντυπωσιακότερων επιθέσεων ενάντια σε εργάτες από το πακιστανικό Παντζάμπ που δουλεύουν σε κινεζικά έργα στο Πακιστάν, ιδίως στη νότια επαρχία Βαλουχιστάν, για τις οποίες κατηγορείται η Ινδία (αν και πρώτος διδάξας σε αυτά, από την εποχή του πολέμου κατά των μπρεζνιεφικών στο Αφγανιστάν, είναι το Πακιστάν).
Ο διάδρομος Τσαμπαχάρ και με κόκκινο χρώμα ο CPEC. Στο βορρά Ινδίας-Πακιστάν το Κασμίρ. (πηγή)
Μεγαλύτερη, λοιπόν, ανάγκη έχει το ινδικό καθεστώς για μια σύγκρουση, εντός φυσικά κάποιων ορίων, καθώς το οικονομικό κόστος ενός γενικευμένου πολέμου η Ινδία δεν το αντέχει. Αποδεικνύει, έτσι, τη «χρησιμότητά» της στους δυτικούς, πρωτίστως, ιμπεριαλιστές: παρέχει ένα αντικινεζικό μέτωπο έμμεσο για αυτούς σε σύγκριση με την Ταϊβάν, όπου υπάρχει άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ. Συνωμοσιολογίες δεν χρειάζονται, όμως, είναι εξαιρετικά μεγάλη σύμπτωση ότι η επίθεση σε τουρίστες στο Κασμίρ συνέβη την ώρα που στην Ινδία βρισκόταν οικογενειακώς ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Με περισσότερα συμβατικά όπλα (π.χ.16 υποβρύχια έναντι 3) εκθέτει «από τα αποδυτήρια» κιόλας το Πακιστάν ως τον πιο «ανεύθυνο» της υπόθεσης που ευκολότερα θα μπορούσε να προσφύγει στα πυρηνικά. Βέβαια, το Δελχί είναι που εξωθεί στη χρήση τους καθώς, ως αντίμετρο, στερεί στα 240 εκατομμύρια Πακιστανούς τα νερά του Ινδού Ποταμού. Συν τοις άλλοις, συσπειρώνει το απογοητευόμενο ακροατήριο στο εσωτερικό και προωθεί την ατζέντα της εξάλειψης κάθε διαφορετικότητας εντός Ινδίας, προβαίνοντας σε μαζικά πογκρόμ κατά μουσουλμάνων (3.100 συλλήψεις, απαγόρευση προσευχής σε «ξενομερίτες» μουσουλμάνους, απόλυση μουσουλμάνας δασκάλας που τα έβαλε με ισλαμοφοβικούς κ.ά.) και προωθώντας αντιμουσουλμανική ρητορική (καλέσματα για «εποικισμό» του Κασμίρ α λα Γάζα) κ.ά.. Την αντιμουσουλμανική ατζέντα του, μάλιστα, το Δελχί την προωθεί παρά τη μαζική κάθοδο στο δρόμο Κασμιριανών που έβλεπαν να καταρρέει το τουριστικό τους «σαξές στόρι» (που επιτεύχθηκε παρά την καταστολή μετά την ακύρωση του καθεστώτος πολιτείας με ειδικά προνόμια στο Κασμίρ το 2019 από τον Μόντι) και καταδίκασαν την επίθεση.
Σε αυτή την προώθηση, το Δελχί βοηθήθηκε και από τον μεγάλο αριθμό νεκρών, αλλά και τον πρωτοφανή σαδισμό και «γραφική» απεικόνιση των «μουσουλμάνων» δολοφόνων: άντρες τουρίστες υποχρεώνονταν να αποδεικνύουν ότι έχουν κάνει περιτομή, προτού δολοφονηθούν ενώπιον των οικογενειών τους. Πάλι, συνωμοσιολογίες δεν χρειάζονται, όμως, είναι αξιοπρόσεκτο ότι ο κατηγορούμενος ως αυτουργός, το κασμιριανό Μέτωπο Αντίστασης, που πέρσι προέβη σε επίθεση σε 2 τουρίστες στο Κασμίρ, και δεν δίστασε να το παραδεχτεί, τώρα διέψευσε ανάληψη ευθύνης που κυκλοφόρησε εξ ονόματός του στο διαδίκτυο, αποδίδοντάς την μάλιστα σε ινδικό χακάρισμα. Άξιο λόγου, επίσης, είναι ότι στην πιο στρατιωτικοποιημένη περιοχή του κόσμου, βρέθηκαν «κενά ασφαλείας» τέτοιου μεγέθους. Τέλος, η γλώσσα του Δελχί μετά την επίθεση παραπέμπει σε προσπάθειά του να παρουσιαστεί σαν τους σιωναζί ως «θύμα» (ενώ κύριο θύμα είναι το Κασμίρ και οι ινδοί μουσουλμάνοι) και να ζητήσει τη βοήθεια των άλλων «μελών της διεθνούς κοινότητας» σε ένα «διεθνές μέτωπο εναντίον της τρομοκρατίας» (όχι τυχαία, οι σιωναζί στηρίζουν Ινδία και είναι οι μόνοι, ως τώρα, έστω, που δεν καλούν σε αποκλιμάκωση).
Αν, βέβαια, όντως το ενδιέφερε η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, θα συνεργαζόταν, όπως είπε ως και ο Βανς, με το Ισλαμαμπάντ που αντιμετωπίζει παρόμοιο και εντεινόμενο πρόβλημα. Και βέβαια, θα επέτρεπε την διεθνώς κατοχυρωμένη άσκηση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης στον λαό του Κασμίρ.
Ας ελπίσουμε ότι το Πακιστάν θα ικανοποιηθεί από τη διεθνή καταδίκη της ινδικής επίθεσης-«ντροπή», όπως τη χαρακτήρισε ακόμα και ο Τραμπ, που ανέμενε την επίθεση, θα αρκεστεί στην «εθνική υπερηφάνεια» από την κατάρριψη γαλλικών Ραφάλ (άλλο ένα φύκι που αγοράζει η Ελλάδα για μεταξωτή κορδέλα) και, αναλογιζόμενο τον κίνδυνο επανένταξής του στη λίστα των χωρών που δεν κάνουν πολλά ενάντια στη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας, θα απαντήσει μόνο συμβολικά, «σε στρατιωτικούς μόνο στόχους» και, «σε χρόνο, μέρος και με τρόπο της επιλογής του», όπως προανήγγειλε, μια θετική εξέλιξη, αν και όλα αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή. Η δε ελληνική κυβέρνηση ας αποφύγει, έστω αυτή τη φορά, την ολέθρια τακτική «ο φίλος του εχθρού εχθρός μου» κι ας μη σπεύσει να πάρει το μέρος του ενός, της Ινδίας, εν προκειμένω, λόγω του υπό διαμόρφωση διαδρόμου Ινδίας-«Ισραήλ»-Ελλάδας.
Επί τη ευκαιρία, απευθύνεται και πάλι κάλεσμα για συμμετοχή στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον ινδικό λαό. Όπως και η παραπάνω ανάλυση ίσως ανέδειξε, οι αντιθέσεις και οι εξελίξεις είναι τόσες πολλές, που η μελέτη τους, πόσο μάλλον όταν αυτή πρέπει να καταλήγει σε έμπρακτη αλληλεγγύη στους λαούς της περιοχής, χρειάζεται όλο και περισσότερα άτομα.
Πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων. Ό,τι έχει σχέση, άλλωστε, με Κυπριακό αναδεικνύει, αντικειμενικά, τις ευθύνες του ελλαδικού πολιτικού συστήματος (ευρύτερου του κομματικού), των έξωθεν πατρώνων του και της ιθύνουσας κοινωνικής τάξης που εξαρτάται από αυτούς, και έτσι αποφεύγεται η υπενθύμισή του στον ελληνικό λαό.
Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και αυτές οι ελάχιστες αναφορές δεν παρέλειψαν να εκθειάσουν, εμμέσως ή και σαφώς, τον «ευεργετικό» ρόλο της ΕΕ, της οποίας «ευτυχώς είμαστε μέλος», γιατί στο κοινό ανακοινωθέν μετά τη σύνοδο κορυφής με τα ως επί το πλείστον τουρκογενή κεντρασιατικά κράτη, γίνεται μνεία στα ψηφίσματα του Σ.Α. του ΟΗΕ του ‘83-’84 που καταδικάζουν την ίδρυση του «ψευδοκράτους του Ντενκτάς», ενώ τρία εξ αυτών – Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν – άνοιξαν και πρεσβείες στη Λευκωσία.
Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω με λάδι; Εκεί που μας χρωστάγανε, ζητάνε και το βόδι; Η λαϊκή θυμοσοφία μπορεί με πολλούς τρόπους να περιγράψει αυτή την συστημική καλλιέργεια εθελοδουλίας στον ελληνικό λαό.
Καταρχάς, θα πρέπει, να διευκρινιστεί η χρήση α’ πληθυντικού. Η εξωτερική πολιτική δεν πρέπει να αφήνεται στα χέρια μόνο της ιθύνουσας κοινωνικής τάξης μέχρις ότου γίνει επανάσταση από τις εκμεταλλευόμενες. Πρώτον, επειδή, είναι αυτές και όχι η ιθύνουσα εκμεταλλεύτρια τάξη που θα καταβάλλουν οικονομικά (εκτός σπανίων εξαιρέσεων, αλλά, και πάλι, όχι ισομερώς) ή σωματικά το κόστος από μια λάθος εξωτερική πολιτική. Δεύτερον, επειδή, ιστορικά, ζημιά που έχει γίνει μεταξύ λαών επί καπιταλισμού, ακόμα και επί σοσιαλισμού βαραίνει σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, ακόμα κι αν η κατάσταση των διμερών σχέσεων ριζικά αλλάξει, ενώ και ο αντίπαλος σπεκουλάρει με τη βελτίωσή τους (βλ.π.χ. σοβιετοπολωνικές σχέσεις).
Έπειτα, δεν μπορεί να μη γίνει αναφορά στην απλοϊκότητα της παρουσίασης της εξέλιξης: Η «καλή» ΕΕ κάνει για λογαριασμό μας αυτό που, βασικά, θα μπορούσαμε και μόνοι μας (αυτό και περισσότερα). Καμία αναφορά στις μεγαλύτερες, έστω, αντιθέσεις που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, αλλά και την Κεντρική Ασία που ώθησαν σε συμφωνία με την ΕΕ το έτερο συμβαλλόμενο μέρος, δηλαδή, τις χώρες αυτές – τα συμφέροντα των οποίων ουδόλως εξετάζονται με το απλοϊκό αυτό σκεπτικό. Σε αυτό, όμως, συμβάλλουν και όσοι «αντιΕΕ» αρνούνται να αναγνωρίσουν την κύρια εξέλιξη της εποχής μας, τη στρατηγική εξασθένιση τις συνεπαγόμενες αυτές μεγάλες αντιθέσεις, προκειμένου και αυτοί, με ένα εξίσου απλοϊκό σκεπτικό-μετεξέλιξη του ψυχρού πολέμου (από τη μια «Δύση», από την άλλη Ρωσία-Κίνα), να μας προσφέρουν απλώς χαλίφη στη θέση του χαλίφη, έστω κι αν αυτός που προσφέρουν έχει απαλλαγεί προ πολλού από μια κόκκινη σημαία που κράδαινε επί 2-3 δεκαετίες, ως το 1991.
Μια εικόνα που άργησε 1/3 του αιώνα: Η ελληνίδα πρέσβειρα παρουσιάζει τα διαπιστευτήριά της στον ουζμπέκο υπ.εξ. στις 29/4/2025 (φωτό)
Ας μην εξαντλήσουμε την ερμηνεία της εξέλιξης γενικά και απλοϊκά σε «ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις». Ας μιλήσουμε συγκεκριμένα για κάποιες από τις αντιθέσεις στην περιοχή, πάνω από όλα, γιατί πιστεύουμε πως όλοι είναι ικανοί να μελετούν αντιθέσεις.
Εν προκειμένω, όλοι στην Κ. Ασία, μετά την Ουκρανία, βλέπουν να τίθενται στο στόχαστρο του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Ιδιαίτερα η επανειλημμένη επίκληση της ανάγκης παρουσίας της ρωσικής γλώσσας στην περιοχή (ακόμα και σε μεμονωμένα αγάλματα στο Ουζμπεκιστάν), οι συνεχείς αναφορές σε «ρωσικό κόσμο», ακόμα και η ονομαστική κριτική Λαβρόφ προς τον πρόεδρο του Καζακστάν γιατί «κατ’ αυτόν, υπάρχει μόνο η εδαφική ακεραιότητα των κρατών», ενώ υπάρχει «και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης», κάτι το σωστό γενικά, που όμως στη Ρωσία απαγορεύεται και, εν προκειμένω, αποτελεί σπόντα για τη ρωσική μειονότητα του Καζακστάν, έχει οδηγήσει τα κεντρασιατικά κράτη να αναζητούν αντισταθμίσεις. Σε αυτά, πρέπει να προστεθεί και το αντικειμενικό γεγονός τα νέα αυτά κράτη να επιθυμούν, όπως όλα, να χτίσουν ένα εθνικό ιστορικό αφήγημα, το οποίο δεν γίνεται να μη συγκρούεται με το ρωσικό ή ακόμα και με το σοβιετικό (για το πρώτο μισό της σοβιετικής περιόδου ενίοτε καθ’ υπερβολή, για το δεύτερο δικαίως).
Η Κίνα έχει προχωρήσει ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό με Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, αλλά και με Ουζμπεκιστάν και Κιργιζία, προσπαθώντας να φτιάξει εναλλακτική οδική μεταφορά των εμπορευμάτων της στην Ευρώπη (προκαλώντας τη ρωσική οργή – ναι, υπάρχουν και ρωσοκινεζικές αντιθέσεις), ενώ και οι ΗΠΑ είχαν έτσι κι αλλιώς παρουσία στο Καζακστάν. Την ίδια ώρα, η ΕΕ απεγνωσμένα αναζητά διαφοροποίηση των ενεργειακών της πηγών για απεξάρτησή της από τη Ρωσία. Παράλληλα, η απογαλακτιζόμενη Τουρκία έχει προσπαθήσει να καλύψει το χαμένο έδαφος τριών δεκαετιών στον πλέον φυσικό της χώρο, την περιοχή των ομόφυλών της, επιτυγχάνοντας, τον Σεπτέμβρη του 2024, ως και να υιοθετηθεί κοινό τουρκικό αλφάβητο από τις χώρες αυτές (σε μια ακόμα κίνηση μείωσης της ρωσικής επιρροής). Σε μια κατάσταση, όμως, που, λόγω της στρατηγικής εξασθένισης των ΗΠΑ, όλοι παίζουν σε διπλά ή πολλαπλά ταμπλό, είναι δυνατόν να περιμένουμε από κάποιους να παίζουν μόνο σε ένα, αυτό της Τουρκίας, όσο κι αν αυτή μεγαλώνει; Και η οποία, μεγαλώνοντας, όπως βλέπουμε και στη Μ. Ανατολή, συγκεντρώνει και την προσοχή των ακόμα πιο μεγάλων, που τρίζουν τα δόντια στους πιο μικρούς; Ευτυχώς, δεν είναι όλοι σαν εμάς, που έχουμε δηλώσει ότι είμαστε «προβλέψιμοι» σύμμαχοι (Μητσοτάκης, 6/1/2020).
Άλλωστε, ακόμα κι αν επρόκειτο για «νίκη», θα πρέπει να εξετάζεται ταυτόχρονα με σειρά ηττών τα τελευταία χρόνια: π.χ. η αναφορά από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ σε «περιοχή διοικούμενη από Τουρκοκύπριους», η δικαστική απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου των ΗΠΑ(2014) ότι «η ΤΔΒΚ συνειδητά λειτουργεί ως δημοκρατικό καθεστώς», άρα, η εξαφάνιση ακόμα και της λέξης «κατοχή»(ακόμα και η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που τη χρησιμοποιεί, αναγνωρίζει – και αυτό είναι το σημαντικότερο – τη νομιμότητα των ενεργειών των κατοχικών αρχών) και η υποβάθμιση του ζητήματος σε απλή μη αναγνώριση ενός υπαρκτού, κατά τα λοιπά, κράτους, το οποίο άνετα μπορεί να αναγνωριστεί κάποια στιγμή, αφού, όπως αναφέρεται και σε απόφαση του βρετανικού Ανώτατου Δικαστηρίου (3/2/2017) ότι «δεν υπάρχει υποχρέωση στη νομοθεσία του ΗΒ η κυβέρνηση να μην αναγνωρίσει τη Βόρεια Κύπρο». Όσο κι αν είσαι προβλέψιμος, τέτοιες ήττες δεν μπορούν να αποφευχθούν, γιατί δεν είσαι «σύμμαχος», αλλά εξαρτώμενος.
Εξάλλου, υπάρχουν και οι πραγματικές διαστάσεις της «νίκης»: η Κυπριακή Δημοκρατία έχει αναγνωριστεί από το Καζακστάν ήδη από τις 2/4/1992, από το Ουζμπεκιστάν ήδη από τις 30/5/1997 και από το μέχρι πρόσφατα κλειστό Τουρκμενιστάν ήδη από τις 13/11/2007, ενώ από τις φτωχότερες και μικρότερες χώρες, που δεν άνοιξαν ακόμα και πρεσβεία, το Τατζικιστάν ήδη από τις 27/2/1992 και την Κιργιζία από τις 20/2/1992.
Εδώ, όμως, υπάρχει και κάτι άλλο, γιατί δεν πρέπει να εξετάζουμε τις σχέσεις μόνο με τα τουρκογενή εκείνα κράτη που βολεύει (για να βγάλουμε λάδι την ΕΕ) και όχι με αυτό με το οποίο οι σχέσεις είναι πιο προχωρημένες: η ΕΕ, στα πλαίσια της αναζήτησης εναλλακτικών πηγών ενέργειας, επιδιώκει περαιτέρω εμβάθυνση σχέσεων με το Αζερμπαϊτζάν. Η Ελλάδα, στα πλαίσια μιας λαϊκιστικής πολιτικής Μητσοτάκη, που πρόταξε τα περί ομόδοξης Αρμενίας και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης πάνω από το δικαίωμα επαναπατρισμού των προσφύγων, κατέστρεψε τις ελληνοαζερικές σχέσεις που με κόπο και τουρκική καχυποψία χτίζονταν, παίρνοντας το 2020 στην κρίση για το Ναγκόρνο Καραμπάχ θέση απλοϊκά «αντιτουρκική» και σίγουρα όχι αρχών, καθώς το Αζερμπαϊτζάν αντιμετώπιζε κι αυτό ως το 2020 ζήτημα επαναπατρισμού των προσφύγων του στην περιοχή, όπως και η Κύπρος. Έκτοτε, το Αζερμπαϊτζάν, απαλλαγμένο από το κοινό με την Κύπρο προσφυγικό πρόβλημα, ενισχυμένο, αλλά και επενδύοντας στη σχέση με την Τουρκία, άνετα μπορεί να κινείται ως και εκδικητικά, κομπάζοντας, μάλιστα, ότι το ίδιο πίεσε για να πάρει το «ψευδοκράτος» καθεστώς παρατηρητή στον Οργανισμό Τουρκογενών Κρατών (ΟΤΚ), στον οποίο, συν τοις άλλοις, συμμετέχει και κράτος της ΕΕ (Ουγγαρία). Όσον αφορά τον ΟΤΚ, τίποτα δεν αλλάζει: το «ψευδοκράτος», για την ακρίβεια, ήδη καλείται σε άτυπες συναντήσεις του ΟΤΚ με τη σημαία του, ακόμα κι αν ένας τριτοκλασάτος γραφειοκράτης των Βρυξελλών το 2023 είχε κάνει λόγο για «αρνητικές επιπτώσεις» στις σχέσεις των κεντρασιατικών κρατών με την ΕΕ αν … «επικύρωναν» το καθεστώς παρατηρητή.
Εξάλλου θα πρέπει να σταθούμε και στην απλοϊκότητα της συμμετρικής αντίληψης («νίκη δική μας-ήττα των Τούρκων», «ο εχθρός του εχθρού φίλος μας»), την καταστροφικότητα της οποίας γνώρισε η Ελλάδα το 1922, αλλά και το 2019, με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, όταν η Ελλάδα απλώς ετεροκαθορίστηκε από την Τουρκία. Είναι ακόμα πιο επικίνδυνη σε καιρούς πολλαπλών ταμπλό και που, ακόμα κι αν κερδίσεις κάπου κάποιον, θα του το αντισταθμίσουν κάπου αλλού. Πρέπει, λοιπόν, να κλείσουμε τα αυτιά στους εθνικιστές που – υποβολιμαία, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση – πρωτοστατούν, όπως και στη Λιβύη, στην υιοθέτηση τέτοιων αντιλήψεων και αναρωτιούνται αν «έχουμε ακόμα διπλωματικές σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν», όχι μόνο καλλωπίζοντας κι αυτοί το δήθεν «χαρτί» μας ΕΕ, αλλά και συσκοτίζοντας την ωμή αλήθεια ότι, μια εξαρτώμενη χώρα σαν την Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να βάλει βέτο στην ενεργειακή απεξάρτηση ολόκληρων ιμπεριαλιστικών χωρών-μελών της ΕΕ (που, στην τελική, και μόνες μπορούν να κάνουν συμφωνίες, όπως έκανε παλιότερα η Γερμανία με τη Ρωσία, παρά τις κυρώσεις της ΕΕ στη Ρωσία). Πόσο μάλλον όταν το Αζερμπαϊτζάν έχει όλο και λιγότερο ανάγκη ακόμα και την όλο και πιο αποδυναμωμένη ΕΕ, κάτι που αποδεικνύεται (και) από το ότι στις 23/4 υπέγραψε δήλωση για συνολική στρατηγική συμφωνία με την Κίνα, ή το ότι χτες, με τη συνάντηση Αλίεφ-Πεζεσκιάν, έγινε άλλο ένα σημαντικό βήμα για την αναθέρμανση των σχέσεων με το Ιράν. Χωρίς πια το «χαρτί» μιας αναγνώρισης της αρμενικής «Δημοκρατίας του Αρτσάχ» από την Κύπρο ως αντίμετρο σε πιθανή αζερική αναγνώριση του «ψευδοκράτους», το Μπακού απρόσκοπτα προβαίνει στη ντε φάκτο αναγνώρισή του ακριβώς μετά την εκδήλωση της ελληνικής τυχοδιωκτικής στάσης.
Όχι, τυχαία, η Τουρκία, που γνωρίζει και αξιοποιεί τον υπό διαμόρφωση κόσμο των πολλαπλών ταμπλό και, έτσι κι αλλιώς, είναι ωφελημένη και μόνο από την ύπαρξη του ΟΤΚ, δεν την έκανε και ζήτημα (έστω, επί του παρόντος) τη «νίκη μας» στους εταίρους της στον αναβαθμισμένο ΟΤΚ. Το ζήτημα έμεινε μόνο σε επίπεδο κυβερνητικών συμμάχων του Ερντογάν και αντιπολίτευσης και δευτεροκλασάτου υπουργού κόμματος του «ψευδοκράτους». Ξέρει η Τουρκία, άλλωστε, ότι το Καζακστάν, που φοβάται μην του στήσει η Ρωσία κανένα «καζακικό Ντονμπάς», ή το Ουζμπεκιστάν, που έχει ήδη αυτόνομη δημοκρατία άλλου λαού, μάλιστα, (Καρακαλπακιστάν), ή το Τατζικιστάν (μη μέλος του ΟΤΚ), που έχει ήδη πρόβλημα με την αυτόνομη επαρχία του Γκόρνο Μπανταχσάν (η οποία το συνδέει με την Κίνα – και δεν θα ήθελε να μείνει να συνορεύει μόνο με Αφγανιστάν, Ουζμπεκιστάν και Κιργιζία) επουδενί ή έστω, τόσο εύκολα, δεν θα αναγνώριζαν ψευδοκράτη.
Το ζήτημα δεν αφορά, ωστόσο, μόνο τις κεντρασιατικές δημοκρατίες. Ακόμα και με το υπάρχον καθεστώς εξάρτησης, η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον, αλλά και δυνατότητα, όχι μόνο να μην υιοθετεί απλοϊκές λογικές, τύπου «ο φίλος του εχθρού εχθρός μου», αλλά και να σταματήσει να είναι βασιλικότερη του βασιλέως (πρόσφατα πρωτοστάτησε και στην επανεπιβολή κυρώσεων στη Συρία από την ΕΕ, άσχετα αν υπάρχει λόγος για αυτές και, φυσικά, χωρίς να εξετάζουμε την αποτελεσματικότητά τους). Κι εδώ δεν μιλούμε για τις κεντροασιατικές δημοκρατίες, όπου υπάρχουν και πληθυσμιακοί παράγοντες που καθιστούσαν ανέκαθεν ευχερέστερη την καθιέρωση σχέσεων (πολιτικοί πρόσφυγες στο Ουζμπεκιστάν, Πόντιοι). Πρέπει, για παράδειγμα, να ανοιχτεί με κάθε τρόπο η Ελλάδα σε όλον τον σιιτικό κόσμο ή στο Πακιστάν και το Μπανγκλαντές, που είχαν, μάλιστα, κάποτε αναγνωρίσει το «ψευδοκράτος», και να μην κινούμαστε με τη λογική «ο φίλος του εχθρού μου (Τουρκία) εχθρός μου» (Πακιστάν) ή «ο (νέος) εχθρός του φίλου μου (Ινδία) εχθρός μου» (Μπανγκλαντές). Ας μην ξεχνάμε ότι η ζωή, στα πλαίσια της στρατηγικής εξασθένισης των ΗΠΑ και της συνακόλουθης δημιουργίας νέων σχέσεων, προχωρά και ήδη, ακόμα και το Ιράν που το ίδιο υφίσταται αποσχιστικούς κινδύνους, στον (χαλαρό, αλλά μόνο επί του παρόντος) ασιατικό Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας (δεν πρόκειται για τον ΟΟΣΑ), έχει προ δεκαετίας δεχτεί το «ψευδοκράτος» ως παρατηρητή με την ονομασία «Τουρκοκυπριακό Κράτος».
Πηγή: oikodomhsh.wordpress.com
Διευρύνεται το κάλεσμα για συνομιλίες του καθεστώτος Μόντι με το Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκό). Πέρα από προοδευτικές οργανώσεις, κάλεσμα απευθύνουν πλέον πρώην πρωθυπουργοί πολιτειών, αλλά και νυν υπουργός στην Τελανγκάνα. Ωστόσο, η επίθεση του καθεστώτος συνεχίζεται. Το νέο δελτίο Τύπου των μαοϊστών κάνει έναν απολογισμό της πρωτοβουλίας του και δηλώνει ότι η συνέχιση του αιματηρού πογκρόμ θα την καταστήσει χωρίς νόημα.
Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκό): Κάλεσμα σε κατάπαυση πυρός ορισμένου χρόνου και συνομιλίες άνευ όρων (28/4/2025)
Από το Γενάρη του 2024, αστυνομικές, παραστρατιωτικές και κομάντο δυνάμεις του κέντρου (σ.parapoda: της πανινδικής κυβέρνησης) και των πολιτειών έχουν διεξάγει εκατοντάδες επιχειρήσεις στις περιοχές του επαναστατικού κινήματος των μαοϊστών, υπό την ονομασία επιχείρηση «Κάγκααρ». Εκατοντάδες δημοκρατικές και επαναστατικές συλλογικότητες, κόμματα, κοινωνικές οργανώσεις, ακτιβιστές, προοδευτικοί, δημοκράτες και επαναστάτες διανοούμενοι διαμαρτύρονται σε όλη τη χώρα και διεθνώς, καταδικάζοντας τη δολοφονία αθώων αυτοχθόνων και μαοϊστών. Απαιτούν η επιχείρηση Κάγκααρ να σταματήσει άμεσα, η κυβέρνηση και οι μαοϊστές να κηρύξουν κατάπαυση του πυρός και το ζήτημα να λυθεί με συνομιλίες.
Εξέδωσα ένα δελτίο Τύπου στις 28 Μάρτη, δηλώνοντας ότι η Κεντρική Επιτροπή του κόμματός μας είναι έτοιμη για ειρηνευτικές συνομιλίες με την κυβέρνηση. Οι σ. μας του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού έχουν δώσει εντολές να διακοπούν οι ένοπλες δράσεις των δυνάμεών του. Τρία δελτία Τύπου έχουν ήδη εκδοθεί παράλληλα με τη δήλωσή μου, από το κόμμα μας, για ειρηνευτικές συνομιλίες, εκ των οποίων δύο από τον σ. Ρουπές από το Γραφείο Βορειοδυτικής Υποζώνης στη Νταντακαράνυα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις σκότωσαν το μέλος της Κεντρικής μας Επιτροπής σ. Βίβεκ και άλλους συντρόφους στη σφαγή στο Μποκάρο στην πολιτεία Τζάρκχαντ (σ.parapoda: Σύνολο, 8 άτομα.). Το έκαναν προειδοποιώντας ότι την ίδια τύχη θα έχουν οι υπόλοιποι μαοϊστές αν δεν παραδοθούν. Καταπατούν το δικαίωμα των ανθρώπων στη ζωή, όπως αυτό έχει κατοχυρωθεί στο Σύνταγμα της Ινδίας. Παραβιάζουν το Σύνταγμα ισχυριζόμενοι ότι έχουν εκλεγεί συνταγματικά. Ανοιχτά λένε ότι θα πολεμήσουν ένοπλα.
Έχουν αποκλείσει την περιοχή Καρεγκούτα στα σύνορα Τσατίσγκαρχ-Τελανγκάνα και έχουν αναπτύξει 10.000 μέλη αστυνομικών, παραστρατιωτικών και κομάντο δυνάμεων από την Τελανγκάνα, την Τσατίσγκαρχ και τη Μαχαράστρα. Διεξάγουν μια μεγάλη επιχείρηση τις τελευταίες 5 ημέρες, όχι μόνο σκοτώνοντας έξι συντρόφους μας, αλλά και προσπαθώντας να δολοφονήσουν την κομματική ηγεσία.
Από τη μια, στο πλαίσιο της καταβολής από το κόμμα μας προσπαθειών για συνομιλίες χωρίς προϋποθέσεις, αν η κυβέρνηση προβαίνει σε τέτοιες σφαγές ενάντια σε επαναστάτες και αυτόχθονες, η διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη για ειρηνευτικές συνομιλίες δεν θα έχει νόημα. Προκειμένου να δημιουργηθεί ευνοϊκό περιβάλλον για ειρηνευτικές συνομιλίες, η Κεντρική Επιτροπή του κόμματός μας καλεί άλλη μια φορά την κεντρική και τις πολιτειακές κυβερνήσεις να σταματήσουν αυτές τις σφαγές και να κηρύξουν κατάπαυση του πυρός σε όλη την επικράτεια των πολιτειών Τσατσίγκαρχ, Τζάρκχαντ, Άντρα Πραντές, Τελανγκάνα, Οντίσα, Μαχαράστρα και Μάντυα Πραντές. Η Κεντρική Επιτροπή του κόμματός μας καλεί όλους τους δημοκράτες, τους ακτιβιστές υπέρ της ειρήνης, τους καταπιεζόμενους ανθρώπους, τις καταπιεζόμενες τάξεις και τμήματα του πληθυσμού και τις καταπιεζόμενες φυλές σε όλη τη χώρα και διεθνώς να υποστηρίξουν το δίκαιο αίτημά μας για ειρηνευτικές συνομιλίες και για λύση στο πρόβλημα, ώστε να πειστούν η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις να διεξάγουν ειρηνευτικές συνομιλίες.
Abhay,
Εκπρόσωπος Τύπου
της Κεντρικής Επιτροπής
του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού)
Μετάφραση parapoda από τη γλώσσα τελούγκου με τη βοήθεια προγραμμάτων μετάφρασης. Για περισσότερα για τους αγώνες του ινδικού λαού και τον Λαϊκό Πόλεμο στην Ινδία, βλ. εδώ. Στα ελληνικά κυκλοφορούν δύο κείμενα του ΚΚΙ (Μαοϊκού) «Το Ζήτημα των Καστών στην Ινδία» και «Το Εθνικό Ζήτημα στην Ινδία» (εκδ. ΠρολέτΚουλτ). Για το κάλεσμα σε ίδρυση επιτροπής αλληλεγγύης στον ινδικό λαό βλ. εδώ.
Όλος ο λαός της χώρας θέλει το ζήτημα να επιλυθεί με ειρηνευτικές συνομιλίες. Το κόμμα μας είναι πάντοτε έτοιμο για ειρηνευτικές συνομιλίες. Η Κεντρική Επιτροπή του κόμματός μας έχει ήδη αποστείλει επιστολές λέγοντας ότι είναι έτοιμη για ειρηνευτικές συνομιλίες. Σταθερά καταβάλλουμε προσπάθειες για να δείξουμε τη δέσμευσή μας σε συνομιλίες. Όμως η πρόθεση της κυβέρνησης φαίνεται πως είναι διαφορετική. Παρά τη δυνατότητα επίλυσης του ζητήματος με ειρηνευτικές συνομιλίες, η κυβέρνηση επιδίδεται σε καταστολή και βία. Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση έχει εξαπολύσει μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση στα σύνορα Μπίτζαπουρ (σ.parapoda: Περιφέρεια της πολιτείας Τσατίσγκαρχ)-Τελανγκάνα. Απαιτούμε αυτή η επιχείρηση να σταματήσει άμεσα και οι ένοπλες δυνάμεις να αποσυρθούν από αυτή την περιοχή.
Καλούμε την κυβέρνηση να ακολουθήσει το δρόμο της επίλυσης του ζητήματος με συνομιλίες και να δημιουργήσει ένα ευνοϊκό για αυτές περιβάλλον. Μόνο αυτός ο δρόμος θα αποφέρει θετικά αποτελέσματα. Αναμένουμε θετική απάντηση από την κυβέρνηση στο αίτημά μας να σταματήσει η στρατιωτική επιχείρηση που διεξάγει για να λύσει το ζήτημα με την ισχύ των όπλων.
Ρούπες,
Εκπρόσωπος Τύπου
του Γραφείου Βορειοδυτικής Υποζώνης
του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού)
Μετάφραση parapoda από τη γλώσσα τελούγκου με τη βοήθεια προγραμμάτων μετάφρασης. Για περισσότερα για τους αγώνες του ινδικού λαού και τον Λαϊκό Πόλεμο στην Ινδία, βλ. εδώ. Στα ελληνικά κυκλοφορούν δύο κείμενα του ΚΚΙ (Μαοϊκού) «Το Ζήτημα των Καστών στην Ινδία» και «Το Εθνικό Ζήτημα στην Ινδία» (εκδ. ΠρολέτΚουλτ). Για το κάλεσμα σε ίδρυση επιτροπής αλληλεγγύης στον ινδικό λαό βλ. εδώ.
Σημαντικές εξελίξεις λαμβάνουν χώρα στην Ινδία μετά την πρόταση του Κ.Κ.Ινδίας (Μαοϊκού) που δημοσιεύτηκε στις 2/4 για κατάπαυση του πυρός ανάμεσα στον καθοδηγούμενο από αυτό Λαϊκό Απελευθερωτικό Αντάρτικο Στρατό (ΛΑΑΣ) και τις στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις του καθεστώτος με επικεφαλής τον Μόντι. Παρά την αρχική απόρριψη της πρότασης από το καθεστώς (μέσω του αναπληρωτή πρωθυπουργού της πολιτείας Τσατίσγκαρχ, Βίτζεϊ Σάρμα), για την υλοποίησή της έχει υπάρξει μεγάλη κινητοποίηση από πλήθος δημοκρατικών οργανώσεων και φορέων. Ακολούθησε δεύτερη σχετική επιστολή στις 8/4 από τον εκπρόσωπο του Γραφείου Βορειοδυτικής Υπο-Ζώνης, Ρούπες, στην οποία τονιζόταν ότι “Ενώ το κόμμα δεν αντιτίθεται σε ειρηνευτικές συνομιλίες, οι επικρατούσες συνθήκες στη Μπαστάρ – οι οποίες χαρακτηρίζονται από συνεχιζόμενες δολοφονίες και επιχειρήσεις “ασφαλείας” – καθιστούν τις συνομιλίες ανέφικτες” και υπογραμμιζόταν ότι: “Χωρίς ένα ειρηνικό περιβάλλον, καμιά διαπραγμάτευση δεν μπορεί να πετύχει. Η επιμονή της κυβέρνησης να συνεχίζει τις κατασταλτικές πολιτικές της και να παρουσιάζει την παράδοση ως λύση στο πρόβλημα πρέπει να απορριφθεί”, ενώ προστιθόταν ότι “Είμαστε έτοιμοι για ειρηνευτικές συνομιλίες, όμως η κυβέρνηση έχει απορρίψει τους όρους μας, καθιστώντας τες ανέφικτες. Η δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος είναι ευθύνη της κυβέρνησης, αν πραγματικά αυτή επιθυμεί τερματισμό της αιματοχυσίας στη Μπαστάρ.” Απορρίπτοντας κατηγορίες περί “αντι-αναπτυξιακών μαοϊστών”, το ΚΚΙ (Μαοϊκό) ανέφερε ότι “Αντίθετα, έχουμε συχνά κάνει έκκληση για ομαλή λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών και, μάλιστα, έχουμε βοηθήσει στην αντιμετώπιση της έλλειψης τροφής και στην πρόσβαση στην εκπαίδευση. Παράλληλα, κατήγγειλε τον ψυχολογικό πόλεμο, τμήμα του οποίου είναι και η προπαγάνδιση ότι “τα στελέχη των μαοϊστών εγκαταλείπουν τον αγώνα”, ξεκαθαρίζοντας ότι: “Κανένας δεν έχει αφήσει τις αρμοδιότητές του. Η σ. Ρενούκα, παρότι δεν ήταν υγιής, έμεινε πίσω και θυσίασε τη ζωή της για τον λαό. Τέλος, απευθυνόμενο στο ένοπλο προσωπικό του αντιπάλου, το κόμμα ανέφερε τα εξής: “Δεν θεωρήσαμε ποτέ το αστυνομικό προσωπικό εχθρούς μας. Πρόκειται για κατασκευασμένη σύγκρουση. Μην ανοίγετε πυρ ενάντια στον ίδιο σας τον λαό”. (πηγή).
Την μεθεπόμενη κιόλας μέρα, ο Βιτζέι Σάρμα, που είναι και υπουργός εσωτερικών της Τσατίσγκαρχ, έκανε στροφή 180 μοιρών και δήλωσε: “Αν θέλουν να συνομιλήσουν, πρέπει να προσέλθουν με διαφάνεια. Η κυβέρνηση δεν έχει συγκροτήσει καμία επίσημη επιτροπή για ειρηνευτικές συνομιλίες. Αν κάποιος θέλει να μιλήσει, ας έρθει σε εμένα απευθείας. Θα εγγυηθώ την ασφάλειά του. Άλλα, ας είμαι ξεκάθαρος στο εξής: η βία θα απαντηθεί με πυγμή”. Και συνέχισε: “Προσπάθησα να επαληθεύσω την αυθεντικότητα της επιστολής του εκπροσώπου του Γραφείου Βορειοδυτικής Υποζώνης του ΚΚΙ (Μαοϊκού). Αποδείχτηκε ότι ήταν αληθινή. Είμαστε ανοιχτοί σε συνομιλίες άνευ όρων έστω και με έναν εκπρόσωπο και είμαστε προετοιμασμένοι για σκληρή δράση αν η βία συνεχιστεί”, επαναλαμβάνοντας ότι: “Αν έστω και ένα άτομο θέλει να έρθει για συνομιλίες, η κυβέρνηση είναι προετοιμασμένη. Είτε πρόκειται για μικρή ομάδα είτε για μεγάλη, είμαστε έτοιμοι για διάλογο σε όλα τα μέτωπα”.(πηγή)
Σε αυτή την αλλαγή από πλευράς καθεστώτος, το ΚΚΙ (Μαοϊκό) ανταπαντά με τρίτη ανακοίνωση, προτείνοντας συγκεκριμένα κατάπαυση του πυρός για έναν μήνα. Η ανακοίνωση παρατίθεται ακολούθως.
Ας σημειωθεί ότι, με αβέβαιη τόσο τη διεξαγωγή όσο και την έκβαση των συνομιλιών, αλλά και ανεξαρτήτως αυτών, και καθώς η ισοπέδωση κάθε διαφορετικότητας στην Ινδία συνεχίζεται απαρέγκλιτα από το καθεστώς Μοντι, έχει ήδη υπάρξει κάλεσμα σε ίδρυση επιτροπής αλληλεγγύης στον ινδικό λαό και καλούνται οι ενδιαφερόμενοι-ες να στελεχώσουν τη σχετική πρωτοβουλία.
***
Επιθυμούμε μια αμοιβαία κατάπαυση του πυρός για ένα μήνα – Ας προχωρήσουμε σε μια μόνιμη λύση
Πρώτον, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον αναπληρωτή πρωθυπουργό της Τσατίσγκαρχ Βίτζεϊ Σάρμα για την άμεση απάντησή του στην πρώτη μου ανακοίνωση στις 8 Απρίλη αναφορικά με τις ειρηνευτικές συνομιλίες. Θα ήθελα επίσης να τον ευχαριστήσω γιατί μου επέτρεψε να συνεχίσω την προσπάθεια αυτή εγγυώμενος την ασφάλειά μου.
Όπως είπα στην πρώτη μου επιστολή, επαναλαμβάνω ότι κύριος στόχος αυτής της προσπάθειας είναι ο άμεσος τερματισμός των δολοφονιών στο πλαίσιο της Επιχείρησης “Κάγκααρ”. Το πρόβλημα χρειάζεται να επιλυθεί. Μπορούμε να το επιτύχουμε με ειρηνευτικές συνομιλίες. Δεν υπάρχει άλλη στρατηγική κρυμμένη πίσω από την προσφορά μας. Όταν εσείς είστε έτοιμοι, όπως και εμείς για συνομιλίες, τότε είναι απαραίτητο και τα δύο μέρη να κηρύξουν κατάπαυση του πυρός, τουλάχιστον προσωρινή. Αυτό δεν είναι κάποιος όρος μας, αλλά τμήμα της δημιουργίας του κατάλληλου περιβάλλοντος για ειρηνευτικές συνομιλίες. Αναμένουμε την απάντησή σας σχετικά.
Για να δώσω πλήρη εικόνα για αυτό που εγώ και οι σ. μου σκεφτόμαστε για την επίλυση του προβλήματος αυτού, είναι απαραίτητο να συναντηθούμε με τους επικεφαλής σ. της Κεντρικής Επιτροπής και της Επιτροπής Ειδικής Ζώνης (σ.parapoda: Νταντακαράνυα) για να ορίσουμε την αντιπροσωπεία των μεσολαβητών και τους κομματικούς εκπροσώπους μας στις συνομιλίες. Εγώ και οι σ. μου χρειαζόμαστε εγγυήσεις ασφαλείας για κάτι τέτοιο. Για αυτό, ζητούμε από την κυβέρνηση να διακόψει τις δράσεις των κυβερνητικών ενόπλων δυνάμεων για έναν μήνα.
Έχω ήδη κάνει έκκληση σε όλους και όλες τους συντρόφους και τις συντρόφισσές μας, μέσω δελτίου Τύπου και με μια ξεχωριστή επιστολή, να μη χρησιμοποιήσουν όπλα εναντίον των κυβερνητικών ενόπλων δυνάμεων κατά τη διάρκεια αυτών των συνομιλιών. Επομένως, αν εσείς συμφωνείτε και είστε έτοιμοι για συνομιλίες μαζί μας, δώστε διαταγή σε όλες τις κεντρικές και πολιτειακές κυβερνητικές δυνάμεις που έχουν αναπτυχθεί στην Τσατίσγκαρχ να τηρήσουν μια κατάπαυση του πυρός για έναν μήνα. Σταματήστε τη βία στη Μπαστάρ άμεσα. Αυτό είναι το κάλεσμά μου στην κυβέρνηση.
Ακόμα και αφότου δημοσίευσα την ανοιχτή επιστολή στα κομματικά στελέχη να μην επιτίθενται στις δυνάμεις ασφαλείας, οι τελευταίες συνεχώς υλοποιούν επιθέσεις σε αυτή την περιοχή. Στις 12/4, 3 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και η Άνιλ Πούνεμ, αιχμαλωτίστηκαν και δολοφονήθηκαν στις όχθες του ποταμού Ιντραβάτι, στην επαρχία Μπαϊράμγκαρχ, της περιφέρειας Μπίτζαπουρ. Στις 16/4, 2 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και το μέλος της Επιτροπής Περιφέρειας Ανατολικής Μπαστάρ Χάλνταρ, δολοφονήθηκαν κοντά στο χωριό Κίλαμ της Περιφέρειας Κονταγκάον. Πώς μπορούμε να τα ερμηνεύσουμε αυτά; Αν αυτές οι δολοφονίες συνεχιστούν, αυτές οι προσπάθειες για ειρηνευτικές συνομιλίες δεν θα έχουν κανένα νόημα. Να γιατί άλλη μια φορά καλώ την κυβέρνηση και τον Βίτζεϊ Σάρμα να σταματήσουν αυτές τις δολοφονίες, ώστε ειρηνευτικές συνομιλίες να μπορέσουν να προχωρήσουν και το ζήτημα να μπορεί να επιλυθεί σε μόνιμη βάση.
Καλούμε όλους τους δημοκράτες στη χώρα να υποστηρίξουν το νόμιμα αίτημά μας για επίλυση του ζητήματος.
Σημείωση: Δεν απαντώ σε πολλά πράγματα που κάποιοι άνθρωποι από τα κόμματα BJP (σ. parapoda: Ινδικό Λαϊκό Κόμμα, το κυβερνών κόμμα του Μόντι) και του Κογκρέσου έχουν πει εναντίον μας απαντώντας στο πρώτο μας δελτίο Τύπου. Επί του παρόντος, στέκομαι σε ένα μόνο πράγμα.
Ρούπες,
Εκπρόσωπος Τύπου
του Γραφείου Βορειοδυτικής Υποζώνης
του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού)
Μετάφραση parapoda από τη γλώσσα τελούγκου με τη βοήθεια διαδικτυακών λογισμικών μετάφρασης. Για περισσότερα για τους αγώνες του ινδικού λαού και τον Λαϊκό Πόλεμο στην Ινδία, βλ. εδώ. Στα ελληνικά κυκλοφορούν δύο κείμενα του ΚΚΙ (Μαοϊκού) «Το Ζήτημα των Καστών στην Ινδία» και «Το Εθνικό Ζήτημα στην Ινδία» (εκδ. ΠρολέτΚουλτ).
Σας καλούμε να συμμετάσχετε στην ίδρυση επιτροπής αλληλεγγύης στον ινδικό λαό.
H συνεχής αναζήτηση νέων αγορών για το κεφάλαιο αποτελεί για αυτό όρο ύπαρξης και, στο πλαίσιο ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η ανάσχεση και υποκατάσταση της Κίνας ως αντιπάλου και φτηνού παραγωγού αντίστοιχα αποτελεί ένα από τα βασικά προβλήματα των υπόλοιπων ιμπεριαλιστών.
Η αχανής Ινδία είναι η πλέον κατάλληλη να αξιοποιηθεί για έναν τέτοιο σκοπό. Ωστόσο, χρειάζονται δύο κυρίως πράγματα:
αφενός, η δημιουργία μίας ενιαίας αγοράς, για την απρόσκοπτη λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας από τους πολυεθνικούς ομίλους και τους εγχώριους μεσάζοντές τους. Προϋπόθεση για αυτό είναι η εξάλειψη κάθε διαφορετικότητας στην Ινδία και η καθυπόταξη τεράστιων τμημάτων του ινδικού λαού ως κυριολεκτικά σκλάβων. Σε αυτό ακριβώς προβαίνει η ινδουιστική σοβινιστική-φασιστική κυβέρνηση-καθεστώς Μόντι, επιτιθέμενη σε καταπιεζόμενες εθνότητες, μουσουλμάνους, απλούς δημοκράτες, αγρότες, εργάτες, γυναίκες, καταπιεζόμενες κάστες, τον όποιο ομοσπονδιακό χαρακτήρα του κράτους κ.ά. Η επίθεση αυτή έχει ενταθεί στο έπακρο, ιδίως μετά την έναρξη της επιχείρησης «Kagaar» το Γενάρη του 2024, με πρόσχημα την εξάλειψη, μέχρι τον Μάρτη του 2026, του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού) και της εναλλακτικής μορφής κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης που αυτό οικοδομεί με το όπλο στο χέρι·
αφετέρου, η δημιουργία ενός εμπορικού-οικονομικού-πολιτικού-στρατιωτικού άξονα από την Ινδία ως την Ευρώπη, που προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την εξάλειψη του «εμποδίου»-παλαιστινιακού ζητήματος. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται ο άξονας Ινδία-«Ισραήλ»-Ελλάδα που, καθημερινά, γίνεται όλο και πιο απτή πραγματικότητα.
Φυσικά, όλα τα παραπάνω επιδέχονται συζήτησης και επουδενί δεν αποτελούν κάποιο εκ των προτέρων «πολιτικό πλαίσιο» της υπό δημιουργίας επιτροπής (ακόμα και η μορφή «επιτροπή»).
Προτείνεται συνάντηση μεταξύ 3-11/5 στην Αθήνα, σε χώρο για τον οποίο μπορούν επίσης να γίνουν προτάσεις.
Πρωτοβουλία για την ίδρυση επιτροπής αλληλεγγύης στον ινδικό λαό
Επικοινωνία: alliindia@proton.me
-Για μία εκδοχή του υπό δημιουργία ευρύτερου άξονα σύνδεσης Ινδίας-Ευρώπης (IMEC), βλ. εδώ (https://en.wikipedia.org/wiki/India-Middle_East-Europe_Economic_Corridor)
Πηγή: alliindia.wordpress.com
Μια πραγματικά εναλλακτική δύναμη δεν προσπερνά ποτέ την έστω και κακόβουλη κριτική ή τα «δύσκολα» ζητήματα. Αυτό γίνεται με την πεποίθηση πως μόνο έτσι είναι εφικτό, την επόμενη φορά που η ανθρωπότητα σε περισσότερες από μια χώρες επιχειρήσει μια προσπάθεια για καλύτερη ζωή, αφενός, να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή αποφυγή λαθών, και αφετέρου, να αποκατασταθεί πλήρως το πλαίσιο δράσης στα πρώτα πειράματα, ώστε να υπάρχει και μια «προσγείωση» στις δύσκολες συνθήκες εν μέσω ύπαρξης αντιπάλου και καταλοίπων του μέσα μας, και να μην μειώνεται ο αριθμός των ενδιαφερομένων για αυτή την προσπάθεια, αλλά, αντίθετα, να αυξάνεται. Κάτι τέτοιο ισχύει ακόμα περισσότερο για ζητήματα όπως η ιστορία της (Σ)ΛΔ Αλβανίας, όταν, με οποιαδήποτε αφορμή, συζητιέται στην Ελλάδα, όπου διαβιεί μεγάλος αριθμός Αλβανών, ως επί το πλείστον προλετάριων (αν και με ισχυρές τάσεις μικροαστικοποίησης εδώ και πολλά πια χρόνια) και ιδίως όταν οι απόγονοι των μεταναστών δεν γνωρίζουν συγκεκριμένα πράγματα για εκείνη την περίοδο της Αλβανίας καλά, αλλά μόνο γενικά (οπότε και περιορίζονται είτε στην αποθέωση Χότζα είτε – λιγότερο – στην έκφραση αρνητικής γνώμης).
Αυτά γράφονται με αφορμή το ότι προβλήθηκε στον Σκάι, κοντά στην 40ή επέτειο του θανάτου του Ενβέρ Χότζα (8/4) το «ντοκιμαντέρ» με τον (ομολογουμένως όχι και τόσο πρωτότυπο) τίτλο «Η ζωή των άλλων», με παρουσιαστή τον Χρ. Νικολαΐδη. Το θέμα ήταν η πρόσβαση των παρακολουθούμενων ή και τελικά διωκόμενων επί (Σ)ΛΔ Αλβανίας στους φακέλους τους, που επιτράπηκε τους τελευταίους μήνες, σε αντίθεση, φυσικά, με την περίπτωση της Ελλάδας, όπου οι αντίστοιχοι φάκελοι κάηκαν το 1989 και τώρα οι απόγονοι των καταδοτών κουνιούνται κι από πάνω και ζητούν και τα ρέστα. Το ότι προβλήθηκε λίγες μέρες μετά την αποκάλυψη των μαζικών τάφων στο Γεντί Κουλέ μάλλον δεν βοήθησε το ντοκιμαντέρ να αποφύγει συγκρίσεις με την Ελλάδα από τους τηλεθεατές.
Μιας και όμως ήδη αναφέραμε την αντίστοιχη μεταπολεμική κατάσταση στην Ελλάδα, εδώ θα πρέπει να ξεκαθαριστεί το εξής: Όχι, δεν μπορεί να γίνεται σύγκριση ή συμψηφισμός με τις διώξεις που υφίσταντο οι «αντιφρονούντες» στην μοναρχοφασιστική Ελλάδα. Πέραν του ότι τα αντίστοιχα αριθμητικά στοιχεία στην μοναρχοφασιστική Ελλάδα ήταν χειρότερα, θα πρέπει να προσθέσουμε τα εξής στοιχεία. Πρώτον, η (Σ)ΛΔ Αλβανίας δεν είχε μόνο να αντιμετωπίσει κάποια αντιπολίτευση που επεδίωκε ανατροπή του «κοινωνικού καθεστώτος». Το βασικό που τη διαμόρφωσε είναι ότι είχε και δύο γείτονες (άλλους δεν είχε, άρα μόνο τέτοιους γείτονες γνώριζε, και αυτό σίγουρα την επηρέαζε) που ήθελαν ο μεν (Τίτο) να καταργήσει το κράτος της Αλβανίας εντελώς και να το κάνει 7η γιουγκοσλαβική δημοκρατία, η δε (Ελλάδα) αφενός ήθελε την ακρωτηριάσει εδαφικά (δεν θα μπούμε στο αν είχε «δίκιο» ή όχι επί της αυτοδιάθεσης του ελληνισμού της Αλβανίας ή τι ακριβώς σημαίνει «Ελληνισμός της Αλβανίας» – η αρχή της αυτοδιάθεσης ισχύει για όλους, είτε «μας συμφέρει», είτε όμως και όχι, σωστά;), αφετέρου της αμφισβητούσε την ίδια της την εθνική υπόσταση. Αυτό συνέβαινε τόσο με την διεκδίκηση τόσο όλων των αλβανόφωνων χριστιανών ως Ελλήνων (για να συνάγει ελληνική πλειοψηφία στα εδάφη που διεκδικούσε), όσο και με την αμφισβήτηση των υπολοίπων αλβανόφωνων μουσουλμάνων ως έθνους διαφορετικού από τους «Τούρκους». Η (Σ)ΛΔ Αλβανίας είχε γείτονα που, συν τοις άλλοις, ακόμα έχει εν ισχύ τον νόμο κήρυξης πολέμου εναντίον της (με βάση την ανανδρία Μεταξά που χτυπούσε και το σαμάρι για να τ’ ακούσει λιγότερο ο γάιδαρος). Αυτά δεν γράφονται για να δικαιολογηθεί καμιά «παράπλευρη απώλεια» και ούτε βασανιστήρια με τα οποία δημιουργούνται τζάμπα ήρωες, κάτι που πρέπει να θυμόμαστε για την προαναφερθείσα «επόμενη προσπάθεια». Γράφονται για να γνωρίσουμε καλύτερα τη θέση του «άλλου» που, και να μην είχε το συγκεκριμένο καθεστώς, αντίστοιχα και χειρότερα (αν θυμηθούμε το κλείσιμο των ελληνικών σχολείων τη δεκαετία του ’30 από τον βασιλιά) θα έκανε.
Από τη στιγμή που το ντοκιμαντέρ δεν έχει ως βάση, ούτε καν αναφέρει τα παραπάνω, είναι επόμενο να προβαίνει εξαρχής σε ωμή διαστρέβλωση της Ιστορίας, φράση την φράση, αλλά και σε προσβολή της νοημοσύνης ακόμα και του άσχετου με το ζήτημα.
«Μετά την αποχώρηση των Γερμανών», ξεκινά να λέει ο Νικολαΐδης, για να πάρει «τα πράγματα από την αρχή»: εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι η προπαγάνδα που εξαπολυόταν για άλλες ΛΔ περί «σοβιετικού δορυφόρου» (και που το ντοκιμαντέρ επαναφέρει, έστω και έμμεσα, με τις “ρώσικες μπότες” που τη δεκαετία του ‘80 ένας κρατούμενος λέει ότι έτρωγε στο κεφάλι), ειδικά για την Αλβανία δεν ίσχυε, καθώς, μόνη της απελευθερώθηκε και αυτό το αναγνώριζαν και οι δυτικοί σύμμαχοι.
«Ακολούθησαν σύντομες εμφύλιες διαμάχες μεταξύ κομμουνιστών και εθνικιστών ανταρτών», λέει επίσης ο Νικολαΐδης. Πρώτον, παρότι παρέμεναν ελάχιστες ομάδες «μπαλιστών» ως και τη δεκαετία του ’50, οι συγκρούσεις δεν «ακολούθησαν», αλλά επί πολέμου έγιναν. Γιατί, δεύτερον, οι «εθνικιστές» δεν ήταν «αντάρτες», όπως λέει ο Νικολαΐδης για να εξισώσει μπρόκολα με λάχανα, αλλά είχαν ήδη ταχτεί στο πλευρό των ναζί. Τρίτον, και κυριότερον, δεν επρόκειτο ακριβώς για αντίθεση «κομμουνιστών»-«εθνικιστών», αλλά γενικά δημοκρατών και Ελλήνων, στους οποίους συγκαταλέγονταν και οι κομμουνιστές, ως η πιο οργανωμένη, αλλά όχι πλειοψηφική εντός αυτών δύναμη, έναντι των συνεργατών των Ιταλών και των Γερμανών βασιλικών και φασιστών, που κατέλυσαν και τυπικά την κυριαρχία της χώρας, την οποία μόλις πρόσφατα είχε κατακτήσει ο αλβανικός λαός.
«Το πιο στυγνό και ανελεύθερο καθεστώς που είδε μεταπολεμικά η Ευρώπη» χαρακτηρίζει τη «δικτατορία του προλεταριάτου στα πρότυπα του σταλινισμού» ο παρουσιαστής, κάνοντας ευθέως ιδεολογική ζύμωση, που εγκαθιδρύθηκε «αμέσως» μετά τη νίκη. Δεν μπορεί να αποφύγει την άμεση ακόμα και σε δεξιούς, αλλά καλοπροαίρετους τηλεθεατές σύγκριση με το μοναρχοφασιστικό καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε στην Ελλάδα, οπότε σπεύδει να αναγορεύσει «νικητή» στη «στυγνότητα».
Θα δούμε αργότερα κάποια αριθμητικά δεδομένα. Στο σημείο αυτό, όμως, θα πρέπει να διευκρινιστεί το εξής: Στη μικρή χρονικά ανεξάρτητη Αλβανία (πρακτικά ούτε δύο δεκαετίες), ούτως ή άλλως, η συγκρότηση σε κόμματα ήταν κάτι το περιθωριακό. Η στράτευση των δύο κύριων αντικομμουνιστικών πολιτικών ομαδοποιήσεων με τον φασισμό και τον ναζισμό αντίστοιχα αντικειμενικά κατέστησε αδύνατο ακόμα και στους ιμπεριαλιστές να στήσουν κάποια άλλη οργανωμένη δύναμη. Το μόνο που μπορούσε να γίνει ήταν η ένταξη μεμονωμένων ατόμων στο Δημοκρατικό Μέτωπο (ΔΜ), μήπως και αξιοποιηθουν από τους ιμπεριαλιστές αργότερα. Για παράδειγμα, ο Γκιόργκ Κοκόσι, μέλος του Αντιφασιστικού Εθνικοαπελευθερωτικού Συμβουλίου (1944-1946) και υπουργός παιδείας στην πρώτη μεταπολεμική κυβέρνηση, ζήτησε, ούτε λίγο ούτε πολύ, την παραμέριση της μόνης οργανωμένης πολιτικής δύναμης, πρόταση που, πέραν της προφανούς πολιτικής (αντικομμουνιστικής) σκοπιμότητάς της, κατέλυε συνολικά το πολιτικό σύστημα της χώρας, το οποίο καλώς ή κακώς άξονα είχε το ΚΚΑ. Κι αυτό παρότι το ΚΚΑ συνέχιζε πρακτικά να είναι σε ημιπαράνομη κατάσταση. Ακόμα και εντός οργάνων που έθετε τέτοια ζητήματα, του αντιτεινόταν ότι, σε κάθε περίπτωση, υπήρχε η δυνατότητα να κατέβει κάποιος και εκτός ΔΜ. Ζητούσε αναβολή των εκλογών, όμως, του αντιτεινόταν ότι 10 μήνες έχουν περάσει και ακόμα δεν έχει ιδρυθεί κόμμα. Ο ίδιος ο Κοκόσι κατέβηκε και στις τοπικές εκλογές της άνοιξης του 1945 και πήρε…17 ψήφους για την κοινότητα Λάγκιε ε Ρε των Τιράνων. Μετά ζητήθηκε να είναι το ΚΚΑ σε ξεχωριστή λίστα από το ΔΜ (άλλη μια παραδοχή και αυτό για την πολυσυλλεκτικότητα του ΔΜ). Ο ίδιος ο Κοκόσι, στην έσχατη κίνησή του, έστειλε μάλιστα υπόμνημα στους Άγγλους και τους Αμερικάνους ενάντια (!) στην αναγνώριση της δημοκρατικής κυβέρνησης, τη στιγμή που αυτό την «έκαιγε» περισσότερο και, αν μη τι άλλο, έστω για αυτό, έψαχνε με το φακό άλλα άτομα, που να μπορούν να φτιάξουν άλλα κόμματα και, βασικά, και οι ίδιοι οι Αγγλοαμερικάνοι είχαν πρόβλημα με την κοινή τους γνώμη, γιατί οι Αλβανοί παρτιζάνοι ήταν γνωστοί και σύμμαχοί τους στον πόλεμο, απελευθερώθηκαν χωρίς τους Σοβιετικούς, και ήταν αντιφατική η μη αναγνώρισή τους.
Απόδειξη για τη διευκόλυνση εκλογικού κατεβάσματος αντιπάλων του ΚΚΑ είναι ότι ο εκλογικός νόμος επέτρεπε να κατέβουν αν συγκέντρωναν απλώς 20 υπογραφές οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι και μόλις 70 ως πολιτικά κόμματα. Ο ίδιος ο αρχηγός της “αντιπολίτευσης” Κοκόσι μάζεψε… 25-30 υπογραφές για τη “Δημοκρατική Ένωση” που έφτιαξε δύο βδομάδες πριν τις εκλογές, με σύνθεση από μοναρχικούς ως και δεξιούς σοσιαλδημοκράτες. Οι αντικομμουνιστές ιστορικοί ισχυρίζονται ότι δεν κατέβηκαν άλλα κόμματα, επειδή δεν υπήρχε νόμος που όριζε τη δημιουργία κομμάτων. Ακόμα κι αν αυτό γίνει δεκτό, κατέβηκαν πάντως 18 ανεξάρτητοι υποψήφιοι (σύμφωνα με την αμερικανική Palm Beach Post) εκτός Δημοκρατικού Μετώπου στις πανεθνικές εκλογές. Και κέρδισαν…277 ψήφους. Ακόμα και τους 36.758 που ψήφισαν ενάντια και στους μεν υποψήφιους του Δημοκρατικού Μετώπου και στους δε ανεξάρτητους, μιλάμε για ποσοστό 6,82%. Χάρισμά τους και όλο το 10% αποχή. Και ως τώρα δεν έχουμε προσθέσει και την παράμετρο της εξαιρετικά θετικής εντύπωσης που το ΔΜ προκαλούσε τότε έστω, στον αλβανικό λαό, καθώς είχε τους μαχητές του αντιφασιστικού αγώνα στις τάξεις του. Οπότε, όλοι οι ενάντιοι δεν μπορούν να συγκριθούν με τους υποψήφιους του ΔΜ που πήραν 506.319 ψήφους. Ο Νικολαΐδης αμφισβητεί ακόμα κι όσα οι αγγλοαμερικάνοι τότε παραδέχονταν, δηλαδή, τη δημοφιλία του ΔΜ και την σπανιότητα και ανοργανωσιά των υπολοίπων, βλ. π.χ. έκθεση βρετανού ταξίαρχου Χότζσον, αρχηγού της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής: «παρότι η χώρα έχει σημαντική αντιπολίτευση προς το σημερινό καθεστώς, δεν είναι καθόλου σε θέση να οργανώσει μια αποτελεσματική πολιτική δύναμη και δεν είναι ικανή να αντικαταστήσει τη σημερινή κυβέρνηση με μια κατάλληλη διοίκηση» (οι αμερικάνοι ήταν ακόμα πιο θετικά διακείμενοι). Τα ίδια και ο ταγματάρχης Άρνοτ, που δεν πίστευε ότι ήταν ικανοί να κρατήσουν έστω και το μυστικό των επαφών μαζί του. Ούτε οι αγγλοαμερικάνοι δεν πίστεψαν ότι θα μπορούσε να ‘παιρνε 20-30% με “ελεύθερες εκλογές”. Και δεν πιάνουμε καν την προσπάθεια Γκογκόσι να φτιάξει πρόγραμμα που να μπορεί να σταθεί στον αλβανικό λαό, το οποίο, όμως, τελικά, πρακτικά, καλυπτόταν από αυτό του ΔΜ. Α, ναι, διέφερε στην παροχή δυνατότητας να επιστρέψει ο βασιλιάς, ο ίδιος που είχε εκχωρήσει το στέμμα στους ιταλούς φασίστες ήδη προπολεμικά… Τι απήχηση θα μπορούσε να έχει μετά από όλα αυτά στον αλβανικό λαό; Έκαναν και προετοιμασίες για πραξικόπημα. Ζήτησαν ως και έξωθεν στήριξη. Παρότι λίγοι, μαθεύτηκε. Τελικά, κατέληξαν στο δικαστήριο (και οι…37.). Εκτός κι αν η προετοιμασία για πραξικόπημα δεν πρέπει να διώκεται. Αν ξέρει κανείς κάποια χώρα, ας την υποδείξει.
Συνεχίζοντας με τις διαστρεβλώσεις του Νικολαΐδη, αυτός μεταθέτει χρονικά την διοικητική «απαγόρευση των θρησκειών» του 1967 στο 1945 (στις εκλογές του ‘45 με το ΔΜ εκλέχτηκαν ως και Μπεκτασήδες), ενώ ανακαλύπτει και ότι «ΟΙ περιουσίες δημεύονται», τη στιγμή που ακόμα και το 1955, ιδιωτικό ήταν το 87% της γης και η συνεταιριστικοποίηση της γεωργίας στην Αλβανία μόλις τη δεκαετία του ‘60 ολοκληρώθηκε (και σε κάποια σημεία της χώρα ποτέ). Τώρα πια θέτει και τον «αντικρατισμό» του καναλιού του μπροστά ο παρουσιαστής, αφού «η άλλη άποψη πλην αυτή του κράτους απλώς απαγορεύεται και διώκεται αυστηρά».
Ακολούθως, ο Νικολαΐδης βάζει τον Φάτος Λιουμπόνια, γιο του Τόντι Λιουμπόνια, αξιωματούχου επί θεμάτων πολιτισμού που διώχτηκε, όμως τη δεκαετία του ’70 (θα υπάρξει μετά κάποια αναφορά).
Πιο μετά, βάζει και τον «δρ. ΑΠΘ» Στ. Ντάγιο να φαντασιώνεται ότι οι μηχανισμοί ασφαλείας δημιουργήθηκαν «κατ’ εντολή του Στάλιν». Μετά, ο Ντάγιος αναφέρει ότι 14.500 ήταν οι πληροφοριοδότες το 1989 και ο Νικολαΐδης προσθέτει ότι περίπου το 10% «έχει νιώσει σε κάποια φάση της ζωής του τη δράση της Σιγκουρίμι» (Στο τέλος, το ντοκιμαντέρ αναφέρει 30-35.000 ότι καταδικάστηκαν για πολιτικά εγκλήματα, αλλά δεν βαριέσαι. Άμα κάποιος σε θεωρεί ηλίθιο…). Ύστερα ο Νικολαΐδης βάζει έναν Έραλντ Κάρπι να μιλά πασχίζοντας για να πείσει τον ακροατή του ότι «μιλάμε για το πιο τρομερό καθεστώς στην Ευρώπη» (αξίζει να ακούσει κανείς το στημένο της φωνής του στο 7:50) και να λέει ότι «6.000 εκτελέστηκαν», χωρίς να διαχωρίζει κανέναν ή κάποια περίοδο, άρα, τσουβαλιάζοντας τους εγκληματίες πολέμου, που και οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» της Ευρώπης καθάρισαν με συνοπτικές διαδικασίες μεταπολεμικά, με κομμουνιστές της δεκαετίας του ‘70. «Και περίπου 20.000» πήγαν φυλακή (και πάλι, χωρίς να διαχωρίζει). Αυτό σε 45 χρόνια. Πού να ’ξερε πόσοι ήταν στην Ελλάδα φυλακή μόνο το 1945. «Περισσότερες από 20.000 οικογένειες εξορίστηκαν σε μακρινά χωριά». Ο Κάρπι ανεβάζει τον αριθμό των πληροφοριοδοτών στους 16.000. Με βάση, πάντως, αυτά τα δεδομένα, είμαστε σίγουροι ότι «μας συμφέρει» η σύγκριση με την Ελλάδα;
Ο Ντάγιος αρχίζει και με το «Βορειοηπειρωτικό», το οποίο έχει και μια μόνιμη παρουσία στο ντοκιμαντέρ. Ενώ αρχικά, ισχυρίζεται ότι οι μειονοτικοί «τράβηξαν» τα ίδια, ακολούθως, αναφέρει ότι το ποσοστό των «διωκόμενων» μειονοτικών ήταν μεγαλύτερο από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Για να πει αυτό το διαστρεβλωτικό, δεν λέει δύο πράγματα που εντέλει ακυρώνουν το στατιστικό του μαγείρεμα: Πρώτον, ότι υπήρχε αντικειμενική βάση για κάτι τέτοιο, αφού τα δίκτυα κατασκοπείας σε μια παραμεθόρια περιοχή είναι σε όλο τον κόσμο σαφώς μεγαλύτερα, πόσο μάλλον σε έναν πληθυσμό που (επαναλαμβάνεται: δεν εξετάζεται εδώ το «καλώς ή κακώς») αυτά υπήρχαν ήδη από τον μεσοπόλεμο, αν όχι από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έτσι, προσβάλλει τη νοημοσύνη του τηλεθεατή όταν κάθεται και συγκρίνει τον αριθμό του υπαλληλικού προσωπικού της υπηρεσίας ασφαλείας στην επαρχία Αργυροκάστρου με αυτή στο Σκραπάρ, που είναι… στην ενδοχώρα.
Δεύτερον, για να «αποδείξει» τον… «ανθελληνισμό του κομμουνισμού», δεν μας λέει και το ποσοστό των ελλήνων «πληροφοριοδοτών». Αυτό, φυσικά και ήταν μεγαλύτερο, γιατί και το Κόμμα Εργασίας είχε μεγαλύτερη απήχηση στους μειονοτικούς από όσο π.χ. στη βόρεια Αλβανία. Και αυτό το κρύβουν όλοι οι “επαγγελματίες” του βορειοηπειρωτικού.
Προς επίρρωση του αχταρμά του «ανθελληνισμού του κομμουνισμού», ο Νικολαΐδης προβαίνει στην ατιμία, παρότι στο βορρά της Αλβανίας περισσότεροι ήταν οι διωκόμενοι, να παίρνει συνεντεύξεις μόνο από έλληνες ή ελληνόφωνους διωχθέντες (πλην του Λιουμπόνια).
Έτσι, ξεκινά με τον Μιχάλη Καψαλίδη από το μεθοριακό χωριό Βρυσερά, ο οποίος φυλακίστηκε, αλλά κατόπιν πληροφοριών που έδωσε «ελληνόφωνος», όπως λέει ο Καψαλίδης. Και επειδή στην περιοχή δεν υπάρχουν ελληνόφωνοι Αλβανοί όπως στη Χιμάρα, οπότε θα μπορούσε να υπάρχει αμφισβήτηση της «ελληνικότητάς» του, μιλάμε για καθαρό Έλληνα (η περιοχή εκεί είναι η μόνη με ελληνικό πληθυσμό εκατέρωθεν των συνόρων). Ο ίδιος ο Καψαλίδης δεν αναφέρει κάποιον ιδεολογικό παράγοντα που εξώθησε τον πληροφοριοδότη στη δράση του αυτή («αστοιχείωτο» τον χαρακτηρίζει), αλλά συμφεροντολογικό. Άρα, συμφεροντολόγος καταδότης Έλληνας. Ούτε “το DNA της φυλής” να ‘φταιγε, αφού τέτοιον τύπο Έλληνα συναντάμε και στις μέρες μας και χωρίς αυτός να γνωρίζει ούτε καν τον Νασρεντίν Χότζα.
Ο Νικολαΐδης παίρνει συνέντευξη από τον Αλέξη Μπάλα από τη Χιμάρα που διώχτηκε τα έτη 1987-1991 για προσπάθεια φυγής στη χώρα η οποία είχε κηρύξει τον πόλεμο. Ποιος, ακριβώς, λοιπόν, τον πήρε στο λαιμό του τον άνθρωπο; Μήπως η “μητέρα-πατρίδα” που, εξαιτίας του “προστάτη” της, κράταγε την κήρυξη πολέμου εν ισχύ, με ό,τι νομικές συνέπειες σε όλο τον πλανήτη αυτό συνεπάγεται; Τα στοιχεία που δίνονται δεν είναι πολλά, οπότε ο Νικολαΐδης φτάνει στο έσχατο σημείο αντικειμενικότητας, να.. σιγοντάρει: «Από δω η Αλβανία από κει η Ελευθερία;» ρωτά «σπρώχνοντας» τον Μπάλα. «Όλοι ονειρευούσαν να πάνε εκεί», περιορίζεται να πει ο Μπάλας.
Μετά, ο Νικολαΐδης παρουσιάζει τον Γιώργο Παππά που φυλακίστηκε 27 χρόνια συνολικά και που «Νέλσον Μαντέλα της Β. Ηπείρου», μόνο στα βιβλία τύπου εκδόσεων του Γιαννάκενα είχαμε ως τώρα διαβάσει να τον αποκαλούν. «Σκατοέλληνας», λέει ότι τον αποκαλούσαν ή ότι «δεν μας άφηναν να μιλούμε ελληνικά». Το ερώτημα, όμως, είναι «πού». Γιατί, σίγουρα, το «καθεστώς Χότζα» δεν δίδασκε ελληνικά στα ελληνόπουλα, δεν τους είχε ραδιόφωνο στα ελληνικά, για να τους απαγορεύει να τα μιλάνε ακολούθως. Στη φυλακή ή στην εξορία σε άλλα μέρη της Αλβανίας, πολύ λογικό θα ήταν να μην υπήρχαν ελληνόφωνοι φρουροί. Και πάλι, θα μπορούσε να είναι πρωτοβουλία φρουρού. Το να ανάγουμε τεχνικά ζητήματα σε πολιτικά δείχνει σκοπιμότητα, χωρίς ευθύνη καν του συνεντευξιαζόμενου, η πιθανή σχετική αναφορά του οποίου απλώς μπορεί να κόπηκε, εξαιτίας της κοπτοραπτικής τέτοιων «ντοκιμαντέρ».
Πιο μετά μιλά ο Χρήστος Τσάνος. Ο πατέρας του (Απόστολος) κι αυτός φυλακίστηκε επειδή έκανε κατασκοπεία υπέρ άλλου κράτους (Ελλάδα). Ο ίδιος έκατσε 14 χρόνια επειδή δεν ήθελε να συλλάβουν τον πατέρα του και περιγράφει βασανιστήρια. Ο Τσάνος αναφέρει ότι σε κάποιο στρατόπεδο ανέφεραν «σκότωσε τον Έλληνα» στα αλβανικά ότι έλεγαν στους εφέδρους. Ποιον Έλληνα, όμως; Όχι των μειονοτικών χωριών, που ήταν κι αυτός, όπως και ο Τσάνος, έφεδρος, και που στελέχωνε (δυσανάλογα θετικά σε σχέση με κάθε άλλη βαλκανική μειονότητα) τον κρατικό μηχανισμό της (Σ)ΛΔ Αλβανίας, αλλά τον Ελλαδίτη, καθότι από κράτος που απειλούσε την κρατική, αλλά και εθνική υπόσταση της Αλβανίας.
Για να «φτιάξει» το τηλεοπτικό κοινό, όλο με χαρακτηρισμούς και φράσεις κλισέ είναι ο Νικολαΐδης. «Ντοκουμέντα της φρίκης» ενός «στυγνού καθεστώτος» χαρακτηρίζει τα αρχεία που Ανεξάρτητη Αρχή φυλάσσει, κατά την επίσκεψή του σε αυτή μαζί με τον Τσάνο ο αντικειμενικός Νικολαΐδης. Ενώ ο Τσάνος διαβάζει έκθεση συγχωριανού του, δηλαδή πάλι Έλληνα, ο αντικειμενικός Νικολαΐδης χαμογελά ειρωνικά.
Ακολούθως, μιλά ο Γιώργος Μάσιος από τα Σωφρατικά, φυλακισμένος τα χρόνια 1984-1991 «για προπαγάνδα κατά του σοσιαλιστικού κράτους». Αν δεν κάνουμε λάθος, πρόκειται για τον ίδιο που φώναζε για Αυτονομία σε κάτι δίκες στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90. Όχι ότι είναι μεμπτό αυτό, αλλά ο Νικολαΐδης αναφέρει ότι το μπλέξιμο του Μάσιου ξεκινά με την έλευση της Μαρινέλας στην Αλβανία για συναυλίες, δηλαδή, προσπαθώντας να αποπολιτικοποιήσει τη δίωξη, να τη χαρακτηρίσει γελοία (λέξη που χρησιμοποιεί 2-3 φορές στο αντικειμενικό – εν έτει 2025 – ντοκιμαντέρ του). Σε μια κίνηση, όμως, που ματαιώνει τον στόχο του ντοκιμαντέρ, μπαίνει απόσπασμα από ραδιοφωνική εκπομπή της εποχής ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ που παρουσιάζει την έλευση της Μαρινέλας. Ναι, τη γλώσσα που υποτίθεται ότι απαγορευόταν να μιλιέται. «Μαρία με τα κίτρινα ποιον αγαπάς καλύτερα, εμένα ή το γείτονα», είναι το τραγούδι που ισχυρίζεται ότι “τον έμπλεξε” και που, άσχετα από καθεστώς, ακόμα και σε χωριό της ελλαδικής Ηπείρου τη δεκαετία του ’70 να έλεγες ότι σου άρεσε, ο συγκεκριμένος στίχος δεν θεωρούταν και ο πιο ηθικός. Σε μια κατάσταση που, όσο και να χτυπιούνται και να το κρύβουν κάποιοι, η Αλβανία βρισκόταν σε άμυνα κυριολεκτικά, τέτοια περιστατικά όχι μόνο «χωρούσαν» να αναφερθούν από ερασιτέχνες, αλλά και μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν κατηγορίες. Όμως, εδώ, το θέμα δεν είναι αυτό, αλλά η προσπάθεια να μπει μια «γελοία» διάσταση στην υπόθεση, να κατηγορηθεί ο αμυνόμενος για τις έστω και σπασμωδικές αντιδράσεις του και όχι ο επιτιθέμενος που του τις προκαλούσε. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί και σήμερα να συναντήσει κανείς κοπέλες που γεννήθηκαν στην Αλβανία τότε και που τους δόθηκε το όνομα «Μαρινέλα» προς τιμήν της τραγουδίστριας, και δεν είχαν προβλήματα με τις αρχές. Να σημειωθεί ότι, συντάκτης εκθέσεων, φυσικά, και εναντίον του Μάσιου, Έλληνας.
Μετά υπάρχει ο Αχιλλέας Σύρμος που αναφέρει ότι στο φάκελο του πατέρα του (Ηρακλή) υπάρχει αναφορά για το ότι ήδη από μικρός (13 ετών) άρχισε να μιλά ενάντια στο καθεστώς, το 1956. Καταρχάς, ο Αχιλλέας ξεχνά ότι «από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια», αλλά και κρίνει ίσως από τον εαυτό του: δεν ήταν όλα τα 13χρονα πάντοτε σαν τα σημερινά. Επίσης, ο Νικολαΐδης, όπως κόβει-ράβει, παρουσιάζει ως «βασικό κατηγορητήριο» την αναφορά για τις συζητήσεις του Σύρμου το 1956, ενώ αυτός μπήκε στη φυλακή από το 1964.
Υπάρχει στο ντοκιμαντέρ και αναφορά σε χιλιάδες αγνοούμενους μετά από σύλληψη ή ανάκριση. Παρουσιάζεται εν προκειμένω κόρη ενός αγνοουμένου (Παναγιώτα Νεράντζη). Γίνεται λόγος για «καμία βοήθεια από το αλβανικό κράτος», μετά την εξαφάνιση του πατέρα της. «Αντιθέτως, θα μπορούσαμε να πούμε…», λέει, χωρίς όμως να προσθέτει αυτοθυματοποίηση κ.ά. Τελικά, παρουσιάζεται ένα έγγραφο που αναφέρει ότι, δύο μέρες μετά την τρίτη σύλληψη του πατέρα της για απόπειρα εξόδου από τη χώρα χωρίς άδεια, είχε αφεθεί ελεύθερος. Ο Νικολαΐδης σιγοντάρει λέγοντας ότι «άλλους θα τους είχαν στείλει εξορία», η Νεράντζη προσθέτει «τουλάχιστον», δεν προσθέτει όμως αν όντως είχαν υπάρξει άλλες δύο συλλήψεις και αν είχε πει κάτι στους συγγενείς του όταν είχε μετά από αυτές αφεθεί ελεύθερος. Μπορεί και να ‘πε, αλλά οι ανάγκες του ντοκιμαντέρ ήταν άλλες.
Ακολούθως, ο Νικολαΐδης αφήνει τους ανθρώπους αυτούς να πουν την άποψή τους για όσους συνέταξαν εκθέσεις εναντίον τους.
Θα έλεγε κανείς ότι το μόνο τίμιο σε αυτό το ντοκιμαντέρ είναι το ότι συμμετέχει και ο Μιχάλης Μάνος (διωκόμενος μεταξύ 1987-1991), γιατί αποκαλύπτει και τις προθέσεις των δημιουργών του: ο Μάνος, με ρητά πιο αντικομμουνιστική διάθεση από τους προλαλήσαντες, λέει ότι κανένας από όσους συνέταξαν έκθεση εναντίον του δεν έχει μετανιώσει (προφανώς, γιατί, στο βαθμό που το έκαναν για πολιτικούς λόγους, ξέρουν πως υπεράσπιζαν ένα καθεστώς που δεν αντιπαρέθετε γείτονες εντός της χώρας και έκλεινε την ψαλίδα με τις άλλες χώρες, σε αντίθεση με τους άλλους, ακόμα και έλληνες εθνικιστές εντός της μειονότητας – κι αυτό παρά το δικαίωμα αυτοδιάθεσης που και για τη μειονότητα εκείνη ήταν και είναι αναφαίρετο και απαράγραπτο). Απορρίπτει και την εκδοχή να αναγκάστηκαν, που του θέτει ο Νικολαΐδης, ο οποίος με τέτοια ερωτήματα βάζει τελικά σε συνειδησιακή κρίση δεξιούς τηλεθεατές για τους καταδότες γονείς τους που ίσως το μετάνιωσαν, αν αναλογίστηκαν ποτέ ποιους κατέδιδαν (τους πραγματικούς πατριώτες) και για χάρη ποιων (των προδοτών και των ξένων δυναστών). Λέει ότι ήταν εχθρός όχι του λαού, αλλά «του κομμουνιστικού λαού». Πιο μετά αναφέρει ότι κατηγορήθηκε στο ανακριτήριο για κατασκοπεία, αλλά δεν προχώρησε, ενώ αργότερα, μόνο για αντικρατική προπαγάνδα, «ενάντια στη μαρξιστική θεωρία». Είναι ειλικρινής, όπως και άλλος μειονοτικός που παραδέχεται πως όλο το χωριό πίστευε για τις προδοτικές του πράξεις και τον απομόνωνε. Γιατί – αξίζει να επαναλαμβάνεται συνεχώς – οι Έλληνες μειονοτικοί ήταν με το καθεστώς, στην συντριπτική πλειοψηφία τους.
Προς το τέλος, το «ντοκιμαντέρ» καταπιάνεται με το κέντρο κράτησης και εργασίας Σπατς. «Ανατριχιαστικό», «οι χειρότερες φυλακές στην Ευρώπη» κλπ. είναι οι χαρακτηρισμοί που δίνει ο Νικολαΐδης. «Παλαιοί κομμουνιστές», «απλοί» πολίτες κατά του κομμουνιστικού συστήματος, και «απλοί» Β/Ηπειρώτες λέει ότι πήγαιναν εκεί. Μόνο ειρήσθω εν παρόδω αναφέρει ότι το κέντρο αυτό ιδρύθηκε μόλις το 1968.
Κι όμως, εκεί βρίσκεται η ουσία.
Με πολλές αφορμές έχει εκφραστεί η άποψη του ιστολογίου στην περίοδο της (Σ)ΛΔ Αλβανίας. Δεν θα σταθούμε στον χαρακτηρισμό Χότζα που κατάργησε διοικητικά τη θρησκεία για τη γνώση μαρξισμού του Ζαχαριάδη ή τις συλλήψεις μαχητών του ΔΣΕ που κατέφευγαν στην Αλβανία (βλ., μεταξύ άλλων, απομνημονεύματα Σπύρου Γιώτη), το αντισταλινικό 3ο συνέδριο του ΚΕΑ το 1956 που αργότερα “διορθώθηκαν” τα πρακτικά του, ή τις αντιμαοϊκές (στην ουσία, αντισταλινικές) και μετά θάνατον (κάτι το όχι και τόσο τίμιο) συκοφαντίες και τη ζημιά που προκάλεσαν στο διεθνές μ-λ «κίνημα». Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι “επί Χότζα” το τεράστιο άνοιγμα της ψαλίδας από οικονομικης, πολιτισμικής κ.ά. άποψης με την Δ. Ευρώπη έκλεισε σε μεγάλο βαθμό, οπότε η άποψη, ακόμα και για δεξιούς Έλληνες θα έπρεπε να είναι θετική, εκτός αν ήθελαν μια ζούγκλα αναλφάβητων (μόλις 360 είχαν πτυχίο μεταδευτεροβάθμιας κι αυτό από το εξωτερικό) και δη αλυτρωτιστών δίπλα τους τα μεταπολεμικά χρόνια (Κι αυτό δεν σημαίνει αυτό που λέει ο Βορίδης, με …τύψεις, ότι «εξαγοράσαμε οι δυτικοί πολίτες ευημερία σε βάρος της ελευθερίας των ανατολικών»). Υπήρξε πράγματι προς το τέλος ένα άνοιγμα της ψαλίδας και μια συνακόλουθη δυσφορία σε τμήμα του πληθυσμού (όχι πλειοψηφικό – γιατί, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι και στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές το 1992, το “στυγνό καθεστώς” πήρε 66%). Όμως, αυτό θα πρέπει να αναζητηθεί σε πολλούς παράγοντες: βασικός (πέραν των προαναφερθέντων) είναι το γεγονός ότι η πανθομολογούμενη ανάπτυξη της Αλβανίας προκάλεσε, από τα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και μετά, έναν “ίλιγγο από τις επιτυχίες” και από εκεί και έπειτα κάποια λάθη, όπως η αντιμαρξιστική και κατά παράβαση των συστάσεων Στάλιν (ήδη από το ‘47) διοικητική κατάργηση της θρησκείας το ‘67, ή η ρήξη το ‘77 με την Κίνα (η οποία, αν μη τι άλλο, τότε, δεν ήταν σαν τους αγγλοαμερικάνους ή τους μπρεζνιεφικούς ιμπεριαλιστές, ιδίως έναντι της Αλβανίας – και, άσχετα αν πήρε πορεία καπιταλιστικοποίησης, το ζήτημα των σχέσεων με χώρες με άλλο κοινωνικό σύστημα είχε λήξει ήδη επί Λένιν για το κομμουνιστικό κίνημα). Αυτά τα λάθη, ωστόσο, προέρχονται από το ίδιο το γεγονός ότι οι επιτυχίες οδήγησαν στο να θεωρείται η έκβαση της πάλης για σοσιαλισμό περίπου δεδομένη, οπότε η ταξική πάλη να περιορίζεται μόνο στη σφαίρα του εποικοδομήματος (εξού και το λάθος με τη θρησκεία ή οι διώξεις με αφορμή θέματα πολιτισμού – εξού και η τύχη του χ Λιουμπόνια -, άσχετα αν και εκεί παρενέβαινε ο εχθρός), οι δε αντιθέσεις που προέκυπταν στην πολιτική σφαίρα να είναι π.χ.του τύπου κόμμα vs.στρατός που δεν ήταν δυνατό να υπάρχει συμμετοχή των μαζών στην επίλυσή τους, πόσο μάλλον όταν δινόταν και μια “εξωτερική” πινελιά (και έτσι να εκφράζονται οι αντιθέσεις σε κατηγορίες όπως “πρόθεση πραξικοπήματος με έξωθεν ενίσχυση”, άσχετα αν είναι βέβαιο ότι και τέτοιες προθέσεις υπήρξαν). Αντίθετα, στη σφαίρα της οικονομικής βάσης, και της ταξικής πάλης σε αυτήν, και παρά τον ορισμό των τάξεων ήδη από τον Λένιν (όπου αυτές δεν κρίνονται μόνο σε συνάρτηση με τη νομική-ιδιοκτησιακή τους σχέση προς τα μέσα παραγωγής, αλλά και όσον αφορά τη θέση τους στην παραγωγή), παρά ακόμα και κάποιες υποδείξεις του Χότζα, κάπως μειώθηκε η δέουσα επαγρύπνηση. Έτσι, σιγά-σιγά, δημιουργούταν η κοινωνική βάση που θα ανέτρεπε τη ΣΛΔ.
Σε κάθε περίπτωση, τσούζει και θα τσούζει η πραγματικότητα ότι οι έλληνες μειονοτικοί πλειοψηφικά ήταν με τον Χότζα. Καλούνται, λοιπόν, οι “αμετανόητοι” κατά τον κ. Μάνο, να βγουν και να μιλήσουν. Και να αποκαλύψουν και όσους τώρα κάνουν τους “διωκόμενους”, ενώ τότε ήταν βασιλικότεροι του βασιλέως. Αυτό είναι πιο σημαντικό δίδαγμα και προσφορά τους πια για τις επόμενες γενιές και για τις δύο χώρες και για όλες τις χώρες του κόσμου.
Κείμενο της Οικοδόμησης που μοιράζεται με αφορμή την απεργία της 9ης Απρίλη 2025:
***
Πλεονάζει η αναφορά στην πολιτική συγκυρία, αν δεν μιλήσουμε ούτε σήμερα για τα σωματεία μας. Τι σωματεία θέλουμε. Όταν έχουμε Εργατικά Κέντρα που η πλειοψηφούσα παράταξη κάνει εκλογές χωρίς ενημέρωση ούτε καν των άλλων παρατάξεων, σωματεία που συγκαλούν μόνο τις καταστατικές Γενικές Συνελεύσεις και μιλάνε «αυτοί που ξέρουν», «οι ειδικοί», μέχρι να βαρεθείς και να φύγεις ή καβγαδίζουν «επί προσωπικού» και, αν μείνει λίγος χρόνος, στο τέλος, μπορεί και να ρωτήσουν μήπως κανένας θέλει να πει κάτι, «αλλά ας μιλήσει σύντομα, είμαστε εδώ 4 ώρες, πέρασε η ώρα, έχουμε μείνει λίγοι»…
Οι «ειδικοί», όταν κάνουμε τα παραπάνω ή άλλα παρόμοια, ξεχνάμε τα βασικά, για ποιο λόγο γράφεται και αξίζει κανείς να είναι στο σωματείο: για να παλεύει για μια καλύτερη ζωή, να πουλά συλλογικά όσο πιο ακριβά γίνεται το εμπόρευμά μας («εργατική δύναμη»). Δεν γράφεται, πάντως, γιατί θέλει τα σωματεία «καθαρά» αλλά μικρότερα, ή τακτοποιημένα για να βγαίνουν κάποιες ισορροπίες, ή γιατί θέλει αυτά να δίνουν σημεία ζωής μόνο με υπογραφές σε ανακοινώσεις ως σωματεία-σφραγίδες.
Δεν είναι η «φύση» ούτε η μοίρα των σωματείων τέτοια. Το αποδεικνύουν ακόμα και κάποιοι πρόσφατοι εργατικοί αγώνες, η αποτελεσματικότητα των οποίων κρίθηκε από τη μαζικότητα και τις έστω άτυπες συμμαχίες που επιδιώχτηκαν ή προέκυψαν· αγώνες όπου η χρήση του ανώτερου όπλου μας ως πωλητών (απεργία) εντάχθηκε σε σχέδιο, ήρθε ως κορύφωση δράσεων με ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή, όπου η συμμετοχή στην απεργία δεν ήταν μόνο θέμα ατομικού «θάρρους» ή άλμα στο κενό για την τιμή των όπλων, κάτι που θα αναπαρήγαγε μια αστική (μικροαστική) αντίληψη.
Δεν είναι τα σωματεία για να μπορούμε να μιλάμε μεταξύ ομοϊδεατών για «ταξικότητα» ενώ αφήνουμε έτσι τον τρεϊντγιουνιονισμό-οικονομισμό να παίζει μονότερμα στις συνειδήσεις των εργαζομένων. Γιατί αυτό συμβαίνει και όταν ενίοτε, στην πράξη, υποτασσόμαστε στο να προτάσσονται ειδικά συμφέροντα των μελών μας ακόμα και ενάντια στα γενικότερα συμφέροντα της εργατικής τάξης, μετατρέποντας το σωματείο σε «συλλογικό αφεντικό», με την ίδια κερδοσκοπική λογική του αφεντικού.
Τα σωματεία δεν είναι «ταξική νησίδα» στην οποία έκαστος έχουμε «ατομική ευθύνη» να φτάσουμε, μια αντίληψη αστική, που μας διασπά σε άθροισμα μεμονωμένων εργαζομένων.
Δεν λέμε «έξω τα κόμματα από τα σωματεία». Κάθε άλλο. Πάντα τα σωματεία λειτουργούν ως «ιμάντας μεταβίβασης» κομματικών και «αντικομματικών» γραμμών. Λέμε ότι υπάρχει κόκκινη γραμμή, ή, για την ακρίβεια, λυδία λίθος για την προσφορά του καθενός. Όταν προτιμούμε «καθαρά» δικά μας σωματεία έστω και με λιγότερα μέλη· όταν προτιμούμε συγκέντρωση μακριά από το σωματείο, μόνο και μόνο επειδή μειοψηφούμε· όταν προτιμούμε να μη γράφουμε τους πλέον ευάλωτους και κατά κανόνα χωρίς συνδικαλιστική εμπειρία εργαζόμενους (π.χ. ορισμένου χρόνου) στο σωματείο, μη τυχόν και χάσουμε έδρες, ή προτιμούμε να έχουμε τα μέλη μόνο για ψηφοφόρους, ένα είναι το αποτέλεσμα: μείωση της διαπραγματευτικής δύναμής μας, άρα και της τιμής του εμπορεύματος μας… Για αγορά πρόκειται – οι νόμοι της είναι αμείλικτοι, δεν μετρούν οι καλές προθέσεις. Και, φυσικά, ούτε λόγος για πολιτική διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης.
Όλα αυτά τα εκφυλιστικά, στην τελική, αντιβαίνουν στη φύση της πιο δημοκρατικής τάξης, της εργατικής. Πρωτίστως, την εμποδίζουν να ασκήσει τα πολιτικά καθήκοντά της, το ρόλο της, αφενός, στη διεύρυνση της δημοκρατίας επί αστικής εξουσίας (δικτατορίας) και, αφετέρου, στην εγκαθίδρυση της δικής της (του προλεταριάτου) δικτατορίας, ώστε να μην επιτρέπει καμία εκμετάλλευση. Στοιχειώδης προϋπόθεση για αυτό είναι ο εκδημοκρατισμός του εργατικού κινήματος: όχι «αμεσοδημοκρατία» ή απλώς «σωματεία βάσης παντού», αλλά λόγος στους εργαζόμενους – ρόλος στα μέλη των σωματείων.
ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ
Απρίλης 2025
πηγή: oikodomhsh.wordpress.com
Με αφορμή τον βανδαλισμό της Πινακοθήκης από χριστέμπορο βουλευτή, γράφονται τα παρακάτω για «μερικά» ζητήματα για την τέχνη, τα οποία πιάνονται «μερικώς». Έστω κι έτσι, συνειδητά, ένα από τα πρώτα κείμενα που αναρτούμε (ακόμα κι αν δεν είναι «θέσεις») αφορά την τέχνη, για να αναδείξουμε και συμβολικά τη σημασία που, και να μην της αποδίδαμε εμείς, αυτή έχει στην κοινωνία. Επί τη ευκαιρία, θα πρέπει να σημειωθεί ότι μέλη της «Οικοδόμησης» παραβρέθηκαν στη συγκέντρωση της Πέμπτης 27/3 της Πρωτοβουλίας Εναντίον της Λογοκρισίας έξω από την Πινακοθήκη με αίτημα την επαναφορά των βανδαλισμένων έργων τέχνης. Παρά το διαφορετικό σκεπτικό από τους διοργανωτές-τριες, το βασικό είναι η διάκριση του κύριου από το δευτερεύον. Δευτερεύουσα, εν προκειμένω, είναι η κριτική σε αυταπάτες για δυνατότητα ύπαρξης «απόλυτης ελευθερίας τέχνης» σε αυτή, την εκμεταλλευτική κοινωνία. Επουδενί, όμως, αυτές δε θα μας κάνουν να αδιαφορήσουμε για το κύριο και να μην προσχωρήσουμε στο άτυπο μέτωπο με όσους-ες διεξάγουν τον συγκεκριμένο πολιτικό αγώνα για να μην περάσει η υποκινούμενη από εκμεταλλευτές λογοκρισία. Αυτή η αντισεχταριστική στάση θα – προσπαθήσουμε να – καθορίζει κάθε βήμα της «Οικοδόμησης».
***
«Θεωρητικά ζητήματα»
Το έργο τέχνης, είτε το συνειδητοποιεί ο καλλιτέχνης, είτε όχι, αντανακλά το περιβάλλον του, την κοινωνία, τις κοινωνικές-οικονομικές σχέσεις. Οι καλλιτέχνες δεν είναι απομονωμένοι από την κοινωνία, όσο κι αν ενίοτε επιδιώξουν – σωματικά και μόνο – να απομονωθούν, όπως και άλλοι άνθρωποι (κι αυτή η στάση, απότοκο των κοινωνικών-οικονομικών σχέσεων είναι, αυτές ενίοτε τους εξωθούν).
Αυτό φαίνεται και από την τάση της τέχνης, αν τη δούμε σαν ένα «σύνολο»: είναι δυνατό να παρατηρήσουμε ότι, τις περισσότερες φορές, σε γενικές γραμμές, ακολουθεί την ύφεση και την άνοδο της ταξικής πάλης και των αγώνων. Η καλλιτεχνική δημιουργία, άσχετα αν πηγάζει καταρχήν από μια ατομική ανάγκη έκφρασης, έτσι κι αλλιώς, αργά ή γρήγορα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, βγαίνει προς τα έξω, απευθύνεται και επιδρά στην υπόλοιπη κοινωνία. Επομένως, σε ατομικό επίπεδο, ως μέλη της κοινωνίας, έκοντες-άκοντες, οι καλλιτέχνες και το έργο τους ως ένα μέσο επίδρασης στην κοινωνία, δεν μπορούν και δεν πρέπει να είναι υπεράνω κριτικής.
Φυσικά, σε ένα εκμεταλλευτικό σύστημα που καλλιεργεί τον ατομικισμό των εκμεταλλευόμενων, αναπόφευκτα, η κριτική είναι κάτι που έχουμε δασκαλευτεί να μη μας αρέσει. Πόσο μάλλον όταν το ίδιο σύστημα, που, από τη μια, καλλιεργεί τον ατομικισμό, θεωρεί τον καλλιτέχνη «ιδιαίτερο» άτομο και την «πιάτσα» των καλλιτεχνών «ιδιαίτερη», για να τον κάνει να νιώσει αυτόν και την «πιάτσα» του «υπεράνω» (και να τους στρέφει ενίοτε και απέναντι από την κοινωνία), από την άλλη, τσαλαπατά την προσωπικότητα και του καλλιτέχνη πολλαπλώς. Εξάλλου, μεγαλύτερος μηδενισμός της προσωπικότητας από την μη κριτική, την αγνόηση δεν υπάρχει: ακόμα και αυτή την αξιοποιεί το εκμεταλλευτικό σύστημα και αυτό που ήταν χαρακτηριστικό της δημοκρατίας τύπου ΗΠΑ («Πες ό,τι θες, κανένας δεν σ’ ακούει»), συμβαίνει ιδιαίτερα στον καιρό των ΜΚΔ. Αφού η τέχνη (φτιαγμένη με «υλικά» δημιουργίας απ’ έξω) είναι και κριτική (με κατεύθυνση από το έργο προς τα έξω), κριτική (με κατεύθυνση από το έξω προς το έργο) και τέχνη πάνε μαζί. Δεν νοείται, λοιπόν, ελευθερία τέχνης, χωρίς κριτική στην τέχνη. Για την ακρίβεια, η κριτική είναι και ένα μέσο ώστε να επιτυγχάνεται και μεγαλύτερη ελευθερία τέχνης στη σημερινή κοινωνία, καθώς, συν τοις άλλοις, εμπλέκεται στην κριτική και «εξοικειώνεται» με την τέχνη ένας κόσμος που δεν έχει αλλιώς τη δυνατότητα για το τελευταίο. Όσο, λοιπόν, μεγαλύτερη η ελευθερία τέχνης, τόσο μεγαλύτερο και το δικαίωμα στην κριτική, και το αντίστροφο. Η κριτική είναι σαν το οξυγόνο: Έρχεται απ’ έξω και αναζωογονεί τον οργανισμό. Πρέπει να επιδιώκεται.
Ας είμαστε ειλικρινείς, φυσικά. Σημαντική παράμετρος είναι «ποιος κάνει» την κριτική, καθώς, διαφορετικά είναι τα κριτήρια και τα συμφέροντα του καθενός. Στην ιδανική κοινωνία, επί κομμουνισμού, η κριτική (και η ατομική και η ομαδική-συντονισμένη, καθώς η κοινωνία επουδενί δεν θα απολέσει τη δυνατότητά της για διορθωτική της παρέμβαση επί του ατόμου – και η άρνησή της θα είναι μόνο ένα κατάλοιπο της προηγούμενης κοινωνίας μέσα μας) θα είναι και ανιδιοτελής και η βασικότερη κινητήρια δύναμη της κοινωνίας.
Τώρα, όμως, σημαντική παράμετρος είναι και το «ποιος κάνει τι», αφού κάποια έργα τέχνης δεν είναι καν «έργα τέχνης»: π.χ. «Ελένη» (Γκατζογιάννη), μια επίθεση κατά ανυπεράσπιστων ανθρώπων, συκοφαντική και μεθοδευμένη (τον καιρό της αναγνώρισης της Εθνικής Αντίστασης στην Ελλάδα, ως αντίδραση σε αυτή και προκειμένου να διατηρηθεί η φλόγα του πρωτόγονου αντικομμουνισμού για «καλύτερες μέρες», όπως η σημερινή). Ούτε είναι «πολιτιστική εκδήλωση» κάποιο «φεστιβάλ ισραηλινού κινηματογράφου»-ξέπλυμα μιας στρατοκρατικής κοινωνίας, πόσο μάλλον εν μέσω κορύφωσης της γενοκτονίας. Επίσης, η ανθρωπότητα προσπάθησε τον πρώτο μεταπολεμικό καιρό να βάλει διεθνή νομικό φραγμό στην παραγωγή πολεμοκάπηλων και σοβινιστικών-ρατσιστικών «έργων τέχνης». Ο αγώνας εναντίον τους δεν ήταν και δεν είναι «λογοκρισία έργων τέχνης». Αυτός δεν μπορεί να εξισώνεται με τον «αγώνα» όσων χριστεμπόρων κουτοπόνηρα επικαλούνται το άρ. 3 του Συντάγματος («Επικρατούσα [και τίποτα παραπάνω] θρησκεία…»), ο οποίος, άλλωστε, διάκειται ενάντια στο άρ. 5 («ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας») και το άρ. 16 που κατοχυρώνει την ελευθερία της τέχνης και επιτάσσει την ανάπτυξη και προαγωγή τους ως υποχρέωση του κράτους. Φυσικά, δεν είναι νομικό το ζήτημα, ούτε ζήτημα «ορισμών» (τι είναι «τέχνη»), καθώς κι αυτοί είναι αποτέλεσμα ταξικών συσχετισμών σε διεθνές ή εγχώριο επίπεδο.
Ενίοτε, βέβαια, και η μορφή της κριτικής δημιουργεί (φυσιολογική) αντίδραση. Όμως, σε κάθε περίπτωση, και ο «απλός άξεστος λαός» έχει δικαίωμα κριτικής, όσο χοντροκομμένη και να είναι, και το «κόμμα» έχει υποχρέωση να παρεμβαίνει με κριτική σε ένα πεδίο όπου παρεμβαίνει ο «αντίπαλος». Γιατί, σε μια κοινωνία με αντιτιθέμενα συμφέροντα, ταξική – τη στιγμή, δηλαδή, που, συν τοις άλλοις, κι αν όντως η καλλιτεχνική έκφραση είναι μια ατομική ανάγκη, δεν έχουν όλοι τα μέσα να εκφράσουν αυτή τους την ανάγκη –, δεν υπάρχει «απόλυτη» ελευθερία τέχνης και δεν μπορεί να τίθεται στόχος για κάτι τέτοιο. Σε μια εκμεταλλευτική κοινωνία, μάλιστα, ακόμα και η «απόλυτη ελευθερία λόγου και τέχνης» μπορεί να αξιοποιείται από τους εκμεταλλευτές ώστε να εκτρέπουν από αυτούς τα «πυρά» των καλλιτεχνών τα οποία, αντικειμενικά, οι τελευταίοι είναι σε θέση, αν θέλουν, να δημιουργούν με τα έργα τους.
Αυτό δεν σημαίνει πως οι εκμεταλλευόμενοι πρέπει να απαιτούν από τους καλλιτέχνες όλα τα έργα τέχνης να είναι άμεσα ή έμμεσα «πυρά εναντίον των εκμεταλλευτών». Μπορούν, όμως, να απαιτούν, έστω, αυτά ουδέποτε να είναι, τελικά, «πυρά εναντίον των εκμεταλλευόμενων»: Π.χ. άλλο τραγούδια που πραγματεύονται τη μοναξιά και άλλο αυτά που εκθειάζουν τον ατομικισμό. Και μπορούν οι εκμεταλλευόμενοι να απαιτούν και από την «πιάτσα» των καλλιτεχνών (που μπορεί οι άτυπες κεφαλές της, έστω, να είναι «πιασμένες» από τον αντίπαλο) να μην δίνει «γραμμή» να μην υπάρχουν ποτέ «πυρά εναντίον των εκμεταλλευτών». Μπορούν να ζητούν από τους δημιουργούς, η τέχνη τους, με μια διπλή διαδικασία, να είναι κατανοητή αλλά και να εξυψώνει (και με τη μορφή και με το περιεχόμενο) και όχι να καταβαραθρώνει.
Συνήθως, βέβαια, η κριτική στέκεται στη μορφή του έργου τέχνης και δευτερευόντως στο περιεχόμενο, που ενίοτε είναι «βαθύ», (έστω και όχι σκόπιμα) δυσνόητο για τον «απλό κόσμο». Αυτό γιατί η μορφή είναι κάτι το πιο οικείο και εύληπτο από το περιεχόμενο. Μπορεί ως και να «κατασκευάσει» περιεχόμενο στο μυαλό του «λήπτη» του έργου τέχνης. Γιατί, ενίοτε, δεν υπάρχει καν περιεχόμενο, σκόπιμο, από πλευράς δημιουργού (κι αυτός «απλός κόσμος» είναι). Αυτό, όμως, το κενό μπορεί να το αξιοποιήσει το στρατόπεδο των εκμεταλλευτών. Αφού τόσο άνετα διαστρεβλώνει ενίοτε περιεχόμενα έργων τέχνης, μπορεί ακόμα ευκολότερα να κατασκευάσει περιεχόμενα («επι-στρατευμένη τέχνη») και να στρέψει τον «απλό κόσμο» εναντίον και των άλλων εκμεταλλευόμενων, αλλά, ενίοτε και του δημιουργού. Συνεπώς, αν και το «κόμμα» μπορεί επίσης να το καλύψει έτσι αυτό το κενό κάποιες φορές, στρέφοντάς το ενάντια στους εκμεταλλευτές, πρέπει να ενθαρρύνει την – όσο πιο ρητή – ύπαρξη περιεχομένου. Γιατί η ειλικρίνεια προς τον ίδιο τον καλλιτέχνη και η αποσαφήνιση του ρόλου που αυτός μπορεί να έχει, η επισήμανση ότι μπορεί να τον επιστρατεύσει ο αντίπαλος, παρά τη θέλησή του και εν αγνοία του ακόμα, είναι όπλο των εκμεταλλευόμενων και βοήθεια στον καλλιτέχνη.
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν «απαγόρευση»: η απαγόρευση εύκολα δημιουργεί τζάμπα ήρωες στο «αντίπαλο στρατόπεδο», ακόμα και «αντικουλτούρες», η δημιουργία των οποίων (αντι-κουλτούρων) ενίοτε είναι επιδιωκόμενη από εκμεταλλευόμενους ακόμα και «επί σοσιαλισμού», στο βαθμό που εξακολουθεί να υπάρχει αλλοτρίωση. Ακόμα και η ένταση της δέουσας κριτικής πρέπει να σταθμίζεται με βάση το πόσο συμφέρει την προώθηση της υπόθεσης «του σοσιαλισμού, της επανάστασης» κοκ. τη συγκεκριμένη στιγμή. Με αφορμή, πάντως, αυτό, ας σημειωθεί ότι σημαντικές παράμετροι είναι και η ίδια η χρονική περίοδος και η κατάσταση της κοινωνίας που δημοσιεύεται το έργο τέχνης, και που, ανάλογα, μπορεί να τροποποιούν τα κριτήρια της κριτικής. Αυτό δεν αφορά την πλευρά του καλλιτέχνη (να μη δημοσιοποιεί κάποιο έργο τέχνης γιατί «δεν είναι ώριμη η κοινωνία» να το γνωρίσει), αλλά την πλευρά της κριτικής. Γιατί ενίοτε δεν μπορεί ίδια να είναι η αντιμετώπιση ενός έργου τέχνης από τις προοδευτικές δυνάμεις. Αυτό δεν είναι κακό και δεν δείχνει η αλλαγή της στάσης κάποια ασυνέπεια: Π.χ. δεν είχε την ίδια κοινωνική επίδραση το ρεμπέτικο προπολεμικά και δεν έχει την ίδια τώρα.
Εξάλλου, έχουμε δει ότι η κομματική ουδετερότητα αφήνει στις «πιάτσες» των καλλιτεχνών να δημιουργούνται χειρότεροι δογματισμοί (ακόμα και από «κόκκινους καλλιτέχνες», π.χ. Προλετκούλτ), φέουδα και διώξεις και να αναπαράγεται στο χώρο της τέχνης, ακόμα και με το «κόμμα» στην κυβέρνηση, η στάση της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, και, τελικά, να γίνεται η τέχνη ως και προπύργιο των καταλοίπων της εκμεταλλευτικής κοινωνίας για να χτυπήσει το καθεστώς της μη εκμεταλλευτικής κοινωνίας που χτίζεται. Και το κόμμα, λοιπόν, συνολικά (που περιλαμβάνει και «απλούς» ανθρώπους, οι οποίοι, όμως, πασχίζουν έστω να βλέπουν γενικότερα κάποια πράγματα) πρέπει να κάνει κριτική και να μην αφήνεται μονοπώλιο αυτή στους «ειδικούς», έστω τους «κόκκινους».
Όμως, η «κομματική» κριτική στη μορφή πρέπει να είναι ακόμα πιο λεπτή. Μάλιστα, όσο κι αν η μορφή αντανακλά στον έναν ή τον άλλο βαθμό το περιεχόμενο, δεν πρέπει να υπάρχει «κρατική» ή κομματική αποκλειστική μορφή, γιατί αλλιώς, – αποδείχτηκε ότι – η ζημιά είναι μεγαλύτερη. Άλλο πράγμα το να δίνεται μια κατεύθυνση (π.χ. «εθνική μορφή»). Τα διοικητικά μέτρα δεν ήταν και δεν είναι ποτέ τα αποτελεσματικότερα στον ιδεολογικό αγώνα. Εξάλλου, υπάρχει κάτι πρακτικό, σε σχέση με τον 20ό αιώνα: Αν, από τη μια, η μαζική κουλτούρα χαρακτηρίζεται από τα στοιχεία του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της αμερικανικής κουλτούρας και, από την άλλη, πρέπει να αναδειχτούν τα τοπικά-εθνικά στοιχεία και η κριτική αφομοίωση των ξένων, για την εποχή ή τόπο, στοιχείων, μετά από τόσες δεκαετίες και αιώνες υπό την ιμπεριαλιστική κυριαρχία, ποια στοιχεία της τέχνης είναι «αμιγώς» ελληνικά; Ποια ξένα στοιχεία έχουν υιοθετηθεί λόγω ιμπεριαλισμού και ποια ως προϊόν φυσιολογικής πολιτιστικής ανταλλαγής ακόμα και με το ιμπεριαλιστικό έθνος; Δεν λύνεται αυτό με μια ντιρεκτίβα. Στον 20ό αιώνα η «αμιγώς» εθνική μορφή ήταν πιο οικεία. Τώρα, υπάρχει, συν τοις άλλοις, ο κίνδυνος «γραφικοποίησης» και φολκλοροποίησης, δηλαδή, να βγαίνει τυπικά η «υποχρέωση διάσωσης της εθνικής κουλτούρας», αλλά να προχωρά απρόσκοπτα η ιμπεριαλιστική (πολιτιστική) επίθεση.
Στην τελική, δεν υπάρχει μεγαλύτερη δικαίωση για όσους επέκριναν την «Ελένη» από το να βλέπει κανείς κατά δεκάδες αντίτυπα της «Ελένης» στα παλαιοβιβλιοπωλεία, ακόμα και όσα επανεκτύπωσε πρόσφατα «έγκριτη» εφημερίδα, και το ότι «πάτωσε» η ταινία «Ελένη», παρά τα εκατομμύρια δολάρια που δαπανήθηκαν στις ΗΠΑ για το γύρισμά της. Η τεχνολογία, άλλωστε, επιτρέπει να αξιοποιήσουμε ακόμα περισσότερο το όπλο της κριτικής και να βάλουμε φωτιά στη γη που πατάνε οι φασίστες και οι εκμεταλλευτές στην τέχνη.
Ζητήματα πολιτικής επικαιρότητας
– Δεν μπορεί παρά να στιγματιστεί η πολιτικάντικη στάση της ευρισκόμενης σε αποδρομή κυβέρνησης: Αρχικά, «το Υπ. Πολιτισμού (…) ουδέποτε προβαίνει σε ενέργειες λογοκρισίας», ακολούθως, τα βανδαλισμένα έργα αποσύρονται. Η κυβέρνηση επιλέγει, αφενός, το χάιδεμα αυτιών, αφετέρου, δεδομένης της έλλειψης αντιπολίτευσης – και αφού νομιμοποιεί τον λόγο (και τη δράση) της ακροδεξιάς και φτιάχνει αντίστοιχη «πιάτσα» –, να παριστάνει, ταυτόχρονα, τη μόνη εναλλακτική της, για να παίρνει ψήφους και από «αριστερά». Ποιος, λοιπόν, προσβάλλει – καθότι εκμεταλλεύεται – την πίστη όσων δασκαλεύτηκαν να θιχτούν από τα έργα της Πινακοθήκης;
-Δεν είναι λίγα πια τα περιστατικά λογοκρισίας. Γενικότερα το πολιτικό σύστημα εκτρέπει την κριτική από αυτό, πόσο μάλλον σε καιρούς εντεινόμενης αμφισβήτησής του, ώστε αυτή να γίνεται από τα ακροδεξιά και σε ακίνδυνα για αυτό ζητήματα. Το τέρας, όμως, αποθρασύνεται και, σε νέα επιδιωκόμενη λογοκρισία από αυτό, χαρακτηρίζει τον καθολικισμό (δόγμα συμπολιτών μας) «αίρεση», προκαλώντας, έτσι, συν τοις άλλοις, ζημιά και σε άλλους τομείς, από τη φήμη της χώρας διεθνώς (που βεβαίως και αφορά τους εκμεταλλευόμενους, οι οποίοι δεν έχουν συμφέρον να παραλάβουν «καμένη γη») ως και το ίδιο το πολιτικό σύστημα.
-Όταν νομιμοποιείται η «κινηματική» ακροδεξιά λογοκρισία (που, όπως αναδείχτηκε, καμιά σχέση δεν έχει με τη συλλογική κριτική) σε αδύναμους καλλιτέχνες, καθότι μεμονωμένοι, το επόμενο είναι και η (προληπτική) αυτολογοκρισία και όχι μόνο αυτών, ούτε καν μόνο των καλλιτεχνών, αλλά των αδύναμων, των εκμεταλλευόμενων. Το ίδιο (προληπτική αυτολογοκρισία) ισχύει όταν ο καλλιτέχνης εξαρτάται είτε από το κράτος της εξαρτημένης αστικής μας τάξης και τις κυβερνητικές του προτεραιότητες, είτε από «μαικήνες» και πρεσβείες όπως του σιωνιστικού καθεστώτος (artwashing).
-Σε μια τέτοια κατάσταση, θα κοιτάξουμε το κύριο και όχι το επί του παρόντος δευτερεύον («η τέχνη επί σοσιαλισμού») και δεν θα πούμε «ούτε (αστική) δημοκρατία, ούτε φασισμός».
Πολιτικοί στόχοι πάλης (επί «εδάφους αστικής διαχείρισης»)
-Δίνουμε προτεραιότητα σε ανεξάρτητες παραγωγές και παλεύουμε για τη μέγιστη διαφάνεια στη διαχείριση κρατικού ή ξένου χρήματος για τον πολιτισμό, τη φορολογική κ.ά. διευκόλυνση όχι των «χορηγών», οι οποίοι πρέπει να αποκαλύπτονται, αλλά των (part ή full time) καλλιτεχνών, ώστε να προτιμούν ανεξάρτητες παραγωγές. Ο εκδημοκρατισμός της τέχνης δεν μπορεί να έρθει χωρίς τον εκδημοκρατισμό της χρηματοδοτήσής της. [Παρέκβαση: Αφού, όμως, θέλουμε οι βιομηχανίες και τα ξεπλύματα μέσω τέχνης να εξαφανιστούν, και η τέχνη μπορεί να είναι εργαλείο διαπαιδαγώγησης, και μπορεί να προωθεί και να παράγει γραμμή, τότε, ταυτόχρονα, μια οργάνωση, αφενός, μπορεί να βοηθά στην παραγωγή της τέχνης από τα μέλη της και τον λαό (από δημιουργία σεμιναρίων μέχρι παραχώρηση των όποιων δομών για την παραγωγή και προβολή τέχνης κοκ.), αφετέρου, δεν μπορεί να χρησιμοποιεί την τέχνη ωμά εργαλειακά, άσχετα αν αυτή είναι εργαλείο, που όμως δεν είναι σαν τα άλλα. Αν η τέχνη μπορεί να προωθεί και να παράγει γραμμή, τότε, ας υιοθετείται πιο σταθερά η παλιά πρακτική της αριστεράς, ένα έργο τέχνης να γίνεται αφίσα, σκίτσα να γεμίζουν τον Τύπο της και να παίρνουν τη θέση άλλης μιας ανακοίνωσης ή άρθρου κοκ.]
-Καμια σκέψη για επαναποινικοποίηση της «βλασφημίας». Χαλάρωση της λογοκριτικής (και πλέον αυστηρής, στην Ελλάδα) νομοθεσίας (π.χ. για τη συκοφαντική δυσφήμιση), που πλήττει και την τέχνη.
-Ενάντια στην «κινηματική» ακροδεξιά ή θεσμική ή παρακρατική (μέσω «πολιτιστικών συλλόγων») λογοκρισία στις μουσικές παραδόσεις και γενικότερα την τέχνη των μειονοτήτων στην Ελλάδα (π.χ. σλαβο-Μακεδόνες), με επιπτώσεις και στις διεθνείς σχέσεις και αξιοπιστία της χώρας, καθώς δίνεται και έτσι «πάτημα» στους ιμπεριαλιστές, όποτε αυτοί το θελήσουν, να παρεμβαίνουν σε βάρος της. Ενάντια και στην ύπουλη ψευτοδημοκρατική αποεθνοποιητική φολκλοροποίησή τους που έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Να στηρίξουμε τους μεμονωμένους σλαβο-Μακεδόνες που αυτή την περίοδο παίρνουν πάνω την υπόθεση της διάσωσης και της προβολής της παράδοσής τους.
Π.
Πηγή: Οικοδόμηση
Σε μια σημαντική ανακοίνωση προέβη σήμερα το ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό) που καθοδηγεί τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Αντάρτικο Στρατό (ΛΑΑΣ). Μετά τις ομολογουμένως μεγάλες απώλειες και μαχητών(-ριών), αλλά και απλών πολιτών που βαφτίζονται, μετά τη δολοφονία τους, από τις δυνάμεις ασφαλείας του ινδικού κράτους ως μαχητές-ριες του ΛΑΑΣ, και δύο μέρες πριν την επίσκεψη του ίδιου του πρωθυπουργού της Ινδίας στην Τσατίσγκαρχ, όπου, μόνο το 2025 έχουν σκοτωθεί 78 άνθρωποι ως «μαοϊστές» (και έχει κηρυχτεί απεργία μετά απαγόρευσης κυκλοφορίας στις 4/4 για αυτό από το κόμμα), το κόμμα με ανακοίνωσή του που φέρει ημερομηνία 28/3 και το απόγευμα της Τετάρτης 2/4 κυκλοφόρησε, δηλώνει την πρόθεσή του για κατάπαυση του πυρός, υπό την τήρηση κάποιων όρων.
Η ανακοίνωση του κόμματος έχει ως εξής:
Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαοϊκό)
Κεντρική Επιτροπή
Κάλεσμα στην Επιτροπή για Ειρηνευτικές Συνομιλίες και το λαό της χώρας
28/3/2025
Η Επιτροπή για Ειρηνευτικές Συνομιλίες διεξήγε μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης στη Χαϊντεραμπάντ στις 24 Μάρτη με θέμα «Ο πόλεμος στην κεντρική Ινδία πρέπει άμεσα να σταματήσει, Κυβέρνηση της Ινδίας και ΚΚΙ (Μαοϊκό) θα πρέπει να κηρύξουν άνευ όρων κατάπαυση του πυρός και να διεξάγει ειρηνευτικές συνομιλίες». Στην παρούσα κατάσταση, καλωσορίζουμε τη συγκρότηση της Επιτροπής για Ειρηνευτικές Συνομιλίες και τη διεξαγωγή της συζήτησης στρογγυλής τραπέζης για την ειρήνη. Με αφορμή αυτή την περίσταση, εκφράζουμε τη θέση του κόμματός μας για το θέμα των ειρηνευτικών συνομιλιών.
Τον Γενάρη του 2024, η βραχμανική ινδουιστική φασιστική κυβέρνηση του ΒJP (σ.parapoda: Ινδικό Λαϊκό Κόμμα, με επικεφαλής τον Ναρέντρα Μόντι.) στο κέντρο και οι κυβερνήσεις των πολιτειών που έχουν επηρεαστεί από το επαναστατικό κίνημα από κοινού εξαπέλυσαν έναν αντι-πόλεμο εναντίον του λαού των περιοχών με επαναστατικό κίνημα, υπό την ονομασία «Κάγκααρ». Τότε, για να εξαπατήσει τον λαό, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Τσατίσγκαρχ και πολιτειακός υπουργός εσωτερικών Βιτζέι Σάρμα, είχε επανειλημμένα προβεί σε δηλώσεις του τύπου «η κυβέρνησή μας είναι έτοιμη να διεξάγει συνομιλίες με τους μαοϊστές. Οι μαοϊστές πρέπει να προσέλθουν σε συνομιλίες». Με αφορμή αυτό, ο σ. Βικάλπ, εκπρόσωπος τύπου της Επιτροπής Ειδικής Ζώνης Νταντακαράνυα του κόμματός μας, δύο φορές γνωστοποίησε ότι το κόμμα μας ήταν έτοιμο για ειρηνευτικές συνομιλίες. Προκειμένου να δημιουργηθεί μια θετική ατμόσφαιρα για ειρηνευτικές συνομιλίες, η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις καλούνταν να σταματήσουν τη σφαγή των αυτόχθονων λαών, η οποία έχει την ονομασία «Κάγκααρ». Πρότεινε στην κεντρική και τις πολιτειακές κυβερνήσεις να περιορίσουν στα στρατόπεδα τις ένοπλες δυνάμεις τους που έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή Μπάσταρ και να σταματήσουν τη δημιουργία νέων στρατοπέδων για αυτές. Χωρίς να απαντήσουν στην πρόταση αυτή, η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις συνέχισαν, τους τελευταίους 15 μήνες, με ένταση τον αντεπαναστατικό πόλεμο «Κάγκααρ» σε όλες τις πολιτείες που έχουν επηρεαστεί από το επαναστατικό κίνημα, ιδίως στην Τσατίσγκαρχ. Σε αυτόν τον πόλεμο, πάνω από 400 στελέχη και μέλη του κόμματος, διοικητές και μαχητές διαφόρων βαθμών του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού και απλοί αυτόχθονες έχουν σκοτωθεί ως τώρα σε όλη τη χώρα. Το 1/3 αυτού του αριθμού είναι απλοί αυτόχθονες. Στις περιοχές του επαναστατικού κινήματος, οι ένοπλες δυνάμεις της κεντρικής και των πολιτειακών κυβερνήσεων συλλαμβάνουν χιλιάδες λαού, κατασκευάζουν παράνομα «υποθέσεις» και τους φυλακίζουν.
Μέλη των δυνάμεων ασφαλείας του ινδικού κράτους επιστρέφουν από επιχείρηση στη Σούκμα της Τσατίσγκαρχ με ανθρώπινο «λάφυρο» (φωτό)
Η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις συστηματικά σκοτώνουν απλούς ανθρώπους. Άοπλα μέλη του κόμματός μας και του ΛΑΑΣ που πιάνονται σε επιχειρήσεις ανίχνευσης και δολοφονιών και τραυματισμένα μέλη που συλλαμβάνονται από τις εχθρικές δυνάμεις υποβάλλονται σε απάνθρωπα βασανιστήρια και δολοφονούνται. Οι συντρόφισσες βιάζονται ομαδικά και δολοφονούνται. Να γιατί μιλάμε για γενοκτονικό πόλεμο.
Σε αυτόν τον πόλεμο, η κεντρική κυβέρνηση έχει στείλει τον Ινδικό Στρατό υπό τη μορφή δυνάμεων κομάντο. Η χρησιμοποίηση του στρατού για την εσωτερική ασφάλεια χωρίς την κήρυξη της περιοχής του επαναστατικού κινήματος ως περιοχής ταραχών είναι κάτι το αντισυνταγματικό. Η χρησιμοποίηση του στρατού ενάντια στο λαό της χώρας του, είτε έχουν κηρυχτεί είτε όχι περιοχές ταραχών, στρέφεται ενάντια στις βασικές έννοιες του Συντάγματος. Η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις που βρίσκονται υπό την εξουσία του BJP συνεχίζουν τον πόλεμο Κάγκααρ για να εδραιώσουν την εκμετάλλευση και καταπίεση από πλευράς ιμπεριαλιστών, κομπραδόρων καπιταλιστών και μεγαλοκτηματιών, και για να εγκαθιδρύσουν ένα «Χίντου Ράστρα» (Ινδουιστική Πολιτεία). Οι πολιτειακές κυβερνήσεις των άλλων πολιτικών κομμάτων που εκπροσωπούν τις εκμεταλλεύτριες τάξεις είναι συνεργοί σε αυτό.
Ο πόλεμος Κάγκααρ καθιστά ξεκάθαρο τι θα σημαίνει το «Βίκσιτ Μπάρατ»(σ.parapoda: «Αναπτυγμένη Ινδία». Σύνολο πρωτοβουλιών της κυβέρνησης για μετατροπή της Ινδίας σε «αναπτυγμένη χώρα» ως το 2047, στα 100 χρόνια από τη μεταβίβαση της εξουσίας από τους βρετανούς ιμπεριαλιστές στους κομπραδόρους μεγαλοαστούς και μεγαλοκτηματίες.)-«Χίντου Ράστρα» που η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις του βραχμανικού ινδουιστικού φασιστικού RSS(σ.parapoda: Εθνική Οργάνωση Εθελοντών, η μεγαλύτερη φασιστική οργάνωση παγκοσμίως.)/BJP (σ.parapoda: H RSS είναι μητρική οργάνωσή του.) σχεδιάζουν να χτίζουν. Χτίζεται πάνω στο αίμα των αυτόχθονων και των φτωχών. Αύριο, θα προσδέσει τις αγροτικές εκτάσεις, τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, τις αγορές και τους δημόσιους οργανισμούς της χώρας στους ντόπιους και ξένους επιχειρηματικούς ομίλους. Θα κατοχυρώσει συνταγματικά τις διακρίσεις ενάντια στις θρησκευτικές μειονότητες. Θα εξαλείψει το ομοσπονδιακό σύστημα και θα οικοδομήσει μια δικτατορική κεντρική κυβέρνηση (ένα αυταρχικό ενιαίο κράτος).
Ενώ οι αυτόχθονες και οι μη αυτόχθονες φτωχοί άνθρωποι, οι οποίοι ζουν μαζί τους επί γενιές, υπό την ηγεσία του κόμματός μας στην ανατολική και την κεντρική Ινδία παλεύουν για εξουσία στα ύδατα, τα δάση και τη γη, για αυτοδιακυβέρνηση (αυτονομία), για την προστασία του πολιτισμού και των παραδόσεών τους, για την προστασία των μητρικών γλωσσών και για την προστασία του περιβάλλοντος, για την ανατροπή του ιμπεριαλιστικού, κομπραδόρικου καπιταλιστικού και φεουδαρχικού συστήματος και για δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις του BJP, όπως και οι πολιτειακές κυβερνήσεις των άλλων κομμάτων συνεχίζουν τον πόλεμο Κάγκααρ στην ανατολική και κεντρική Ινδία για να εξαλείψουν αυτούς τους λαϊκούς αγώνες. Ενώ το κόμμα μας παλεύει για την απελευθέρωση των καταπιεζόμενων ανθρώπων, των περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων και των καταπιεζόμενων εθνικών ομάδων της χώρας από την εκμετάλλευση από πλευράς ιμπεριαλιστών, κομπραδόρων καπιταλιστών και μεγαλοκτηματιών, η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις αναπτύσσουν ένοπλες δυνάμεις της αστυνομίας και υπηρεσιών όπως της Ν.Ι.Α. (σ.parapoda: Υπηρεσία αντίστοιχη της «Αντιτρομοκρατικής», ειδικευμένη επίσης στην καταπολέμηση των ένοπλων αγώνων στην Ινδία.) στις πόλεις και την επαρχία για να καταστείλουν αυτούς τους αγώνες. Επιτίθενται στους αγωνιζόμενους ανθρώπους αξιοποιώντας μυστικές υπηρεσίες. Έχουν φυλακίσει διανοούμενους του λαού με την υπόθεση της συνωμοσίας Μπίμα Κορέγκαον (σ.parapoda: Δήθεν σχέδιο μαοϊστών για δολοφονία του Μόντι.). Με λίγα λόγια, ενώ το κόμμα μας παλεύει ενάντια στην εκμετάλλευση και καταπίεση όλων των καταπιεζόμενων ανθρώπων, κοινωνικών ομάδων και φυλών της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστές, τους κομπραδόρους καπιταλιστές και τους μεγαλοκτηματίες, η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις του BJP και οι πολιτειακές κυβερνήσεις των άλλων κομμάτων συνεχίζουν τον πόλεμο ενάντια στο λαό της χώρας, με την ονομασία «Κάγκααρ», για να εδραιώσουν την εκμετάλλευση και την καταπίεση από αυτές τις εκμεταλλεύτριες άρχουσες τάξεις. Στις περιοχές του επαναστατικού κινήματος στρατολογούν αυτόχθονες νέους στις ένοπλες δυνάμεις για να σκοτώνουν αυτόχθονες.
Μαχήτριες και μαχητές του ΛΑΑΣ (φωτό)
Σε μια τέτοια κατάσταση, είμαστε πάντοτε έτοιμοι για ειρηνευτικές συνομιλίες προς όφελος του λαού. Επομένως, ζητούμε από την κεντρική και τις πολιτειακές συνομιλίες να δημιουργήσουν μια θετική ατμόσφαιρα για ειρηνευτικές συνομιλίες. Για αυτό, προτείνουμε η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις να σταματήσουν τις δολοφονίες και τη γενοκτονία που διαπράττονται στο όνομα των αντιναξαλίτικων επιχειρήσεων στις πολιτείες Τσατίσγκαρχ, Μαχαράστρα (Γκανττσιρόλι), Οντίσα, Τζάρκχαντ, Μάντυα Πραντές και Τελανγκάνα, καθώς και να σταματήσουν την ανέγερση νέων στρατοπέδων για τις ένοπλες δυνάμεις. Αν η κεντρική και οι πολιτειακές κυβερνήσεις απαντήσουν θετικά σε αυτά τα αιτήματα, θα κηρύξουμε άμεσα κατάπαυση του πυρός.
Καλούμε την Επιτροπή για Ειρηνευτικές Συνομιλίες, τους δημοκράτες διανοούμενους, συγγραφείς, τους δημοσιογράφους του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου, τις ομάδες υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικαιωμάτων αυτοχθόνων και Νταλίτ, τους φοιτητές και τη νεολαία, τους αγωνιστές προστασίας του περιβάλλοντος κ.ά. να ασκήσουν πίεση στην κεντρική και τις πολιτειακές κυβερνήσεις στη βάση των προτάσεων που υποβάλλουμε. Ζητούμε να υλοποιηθεί μια εκστρατεία ενημέρωσης σε όλες τις πόλεις, και τα κέντρα περιφερειών και επαρχιών και τα πανεπιστήμια όλης της χώρας ώστε να ασκηθεί πίεση στην κεντρική και τις πολιτειακές κυβερνήσεις για να διεξάγουν ειρηνευτικές συνομιλίες.
Abhay,
Εκπρόσωπος Τύπου
της Κεντρικής Επιτροπής
του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού)
***
Ο αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός εσωτερικών της πολιτείας Τσατίσγκαρχ, Βίτζεϊ Σάρμα, απέρριψε κατηγορηματικά την περίπτωση αποδοχής των αιτημάτων: «Έχουν μιλήσει και παλιότερα για αυτό, όμως έχουν βάλει διάφορους όρους και προϋποθέσεις, όπως να παραμείνουν εντός των στρατοπέδων οι δυνάμεις ασφαλείας για έξι μήνες και να μην δημιουργηθούν νέα στρατόπεδα για αυτές. Όλα αυτά τα αιτήματα δεν έχουν νόημα και δεν μπορούν να εξεταστούν. Τώρα λένε στην επιστολή τους ότι θα κηρύξουν κατάπαυση του πυρός. Δεν υπάρχει ζήτημα κατάπαυσης του πυρός. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς διάλογος μπορεί να γίνει με τέτοια ορολογία. (…) Θέλουμε οι ναξαλίτες να αποκηρύξουν τη βία και να συμμετέχουν στη νόμιμη πολιτική ζωή και να ζήσουν μια χαρούμενη ζωή»…
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι και στο παρελθόν έχουν υπάρξει καλέσματα για συνομιλίες από το ινδικό κράτος, με μόνο αποτέλεσμα τη δολοφονία στελεχών του κόμματος που προσέρχονταν σε αυτές (σε μια περίπτωση, πριν από 25 χρόνια, με εσκεμμένη πτώση τους από ελικόπτερο).
Όπως βλέπουμε, λοιπόν, η ανάγκη σταθερότερης επίδειξης στοιχειώδους αλληλεγγύης στον μαχόμενο ακόμα και με τα όπλα ινδικό λαό, παραμένει επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Ο βραχμανικός ινδουιστικός φασισμός έχει τάξει να εξαλείψει τον ένοπλο αγώνα των μαοϊστών από την Ινδία ως τα τέλη του Μάρτη του 2026 και θα συνεχίσει. Η μισοφεουδαρχική-μισοαποικιακή Ινδία «πρέπει» να ισοπεδώσει κάθε εθνικό, θρησκευτικό, γλωσσικό, δημοκρατικό, έμφυλο και ταξικό εμπόδιο στην απρόσκοπτη προέλαση των ξένων επιχειρηματικών ομίλων. Εξάλλου, θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο κατ’ εντολή ιμπεριαλιστών αντιδραστικός άξονας δεν είναι απλώς μεταξύ Ελλάδας-«Ισραήλ», αλλά επεκτείνεται ως την Ινδία, η οποία «πουλά» και την αντικινεζική «πραμάτειά» της στους άλλους ιμπεριαλιστές. Αυτό αποτελεί άλλον έναν λόγο ώστε στην Ελλάδα να προτρέξουμε έναντι της Ινδίας και, ενημερώνοντας έγκαιρα την ελληνική κοινή γνώμη, να μην βρεθούμε προ εκπλήξεως, όπως με τους σιωνιστές.
Για την προτεινόμενη μορφή σταθερότερης επίδειξης αλληλεγγύης από την Ελλάδα προς τον ινδικό λαό θα υπάρξει σύντομα ανακοίνωση.
Μετάφραση parapoda από τη γλώσσα τελούγκου με τη βοήθεια διαδικτυακών λογισμικών μετάφρασης. Για περισσότερα για τους αγώνες του ινδικού λαού και τον Λαϊκό Πόλεμο στην Ινδία, βλ. εδώ. Στα ελληνικά κυκλοφορούν δύο κείμενα του ΚΚΙ (Μαοϊκού) «Το Ζήτημα των Καστών στην Ινδία» και «Το Εθνικό Ζήτημα στην Ινδία» (εκδ. ΠρολέτΚουλτ).
Κείμενο που μοιράστηκε από την νέα πρωτοβουλία «Οικοδόμηση» έξω από το Studio New Star Art Cinema όπου σήμερα προβλήθηκε σε«παγκόσμια πρεμιέρα» η ταινία-ντοκιμαντέρ «Αλύγιστος Νίκος»:
Η «υπόθεση Ζαχαριάδη»: πολιτικό-επίκαιρο και όχι προσωπικό-ιστορικό ζήτημα
Η Επιχείρηση «Τιμή στον Ζαχαριάδη» αναβαθμίζεται και ο «λυγισμένος» στα παλκοσένικα Ζαχαριάδης περνά ως «Αλύγιστος» στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Όμως, δεν είναι αθώα η επιχείρηση που αποπολιτικοποιεί την υπόθεση Ζαχαριάδη, την περιορίζει σε ζήτημα «του παρελθόντος», για τον «άνθρωπο Ζαχαριάδη»: γιατί η πολιτική θέση ξεχνιέται και αμέσως γίνεται ένας «προσωπικός» αγώνας. Μετατίθεται, έτσι, το βάρος σε μια μυθολογία που βολεύει αυτούς που τον δολοφόνησαν.
Στα βασικά όπλα της αποπολιτικοποίησης αυτής έχουμε τις μερικώς ή πλήρως κατασκευασμένες «επιστολές Ζαχαριάδη». Με αυτές πάνε να περάσουν «στο κουτουρού» στοιχειώδη ζητήματα:
1) Αυτές τις «επιστολές» και «θέσεις» του Ζαχαριάδη, τεκμηριωμένα πια, τις διακινούσε η KGΒ[1], που είχε οργανώσει ως και παρακολούθηση της διακίνησής τους από άνθρωπό της στις τάξεις των αντιρεβιζιονιστών[2].
2) Αυτές οι «επιστολές» άρχισαν να κυκλοφορούν αφότου οι διώκτες του Ζαχαριάδη άρχισαν να τον θέτουν σε όλο και μεγαλύτερη απομόνωση για «να διακοπούν οι άμεσες σχέσεις που είχε αναπτύξει με τους ομοϊδεάτες του»[3]. Π.χ., η πρώτη, τον Σεπτέμβρη του 1964[4], όταν ακριβώς δημοσιοποιούταν ο οριστικός διαχωρισμός των αντιρεβιζιονιστών (με την ίδρυση πΚΕ του ΚΚΕ(μ.λ.))· η επόμενη, τον Μάη του 1967, λίγο μετά την επιβολή της Χούντας στην Ελλάδα, ενώ οι ρεβιζιονιστές, απαξιωμένοι, διασπώνταν.
3) Στόχος των διακινητών αυτών των «επιστολών» ήταν (και είναι) η διάσπαση και απομόνωση των αντιρεβιζιονιστών. Αυτό θα επιτυγχανόταν, αφενός με μια αλλοπρόσαλλη «άποψη Ζαχαριάδη» σχετικά με την ίδρυση ή μη νέου κόμματος, η οποία άλλαζε – ως και – ανά μήνα[5], αφετέρου, με ένα αντιμαοϊκό περιεχόμενο αυτών των «επιστολών», ενώ οι αντιρεβιζιονιστές – σε Ελλάδα και προσφυγιά – είχαν ήδη προσχωρήσει στο αναδυόμενο τότε διεθνές μ-λ κίνημα με άτυπο επικεφαλής τον Μάο.
4) Ποιον πρέπει να πιστέψουμε: την KGB, κι όχι τα λόγια και τα έργα του ίδιου του Ζαχαριάδη, όταν ήταν ελεύθερος; Όταν ξέρουμε ότι εξέδωσε γύρω στα δέκα βιβλία Μάο και άλλα για την Κίνα, αναγνώριζε την κινεζική στρατιωτική εμπειρία ανάπτυξης ως πηγή έμπνευσης για τον ΔΣΕ[6] και εκθείαζε σε εχθρούς[7] και φίλους[8] τους δύο απολογισμούς της περιόδου Στάλιν από το ΚΚΚ, την «ανεκτίμητη υπηρεσία» του για το άνοιγμα του ζητήματος του υποκειμενισμού, καθώς και το 8ο συνέδριό του το 1956;
Ενώ, λοιπόν, το 1990 δικαιωνόταν η πολιτική (και όχι απλώς η «προσωπικότητα») του Ζαχαριάδη, τότε κάποιοι το ξαναγύρισαν στο «προσωπικό»: Εμφανίζοντας δεύτερη βολική εκδοχή θανάτου του (αυτοκτονία) και προτάσσοντας, έκτοτε, ως και «επιστολή αυτοκτονίας του», στην οποία τους αθωώνει. Από αυτήν την «επιστολή» προέρχεται, άλλωστε, και ο «υπότιτλος» της ταινίας «τιμής στον Ζαχαριάδη». Κανένας, ωστόσο, δεν πιστεύει όποιον παραδέχεται ότι έχει πει ψέματα και εξακολουθεί να έχει συμφέρον να «θαφτεί» η αλήθεια. Πόσο μάλλον όταν «θάβεται» το παράδοξο ότι, ήδη από το 1968[9], οι διώκτες του Ζαχαριάδη τον απειλούσαν ότι «θα φέρει την ευθύνη για ό,τι του συμβεί», ενώ στις «επιστολές του» εκθειάζονται αυτοί. Όπως οι ίδιοι έγραφαν το 1972, όπου πάλι τον απειλούσαν[10], αυτός «συνέχιζε την εχθρική πολιτική του δράση». Πώς, λοιπόν, είχε καταρρεύσει ψυχικά, όπως λένε οι δολοφόνοι του[11]; Όσοι μιλούν για αυτοκτονία Ζαχαριάδη «θάβουν» ως και τη χρονική στιγμή (ανακοίνωσης) του θανάτου του: Τον Αύγουστο του 1973 είχε ήδη εκδηλωθεί η πρώτη μαζική έκφραση αντίθεσης στη Χούντα (Νομική). Κυρίως, είχαν ήδη ξεκινήσει οι διαπραγματεύσεις δυτικών αλλά και ρώσων ιμπεριαλιστών και των ελλήνων οπαδών τους για το μεταχουντικό καθεστώς στην Ελλάδα. Σε αυτό, ο Ζαχαριάδης με ένα επαναστατικό, αντισεχταριστικό και πλήρως αντιιμπεριαλιστικό κόμμα «δεν χωρά». Πόσο μάλλον όταν οι αντιρεβιζιονιστές, παρά τις διώξεις και τις διασπάσεις, παρέμεναν πιο πολλοί από τους έλληνες ρεβιζιονιστές ή τους συσπειρωμένους σε άλλα κόμματα ή πολιτικούς.
Το μεταπολιτευτικό σύστημα στην δυτικοκρατούμενη Ελλάδα, επομένως, σφραγίστηκε εξαρχής από μια δολοφονία και μια πλαστογραφία (με άλλο κομμουνιστικό κόμμα στη θέση του ζαχαριαδικού): με τη συνδρομή των ρώσων ιμπεριαλιστών – με γνωστή, αν μη τι άλλο ύπουλη μέθοδο, και προς διερεύνηση ανταλλάγματα και συνέχεια.
Σε κάθε περίπτωση, η μόνη γραμμή που ουδέποτε υπήρξε στον «μπαξέ» της Αριστεράς μεταπολιτευτικά, είναι ακριβώς αυτή που χαρακτήριζε τον Ζαχαριάδη: πλατύτατα πολιτικά μέτωπα· ταυτόχρονα, πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική κομματική ανεξαρτησία· πρωτίστως, σε κανέναν ιμπεριαλιστή «στραβά μάτια», πόσο μάλλον λόγω συναισθηματισμού: δηλαδή, αποφυγή αξιοποίησης από κάθε ιμπεριαλισμό.
Να γιατί η υπόθεση Ζαχαριάδη παραμένει επίκαιρη και πολιτική: Γιατί ταυτίζεται με την υπόθεση της κάλυψης του μεταπολιτευτικού αυτού κενού, η οποία θα σημάνει και την πραγματική πολιτική και κομματική αποκατάσταση του Ζαχαριάδη. Η κάλυψη αυτού του κενού θα έρθει με την ίδρυση ενός αντισεχταριστικού, επαναστατικού και πλήρως αντιιμπεριαλιστικού κομμουνιστικού πολιτικού φορέα.
Και αυτή αξίζει τον κόπο και κάθε σύγκρουση.
Οικοδόμηση
Μάρτης 2025
oikodomhsh.wordpress.com
ikodomisi@proton.me
[1] Ενδεικτικά, «τα όργανα της ΚαΓκεΜπε να διαδώσουν στους οπαδούς του Ν. Ζαχαριάδη…», Υπόμνημα Τμ. Διεθν. Σχ. ΚΕ ΚΚΣΕ, 8/5/68, Κρατικά Αρχεία Ρωσικής Ομοσπονδίας, Κέντρο Φύλαξης Σύγχρονων Εγγράφων (ГАРО/ЦXСД), Ф. 4, Оп.21, Д.31, Л.90-93, σε: Οι σχέσεις KKE και ΚΚΣΕ στο διάστημα 1953-1977, σ. 285.
[2] Ρωσικά Κρατικά Αρχεία Νεότερης Ιστορίας (РГАНИ), Ф. 75А, Оп.1, Д.9, Л.12, σε: Никос Захариадис. Жизнь и политическая деятельность (1923-1973), σ. 400.
[3] Υπόμνημα Τμ. Διεθν. Σχ. ΚΕ ΚΚΣΕ προς Μπρέζνιεφ, 24/11/62, ГАРО/ЦXСД, Ф. 5, Оп.50, Д.395, Л.243, σε: Οι σχέσεις…, σ. 272.
[4] Ομιλία Ζήση Ζωγράφου σε «9η» συνδιάσκεψη ΚΟ Τασκένδης «ΚΚΕ», Σεπτέμβρης 1964.
[5] Ενδεικτικά, «επιστολές» 15/1/68 και 6/2/68.
[6] Ν. Ζαχαριάδη, Προβλήματα Καθοδήγησης στο ΚΚΕ, 1952, σ.91, σ.127-128.
[7] Λ. Ελευθερίου, Συνομιλίες με τον Νίκο Ζαχαριάδη, Μόσχα: Μάρτιος-Ιούλιος 1956, σ. 67
[8] Α. Πάρνη, Γεια-Χαρά Νίκος, επιστολή 11/12/56 (σ.178), επιστολή 30/12/56 (σ.213), επιστολή 30/1/57 (σ.243).
[9] ГАРО/ЦXСД, Ф. 4, Оп. 21, Д.31, Л.97-99, σε: Οι σχέσεις…, σ.287.
[10] РГАНИ Ф.4, Оп.22, Д.19, Л.12-13/ Л.14/ Л.19.σε: Никос Захариадис…, σ.σ.443-444, 446-447.
[11] Ενδεικτικά, συνέντευξη Κ.Α. Σεμενκόφ (Τμ. Διεθν. Σχ. ΚΕ ΚΚΣΕ) στο «Βήμα», 27/7/08.
-Να αντισταθούμε στις δικτατορικές τάσεις της κυβέρνησης του BJP στο κέντρο, η οποία βίαια επιβάλλει τη χίντι στις νότιες πολιτείες και τις μη χιντόφωνες πολιτείες, στο όνομα της αρχής της τριγλωσσίας.
-Να παλέψουμε για την ανάκληση των νέων κανόνων του UGC.
-Να οικοδομήσουμε ένα πλατύ κίνημα στον δημόσιο χώρο ενάντια στη συγκρότηση ενός «Χίντου Ράστρα» (ινδουιστικού κράτους) που το βραχμανικό ινδουιστικό φασιστικό RSS/ΒJP σχεδιάζει να δημιουργήσει.
Στο όνομα της εφαρμογής της Εθνικής Εκπαιδευτικής Πολιτικής-2020, η βραχμανική ινδουιστική φασιστική κυβέρνηση του RSS/BJP (σ.parapoda: RSS: Εθνική Οργάνωση Εθελοντών, η μητρική οργάνωση του BJP) στο κέντρο, προσπαθεί να επιβάλλει τη χίντι στις πολιτείες που δεν ομιλείται πλειοψηφικά η χίντι, ιδίως στις νότιες πολιτείες. Στο όνομα της εφαρμογής της αρχής της τριγλωσσίας, ως τμήμα της Εθνικής Εκπαιδευτικής Πολιτικής, η κεντρική κυβέρνηση πιέζει τις μη χιντόφωνες πολιτείες, ιδίως τις νότιες πολιτείες, να διδάσκουν τη χίντι ως η τρίτη γλώσσα στη σχολική εκπαίδευση. Ο υπουργός παιδείας της κεντρικής κυβέρνησης Νταρμέντρα Πραντάν πιέζει την κυβέρνηση της Ταμίλ Ναντού να αποδεχτεί και να εφαρμόσει την αρχή της τριγλωσσίας. Η κυβέρνηση του DMK (σ.parapoda: Ντραβίντα Μουνέτρα Καζαγκάμ/Δραβιδιανή Προοδευτική Ομοσπονδία) και η εκεί κοινωνία των πολιτών δεν αποδέχονται τη διδασκαλία της χίντι ως τρίτης γλώσσας στη σχολική εκπαίδευση στην Ταμίλ Ναντού με βάση την αρχή της τριγλωσσίας. Εξαιτίας αυτής της στάσης, η κεντρική κυβέρνηση έχει σταματήσει την εκταμίευση κονδυλίου 20 δις ρουπίων προς την πολιτεία στα πλαίσια του προγράμματος Σάρβα Σίκσα Αμπιγιάν (σ.parapoda: Πρόγραμμα για τη γενίκευση της στοιχειώδους εκπαίδευσης, που βασίζεται, μάλιστα, στην 86η τροποποίηση του Ινδικού Συντάγματος το 2001 και την προσθήκη του άρθρου 21Α που κατέστησε θεμελιώδες δικαίωμα την ελεύθερη και υποχρεωτική εκπαίδευση όλων των παιδιών μεταξύ 6-14 ετών. Ακόμα δεν έχει επιτευχθεί ο στόχος, παρότι αυτό προβλεπόταν να γίνει το 2010.). Πρόκειται για μια δικτατορική κίνηση που απειλεί την πολιτειακή κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός της πολιτείας, Μ.Κ. Στάλιν, κατέστησε ξεκάθαρο ότι δεν θα επιτρέψει καμία κίνηση που θα έβλαπτε τη γλώσσα, την πολιτεία και το λαό των Ταμίλ, ότι δεν θα ενέδιδε, ακόμα και αν το κέντρο δεν παρείχε τα κονδύλια για το Σάρβα Σίκσα Αμπιγιάν, ότι θα παρέμενε προσηλωμένος στην αρχή της διγλωσσίας και ότι δεν θα ανεχόταν την επιβολή της χίντι δια της βίας. Με αφορμή αυτό, ο Στάλιν, απευθυνόμενος στους λαούς των άλλων πολιτειών, είπε ότι 25 γλώσσες έχουν εξαφανιστεί τα τελευταία εκατό χρόνια εξαιτίας της χίντι, και ότι αυτός θα αντιστεκόταν στην επιβολή της χίντι δια της βίας ώστε η Ταμίλ Ναντού να μην βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση, ενώ επέκρινε τις δικτατορικές τάσεις της κεντρικής κυβέρνησης για την επίθεσή της σε γλώσσες που καταστρέφει τη χώρα και τον πολιτισμό. Γενικά, επικρίνει την κεντρική κυβέρνηση του BJP για την απόπειρα επιβολής της χίντι στις νότιες πολιτείες.
Στις 6 Γενάρη 2025, η UGC (σ.parapoda: Επιτροπή ελέγχου και τυποποίησης προτύπων των Πανεπιστημίων.) πρότεινε νέες κατευθυντήριες γραμμές/κανονισμούς για τον ορισμό αντιπρυτάνεων των πολιτειακών πανεπιστημίων και σε κάποιες περιπτώσεις που σχετίζονται με την ανώτερη εκπαίδευση. Βάσει αυτών των κανόνων, εκπρόσωποι της βιομηχανίας, κυβερνητικοί αξιωματούχοι (γραφειοκράτες) και γενικά μη ακαδημαϊκοί μπορούν να διορίζονται σε πολιτειακά πανεπιστήμια. Η θητεία των αντιπρυτάνεων, η οποία είναι τώρα τριετής, αυξάνεται στα πέντε χρόνια. Το Πολιτειακό Τμήμα Ανώτερης Εκπαίδευσης, το οποίο επί του παρόντος παίζει βασικό ρόλο στον ορισμό των Επιτροπών Έρευνας και Επιλογής, οι οποίες επιλέγουν τους αντιπρυτάνεις, δεν θα έχει πια κανένα ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Αυτό σημαίνει ότι η εξουσία για τον ορισμό αντιπρυτάνεων των πανεπιστημίων στην πολιτεία θα πηγαίνει στους κυβερνήτες, άσχετα από τις πολιτειακές κυβερνήσεις (σ.parapoda: Ο κυβερνήτης ορίζεται από τον Πρόεδρο της Ινδίας, ως ντε γιούρε επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης, όμως πρέπει να δρα βάσει της ντε φάκτο εκτελεστικής εξουσίας της πολιτείας, της πολιτειακής κυβέρνησης, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό της.). Επιπροσθέτως, δεν θα υπάρχουν κίνητρα για φοιτητές που δεν πετυχαίνουν υψηλούς βαθμούς. Επίσης, αν η πρόταση για διεξαγωγή εισαγωγικών εξετάσεων για το προπτυχιακό επίπεδο (ΒΑ, Βcom, BSc.) εφαρμοστεί, οι φτωχοί φοιτητές θα απομακρυνθούν από την ανώτερη εκπαίδευση. Ομοίως, αν η πρόνοια να μην χορηγείται άδεια για εφαρμογή ον-λάιν μαθημάτων εφαρμοστεί, θα πληγούν δεκάδες χιλιάδες φοιτητές.
Η πολιτειακή βουλή της Ταμίλ Ναντού πέρασε ψήφισμα ενάντια στις νέες προτάσεις της UGC. Η συνάντηση των υπουργών παιδείας των πολιτειακών κυβερνήσεων που δεν πρόσκεινται στο BJP, η οποία διεξήχθη στην Καρνατάκα, έστειλε ψήφισμα τον υπουργό παιδείας του κέντρου Νταρμέντρα Πραντάν, ζητώντας την ακύρωση 15 προνοιών των κανονισμών-2020 του UGC. Πρόσφατα, η συνάντηση των υπουργών παιδείας των νότιων πολιτειών, η οποία διεξήχθη στην Τιρουβανανταπούραμ της Κεράλα, κατηγορηματικά αντιτάχθηκε στις νέες προτάσεις της UGC. H Εκπαιδευτική Επιτροπή της Τελανγκάνα έστειλε ψήφισμα στον υπουργό παιδείας του κέντρου για να αποσύρει το προσχέδιο των νέων κανονισμών της UGC.
Ούτε η βίαιη επιβολή της χίντι στις νότιες πολιτείες και τις μη χιντόφωνες πολιτείες στο όνομα της αρχής της τριγλωσσίας, ούτε οι νέοι κανονισμοί της UGC είναι μεμονωμένα περιστατικά. Αποτελούν τμήμα της οικοδόμησης ενός «Χίντου Ράστρα» (ινδουιστικού κράτους) που η κεντρική κυβέρνηση του βραχμανικού ινδουιστικού φασιστικού RSS/BJP προσπαθεί να οικοδομήσει. Αφότου ανήλθε στην εξουσία στο κέντρο το 2014, η κυβέρνηση του BJP εκπονεί και βάρβαρα εφαρμόζει πολλές απατηλές πολιτικές και προγράμματα για να εφαρμόσει αυτό το ύπουλο σχέδιο ενάντια στον λαό, τις καταπιεζόμενες κοινωνικές και εθνικές ομάδες. Ως τμήμα αυτού του σχεδίου έχει διατυπώσει συνθήματα και πολιτικές όπως «Μία χώρα – ένα δελτίο – ένα δίκτυο ηλεκτρικού ρεύματος – ένας φόρος (GST/σ.parapoda: Έμμεσος φόρος αγαθών & υπηρεσιών που επιβλήθηκε το 2017.) – μία γλώσσα (επιβολή της χίντι)- ένας αστικός κώδικας (κοινός) – μία εκλογική διαδικασία – «Μία Ινδία-Καλύτερη Ινδία» (σ.parapoda: Κεντρικό κυβερνητικό πρόγραμμα για την «πολιτιστική ενοποίηση» των πολιτειών της Ινδίας.). Εντέλει, η χώρα θα μετασχηματιστεί σε βασικά ινδουιστική (ένα ινδουιστικό θεοκρατικό κράτος). Δηλαδή, το Σύνταγμα της χώρας θα αντικατασταθεί από ένα σύγχρονο Μανουσμρίτι (σ.parapoda: Ινδουιστική θρησκευτική νομοθεσία.). Για να κρύψουν αυτό το γεγονός, διατυπώνουν απατηλά συνθήματα, όπως ότι θα οικοδομήσουν μια Βίκσιτ Μπάρατ («Αναπτυγμένη Ινδία») ως το 2047.
Η μετατροπή της χώρας σε ινδουιστικό κράτος σημαίνει απώλεια όλων των δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων που οι καταπιεζόμενοι λαοί της χώρας, οι καταπιεζόμενες κοινωνικές ομάδες (γυναίκες, Νταλίτ, αυτόχθονες, θρησκευτικές μειονότητες) και οι καταπιεζόμενες κάστες έχουν κατακτήσει στα πλαίσια της δημοκρατικής επανάστασης που ξεκίνησε το 1857 και συνεχίζεται σήμερα ενάντια στους ιμπεριαλιστές και τους υποστηριζόμενους από αυτούς κλικαδόρους καπιταλιστές και μεγαλοκτηματίες. Τμήμα αυτής της μετατροπής είναι η επιβολή της χίντι στις μη χιντόφωνες πολιτείες, ιδίως τις νότιες πολιτείες, στο όνομα της εφαρμογής της αρχής της τριγλωσσίας, των νέων κανονισμών της UGC, της ανακατανομής εδρών κλπ. Μέσω όλων αυτών, το βραχμανικό ινδουιστικό φασιστικό RSS/BJP θα οικοδομήσει ένα ινδουιστικό κράτος πλειοψηφισμού (δηλαδή, την άρνηση απόδοσης αρμοδιοτήτων στις θρησκευτικές μειονότητες, υπό το πρόσχημα του ότι οι ινδουιστές αποτελούν την πλειοψηφία της χώρας), ένα κράτος-απαρτχάιντ που συνταγματικά κατοχυρώνει τις θρησκευτικές διακρίσεις ενάντια στης μη ινδουιστικές θρησκευτικές μειονότητες και ένα αυταρχικό ενοποιημένο κράτος που συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες στα χέρια της κεντρικής κυβέρνησης, με την αφαίρεση των εξουσιών από τοπικά σώματα και πολιτείες. Να γιατί το Χίντου Ράστρα έχει στόχο μόνο να προστατεύσει τα εκμεταλλευτικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστών, των κλικαδόρων καπιταλιστών και των μεγαλοκτηματιών. Στρέφεται ενάντια σε όλο το λαό της χώρας, είναι ενάντια στις γυναίκες, τους Νταλίτ, τους αυτόχθονες, τις θρησκευτικές μειονότητες και όλες τις καταπιεζόμενες φυλές. Στρέφεται ενάντια στο ομοσπονδιακό σύστημα. Να γιατί, ως τμήμα της αποτροπής της συγκρότησης ενός ινδουιστικού κράτους, μαζικά κινήματα πρέπει να δημιουργηθούν ενάντια στην επιβολή της αρχής της τριγλωσσίας στις μη χιντόφωνες πολιτείες, ιδίως στις νότιες πολιτείες. Ένα μαζικό κίνημα θα πρέπει να δημιουργηθεί απαιτώντας την ανάκληση των νέων κανονισμών της UGC.
Από την εποχή του αντιβρετανικού απελευθερωτικού αγώνα, ο λαός της Ινδίας έχει διεξάγει πολλούς αγώνες ενάντια στους ιμπεριαλιστές, τους κλικαδόρους καπιταλιστές και τους μεγαλοκτηματίες και, ως αποτέλεσμα αυτών, οι ινδικές εκμεταλλεύτριες ιθύνουσες τάξεις υποχρεώθηκαν να ενσωματώσουν κάποια φιλολαϊκά στοιχεία στο Σύνταγμα. Ομοίως, ως αποτέλεσμα των πολλών αγώνων του λαού μετά τη μεταβίβαση της εξουσίας στις 15 Αυγούστου 1947, ψηφίστηκαν κάποιοι φιλολαϊκοί νόμοι. Όλα τα κόμματα που ανήλθαν στην εξουσία στο κέντρο και στις πολιτείες, λόγω της φιλοεκμεταλλευτικής τους φύσης, δεν τους εφάρμοσαν καλόπιστα και τους περιέστελλαν. Ωστόσο, το BJP που ήλθε στην εξουσία στο κέντρο το 2014, έχει βαλθεί να καταστρέψει κάθε φιλολαϊκή πρόνοια του Συντάγματος και νόμο, ως τμήμα του δόλιου σχεδίου του να εγκαθιδρύσει ένα ινδουιστικό κράτος. Να γιατί υπάρχει ανάγκη να κινητοποιηθούμε για να προστατεύσουμε τις φιλολαϊκές πρόνοιες του Συντάγματος και νόμους όπως η 8ωρη εργάσιμη ημέρα, νόμους προστασίας των ενοικιαστών, την κατάργηση της δεσμευμένης εργασίας, το 5ο Πρόγραμμα του Συντάγματος, που αναγνωρίζει τα δικαιώματα των αυτοχθόνων, τη Γκραμ Σάμπχα (σ.parapoda: Τοπικά Συμβούλια.), το Νόμο για την Προστασία των Δασών, το 6ο Πρόγραμμα (σ.parapoda: Για τις καταγεγραμμένες φυλές στις λοφώδεις περιοχές των βορειοανατολικών πολιτειών.), τις πρόνοιες για τις καταγεγραμμένες κάστες, φυλές, άλλες καθυστερημένες τάξεις, γυναίκες κλπ.. Στη βάση αυτού, καλούμε το λαό ολόκληρης της χώρας να κινητοποιηθεί και να προστατεύσει το ομοσπονδιακό σύστημα που προστατεύει τα δικαιώματα του λαού και τις εξουσίες των πολιτειών, στους τομείς της παιδείας, της υγείας κ.ά. Καλούμε το λαό ολόκληρης της χώρας να οικοδομήσει ένα πλατύ λαϊκό κίνημα σε όλη τη χώρα ενάντια στην επιβολή ενός ινδουιστικού κράτους.
Τα βιβλία του Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκού) «Το ζήτημα των καστών στην Ινδία» και «Το εθνικό ζήτημα στην Ινδία» (εκδ. Προλέτκουλτ).
Με αυτή την ευκαιρία, υπενθυμίζουμε στον λαό ότι το Ινδικό Σύνταγμα εκπονήθηκε από τις εκμεταλλεύτριες τάξεις για την προστασία των συμφερόντων τους και ότι, ανεξάρτητα από το αν εκμεταλλευτικά πολιτικά κόμματα βγαίνουν στους δρόμους για να πραγματευτούν τα προβλήματα του λαού, αυτό γίνεται για δικό τους πολιτικό όφελος. Καλούμε το λαό να πιστέψει στον ίδιο και να μην εγκαταλείψει τον αγώνα του στα μισά του δρόμου, αλλά να προετοιμάζεται για παρατεταμένους αγώνες για την επίτευξη των στόχων του και να παλέψει για τη νίκη της νεοδημοκρατικής επανάστασης.
Υποστηρίζουμε τη στάση των κυβερνήσεων των νότιων πολιτειών και των κομμάτων τους που διαμαρτύρονται ενάντια στην επιβολή της χίντι στις νότιες πολιτείες στο όνομα της αρχής της τριγλωσσίας και ενάντια στους νέους κανονισμούς της UGC. Με αφορμή αυτό, ξεκαθαρίζουμε ένα πράγμα σε όλα τα κόμματα και τις κυβερνήσεις που δεν πρόσκεινται στο BJP. Καλούμε τον λαό να δώσει τα χέρια με εμάς για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στον μοχθηρό στόχο του RSS/BJP να οικοδομήσει μια «απαλλαγμένη από αντιπολίτευση» Ινδία – τη συγκρότηση ενός ινδουιστικού κράτους, και όχι απλώς για να αντιταχθούμε στην χίντι, τους κανονισμούς της UGC και την ανακατανομή εδρών. Η επίθεση Κάγκααρ που διεξάγεται από την κυβέρνηση του BJP, στο όνομα της επίτευξης μιας «απαλλαγμένης από μαοϊστές Ινδίας», δεν θα σταματήσει σε αυτό. Θα συνεχίσει μέχρι το RSS/BJP να χαρακτηρίσει όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα που αντιτίθενται στις πολιτικές επιχειρηματικοποίησης-στρατιωτικοποίησης και ινδουιστοποίησης ως «ναξαλίτες των πόλεων» και «προδότες» και θα τους επιτεθεί, επιβάλλοντας έτσι μια απαλλαγμένη από αντιπολίτευση Ινδία – ένα ινδουιστικό κράτος. Να γιατί σας καλούμε να αντιταχθείτε στις επιθέσεις της επιχείρησης Κάγκααρ.
Abhay
Εκπρόσωπος Τύπου
της Κεντρικής Επιτροπής
του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού)
Μετάφραση από τη γλώσσα τελούγκου με τη βοήθεια διαδικτυακών εφαρμογών μετάφρασης parapoda. Για περισσότερα για τον Λαϊκό Πόλεμο και τα λαϊκά κινήματα στην Ινδία, βλ. εδώ.
Η 3η επέτειος της ρωσικής ιμπεριαλιστικής εισβολής στην Ουκρανία βρίσκει τον πλανήτη στη φάση της αναπροσαρμογής της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Για τη διαχείριση της στρατηγικής εξασθένισής τους (το βασικότερο χαρακτηριστικό της εποχής μας, που προσπερνιέται – και όχι αθώα –), προνομοποιείται, για άλλη μια φορά από τις ΗΠΑ (επί Τραμπ), η άτυπη συνεννόηση με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό σε βάρος των υπολοίπων, ιμπεριαλιστών, απογαλακτιζόμενων και λαών.
Στην περίπτωση της Ουκρανίας, αυτό, όπως βλέπουμε, μεταφράζεται σε ασφυκτική πίεση Τραμπ για συνθηκολόγηση έναντι της Ρωσίας και αποζημιώσεις στις ΗΠΑ.
Σημαίνει αυτό «ήττα του ΝΑΤΟ»; Καταρχάς, εδώ και πολλά χρόνια, όταν μιλά κανείς για «ΝΑΤΟ», στην ουσία υποτιμά έως ακυρώνει τις αντιθέσεις εντός ΝΑΤΟ και δη των ΗΠΑ με τους άλλους ιμπεριαλιστές-μέλη του. Το ότι στοιχήθηκαν οι τελευταίοι πίσω από τις ΗΠΑ και εντός του ΝΑΤΟ μετά τη ρωσική εισβολή δεν σημαίνει ότι εξακολουθούμε να ζούμε επί μονοκρατορίας των 90’s, ούτε ότι, επί Μπάιντεν και άλλων που διαχειρίζονται τη στρατηγική εξασθένιση των ΗΠΑ πιο «ψυχροπολεμικά», έσβησαν οι αντιθέσεις εντός του «κλινικά νεκρού ΝΑΤΟ» (Μακρόν, Νοέμβρης 2019), ή ότι αυτό «αναστήθηκε» και κάτι τέτοιο θα συμβαίνει κάθε φορά που βγαίνει «μη υφεσιακός» (έναντι της Ρωσίας) πρόεδρος και τούμπαλιν. Αντίθετα, ο λόγος πρέπει να αναζητηθεί στους άλλους δύο του τρίο: η στοίχιση αυτή οφειλόταν στην ακόμα πιο ραγδαία εξασθένιση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, η γύμνια των οποίων φανερώθηκε με τη ρωσική εισβολή. Το κυριότερο, η εισβολή ήταν καλά υπολογισμένη κίνηση του Πούτιν (που μόνο τον σημαντικότερο παράγοντα, τον ουκρανικό λαό, δεν έλαβε υπόψη, καθότι ιμπεριαλιστής), αφού έλαβε υπόψη ότι αυτή η στοίχιση θα συμβεί και θα οξύνει τις αντιθέσεις όχι μόνο των δυτικών ιμπεριαλιστών, αλλά και αυτές εντός των κοινωνιών τους: γιατί ο στενός κορσές ΝΑΤΟ θα υποχρέωνε τις ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις – ιδίως τη Γερμανία – να αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες και να διακόψουν την ενεργειακή συνεργασία με τη Ρωσία, με αποτέλεσμα, όχι μόνο να «καεί» το βασικό τους όπλο (η οικονομική τους ισχύς), αλλά και οι κοινωνίες τους να ζητούν «απεμπλοκή». Έτσι, βλέπουμε πιο οξυμένες τις αντιθέσεις των δύο αποδυναμωμένων (ΗΠΑ-ΕΕ). Εξάλλου, οι αντιθέσεις ΗΠΑ-ευρωπαίων ιμπεριαλιστών υπήρχαν και εντός Ουκρανίας, και, μάλιστα, αντανακλώνταν, εδώ και πάνω από 10 χρόνια, ακόμα και στο κομματικό σύστημα της τελευταίας (Τιμοσένκο, Κλίτσκο κ.ά.). Η ίδια η Ρωσία τις ήξερε και είχε αναπτύξει ένα δίπτυχο «σχήμα διευθέτησης της σύγκρουσης» μετά την εισβολή στην Κριμαία: συζητήσεις πότε ΕΕ-Ρωσία, πότε ΗΠΑ-Ρωσία. Από τη μεριά τους, οι ΗΠΑ, ακόμα και επί Μπάιντεν, γνώριζαν ότι δεν μπορούν να αποσπάσουν το 100% της επιρροής στην Ουκρανία. Γνώριζαν τα ερείσματα της Ρωσίας. Πέτυχαν εντός Ουκρανίας «γεωγραφική» περισσότερο διευθέτηση των σφαιρών επιρροής με τη Ρωσία και, γενικότερα, τη ρήξη Ρωσίας-ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Επομένως, οι εξελίξεις στην Ουκρανία σημαίνουν, όπως και είναι επόμενο με βάση τη διαχείριση της στρατηγικής εξασθένισής τους που έχουν επιλέξει οι ΗΠΑ, ήττα (προς όφελος και των ΗΠΑ) των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, οι οποίοι, όπως-όπως, σπεύδουν να διερευνήσουν νέες αμυντικές δομές, με τη Βρετανία, αλλά και την… «απομονωμένη» (που λέει και η ΝΔ) Τουρκία.
Αναμφίβολα, οι εξελίξεις από αυτή τη ρωσοαμερικανική «σύμπλευση» είναι αρνητικές και για τους λαούς γενικά, αλλά και για τον ουκρανικό ειδικότερα. Σχετικά, όμως, με το πόσο συγκεκριμένα οι εξελίξεις είναι αρνητικές και για την Ουκρανία ως κράτος και για τον λαό της, θα πρέπει να διευκρινιστούν τα εξής: Πρώτον, δεν υπήρξε κάποια «ταπείνωση του γελωτοποιού». Η υπερπροβολή της «παράστασης» στο Λ.Οίκο ουσιαστικά κρύβει τη ρωσοαμερικανική «σύμπλευση» και αναπαράγει την προπαγάνδα των εισβολέων. Ο Ζελένσκι, αν και δεν περίμενε τέτοια υποδοχή (κακώς, μιας και ο Τραμπ τον είχε ήδη αποκαλέσει «δικτάτορα», αλλά αυτό το ξάφνιασμα είναι ήττα της ουκρανικής διπλωματίας, όχι του ίδιου), αντιμετώπισε αξιοπρεπέστατα την επίθεση: στα ίσα απαντούσε και διέκοπτε το σκυλάκι του Τραμπ, το οποίο, σε επίπεδο τακτικής, διαχώρισε από τον ιδιοκτήτη του. Επρόκειτο, λοιπόν, για τραμπουκισμό, για απόπειρα εξευτελισμού, η οποία, όμως, απέτυχε. Προφανώς, το ξάφνιασμα και την απογοήτευσή του από τη στάση του Τραμπ την έδειξε: ήταν σήμα προς τους ηγέτες (ακόμα και ιμπεριαλιστικών) χωρών αλλά κυρίως τους λαούς όλου του κόσμου, οι οποίοι, ευρισκόμενοι για άλλη μια φορά σε αντίθεση με τους πουτινικούς, δεν γέλασαν με τα διαμειφθέντα. Αμέσως μετά, ο Ζελένσκι (που, για αντικομμουνιστής, μια χαρά τα πάει: και με ελικόπτερο να φύγει, κανένας πια δεν μπορεί να του πει τίποτα. Και πού να πίστευε και στους λαούς του κόσμου…) δεν έμεινε κλαίγοντας στις ΗΠΑ (σε αντίθεση με τον… «πιο δικό μας» Χριστόφια, του οποίου ο εκπρόσωπός περίμενε μάταια στο Σερεμέτεβο κάποιος εκπρόσωπος Πούτιν να φανεί και να δώσει χρήματα). Αντίθετα, έφυγε «σφαίρα» στο Λάνκαστερ να πάρει ό,τι όπλο μπορεί, από όπου μπορεί, και από τους βρετανούς ιμπεριαλιστές, οι οποίοι τα υποσχέθηκαν μεν, για να αυξήσουν την παρέμβασή τους και τις «μετοχές» τους και έναντι των άλλων ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, ιδίως ενόψει διαπραγματεύσεων για τη νέα ευρωπαϊκή αμυντική δομή, αλλά δεν είχαν συμφέρον να ανοίξουν μέτωπο με τις ΗΠΑ. Έτσι, δήλωσαν ότι δεν υπάρχει θέμα μη συμμετοχής των ΗΠΑ στην ουκρανική «ανοικοδόμηση».
Δεύτερον, η «υποχώρηση» Ζελένσκι που ακολούθησε έχει δύο πτυχές: Αφενός, ήταν προς το συμφέρον του ουκρανικού λαού να επιχειρήσει ο Ζελένσκι να κλείσει, όσο του ήταν δυνατό, και το συντομότερο, ένα μέτωπο με δεύτερη υπερδύναμη. Συγγνώμη, πάντως, δεν ζήτησε (τον όρο regrettable χρησιμοποίησε για να περιγράψει τη συνάντηση). Επίσης, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις προσβάσεις των ΗΠΑ στο τμήμα του ουκρανικού πολιτικού και στρατιωτικού προσωπικού που, χτυπημένο, σε μεγάλο βαθμό, από τον Ζελένσκι για υποθέσεις διαφθοράς, αλλά ενθαρρυμένο από τα όσα ξεστόμισε ο Τραμπ περί «δικτάτορα Ζελένσκι» και τις προτροπές για παραίτηση, δεν πρέπει να αποκλείουμε ότι αναζητά πρόσχημα για πραξικόπημα, που θα σημάνει και ενδοουκρανικό εμφύλιο (καθώς ο Ζελένσκι, αναμφίβολα, παραμένει δημοφιλής – μάλιστα, μετά τη σύγκρουση στον Λ. Οίκο, έγινε ακόμα περισσότερο) και ο Ζελένσκι δεν έχει λόγο να τους το δώσει. Αφετέρου, θα πρέπει να δούμε συγκεκριμένα τι είδους υποχώρηση ήταν αυτή: ήταν η πλέον επωφελής για την Ουκρανία και, για την ακρίβεια, μια επικοινωνιακή «νίκη» Τραμπ. Γιατί, αν κάνουμε το στοιχειώδες, μελετήσουμε, δηλαδή, τις βασικές πτυχές του κειμένου που υπογράφτηκε θα δούμε τα εξής: ότι πρόκειται για «δήλωση πρόθεσης» να ιδρυθεί ένα ταμείο, στο οποίο ΘΑ πηγαίνουν το 50% των μελλοντικών εσόδων, και το οποίο θα χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Δεν συγκεκριμενοποιείται ούτε κάποιο ποσό «αποζημίωσης των ΗΠΑ», όπως τα περιλάλητα «500 δις $» που έλεγε ο Τραμπ (ο ίδιος, ήδη πριν τη συνάντηση, ανέφερε ότι, έτσι θα ανακτήσει «τα δεκάδες» από αυτά τα δις.), ούτε ζητήματα ιδιοκτησίας. Φυσικά, δεν υπάρχει και κάτι συγκεκριμένο και δεσμευτικό για εγγυήσεις ασφάλειας προς την Ουκρανία: για ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ), άλλωστε, μιλάμε, που το θέμα αυτό το διαπραγματεύονται με άλλους ιμπεριαλιστές, όχι με τον κάθε φορά «προστατευόμενο». Όμως, πρόκειται για καλύτερο για την Ουκρανία σχέδιο σε σύγκριση με τα προσχέδια που περιλάμβαναν απευθείας αποπληρωμή των ΗΠΑ για τα όπλα και ο Ζελένσκι αρνιόταν. Απλώς, δίνεται στον Τραμπ το επικοινωνιακό στοιχείο που ζητούσε για να παρουσιάσει (αυτός και οι πουτινικοί) μια «υποχώρηση του δούλου». Απ’ αυτή την άποψη, ακόμα και όσα λένε κάποιοι για «στημένο καυγά» δεν ισχύουν. Πολλά θα γίνουν συγκεκριμένα στις διαπραγματεύσεις που ΘΑ ξεκινήσουν. Είναι προφανές πως η έκταση των υποχωρήσεων της Ουκρανίας θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις στο πεδίο των μαχών και δεν είναι τυχαία η αυξημένη ρωσική επιθετικότητα των τελευταίων ημερών, μετά το πράσινο αυτό φως από τον Τραμπ. Γι’ αυτό και όλοι οι λαοί πρέπει να είναι ολόψυχα με την ουκρανική Αντίσταση.
Εδώ, θα πρέπει να προσέξουμε και άλλα στοιχεία, γιατί όχι μόνο μπορεί να χάσουμε το μέτρο, αλλά και να πυροβολήσουμε τα πόδια μας. Και με αυτό, δεν εννοείται η «καζούρα» πουτινικών και κρυφοπουτινικών «ούτε-ούτε» στον Ζελένσκι επειδή… είναι ηθοποιός, όσο, βέβαια, και ο Ρήγκαν, όσο καλλιτέχνες (και δη ποιητές) ήταν π.χ. και οι πρώτοι κυβερνώντες (ακόμα και ο πρόεδρος) της Σοβιετικής Εσθονίας το 1940 (γεγονός που οι αντικομμουνιστές, σαν άλλοι πουτινικοί «φιλοσταλινικοί», ειρωνεύονται). Σε μία «βοήθεια» υπάρχει σχεδόν πάντα ένα αντάλλαγμα (συχνά, μόνο χώρες που καθοδηγούνται από άτομα επιπέδου Μητσοτάκη δίνουν μόνο δωρεάν). Αυτό δεν είναι από μόνο του κακό, ούτε αυτομάτως δημιουργεί σχέση εξάρτησης. Η σταλινική ΕΣΣΔ, στην απλόχερη βοήθειά της προς τις ευρωπαϊκές ΛΔ και την προπολεμική δημοκρατική Ισπανία, σίγουρα, έδινε πιστώσεις, και μάλιστα καλύτερες από την «αγορά», πολλά «δανεικά κι αγύριστα» κοκ., όμως, δεν τα έδινε όλα δωρεάν. Μάλιστα, μιας και η Ουκρανία φαίνεται ότι βρίσκεται σε κατάσταση δημοκρατικής Ισπανίας μετά το Μόναχο, ή, ίσως, μετά την αγγλογαλλική αναγνώριση Φράνκο στα τέλη Φλεβάρη του 1939, δεν θα πρέπει, εν προκειμένω, να ξεχνάμε τη συνεχιζόμενη αντικομμουνιστική σπέκουλα με τον «ισπανικό χρυσό». Αυτά δεν γράφονται γιατί, με τη συγκεκριμένη συμφωνία, δεν θα βαθύνει η εξάρτηση της Ουκρανίας, αλλά γιατί θα πρέπει να βάζουμε τα πράγματα στη σωστή διάσταση, ψύχραιμα και ανεπηρέαστα από προπαγάνδες, και πάντοτε να πατάμε στην σημερινή πραγματικότητα, όπου σταλινική ΕΣΣΔ δεν υπάρχει, και γενικά στην πραγματικότητα: ότι από κάπου πρέπει να πάρει όπλα η Ουκρανία (κι αυτό θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε οι πουτινικοί).
Και, μιας και πιάσαμε τις ιστορικές αναλογίες, ας αναλογιστούμε ότι, όταν ξεκίνησε η εισβολή, τόσο πουτινικοί όσο και ρωσοφοβικοί-αντικομμουνιστές-δυτικόφιλοι επικαλούνταν τον «προληπτικό» κατά βάσει σοβιετοφινλανδικό πόλεμο, οι μεν για να δείξουν κάποια «ομοιότητα Στάλιν-Πούτιν» και «συνέχεια» του ρώσικου ιμπεριαλισμού, οι δε για να παρασύρουν κανέναν προοδευτικό άνθρωπο. Τώρα, ξανάρχεται στην επιφάνεια η συζήτηση για «φινλανδοποίηση» της Ουκρανίας. Κι όμως, η ΕΣΣΔ, το 1939, όχι μόνο δεν εποφθαλμιούσε φινλανδικά εδάφη, αλλά ζητούσε ανταλλαγή 17:1 υπέρ της Φινλανδίας. Επίσης, όχι μόνο δεν αμφισβητούσε την ύπαρξη φινλανδικού έθνους, αντίθετα με τους πουτινικούς έναντι του ουκρανικού έθνους, αλλά και συνέβαλλε στην εθνική ενοποίηση των Φινλανδών με την παραπλήσια καρελιανή εθνότητα. Το δε 1944, μπορεί η Φινλανδία να αχρηστεύτηκε γεωπολιτικά, μετά την απώλεια εξόδου της στον Αρκτικό ως συνέπεια αποζημίωσης για το 2ο αντισοβιετικό πόλεμο που το 1941 εξαπέλυσε, ωστόσο, δεν αποτέλεσε αντικείμενο εκμετάλλευσης από την ΕΣΣΔ, ούτε καν από τους ρώσους μεγαλοκρατιστές-σοσιαλιμπεριαλιστές, κυρίως για λόγους προπαγάνδας των τελευταίων (μάλιστα, αυτοί θυσίασαν προς χάριν των καπιταλιστών Φινλανδών, την 16η ΣΣΔ, την Καρελο-Φινλανδική, το 1956). Μαζί με αυτά, η μη ένταξή της στο ΝΑΤΟ και οι φιλοσοβιετικές διαθέσεις μεγάλου τμήματος του φινλανδικού λαού, ο οποίος καταλάβαινε ότι δεν έφταιγε η ΕΣΣΔ για τους δύο πολέμους με τη χώρα τους, βοήθησε στην άνθιση της οικονομίας και του κοινωνικού κράτους.
Εξάλλου, και επειδή ο Τραμπ επανέλαβε απειλές κατά της Ρωσίας, θα πρέπει να θυμόμαστε το εξής: Το ότι Χρουσιώφ και ΗΠΑ έφτασαν στα πρόθυρα πυρηνικής σύγκρουσης το 1962 για τους πυραύλους στην Κούβα δεν σημαίνει ότι ακύρωσαν το κύριο στοιχείο, την «ειρηνική» τους συνύπαρξη-συνωμοσία σε βάρος των λαών. Οι ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες του μεν και ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας των δε, βέβαια, φυσικά και παρέμεναν και στρέφονταν και οι μεν εναντίον των συμφερόντων του δε. Τώρα, βέβαια, με βάση αυτό το παράδειγμα, ας θυμηθούμε και ότι η κρίση έληξε με την απόσυρση των νατοϊκών πυραύλων και από την Τουρκία, κατά της οποίας ο Στάλιν, σε αντίθεση με τον Πούτιν, δεν εξαπέλυσε κάποια «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», προτού αυτή μπει στο ΝΑΤΟ…
Σε κάθε περίπτωση, και επειδή ο σχεδιασμός Τραμπ προβλέπει, πέραν της επιδίωξης πρόσβασης στον ουκρανικό ορυκτό πλούτο (παρότι οι σπάνιες γαίες δεν αντιστοιχούν στη φημολογούμενη ποσότητα), αν όχι ωμή ντε γιούρε αναγνώριση ρωσικής κυριαρχίας στα κατεχόμενα ουκρανικά εδάφη, τουλάχιστον, ντε φάκτο αναγνώριση της συνήθους ρωσικής πρακτικής με τις «παγωμένες συγκρούσεις» (κι όχι «κατά το πρότυπο των βαλτικών ΣΣΔ», όσο κι αν οι ΗΠΑ, για λόγους «γοήτρου», αντικομμουνισμού και ρωσοφοβίας, συνεχίσουν να το επικαλούνται), βλέπουμε ότι πάει «στον κάλαθο των αχρήστων» και το δεύτερο σκέλος του συνθήματος των ελλήνων πουτινικών «Ήττα του ΝΑΤΟ-Ειρήνη στους Λαούς», πόσο μάλλον όταν αυτή θα είναι και άδικη και ο ουκρανικός λαός δεν θα συμβιβαστεί (σε αντίθεση με τους βαλτικούς λαούς, που τότε επιδίωξαν την ένωση με την ΕΣΣΔ). Χωρίς, ωστόσο, να γίνεται «καζούρα» στους πουτινικούς «νικητές», θα πρέπει για άλλη μια φορά να τονιστεί το ιμπεριαλιστικό σκεπτικό των απλουστευτικών «συμμετρικών» σχημάτων, αλλά και την καταστροφικότητά του για το κομμουνιστικό κίνημα. Ας αναλογιστούν όλοι αυτοί – αλλά και όσοι καταχωνιάζουν το κύριο σύνθημα «έξω οι ρώσοι εισβολείς» σε άλλα δέκα, σωστά, κατά τα λοιπά, καταργώντας, όμως, έτσι τη μ-λ διάκριση του κύριου από το δευτερεύον – ότι αυτή ακριβώς η επιτηδευμένη απλοϊκότητα χαρακτήριζε και το σκεπτικό των ρεβιζιονιστών (αργότερα, ιμπεριαλιστών) που επικράτησε στην ΕΣΣΔ, μεταξύ άλλων και στο Παλαιστινιακό το 1947-1948 («Ήττα των Άγγλων-Ειρήνη στους Λαούς»), ενώ στη θέση των άγγλων ήρθαν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και ουδέποτε η ειρήνη. Αυτό ακριβώς το σκεπτικό (του Μολότοφ, που οι ρεβιζιονιστές ξανα-επιστράτευσαν, μετά το θάνατο του Στάλιν, ο οποίος τον είχε διώξει με τη λήξη του πολέμου στην Παλαιστίνη), ότι αν το σιωνιστικό καθεστώς δεν ανήκει σε κάποιο ΝΑΤΟ, μπορεί να ξανα-αναγνωριστεί (κι ας έγινε, μετά, το ίδιο …ένα ΝΑΤΟ ολόκληρο), ακόμα το πληρώνουν οι άραβες κομμουνιστές, οι οποίοι πασχίζουν να καθαρίσουν την τιμή του κομμουνισμού από αυτόν τον «λεκέ» στους αραβικούς και όχι μόνο λαούς. Ας αναλογιστούν τι τιτάνιο έργο έχουν μπροστά τους οι ουκρανοί κομμουνιστές, όσοι φυσικά δεν «κέρδισαν επάξια» και τον τίτλο του δωσίλογου, αλλά θα πρέπει να αποδεικνύουν στον ουκρανικό λαό, εξαιτίας των ρεβιζιονιστών δωσιλόγων, ότι δεν είναι ελέφαντες. Ας αναλογιστούν τι θα κάνουν στην ίδια την Ελλάδα, αν επικεφαλής της, σε περίπτωση πολέμου, είναι ένας αντικομμουνιστής όπως ο Ζελένσκι (ενώ όταν ο Νεγρίν αποκαλούσε φασιστική την πρόταση του ΚΚΙ για συνένωση με το ΣΕΚΙ, επί ισπανικού εμφυλίου, ή συνέχιζε τον αστικό τρόπο ζωής, ήταν όλα ωραία). Ή μήπως θα πολεμήσουν μόνο αν έχουν πρωθυπουργό από… Αλιέντε και πέρα; Ας μην ψαρώνουμε στην επιχειρούμενη από τον ρωσικό ιμπεριαλισμό και τους πουτινικούς σιωναζιστικού επιπέδου λοβοτομή.
Υ.Γ. Επειδή, συχνά, προστίθεται και αυτό στη συζήτηση, θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι, όσο κι αν οι προσωπικές ιδιαιτερότητες κάθε ηγέτη παίζουν κάποιο ρόλο στην επιτάχυνση ή επιβράδυνση κάποιων γενικά αναπόφευκτων εξελίξεων, ακόμα και αυτές του Τραμπ δεν είναι κάτι πρωτοφανές. Να θυμηθούμε τη χυδαιότητα του διαχειριστή του ιταλικού ιμπεριαλισμού Μπερλουσκόνι ή την ανοιχτή πρόταση Σαρκοζί για παραχώρηση εδαφών του Κονγκό υπέρ της Ρουάντα το 2009 (που χρειάστηκε ο Ομπάμα για να «μαζευτεί»); Θα πρέπει να ενταχθούν στην γενικότερη έλλειψη πολιτικών ηγετών από την πλευρά των δυτικών ιμπεριαλιστών (οι λαοί των οποίων δεν έχουν πια κάποια «ηρωική» εμπειρία και αναμνήσεις) και στην προτίμηση «τεχνοκρατών» (λόγω και της προπαγάνδας για τη δυνατότητα «απολίτικου κράτους») και «πετυχημένων επιχειρηματιών» (λόγω της προπαγάνδας για τη δυνατότητα κοινωνικής ανέλιξης επί καπιταλισμου) που κάθε άλλο παρά statesmen είναι. Γι’ αυτό και ο Τραμπ, μπορεί να είναι «ποιοτική αναβάθμιση» σε σχέση με Μπερλουσκόνι-Σαρκοζί, και να φωνάζει, ως αμερικανός μπίζνεσμαν που βλέπει μόνο αγορές και «ευκαιρίες», αλλά, στο τέλος, βάζει την ουρά στα σκέλια, ιδίως από τους λαούς.
Βλ. επίσης
Γεωργιανοί κομμουνιστές: Μια μαρξιστική θέση αναφορικά με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό
Επαναστάτες Κομμουνιστές (Νορβηγία): Ο πολυπολισμός δεν είναι αντιιμπεριαλισμός! (28/03/2023)
Λαϊκό Κίνημα Περού: Ρώσοι ιμπεριαλιστές, έξω από την Ουκρανία! Να στηρίξουμε τον ουκρανικό λαό! (27/02/2022-24/02/2023)
KK Ελβετίας (Κόκκινη Φράξια): Για τον πόλεμο εθνικής απελευθέρωσης της Ουκρανίας ενάντια στον ρωσικό ιμπεριαλισμό (12/02/2023)
Μαοϊκοί Κομμουνιστές Ρωσίας: Για τη φιλορωσική ιμπεριαλιστική στάση μαοϊκών σε διεθνές επίπεδο (11/02/2023)
Επαναστατική Δημοκρατία (Ινδία): Κάτω τα χέρια από την Ουκρανία! (Μάης 2022)
Επαναστατική Συμμαχία Εργασίας (Σερβία): Πόλεμος στην Ουκρανία – μόνο ιμπεριαλιστικός ή και εθνικοαπελευθερωτικός; (Απρίλης 2022)
Τα ψευδοκράτη του Ντονμπάς και ο φιλοπουτινισμός ως «αντιιμπεριαλισμός» (20/02/2022)
παρα ποδα 
.%2520%25D0%2594%25D0%25BE%25D0%25BA%25D1%2583%25D0%25BC%25D0%25B5%25D0%25BD%25D1%2582%25D1%258B&art=41752287&user=0&uuid=8f7b5f17-431a-11e9-be98-0cc47a5f3f85&cover=%2Fpub%2Fc%2Fcover%2F41752287.jpg&uilang=ru&trial=1){kind=link}