Γιώργος Κοτζιούλας

Νὰ μὲ ἡμερέψεις εἶναι δύσκολο, κυρία,
τοῦ κάκου μοῦ στυλώνεις μάτια λαμπερά,
μ’ ὅλο ποὺ τίποτα δὲν ἔχω ἀπ’ τὰ θηρία
καὶ μ’ ὅλο ποὺ τὰ δάχτυλά σου εἲν’ ἔτσι ἁβρά.
Ἄ, χρόνια μ’ εἴχανε τοῦ κλώτσου καὶ τοῦ μπάτσου,
στὰ πόδια τους δὲν ἤμουν ἄλλο ἀπὸ μπουχός.
Ὅλη τὴ μιμικὴ εἶχα μάθει τοῦ παλιάτσου
καὶ τοὺς παράσταινα ὅ,τι θέλαν ὁ φτωχός.
Ποῦ ἤσαστε ἐσεῖς τοὺς τρεῖς ἢ τέσσερους χειμῶνες,
ποὺ σεργιανοῦσα φανερὰ χωρὶς παλτό;
Δὲν τὸ πιστεύω νὰ μαζεύατε ἀνεμῶνες
σὲ χῶρες τροπικές, μακριὰ ἀπ’ τὸν κόσμο αὐτό.
Πίκρα γενιῶν ἐδῶ ἔχει πιὰ κατακαθίσει,
τῶν πρὶν ἀναίσθητων ἡ εὐγένεια δὲ φελᾶ.
Κι ἀναποδίζει ὅποιος πολὺ κακοπαθήσει.
Δὲν τὸ πιστεύετε; Λοιπόν, χρόνια πολλά!

Ἀπὸ τὰ «Ποιήματα» (1928-1942)

8yr old killed in #BostonMarathon was there with his mom & sis. They were both hurt. All there to watch dad run and hug him after he crossed finish line

Time is the enemy δε λένε; Όχι time is on my side. Όχι. Time is the enemy.

Να ‘σαι ο «dad» και να σε σκοτώνει μια ζωή το «κι αν τερμάτιζα δυο λεπτά νωρίτερα; ένα, έστω»

….

Μια πάσχουσα σαμπρέλα τον Αύγουστο. Ανίκανη -πλέον- να σηκώσει το φορτίο ενός λάστιχου κι ενός εντεκάχρονου που έβγαλε το φουρφουράκι του (προσεκτικά στερεωμένο με σύρμα και ξύλινο μανταλάκι) ανάμεσα από τις ακτίνες και ξεκίνησε να εξερευνήσει τα όρια του κόσμου, πέντε γειτονιές τριγύρω. Τότε δρόμος και γειτονιά, απλή αριθμητική, ακόμη πιο απλή ανθρωπογεωγραφία, τι να μας πει και η γκουγκλ στριτ βιού..

Αλλά στην πρώτη γωνία, εκεί, ανυπομονησίας και λαχτάρας, τον βρήκε το φουίτ. Και βάλθηκε ο πιτσιρικάς να ψάχνει ποδηλατά (όλοι τριγύρω απ’ την πλατεία, στην άλλη άκρη της πόλης, τριάντα δρόμους μακρύτερα) για να αναστήσει ένα ημιθανές ποδήλατο, μπλε με άσπρες και μαύρες ρόδες. Χωρίς δραχμή στην τσέπη, μόνο με ένα «θα περάσει μετά ο μπαμπάς μου». Τα καλά των μικρών πόλεων. Πάντα ήσουν «κάποιου», η ερώτηση «τίνος είσαι συ;» είχε αντίκρισμα και απάντηση εξαργυρώσιμη.

Πολλές φορές οι πίκρες ερχόντουσαν μαζεμένες. Σπάνια ήσουν τόσο τυχερός ώστε να εισπράξεις…

Ελλάδα 2011. 16 χρόνια πρίν για 50 χρόνια πριν.

Άρθρο που πρωτοδημοσιεύτηκε αμέσως μετά τον πόλεμο, το 1945. Το απόκομμα, όπως φαίνεται, είναι αναδημοσίευση του 1995  της  εφημερίδας  Ελευθεροτυπία, ενός  άρθρου  που  αρχικά  είχε  δημοσιευτεί  50  χρόνια  πριν,  δηλαδή  το  1945,  αμέσως  μετά  τον  πόλεμο.

Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω (έκδοση 1923), σα να γράφτηκε για την Ελλάδα μας…

“Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε…

Ιάκωβος Καμπανέλλης

Portrait of N.P. Bogolyubov

Keler-Viliandi, Ivan

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πιά το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Μαουτχάουζεν,
κοπέλες του Μπέλσεν,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε στην παγερή πλατεία
μ’ ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι,
με κίτρινο άστρο στην καρδιά.

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου,
η χαϊδεμένη από τη μάνα της
και τ’ αδελφού της τα φιλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Χαλεπάς Γιαννούλης (1851 – 1938), Αναπαυομένη, 1931

Ερ.: Γνωρίζω πως τα τελευταία ένα – δυό χρόνια ασχολείσαι εντατικά με την συγγραφή. Έχεις γράψει αρκετά κείμενα που προτίθεσαι, απ’ όσο ξέρω, να τα εκδόσεις σε δύο ή και τρία βιβλία. Τι ακριβώς ήταν εκείνο που σε ώθησε να το κάνεις αυτό;

Απ.: Απ’ όσο γνωρίζεις,απότο 2004 και μετά κλείστηκα στο σπίτι, πολλές ώρες την μέρα, λόγωπροβλημάτων υγείας. Πολύ ενεργητικός άνθρωπος τράβηξα μεγάλο ζόρι. Τότε ήταν που οι αγαπημένοι μου με συμβούλεψαν να γράψω. Δεν είχα προηγούμενη πείρα, δύσκολα με περιόριζες σε τέσσερεις τοίχους ή πάνω απ’ το χαρτί, για γράψιμο στον υπολογιστή δεν μιλούσα με την καμία τότε.
Ξεκίνησα σιγά-σιγά, με τα χρόνια άρχισα να βρίσκω χαρά, σήμερα πλέον μπορώ να πω πως μου έγινε ανάγκη!

Ερ.: Ποιο είναι το περιεχόμενων των υπό έκδοση βιβλίων σου;
Απ.: Είναι αυτοβιογραφικό καθαρά. Μέσα όμως από την ανάγνωση περνούν στιγμές από ένα μεγάλο πολιτικό και πολιτιστικό χρονικό διάστημα, στην Ελλάδα και…