ΑΠΑΝΤΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ

Vassilis Kostoulas

  Πριν λίγες ημέρες έγραψα ένα σχόλιο κάτω από την κ.Καρυστιανού για την θέση περί "δημόσιας διαβούλευσης" στο θέμα των αμβλώσεων και υποστήριξα ότι ο νόμος του 1986 είναι αντισυνταγματικός για τον απλό λόγο ότι το Σύνταγμα διέπεται εκ Προοιμίου του από την επίκληση στην Αγία Τριάδα ως εκ τούτου κάθε νόμος που δεν σέβεται τη Χριστιανική ηθική είναι αντισυνταγματικός, γιατί και το Προοίμιο καθορίζει το πλαίσιο αξιών επάνω στο οποίο πρέπει να κινείται ο νομοθέτης (βουλή). Δεν μπορείς να νομιμοποιείς ένα φόνο ανυπεράσπιστου παιδιού στην κοιλιά της μάνας, όπως και ένα κοινό φόνο.

Οι αντιδράσεις κάτω από το σχόλιό μου, οι περισσότερες μειωτικές με εκφράσεις "Θεοκρατία, ιμάμης, βλάκας, παπαριές, ταλιμπάν κ.α. και φυσικά όλες από ανθρώπους που δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τον Χριστό.

Από τους Χριστιανούς λίγοι θαραλλέοι αντέδρασαν. Από τα δε κόμματα, οργανώσεις και "Χριστιανούς" επιστήμονες μασημένα λογάκια...

Σήμερα λοιπόν ήθελα να γράψω και κάποια λόγια για τις θέσεις του Αγίου Παϊσίου περί των πολιτικών και των κομμάτων γιατί ο Άγιος ενώ ήταν κατά των κομμάτων, ήταν υπέρ των Χριστιανών που ήθελαν να βοηθήσουν. 

Στο βιβλίο του Ιερομ. Ισαάκ λέει ξεκάθαρα: «Αν ο Θεός άφηνε την τύχη του Έθνους στους πολιτικούς θα καταστρεφόμασταν. Αλλά αφήνει λίγο τα πράγματα, για να φανούν οι διαθέσεις του καθενός». («Βίος γέρ. Παϊσίου του Αγιορείτου», Ιερομ. Ισαάκ σελ. 704).

Ήξερα ότι εκτός από αυτό το βίβλίο, κάνει μία αναφορά στο βιβλίο ΣΚΕΥΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ (Ιερομονάχου Χριστοδούλου), πήρα λοιπόν τον τόμο Α' και εντελώς τυχαία ξεφυλλίζοντας το βίβλιο πέφτω στη σελίδα 125 που μιλά και για το πόσο αντισυνταγματικός είναι ο νόμος υπέρ των εκτρώσεων και ότι η έκτρωση είναι απλά φόνος. ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ. Άλλο έψαχνα, άλλο βρήκα.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΤΣΑΝΙΝΩΦ

Νέα Έκδοσις

Ιερέως Αντωνίου Μάρκου (2025)
ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΤΣΑΝΙΝΩΦ
Προνοία του φιλακολούθου και αγιοφίλου κ. Ελευθερίου Χαμπεσή από την Κόρονθο, εκδόθηκε υπό τον ανώτερω τίτλο ένα νέο υμνογραφικό μας πόνημα, σε εκδοτική παραγωγή των Εκδόσεων Σαΐτη.
Οι φιλολογικές διορθώσεις ανήκουν στην ερίτιμο Πρεσβυτέρα κ. Χαρούλα Τσουλιάη, Φιλόλογο Καθηγήτρια στην Άρτα, και οι μουσικολογικές στον Οσιώτατο Ιεροδιάκονο π. Χρυσόστομο παπα"Αγαθοκλέους. Η έκδοση πολυτελής, περικοσμείται στο εμπροσθόφυλλο με σύγχρονη εικόνα του Αγίου (της Μονής Παρακλήτου Ωρωπού) και στο οπισθόφυλλο με φωτογραφία του περίφημου Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βασιλείου της Μόσχας.

Η έκδοση περιλαμβάνει:
Παραχωρητήριο του υμνογράφου στον εκδότη.
Προλογικό Σημείωμα του εκδότη.
Τυπικολογικές διατάξεις.
Την Ακολουθία (Μικρό και Μεγάλο Εσπερινό και Όρθρο) και τον Παρακλητικό Κανόνα του Αγίου.
Σύντομο Βίο του.
Πέντε από τις Διδαχές του και
Βιβλιογραφία.
Η έκδοση διατίθεται ευλογίας χάριν.

Η κοινωνία και οι ταγοί της αρχίζουν να ξεχωρίζουν τις ζωές σε «χρήσιμες», «άχρηστες», «ατελείς», «χωρίς συνείδηση».

Το βιβλίο με τίτλο "Die Freigabe der Vernichtung lebensunwerten Lebens" (Η άδεια για την εξάλειψη της ζωής που δεν αξίζει να βιωθεί) εκδόθηκε το 1920, από τον νομικό Karl Binding και τον ψυχίατρο Alfred Hoche. 

 Εισάγει έννοια του "Ballastexistenz“, δηλαδή την τρομακτική ιδέα ότι υπάρχουν άνθρωποι που αποτελούν «βάρος» για την κοινωνία και το κράτος. (Ballast= σαβούρα).Επίσης εισάγει και το οικονομικό κριτήριο, υποστηρίζοντας ότι η φροντίδα ατόμων με νοητική στέρηση ή ψυχικές ασθένειες είναι μια «άχρηστη δαπάνη» που στερεί πόρους από τους «υγιείς», ενώ τους εμποδίζει και στην προσωπική ανάπτυξη!

Οι εθνικοσοσιαλιστές πήραν αυτές τις θεωρίες αργότερα και τις μετέτρεψαν σε κρατική βιομηχανία θανάτου. Το Πρόγραμμα Τ4(Aktion T4), που πήρε το όνομά του από τη διεύθυνση Tiergartenstraße 4 στο Βερολίνο, ήταν η συστηματική εξόντωση ατόμων με αναπηρίες. Αυτός που, προς τιμή του, ξεσκέπασε όλη αυτήν την βλασφημία για το ανθρώπινο είδος ήταν ο Clemens August Graf von Galen, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος του Münster. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Σήμερα, η συζήτηση για την ευθανασία επανέρχεται με διαφορετικό προσωπείο, αυτό της «ατομικής αυτονομίας» και του «δικαιώματος στον θάνατο».

Η κουφή γυναίκα που άκουγε μόνο στην εξομολόγηση..!

Γυναίκα, που ήταν κωφή, άκουσε τι της είπε ο πνευματικός στην εξομολόγηση.

 Το περιστατικό το ανέφερε ο αρχιμανδρίτης π. Αρσένιος Κατερέλος σε ραδιοφωνική συνέντευξή του στον αρχιμανδρίτη π. Ιωήλ Κωνστάνταρο.

«Ὁ γέροντας Παρθένιος, ὁ νῦν ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ ἁγίου Παύλου στό Ἅγιο Ὄρος, μία φορά ἐξωμολόγησε μία ἐντελῶς κουφή, πού μόνο τήν ὥρα τοῦ Μυστηρίου τῆς ἐξομολογήσεως ἤρθη παντελῶς ἡ κουφότης της.

Ἄκουσε ὅλα τά τοῦ Γέροντος. Μόλις πῆγε ἔξω, οἱ δικοί της διερωτῶντο τί εἴδους ἐξομολόγηση θά ἔκανε τήν στιγμή πού δέν μποροῦσε νά κάνη διάλογο καί νά πάρη συμβουλές, ἀφοῦ δέν μποροῦσε νά ἀκούση τόν πνευματικό. Ἀλλά ὅταν μετά τήν ἐξομολόγηση ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας τούς διεβεβαίωσε ὅτι ἔγινε τέλεια ἐξομολόγησις, δηλαδή ἡ παντελῶς κουφή τά ἄκουγε ὅλα, ἔμειναν ἔκθαμβοι…! 

Ὅταν ὁ Γέροντας μᾶς τό ἐδιηγῆτο δέν μποροῦσε νά σταματήση τά δάκρυά του. Δέν χρειάζονται περαιτέρω σχόλια”.

Το πρόβλημα είναι ο μηχανισμός σκέψης που μετατρέπει ένα υπαρξιακό δίλημμα σε ζήτημα εξουσίας.

"Το πρόβλημα στη συζήτηση για τις αμβλώσεις δεν είναι οι προθέσεις.
Δεν είναι «οι κακές γυναίκες» ή «οι καλοί υπερασπιστές της ζωής».
Το πρόβλημα είναι ο μηχανισμός σκέψης που μετατρέπει ένα υπαρξιακό δίλημμα σε ζήτημα εξουσίας.
Όποιος δεν το βλέπει αυτό, τσακώνεται για πρόσωπα ενώ χάνει το παιχνίδι.

Πρώτο μάθημα: το δικαίωμα δεν εξαρτάται από αυτάρκεια...
Ακούγεται συχνά το εξής επιχείρημα:
«Αν το έμβρυο είχε απόλυτο δικαίωμα στη ζωή, η φύση θα το είχε εξασφαλίσει χωρίς να εξαρτάται από το σώμα της γυναίκας».
Ας το πάρουμε στα σοβαρά.
Γιατί αν ισχύει αυτό, τότε πρέπει να το εφαρμόσουμε συνεπώς.
Το νεογέννητο βρέφος: – δεν μπορεί να τραφεί μόνο του,δεν μπορεί να προστατευθεί,δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς πλήρη φροντίδα τρίτων
Με τη λογική της «αυτονομίας ως προϋπόθεσης δικαιώματος», το βρέφος δεν έχει δικαίωμα στη ζωή, αλλά μόνο όσο οι γονείς «επιλέγουν» να το συντηρούν.
Εδώ φαίνεται η πρώτη ρωγμή:η εξάρτηση δεν ακυρώνει την ηθική αξία της ζωής.
Αν την ακύρωνε, ο μισός ανθρώπινος πολιτισμός θα κατέρρεε.

Δεύτερο μάθημα: άλλο εξάρτηση, άλλο ιδιοκτησία...
Η εγκυμοσύνη είναι σχέση εξάρτησης, όχι σχέση ιδιοκτησίας.
Το γεγονός ότι κάτι εξαρτάται από εσένα δεν σημαίνει ότι σου ανήκει απόλυτα.Το παιδί εξαρτάται από τους γονείς
Ο βαριά ασθενής από τον φροντιστή
Ο ανάπηρος από το κοινωνικό περιβάλλον

«Τό γάρ ἀπρόσληπτον, καί ἀθεράπευτον»

«Τό γάρ ἀπρόσληπτον, καί ἀθεράπευτον»
Μια από τις πιο γνωστές θεολογικές φράσεις όλων των εποχών.
"Τό γάρ ἀπρόσληπτον, καί ἀθεράπευτον.
Ὅ δέ ἥνωται τῷ Θεῷ τοῦτο καί σώζεται "
(Ρ. G. 37, 181).

(λατινική μετάφραση)
Nam quod assumptum non est,
curationis est expers:
quod autem Deo unitum est,
hoc quoque salute consequitur.
________________
Ο Απολλινάριος Λαοδικείας (4ος αι.) προσπαθώντας να υπερασπιστεί τη θεότητα του Χριστού ενάντια στον Αρειανισμό, υποστήριξε ότι ο Χριστός είχε ανθρώπινο σώμα και ψυχή, αλλά όχι ανθρώπινο νου. Πίστευε ότι έτσι διασφάλιζε την αναμαρτησία του Χριστού, επειδή ο νούς τότε εθεωρείτο η πηγή της αμαρτίας.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος όμως αντέκρουσε αυτή τη θέση με τη διάσημη αυτή φράση (από την Επιστολή 101, Προς Κληδόνιον). Με απλά λόγια:
"Αυτό που δεν προσελήφθη (από τον Χριστό),
δεν θεραπεύτηκε. Μόνο ό,τι ενώθηκε με τον Θεό σώζεται»

Και το μεν νόημα είναι κοινό σε όλους τους Πατέρες της εποχής, αλλά αυτή η διατύπωση ήταν χαρακτηριστική για τον άγιο Γρηγόριο. Έχασε τον αγαπημένο του φίλο Βασίλειο, νέο. Υπέφερε από εξορίες, συκοφαντίες, προδοσίες -και μάλιστα από δικούς του ανθρώπους. Παραιτήθηκε από τον πατριαρχικό θρόνο συντετριμμένος. Πέρασε τα τελευταία του χρόνια στη μοναξιά, γράφοντας ποιήματα γεμάτα πόνο.
Το «ἀπρόσληπτον ἀθεράπευτον» δεν το διατυπώνει ένας θεολόγος-διανοητής από τον πύργο της ισχύος του, αλλά ένας βαθιά πληγωμένος (χαρακτηρίστηκε «πληγωμένος αετός»), που γνώρισε τον πόνο από πρώτο χέρι και ήξερε ότι δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή σωτηρία, αν δεν αγκαλιάσει ολόκληρο τον άνθρωπο – και μαζί, ολόκληρο το τραύμα του...

Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά

Ο Χριστός δεν έκανε ποτέ καμία παρατήρηση για το σώμα κανενός ανθρώπου.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ο Χριστός δεν έκανε ποτέ καμία παρατήρηση για το σώμα κανενός ανθρώπου. 

Δεν είπε στον Ζακχαίο: «Πόσο μικρός είσαι!», ούτε στον Ιούδα: «Πόσο άσχημος είσαι!», ούτε στον αδυνατισμένο άνθρωπο: «Πόσο αδύναμος είσαι!», ούτε στον λεπρό: «Πόσο άσχημα μυρίζεις!». 

 Περνούσε αδιάκοπο χρόνο με την πραγματικότητα στους ανθρώπους, δηλαδή με τις ψυχές - γιατί η ψυχή μιλούσε στις ψυχές, και η ψυχή θεράπευε και ανύψωνε τις ψυχές. 

Γι' αυτό, όταν ένας άνθρωπος σας μιλάει, μην σκέφτεστε το σώμα του, μην εξετάζετε το σώμα του, αλλά κοιτάξτε την ψυχή του, εξετάστε την ψυχή του, συνηθίστε την ψυχή του - και τότε θα τον καταλάβετε.

πηγή

Σύναξις Νεοφανῶν ἁγίων

Σύναξις Νεοφανῶν ἁγίων

Maria Sideri

Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του παπισμού από Σύνοδο;

Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου (1917-1984)

Μέσα στο πλήθος των άστατων κραυγών που προσπαθούν απεγνωσμένα με πομπώδη φληναφήματα να υποστηρίξουν τον Οικουμενισμό ακούγεται το ανεδαφικό επιχείρημα ότι ο Παπισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο (!;). Όσοι το υποστηρίζουν αυτό εννοείται πως δεν κατέχουν τίποτε από θεολογία αλλά συνάμα αγνοούν και πλήρως την ιστορική πραγματικότητα.

Ως απάντηση δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την καταπληκτική μελέτη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου που είχε εκπονήσει κατά την περίοδο των αδίστακτων ανοιγμάτων προς τον Παπισμό του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης αναφέρει μια λίστα Ιερών Συνόδων που κατεδίκασαν των Παπισμό και τις πλάνες του. Επίσης και ονόματα Αγίων που θεωρούσαν ξεκάθαρα τον Παπισμό ως Αίρεση (φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος που να μην ήταν σύμφωνος ως προς αυτό).
…Είναι λοιπόν «κατεγνωσμέναι» παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως;

Άς ίδωμεν:
Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει, η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, εδογμάτισε:

«Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. Εί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω!» (αυτόθι, σελ. 263-264).

Και όταν ξεκίνησε αυτή η ατμόσφαιρα προσευχής, όλοι ξέχασαν ότι ήταν φυλακισμένοι...

Ο ομολογητής πατέρας Crăciun Oprea (1925-2012).

 «Ήμασταν 20 άτομα στο κελί, όλοι μαθητές ή φοιτητές. Μας πετούσαν τρία καρβέλια ψωμί για να τα μοιραστούμε. Το έκαναν επίτηδες, για να τσακωθούμε για το φαγητό. Υπήρχαν πάντα διαφωνίες, επειδή ο ένας είχε μια μεγαλύτερη φέτα, ο άλλος μια μικρότερη... 

 Σε μια συγκεκριμένη ώρα, το βράδυ, μας κλείδωναν μέσα. Και αν πέθαινες, δεν άνοιγαν την πόρτα μέχρι το πρωί. 

Την πρώτη μέρα, μετά τη βραδινή κατάκλιση, κάλεσα τους άλλους αδέλφους να προσευχηθούμε. Διάβασα τον Ακάθιστο της Παναγίας. Εκείνη την εποχή, είχαμε και ένα μικρό προσευχητάρι. Και προσευχόμασταν. Μόλις ξεκινήσαμε αυτή την τάξη προσευχής, τη θρησκευτική περισυλλογή, δεν υπήρχε πια διχασμός. Και όταν ξεκίνησε αυτή η ατμόσφαιρα προσευχής, όλοι ξέχασαν ότι ήταν φυλακισμένοι, όλοι έγιναν ξανά αδέρφια. Για μήνες έμεινα έτσι, τόσο που δεν σκεφτόμουν καν πότε θα έβγαινα από τη φυλακή. Αυτή η χαρά της Χάρης ήταν πιο δελεαστική μετά τη θυσία μας από τη σκέψη της απελευθέρωσης».

 Πατήρ Crăciun Oprea

Οι Άγιοι της Κεφαλληνίας μέσα από την ιστορηθείσα εικόνα Τους

Της Καλής Αλυσανδράτου, Διευθύντριας της Εστίας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος

[....]Περιγράφοντας την εικόνα αυτή επιχειρούμε να προσεγγίσουμε συνοπτικά τις αγιασμένες μορφές που θα τιμώνται στο εξής από κοινού:

Στο κέντρο της εικόνας δεσπόζει η παράσταση της Παναγίας ένθρονης. Είναι χαρακτηριστικό της εικόνας ότι ο θρόνος της Θεομήτορος εδράζεται πάνω στην κεφαλονίτικη γη. Ως Βασίλισσα ουρανού και γης η Θεοτόκος, κάθεται σε υψηλό θρόνο και κρατάει στα γόνατά Της, ως Θεομάνα, τον Ποιητή του κόσμου. Τον Κύριο και την Παναγία Μητέρα Του πλαισιώνουν δεξιά και αριστερά οι εν Κεφαλληνία διαλάμψαντες και τιμώμενοι Άγιοι.

Λίγο πιο κάτω, μπροστά από τη Θεοτόκο, στέκεται όρθιος ο πολιούχος, προστάτης και φύλακας της νήσου Κεφαλληνίας, ο Άγιος Γεράσιμος, ο Νέος Ασκητής (16 Αυγούστου και 20 Οκτωβρίου). 

Στο δεξί Του χέρι κρατά την Κεφαλονιά, την οποία προσφέρει ικετευτικά στη Θεοτόκο και τον Υιό Της και στο αριστερό Του χέρι κρατά ειλητάριο που γράφει: «Ὦ μήτερ τοῦ Κυρίου, σκέπασον καί διαφύλαξον τήν Νῆσον ταύτην», παρακαλώντας την Παναγία να προστατεύει τη νήσο που Του εμπιστεύθηκε.

Στα αριστερά του προσκυνητή και δεξιά της Παναγίας, στην πρώτη σειρά, φαίνεται να απονέμει σέβη και να ικετεύει ο φωτιστής του νησιού μας και ολόκληρου σχεδόν του πρώην «εθνικού» κόσμου, ο Απόστολος Παύλος (29 Ιουνίου), ο οποίος κρατά ειλητάριο που γράφει: «καί διασωθέντες τότε ἐπέγνωσαν ὅτι Μελίτη ἡ νῆσος καλεῖται», πιστοποιώντας ότι η Μελίτη των Πράξεων, στην οποία ναυάγησε, πηγαίνοντας στη Ρώμη για να δικαστεί, είναι η Κεφαλονιά. 

Συμπαραστάτες στη δέηση αυτή έχει τον Άγιο Άνθιμο Κουρούκλη τον νέο ασκητή, (4 Σεπτεμβρίου) τον τυφλό ιεραπόστολο του Αιγαίου, τον εκ Ληξουρίου ορμώμενο, ο οποίος στο αριστερό χέρι Του μαζί με το μπαστούνι του κρατά ειλητάριο που γράφει: «ἄγρυπνον ὄμμα οἶδα τόν νοῦν ἁγνίζειν, θραύειν πήρωσιν, φάσματα φυγαδεύειν»· τον Άγιο Παναγή Μπασιά (7 Ιουνίου) τον ταπεινό «άγαμον ιερέα εν Ληξουρίω», τον θεόσοφο διδάσκαλο που διέλαμψε με το φως της διορατικής Του χάριτος· τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό (24 Αυγούστου), τον νέο Ιερομάρτυρα και Ισαπόστολο, ο οποίος πέρασε το 1777 από την ενετοκρατούμενη Κεφαλονιά, λίγο πριν από το μαρτυρικό του τέλος και δίδαξε σε πολλά μέρη της νήσου· τον Άγιο Δονάτο Επίσκοπο Ευροίας (30 Απριλίου), του οποίου το σκήνωμα, όταν οι Σταυροφόροι τον 12ο αιώνα το μετέφεραν στη Βενετία, διήλθε από το νησί και παρέμεινε για αρκετούς μήνες στον Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο· τον Άγιο Χαράλαμπο (10 Φεβρουαρίου), ο οποίος θαυματουργικά απάλλαξε την πόλη του Ληξουρίου από πανώλη το 1762 και από σιτοδεία το 1811 και είναι ο πολιούχος της πόλης.

«Τά σώματά μας μᾶς ἀνήκουν»

«Τὰ σώματά μας μᾶς ἀνήκουν»·νὰ ἕνας ἱσχυρισμὸς ποὺ ἀξίζει κανεῖς νὰ σταθεῖ.
Τὸ σῶμα μιᾶς γυναίκας τῆς ἀνήκει,ὅπως καὶ ἡ ψυχή της·κι εἶναι ἐλεύθερη νὰ ὁδηγήσει
τὸ σώμα της καὶ τὴ ψυχή της πρὸς τὴν κατεύθυνση ποὺ ἐπιθυμεῖ,πρὸς τὴν ἀλήθεια ἢ τὸ ψέμα,πρὸς τὴ ζωὴ ἢ τὸ θάνατο.
Τοῦτο τὸ ἀξίωμα μοῦ μοιάζει ἀπολύτως σωστό,καὶ νομίζω πὼς χωρὶς δισταγμὸ
θὰ συμφωνήσουμε ὅτι ἀφορᾶ τοὺς πάντες·γυναῖκες καὶ ἄνδρες,νέους καὶ ἡλικιωμένους,
ὑγιεῖς καὶ ἀσθενεῖς,δυνατοὺς καὶ ἀδυνάτους.
«Τὰ σώματά μας μᾶς ἀνήκουν» λοιπόν,μποροῦν νὰ ἱσχυριστοῦν (δυνητικὰ)καὶ τὰ ἔμβρυα.
Γιατὶ ἀκόμα κι ἐκείνοι ποὺ ἀρνούνται τὴν ὕπαρξη ψυχῆς στὰ ἀγέννητα(συχνὰ καὶ στὰ γεννημένα),ἄν μὴ τὶ ἄλλο,δὲν μποροῦν νὰ ἀμφισβητήσουνπὼς τὰ ἔμβρυα ἔχουν τουλάχιστον σῶμα.
«Μὰ εἶναι ἕνα σῶμα ἀτελές» θὰ ἀντιποῦν.
Δηλαδὴ ὅσοι ἔχουν σώματα μὲ ἀτέλειες,ἀσθένειες ἢ ἀναπηρίεςχάνουν τὸ δικαίωμα νὰ ὁρίζουν τὸ σώμα τους;
Ἄν ἀποδεχθοῦμε τοῦτη τὴ θεώρηση ἐν ὀνόματι τοῦ προοδευτισμοῦ, χωρὶς νὰ τὸ κατανοοῦμε ὀλισθαίνουμε στὶς βαναυσότερες πρακτικὲς τοῦ ναζισμοῦ, ἐκεῖνες ποὺ ὁδήγησαν στὸ Ἄουσβιτς μαζὶ μὲ τοὺς Ἐβραίους καὶ τοὺς Τσιγγάνους,καὶ τοὺς «λειψοὺς»,τοὺς ἀναπήρους καὶ τοὺς ψυχικὰ ἀσθενεῖς.
«Τὰ σώματά μας μᾶς ἀνήκουν» λοιπὸν,γι’ αὐτὸ παρακαλῶ,
«Ἀφῆστε με νὰ ζήσω»,σὲ ἕνα κόσμο γνήσια προοδευτικό,σ’ ἕνα κόσμο ποὺ ἀντιστέκεται
στὶς ὀρμὲς τοῦ θανάτου,σ’ ἕνα κόσμο ποὺ καταφάσκει ἀληθινὰ στὴ ζωή.

π. Μιλτιάδης Ζέρβας

Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία

Η ησυχαστική πνευματικότητα στο έργο του Νικοδήμου του Αγιορείτη

 

https://ikee.lib.auth.gr/record/268677/files/GRI-2015-14557.pdf

"ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΩΝ ΑΧΡΑΝΤΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ"

Κάποιοι ἐνίστανται λέγοντας ὅτι πρέπει να κοινωνοῦμε ἀνά σαράντα ἡμέρες καί ὄχι κατά μικρότερα χρονικά διαστήματα.

Ὅσοι προτείνουν αὐτή τήν ἔνσταση, φέρουν ὡς ἐπιχείρημα τή μαρτυρία τοῦ θείου Χρυσοστόμου πού λέει «γιά ποιό λόγο λοιπόν νηστεύουμε αὐτές τίς σαράντα ἡμέρες; Τά παλιά χρόνια πολλοί χριστιανοί πλησίαζαν τά Μυστήρια καί μεταλάμβαναν ἁπλά καί ὅπως τύχαινε, καί μάλιστα κατά τή μέρα ἐκείνη πού ὁ Χριστός παρέδωσε αὐτό τό Μυστήριο, τή Μεγάλη Πέμπτη. Οἱ Πατέρες γνωρίζοντας τή βλάβη πού προξενοῦν στούς ἑαυτούς τους ἐκεῖνοι πού μεταλαμβάνουν μέ ἀμέλεια, χωρίς προετοιμασία, συγκεντρώθηκαν καί ὅρισαν αὐτές τίς σαράντα ἡμέρες. Κατά τή διάρκειά τους οἱ χριστιανοί πρέπει να καθαρίζονται μέ νηστεῖες, προσευχές, ἀναγνώσεις, συνάξεις, ἐλεημοσύνες, ἀγρυπνίες, δάκρυα, ἐξομολόγηση καί μέ ὅλα τ' ἄλλα θεοφιλή καί ἐνάρετα ἔργα πού γίνονται κατά τη διάρκεια αὐτῶν τῶν ἡμερῶν. Ἔτσι προετοιμασμένοι μποροῦν νά μεταλάβουν τά ἄχραντα Μυστήρια μέ καθαρή συνείδηση, ὅσο εἶναι δυνατόν».

Σ' αὐτή τους τήν ἔνσταση ἀποκρινόμαστε ὅτι ὅσοι θέλουν να διατυπώσουν τήν ἄποψή τους συνηθίζουν να φέρουν ὡς ἐπιχείρημα καί ρητά τῆς ἁγίας Γραφῆς ἤ κάποιου ἀπό τούς ἁγίους μας, ἔτσι ὥστε τό ἄγκιστρό τους νά μή φαίνεται γυμνό, χωρίς δόλωμα, διότι, ὅπως λέει ὁ θεῖος Χρυσόστομος «ὅταν τό ψεῦδος θέλει να γίνει πιστευτό, δέ γίνεται ἀποδεκτό ἄν πρῶτα δέ βάλει θεμέλιο θεωρούμενης μά ὄχι πραγματικῆς ἀλήθειας». Τό ἴδιο πράγμα κάνουν καί αὐτοί οἱ εὐλογημένοι.

Θέλεις να γίνεις ανάδοχος;

To πρόσωπο του Αναδόχου είναι ιερό, συνάπτει δεσμούς πνευματικής συγγένειας με τον Αναδεκτό και την οικογένειά του. Και λόγω της φύσεώς του λειτουργήματός του επιβάλλεται να τυγχάνει εμπιστοσύνης και εγκρίσεως της Εκκλησίας. Ο Ανάδοχος πρέπει να ξαναβρεί το ρόλο του, δηλ να γίνει για τον Αναδεκτό «εγγυητής εις Χριστόν, ώστε τηρείν τα της πίστεως και Χριστιανικώς ζήν».
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει: «Ότι αν οι Ανάδοχοι ήξεραν το τι λένε, τι υπόσχονται κατά τις κατηχήσεις και το βάπτισμα και τι μεγάλη ευθύνη αναλαμβάνουν, δεν θα ήθελαν να βαπτίσουν, ούτε και αν με θερμά παρακάλια τους παρότρυναν».

Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης αναφέρει σχετικά με τον Ανάδοχο: «Αναδόχους ποιείσθαι φιλευσεβείς και διδασκάλους σχεδόν της πίστεως».
Ο σύγχρονος άγιος κοιμηθείς Γέροντας της Ρουμανίας π.Κλεόπας Ήλιε έλεγε για τους Αναδόχους: «Αντιλαμβάνονται όσοι γίνονται Ανάδοχοι, ότι θα δώσουν λόγο ενώπιον του θεού για τα πνευματικά των παιδιά; Μπορούμε να πούμε ότι πολλοί Ανάδοχοι σώζονται από τα πνευματικά τους παιδιά, εάν τα αναθρέψουν με φόβο θεού. Αλλά οι περισσότεροι τιμωρούνται για την οκνηρία και αδιαφορία των προς τα πνευματικά τους παιδιά».

Γενικά-εισαγωγικά
1. Ο Ανάδοχος είναι ο πνευματικός πατέρας ή η πνευματική μητέρα.

2. Ο Ανάδοχος προκειμένου να αναλάβει τη βαριά διακονία του οφείλει να είναι Ορθόδοξος Χριστιανός, όχι μόνο στα χαρτιά του, αλλά και σε όλη τη βιωτή του.

3. Ο Ανάδοχος οφείλει να κάνει Μυστηριακή ζωή, να μετέχει απαραιτήτως των μυστηρίων της εξομολογήσεως και της τακτικής θείας Κοινωνίας.

Κορίνθου Παύλος: «Ο Όσιος Βησσαρίων άνοιγε τον δρόμο από το χιόνι»

Στην λευκοφορεμένη από το χιόνι Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Οσίου Αγάθωνος τελέσθηκε ο Πανηγυρικός Εσπερινός για την μνήμη του Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου.

 Όπως και τότε, στις 22 Ιανουαρίου του 1991 ημέρα της οσιακής κοιμήσεως του Αγίου, έτσι και φέτος 35 χρόνια μετά, το Μοναστήρι του Αγάθωνα και η οροσειρά της Οίτης ήταν κατάλευκη και βυθισμένη στο χιόνι.

[....]

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΑΘΩΝΟΣ

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορίνθου κ. Παύλος χαρακτηριστικά ανέφερε:
«Ευρισκόμεθα σήμερα σε έναν τόπο, ο οποίος έχει πραγματικά σηματοδοτηθεί από την παρουσία Αγίων, κυρίως από το γεγονός ότι μέσα στους αιώνες διαχρονικά κατοικείται από μοναχούς, οι οποίοι αγωνίζονται τον πνευματικό αγώνα.

Δεν ρωτά «τι έκανες», αλλά «προς τα πού ήθελες να πας»(Κυριακή του Ζακχαίου)

Κυριακή του Ζακχαίου...
Ο Θεός δεν βλέπει τον άνθρωπο όπως τον βλέπουν οι άλλοι, ως άθροισμα πράξεων του παρελθόντος.Τον βλέπει ως πρόσωπο εν κινήσει.Γι’ αυτό και η κρίση Του δεν είναι λογιστική αλλά υπαρξιακή.
Δεν ρωτά «τι έκανες», αλλά «προς τα πού ήθελες να πας».
Όχι «πού βρίσκεσαι» αλλά «ποια κατεύθυνση διάλεξες».
Νομίζουμε ότι θα μας σώσει επειδή είμαστε ‘’της Εκκλησίας’’,ποντάρουμε σε αυτό....αλλά λησμονούμε ότι δεν μας σώζει απλά και μόνο ο χώρος ο ιερός
και με ότι ιερά καταπιανόμαστε αλλά η υγιής σχέση που όλα αυτά καλλιεργούν με τον Θεό.....
Γι’ αυτό βλέπουμε ο Χριστός τον Ζακχαίο δεν τον κρίνει με βάση αυτό που ήταν
(τελώνης, άδικος, πλεονέκτης).
Τον βλέπει με βάση αυτό που λαχταρά: να Τον δει.
Και αυτή η λαχτάρα γίνεται το σημείο που αρχίζει η πορεία προς την σωτηρία του.
Έτσι η επιθυμία του να δει τον Χριστό δεν είναι απλό συναίσθημα.
Είναι προσανατολισμός της ελευθερίας.Είναι η αρχή της μετάνοιας.
Για μας τους ταλαίπωρους ξέρετε είναι παρηγοριά το γεγονός ότι η χάρις του Θεού έρχεται όχι στο τέλος της πορείας αλλά ήδη από την αρχή της κίνησης.
Όχι από το άνοιγμα της πόρτας της καρδιάς μας, αλλά από το άγγιγμα του πόμολου.
Από εκείνη την εσωτερική στροφή, όπου ο άνθρωπος παλεύει να αλλάξει.
Και αυτή η θέληση που δεν το βάζει κάτω, που δεν παραιτείται, που αγωνίζεται,
όταν είναι αληθινή, είναι ήδη χώρος χάριτος!

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Ο πραγματικός σκοπός όσων προωθούν την καύση...

Ο πραγματικός σκοπός των όσων προωθούν την καύση είναι ο αφανισμός, στις συνειδήσεις, της θύμησης του θανάτου και της θνητότητας. Και αυτό διότι η θύμηση αυτή είναι ένας από τους κυριότερους παράγοντες που εγείρουν τα λεγόμενα ''μεγάλα ερωτήματα'' της ζωής στον έσω κόσμο των ανθρώπων. Τα ερωτήματα εκείνα που ενδέχεται να οδηγήσουν σε κοσμοαντιληπτικούς αυγασμούς ικανούς να σπάσουν τα δεσμά του φόβου απέναντι στις όποιες γήϊνες εξουσίες καθιστώντας τους ανθρώπους άτρωτους σε εκβιασμούς και χειραγωγήσεις.

Ο θάνατος -και τα ερωτήματα περί ζωής και υπάρξεως που εγείρει η παρουσία του- είναι επικίνδυνα για όσους θέλουν σκλάβους στην υπηρεσία τους. Γι'αυτό κάνουν ό,τι μπορούν για να πείσουν πως το μόνο που υπάρχει είναι η εδώ, υλικά απτή ζωή.

 Ξέρουν ότι συνειδήσεις εγκλωβισμένες στην ρηχότητα είναι πολύ εύκολα εκβιάσιμες, εξαγοράσιμες και χειραγωγήσιμες.

Δεν είναι διόλου αθώα η εν λόγω προώθηση. Στοχεύει σε κάτι πολύ ευρύτερο από τα όσα θέλει να φαίνεται ότι στοχεύει.

Dimitri Lalushi

Παραδοσιακές φορεσιές από τά Φάρασα της Καππαδοκίας.

πηγή

Είμαστε όλοι Ζακχαίοι ως τη στιγμή του κατάβηθι…

 Είμαστε όλοι Ζακχαίοι ως τη στιγμή του κατάβηθι…Αρχιτελώνες και αρχηγοί, στης αμαρτίας τους συρμούς. Έρχεται όμως κάποτε η ώρα, που η συνείδηση ξυπνά από τον λήθαργό της και επαναστατεί. Σημαίνει μέσα μας εκείνος ο συναγερμός της απωλείας, του ολέθρου…Και θες τότε να δεις τον πάντοτε Ερχόμενο…
Μα πόσα εμπόδια δεν ορθώνονται μπροστά στον Θεάνθρωπο!
Πάθη ανομολόγητα απ’ τα βορβορώδη σου βαθέα και άλλα που διαφεντεύουν την ύπαρξή σου, ριζωμένα καλά σαν δέντρα πλατύκορμα, κρύβουν από τα μάτια σου του Ιησού τη θέα…Στη συκομουριά της ελπίδας σκαρφαλώνεις και τον ακούς να σου λέει: Σπεύσας, κατάβηθι! Σήμερα θα έρθω στο σπίτι σου! Σήμερον γαρ εν τω οίκω σου δει με μείναι!

 Πόσες φορές αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, έχεις ακούσει αυτές τις θείες και πατρικές…ικετευτικές προστακτικές ως τώρα στη ζωή σου; Άλλες τόσες όμως, δεν φάνηκε ο Χριστός μας! Δεν μπήκε ποτέ μέσα στο σπίτι σου! Αναξιόπιστος ο Κύριος; Σου έταξε να έρθει και δεν τήρησε την υπόσχεσή του, λες…Σε ξεγέλασε λοιπόν; Άπαγε της βλασφημίας!

 Μ΄ένα γιατί αναπάντητο από το πέτρινο, το τυρωμένο εγώ σου, μένεις να αναρωτιέσαι…Μήπως τελικά δεν βρήκε τον δρόμο ο Χριστός; Μήπως η οδός χάλασε και έγινε απρόσιτος ο τόπος της οικίας μας; Ως τη στιγμή του κατάβηθι, όλα έμοιαζαν καλά…Μετά η Ευαγγελική περικοπή έχει το υπεδέξατο Αυτόν χαίρων! Μα και την ολοκληρωτική χωρίς εκπτώσεις έμπρακτη μετάνοια! Όχι, δεν είναι τα χείλη του Ζακχαίου που σπαράζουν εκείνο το απολωλός πρόβατο εγώ ειμί…Είναι η ψυχή του που κραυγάζει την δική του προστακτική…Ανακάλεσέ με Σωτήρ και σώσον με! Και έπειτα όλα τα αδικημένα, τα συκοφαντημένα, τα αποκαθιστά στο τετραπλάσιο! 

Ρωτάνε συνεχώς, "τι σχέση έχουμε εμείς με τους αρχαίους;

Ρωτάνε συνεχώς, "τι σχέση έχουμε εμείς με τους αρχαίους;" Πέρασαν 3.000 χρόνια το λιγότερο (και 4 μη σου πω) και ακόμα ομιλείται η ίδια γλώσσα χωρίς να το ξέρετε. Δεν συμβαίνει σε καμία άλλη γλώσσα αυτό παγκοσμίως.

Στην καθημερινότητα σου λες :
1. Ένα χελιδόνι (ή ένας κούκος) δεν φέρνει την άνοιξη.
Μία χελιδὼν ἔαρ οὐ ποιεἶ - Ειπώθηκε απο τον Αίσωπο και έμεινε ως παροιμία που χρησιμοποιούσαν συχνά ο Αριστοτέλης, ο Στοβαίος και ο Αριστοφάνης. Επικράτησε η εκδοχή με τον κούκο.

2. Το ένα χέρι νίβει το άλλο
ἁ δὲ χεὶρ τὰν χεῖρα νίζει - στίχος του Πυθαγόρειου φιλόσοφου και ποιητή Επίχαρμου

3. Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις
Εί κακά τις σπείραι κακά κέρδια αμήσειν - Ησίοδος

4. Κάλλιο να σε ζηλεύουνε παρά να σε λυπούνται
κρέσσον γὰρ οἰκτιρμοῦ φθόνος- Πίνδαρος

5. Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει
Ἡ γλῶττα ἀνόστεος μὲν ὀστέα θραύει- Σόλων

6. Έπαθε και έμαθε
τὸν πάθει μάθος- Αισχύλος, Αγαμέμνων

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ;[Κυριακή Ζακχαίου]

«Καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος, καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν ᾿Ιησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν» (Λουκ. 19, 2-3)

«Ἐκεῖ ὑπῆρχε κάποιος, ποὺ τὸ ὄνομά του ἦταν Ζακχαῖος. ῏Ηταν ἀρχιτελώνης καὶ πλούσιος. Αὐτὸς προσπαθοῦσε νὰ δεῖ ποιὸς εἶναι ὁ ᾿Ιησοῦς· δὲν μποροῦσε ὅμως ἐξαιτίας τοῦ πλήθους καὶ γιατὶ ἦταν μικρόσωμος».

   «Ποιος είναι ο Ιησούς;» . Αυτή ήταν η αναζήτηση του αρχιτελώνη Ζακχαίου στην Ιεριχώ. Ένας πλούσιος στα υλικά αγαθά, αποτέλεσμα αδικίας και εκμετάλλευσης, ένας πλούσιος επομένως σε αμαρτίες άνθρωπος έχει μέσα του την αναζήτηση του προσώπου του Ιησού. Ποιος είναι αυτός ο Ιησούς, γα τον οποίο γινόταν λόγος, τόσο στην Ιεριχώ όσο και σε όλη την Γαλιλαία; Θα μπορούσε να μην ασχοληθεί καθόλου ο Ζακχαίος. Είχε τη ζωή του τακτοποιημένη. Μπορεί οι άνθρωποι της Ιεριχούς να τον μισούσαν ως φορέα αδικίας και αμαρτίας, αλλά ο ίδιος ήταν καλά. Η συνείδησή του δεν τον έλεγχε για ό,τι έκανε ή κι αν αυτό γινόταν μικρό ήταν το αντίκρυσμα στη συμπεριφορά του. Όμως όταν ακούει ότι ο Ιησούς έρχεται, κάτι μέσα του τον αφυπνίζει. Μία ευλογημένη περιέργεια,ένας λογισμός τουλάχιστον να δει ποιος είναι και πώς είναι. Γι’ αυτό και θα ανεβεί στο δέντρο, για να Τον παρατηρήσει με ασφάλεια, αγνοώντας την ειρωνεία και την αποδοκιμασία των συμπατριωτών του, για να αλλάξει η ζωή του ριζικά, καθώς ο Χριστός θα έρθει στο σπίτι του κι εκεί ο Ζακχαίος έμπρακτα θα δείξει την μετάνοιά του τόσο έναντι του Θεού όσο και έναντι των ανθρώπων.

ΤΙΣ γονυκλισίες (μετάνοιες) νά μήν τίς ἀφήνεις...

  ΤΙΣ γονυκλισίες (μετάνοιες) νὰ μὴν τὶς ἀφήνεις· γιατί μὲ τὸ γονάτισμα εἰκονίζεται ἡ πτῶση στὴν ἁμαρτία, καὶ φανερώνεται ὅτι κατὰ κάποιο τρόπο ἐξομολογούμαστε.

  Καὶ μὲ τὴν ἀνόρθωση (τὸ σήκωμα) συμβολίζεται ἡ μετάνοια καὶ ὑποδηλώνεται ἡ ὑπόσχεση ζωῆς σύμφωνα μὲ τὴν ἀρετή. 

 Κάθε γονυκλισία νὰ γίνεται μὲ τὴ νοερὰ ἐπίκληση τοῦ Χριστοῦ ἔτσι ὥστε προσπέφτοντας στὸν Κύριο μὲ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, νὰ κάνεις τὸ Θεὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων εὐδιάλλακτο.

 Ἂν ἀκόμη καὶ κάποιο ἀθόρυβο ἔργο κάνεις μὲ τὰ χέρια σου μαζί μὲ τὴν κατὰ διάνοια προσευχή, γιὰ νὰ ἀποκρούσεις τὸν ὕπνο καὶ τὴ ῥαθυμία, κι αὐτὸ συντελεῖ στὸν ἀσκητικὸ ἀγῶνα.

Ἁγίου Θεολήπτου Φιλαδελφείας

(Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν.Τόμος Δ΄, σ. 11, 6-14. Ἔκδ. Ἀστήρ).

πηγή

Ο πόθος για το Πρόσωπο του Κυρίου[Κυριακή του Ζακχαίου]

Γέροντας Ζαχαρίας του Έσσεξ

Όλες αυτές οι Κυριακές πριν από τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας μυούν στη σοφία της μετάνοιας και κάθε Κυριακή μας δίνει σταθερές, αρχές που πρέπει να τηρούμε καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου αυτής για την ανανέωσή μας. Όλα τα μαθήματα που παίρνουμε τώρα μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλύτερο σκοπό της ζωής μας∙ το να ανακαλύψουμε την καρδιά μας και να γίνουμε αληθινές εικόνες του Θεού, ικανοί να συνομιλούμε μαζί Του πρόσωπο με Πρόσωπο.

 Η Κυριακή του Ζακχαίου έχει δύο κύρια θέματα. Το πρώτο είναι η σημασία της εκούσιας αισχύνης στην κάθαρσή μας από την αισχύνη της αμαρτίας που έχουμε συσσωρεύσει στη ζωή μας.

 Το δεύτερο θέμα είναι ο πόθος του Θεού. Για να είναι τέλεια η άσκησή μας κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, χρειαζόμαστε τον πόθο του Θεού να υπερισχύει των πάντων, διότι ο πόθος αυτός στρέφει όλη την καρδιά προς τον Θεό.

 Ο άγιος Αντώνιος δεν μετρούσε την πνευματική του πρόοδο σύμφωνα με τα χρόνια που είχε ζήσει στην έρημο, αλλά με τον θείο πόθο που είχε στην καρδιά του κάθε φορά που παρίστατο ενώπιον του Θεού. Ο θείος πόθος νικά οποιονδήποτε άλλο εμπαθή πόθο του κόσμου τούτου και τότε ο Θεός έρχεται να βασιλεύσει στην καρδιά μας ως Βασιλιάς. Όταν ο άνθρωπος στρέφεται προς τον Θεό σαν τον Ζακχαίο, γίνεται «διδακτός Θεού» και όσα προφέρει έχουν αιώνια αξία. Είναι ο Θεός που μιλάει μέσω αυτού, που τον δικαιώνει και ανακαινίζει τη ζωή του.

***

Ερώτηση: Ήταν ο Ζακχαίος σε κατάσταση χάριτος ώστε να έχει τέτοιο πόθο να δει τον Χριστό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Η χάρη άρχισε να ενεργεί μέσα στον Ζακχαίο από τη στιγμή που δεν λογάριασε την αξιοπρέπειά του, αλλά έδωσε προτεραιότητα στον πόθο του να δει το Πρόσωπο του Χριστού. Αγνόησε την καλή γνώμη του όχλου και συγκεντρώθηκε μόνο στο να δει τον Κύριο. Η ψυχή μας χορταίνει όταν αξιώνεται να δει το Πρόσωπό Του: «εγώ δε εν δικαιοσύνη οφθήσομαι τω προσώπω σου, χορτασθήσομαι εν τω οφθήναί μοι την δόξαν σου» (Ψαλμ. 16, 15). Τότε εκπληρώνεται ο σκοπός του ερχομού τού ανθρώπου στον κόσμο.

Ερώτηση: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει πόθο Θεού; Γεννηθήκαμε με αυτό;
Αρχιμ. Ζαχαρίας: Γεννηθήκαμε όλοι με κάποια έμφυτη δυνατότητα να αποκτήσουμε τον πόθο του Θεού. Για να δεχθούμε χάρη, πρέπει να μάθουμε να ταπεινωνόμαστε, γιατί ο Θεός «υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Ιακ. 4, 6). Η ταπείνωση προσελκύει τη χάρη του Θεού, η οποία γίνεται έμπνευση και πόθος Θεού μέσα μας. Η ταπείνωση και ο φόβος του Θεού γεννούν ανδρεία στον άνθρωπο. Όταν έχει φόβο Θεού και ταπείνωση, δεν φοβάται τίποτε. Ακόμη και «αν κολληθή ο ουρανός τη γη», αυτός δεν θα σαλευθεί. Φοβάται μόνο ένα: να μην αμαρτήσει εναντίον της αγάπης του Λυτρωτή του. Ο Ζακχαίος δεν είπε ότι θα διορθώσει τις αδικίες του διότι γόγγυζαν οι άλλοι, αλλά χάρη στην ενέργεια της παρουσίας του Χριστού. Κανένας δεν μπορεί να πάρει και να εκφράσει τέτοιες αποφάσεις με ψυχολογικό τρόπο. Τέτοια ρήματα προέρχονται από τη χάρη με την οποία φλέγεται η βαθιά καρδιά. Τότε ο άνθρωπος γίνεται σαν λιοντάρι στη μετάνοιά του, παριστάμενος ενώπιον του Θεού και στρέφοντας κάθε βέλος μομφής εναντίον του εαυτού του ποθώντας μόνο να ευαρεστήσει Αυτόν.

Μη με κάψετε αδελφοί μου! Σας ικετεύω!

ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ

"...Πρωινό Αυγουστιάτικο κάτω απ τον Ταΰγετο. Στα τελειώματά του το καλοκαίρι. Ατμόσφαιρα καθάρια! Η ματιά σου, ανεμπόδιστη φτάνει ως την άκρη του γαλάζιου. Οξυγόνο αμόλυντο ξεχείλιζε στα στήθη, σαν ανεβαίναμε με τον Γιώργη το ανηφορικό πετρωτό καλντερίμι. Αφήσαμε τα γυναικόπαιδα να κοιμούνται και μόλις αχνοβασίλεψε ο ηλιάτορας πίσω από την πυραμίδα του Πενταδάχτυλου, πήραμε τον δρόμο για τα ελατόφυτα ψηλώματα που ακουμπάνε ουρανό. Λίγο νερό σ' ένα παγουράκι και ένα μαγκούρι κομμένο από δασύσκιωτη μουριά, να στηρίζει στο δυσκόλεμα και στα αγκαθωτά περάσματα. Η θάλασσα στο πέρα κάτω, προβάλλει σαν υφάδι απαλό στρωμένο γύρω από την πέτρα και την ελιά, την ευλογημένη μάνα-γη των Μανιατών. Πως πέρασε έτσι άλαλα τόση ώρα! Γεμάτη από αναρίθμητες λέξεις η σιωπή. Κελαηδιστές του ουρανού μέσα σε δροσοστάλαχτες φυλλωσιές, φτέρες και περήφανα αειθαλή, προσθέτουν κι άλλες δοξολογίες, σ αυτές που ήδη η ψυχή μας ήδη αναπέμπει.

Στο κατέβασμα, τολμάμε να αρθρώσουμε λίγες λέξεις και να νοθεύσουμε για ελάχιστα τους ήχους του Θεού.

- Κουράστηκα αδελφέ μου! Ας ξαποστάσουμε λίγο! Εκείνη τη στιγμή περνάγαμε μπροστά απ το Κοιμητήρι των Πριπιτσίων.

-Να, ας μπούμε εδώ να πάρουμε μια ανάσα! 

Θυμήθηκα τότε ξαφνικά έναν Αγιορείτη σοφό Γέροντα, τον Προφητηλιάτη π.Ιωακείμ, που έχει τοποθετήσει πάνω απ το Κοιμητήρι και το οστεοφυλάκιο της Σκήτης του, μια επιγραφή: "Φιλοσοφική Σχολή"

-Ας μπούμε λοιπόν να φοιτήσουμε! είπα στον Γιώργη που στιγμιαία απόρησε… 

-Στη Φιλοσοφική σχολή…του είπα και μπήκε αμέσως στο νόημα!

-Τέσσερις έχουμε εδώ στο Ξεχώρι! Κάθε μια σπουδαία…έχει βγάλει αρκετούς τελειόφοιτους και έχει προβιβάσει και κάποιους για ανώτατες σπουδές …αιώνιες, στο Πανεπιστήμιο του Παραδείσου!

Κάποιος είπε, πως η ζωή αυτή η πρόσκαιρη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένας διαρκής αγώνας να απομακρύνουμε συνεχώς το ρ από το άγριο και να το μεταστρέφουμε σε άγιο! Το τόσο φιλεπίστροφο αυτό γράμμα!

❝ δι' ἐσόπτρου ἐν αίνίγματι ❞

❝ δι' ἐσόπτρου ἐν αίνίγματι ❞
(δύσκολες λέξεις & φράσεις των εκκλησ. κειμένων)

Στο διάσημο αυτό χωρίο, ο απόστολος Παύλος μιλάει για την ατελή γνώση του Θεού και του κόσμου που έχουμε όσο ακόμα ζούμε στη ζωή αυτή. Οι δύο φράσεις (δι' ἐσόπτρου / ἐν αίνίγματι) με διαφορετικό τρόπο λένε περίπου το ίδιο πράγμα, δηλ. ότι στην παρούσα κατάσταση, βλέπουμε:
"Ἐν αἰνίγματι", σαν αίνιγμα του οποίου δεν γνωρίζουμε την απάντηση, αλλά περιμένουμε να τη λάβουμε

"Δι' ἐσόπτρου", όπως βλέπει κανείς τον εαυτό του στον καθρέφτη. Όπως πιστοποιεί η αρχαιολογική έρευνα, στην εποχή του Παύλου (1ος αιώνας μ.Χ.) οι καθρέφτες ήταν κατασκευασμένοι από γυαλισμένο μέταλλο, όχι σαν τους σημερινούς γυάλινους. Έτσι η εικόνα που έβλεπε κανείς ήταν αδρή και ενίοτε παραμορφωμένη· σε κάθε περίπτωση, θολή..

Τα θαυμαστά ευρήματα του ιατροδικαστή που εξέτασε το σκήνωμα του Βησσαρίωνα του Αγαθωνίτη

Η συγκλονιστική συνεργασία του σκηνώματος του οσίου Βησσαρίωνα με ιατροδικαστή! Το κείμενο είναι σημείωμα (αντί προλόγου), του Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνού Θ. Ζαχαράκη (†2017), Ηγουμένου Ιεράς Μονής Αγάθωνος, στο βιβλίο του το “Ευαγγέλιο του Γέροντα Βησσαρίωνα”, έκδοση Ιεράς Μονής Αγάθωνος.
Φίλε αναγνώστη την 3ην Μαρτίου του έτους 2006, έγινε ή Ανακομιδή του ιερού Σκηνώματος του Γέροντος Βησσαρίωνος, Ιερομονάχου της Ιεράς Μονής Αγάθωνος. Τότε το σώμα του Γέροντος, το οποίο παρέμεινε για δεκαπέντε ολόκληρα έτη στον τάφο, βρέθηκε άφθαρτο, αδιάλυτο και ευωδιάζον. Από τότε το ιερό σκήνωμα, τοποθετημένο σε λάρνακα, αναλλοίωτο αποτελεί, «σημείο» αναφοράς των πιστών που επισκέπτονται τη Μονή Αγάθωνος, τον τόπο της ασκήσεώς του.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, τότε, προκειμένου να διασφαλίσει την τιμή του Οσίου Γέροντος αλλά και της μονής μας, εκάλεσε τον συνταξιούχον, πρύτανη των ιατροδικαστών, κ. Πάνον Γιαμαρέλλον.

Οι Άγιοι "Τρεις Νέοι Ιεράρχες"

Οι Άγιοι "Τρεις Νέοι Ιεράρχες" – Στύλοι της Ορθοδοξίας ,που διαφύλαξαν, στερέωσαν και οχύρωσαν την εκκλησία μας από την αίρεση του αππισμού..!

- Μέγας Φώτιος (820 – 893 μ.Χ.), Αρχιεπίσκοπος (Πατριάρχης) Κωνσταντινουπόλεως.Η μνήμη του τιμάται στις 6 Φεβρουαρίου.

- Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296 – 1360 μ.Χ.), Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης.
Η μνήμη του τιμάται στις 14 Νοεμβρίου και τιμητικά – για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας – η εκκλησία μας όρισε να τιμάται εξεχόντως και κατά τη Β΄ Κυριακή των Νηστειών.

- Άγιος Μάρκος Ευγενικός (1392 – 1444 μ.Χ.), Επίσκοπος Εφέσου (1436 – 1440 μ.Χ.), ο Ομολογητής. Ο Άγιος με τη ΜΗ υπογραφή του στη Σύνοδο της Φερράρας – Φλωρεντίας (1438 – 1439 μ.Χ.) ακύρωσε την Ψευδοένωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας υπό τον Πάπα.Η μνήμη του τιμάται στις 19 Ιανουαρίου!

Θεσμική προσβολή του Κυπριακού Ελληνισμού

69 χρόνια μετά τον απαγχονισμό του, το πρόσωπο και η ιστορική μνήμη του Ευαγόρα Παλληκαρίδη παραμένουν αντικείμενο περιορισμών. Στον πρόσφατο ευρωπαϊκό αγώνα της Πάφου στο Stamford Bridge, με αντίπαλο την Τσέλσι, ζητήθηκε από τις αρχές του γηπέδου, κατόπιν οδηγιών της UEFA, να αφαιρεθεί πανό με τη φωτογραφία του Κύπριου αγωνιστή, το οποίο είχαν αναρτήσει φίλαθλοι της ομάδας στις εξέδρες.

Το πανό απεικόνιζε τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, μορφή που περιλαμβάνεται στο επίσημο έμβλημα της ομάδας και έχει εμφανιστεί σε προηγούμενους ευρωπαϊκούς αγώνες της ομάδας χωρίς να έχει τεθεί ζήτημα.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Πάφο το 1938. Το 1953, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, κατέβασε τη βρετανική σημαία από τον ιστό στην Πλατεία της 28ης Οκτωβρίου στην Πάφο. Στα δεκαεπτά του εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ.

Συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1957, υπέστη βασανιστήρια και καταδικάστηκε σε θάνατο από αποικιακό δικαστήριο. Αιτήματα απονομής χάριτος υποβλήθηκαν προς τη βρετανική μοναρχία χωρίς ανταπόκριση. Ο απαγχονισμός του πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαρτίου 1957, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών.

Ἡ κατάρα τῆς ἀποτεφρώσεως.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου κ. Διώτη Θεολόγου- Δημοσιογράφου – Συγγραφέως – Ἐκδότου, ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν

  Ἡ ἀποτέφρωσις ἀντὶ τοῦ ἐνταφιασμοῦ ἀνθρωπίνων σωμάτων εἶναι δαιμονικὴ κατάρα καὶ ἀπάνθρωπος πρᾶξις. Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἱερότητα, διότι εἶναι ναὸς τοῦ ἐν ἡμῖν Ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Κορ. 6,19) καὶ θὰ ἀναστηθῆ κατὰ τὴν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ. Ἐὰν εἶχεν ἐπικρατήσει ἡ ἀποτέφρωσις, δὲ θὰ ὑπῆρχον τὰ θαυματουργὰ λείψανα Ἁγίων. 

 Ὁ Χριστὸς ἐτάφη. Ἡ ψυχοσωματικὴ ἀνθρωπίνη ὑπόστασις εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία κακοποιεῖται βαναύσως μὲ τὴν ἀποτέφρωσιν καὶ ἐξαφανίζεται.
Ὅσοι προτιμοῦν τὴν ἀποτέφρωσιν ἔχουν ἀποκόψει οἱ ἴδιοι τὸν ἑαυτὸν των ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ψάλλεται ἡ ἐξόδιος ἐκκλησιαστιακὴ ἀκολουθία εἰς τούς κεκοιμημένους, οἱ ὁποῖοι προορίζονται διὰ ἀποτέφρωσιν. 

Ἰδοὺ φράσεις τῆς ἱερᾶς αὐτῆς ἀκολουθίας:
«Καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα». «Εἶδον τὰ ὀστᾶ τὰ γεγυμνωμένα». «Τὸ σῶμα εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη ἀναλύεσθαι». 

«Τὸ σῶμα τῇ παρά σοῦ δημιουργηθείσῃ φύσει δοθῆναι». 

«Ἐπιστρέψας εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη».

 «Τάφῳ ἐκπέμποντες». 

«Καὶ πρὸς τάφον ἐπείγεται». 

«Παραδίδοται τάφῳ». 

«Γῆ εἶναι καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσει».

Ὁ τάφος παρηγορεῖ καὶ διατηρεῖ τὴν μνήμην. Ἡ δὲ ἀποτέφρωσις ὁδηγεῖ εἰς τὸν μηδενισμὸν τῆς ἀπιστίας.

πηγή