Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Βάστα με νὰ σὲ βαστῶ

Πολὺ συχνὰ μιὰ λέξη ἐπαναλαμβάνεται μέσα στὴν ἴδια πρόταση σὲ ἄλλον τύπο, προκειμένου νὰ δοθῇ ἔμφαση ἢ ἀλλεπάλληλη ἐπανάληψη. Πρόκειται γιὰ τὸ πολύπτωτο ἢ πολυμορφικὸ ἢ πολυτυπικό σχῆμα. Ἡ πασίχρηστη παροιμία: «βάστα με νὰ σὲ βαστῶ, νὰ ἀνεβοῦμε τὸν γκρεμό» εἶναι μιὰ κλασσικὴ περίπτωση πολυμορφικοῦ σχήματος. Τὸ πρῶτο ρῆμα «βάστα» βρίσκεται σὲ προστακτική, ἀμέσως μετὰ ἐπαναλαμβάνεται σὲ ὑποτακτικὴ «νὰ βαστῶ». Μὲ πολύπτωτο ἐκφράζεται ἔντονη προτροπὴ νὰ βοηθοῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον γιὰ νὰ πετύχουμε ὅ,τι ὁ καθένας χωριστὰ δὲν θὰ κατώρθωνε. Νὰ θυμηθοῦμε καὶ δυὸ φράσεις ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ: «εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων» καὶ τὸ «γενεὲς γενεῶν» ποὺ δηλώνουν ἀδιάκοπη συνέχεια.  Σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση ἔχουμε πολύπτωτο μὲ οὐσιαστικά. 

Υ.Γ. κατώρθωνε (λόγια ὀρθογράφηση, τὸ ω εἶναι αὔξηση)

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Ο ΝΑΥΤΗΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ (ΝΑΥΤΑΚΙ)

Είμαι ο Ναύτης του Αιγαίου

κρεβάτι έχω τα βαθιά νερά

και για την ένδοξη πατρίδα

είμαι όλος φλόγα και καρδιά.

Να του κολλήσω μια τορπίλα

Το έταξα στην Παναγιά

Και τα καράβια όλα να βουλιάξω

Κάτω εις τα βαθιά νερά.

Είμαι ο Ναύτης του Αιγαίου

Άλλος εγώ Θεμιστοκλής

Απόγονος της Μπουμπουλίνας

Και του Μιαούλη συγγενής.

Με την ανδρεία του Κανάρη

Και με του Βότση την ψυχή

Τον δύστυχο εχθρό τρομάζω

Και δε τολμά να κινηθεί.

Άγιε Νικόλα μας βοήθα

Ο Στόλος πάντα να νικά

Να προστατεύει την Ελλάδα

Την Κύπρο μας και τα νησιά

Πληροφορίες:

Συνθέτης: Κωνσταντίνος Λυκόρτας

Στιχουργός: Α. Αλκαίος

Το αλίευσα ΕΔΩ

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ὀρθογραφία ἀπὸ τὰ παλιά…

Τὰ δοτικοφανῆ ἐπιρρήματα: «βάσει, δυνάµει, ἐλλείψει, ἐνόψει, ἐντάξει, ἐντέλει, θέσει, φύσει» γράφονται μὲ ει. Γιατί; Εἶναι ἐπιρρήματα ποὺ ἔχουν προέλθει ἀπὸ τὴν δοτικὴ πτώση τριτοκλίτων οὐσιαστικῶν σὲ -ις. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο θὰ γραφοῦν μὲ ει καὶ οἱ λόγιας προέλευσης ἐµπρόθετες ἐπιρρηµατικὲς ἐκφράσεις, π.χ. ἐν ἀντιθέσει, ἐν γνώσει, ἐν ἐξελίξει, ἐν µέρει, ἐν παρενθέσει, ἐν πτήσει, ἐπὶ λέξει, ἐπὶ τῇ λήξει, ἰδίᾳ βουλήσει, καλῇ τῇ πίστει.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Γράφει η Αποστολία Κ. Λάππα,
Μαθήτρια Γ΄ Γυμνασίου

Ο Παλαμήδης ήταν Έλληνας^[1] ήρωας του Τρωικού Πολέμου. Το όνομα του είναι σύνθετο, βγαίνει από τις λέξεις παλάμη + μήδομαι → «αυτός που με τα έργα των χεριών του (παλάμη) εκδηλώνει την ευφυΐα/τέχνη (μήδομαι)» Ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά του Ναυπλίου και της Κλυμένης. Αδέλφια του ήταν ο Οίαξ , ο Ναυσιμέδων και ο Δαμάστωρ.^[2] Μεγάλωσε κοντά στον σοφό κένταυρο Χείρωνα, μαζί με άλλους ήρωες του Τρωικού πολέμου. Εκεί διδάχθηκε αστρονομία, ιατρική, μουσική, μαντική, πολεμική και κυνηγετική τέχνη^[3]. Ωστόσο, ξεχώρισε ανάμεσα στους σύγχρονούς του για την σοφία του^[4].

Επίσης, έγινε άριστος επικός ποιητής^[5] και φιλόσοφος. Αργότερα επινόησε τις έννοιες «εποχή» και «κύκλος του μηνός», ονοματοδότησε τους χρόνους, εφηύρε νόμισμα, μέτρα, σταθμά, άβακα, φάρους (Φρυκτωρίες), αλφαβητική γραφή και αρίθμηση.^[6]

Συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο, με τριάντα πλοία από την Εύβοια. Όταν έφθασαν στην Αυλίδα, όπου είχαν μαζευτεί όλοι οι Αχαιοί για να ξεκινήσουν την εκστρατεία, η θάλασσα βρισκόταν σε μεγάλη τρικυμία^[7] και τα καράβια δεν μπορούσαν να ξεκινήσουν, προκειμένου να πάνε στην Τροία. Όλοι ανησύχησαν και αναγκάστηκαν να ρωτήσουν τον μάντη Κάλχα για να τους πει τον λόγο που η θάλασσα ήταν αγριεμένη. Αυτός τους απάντησε ότι η θεά Άρτεμις έχει θυμώσει με τον αρχιστράτηγο Αγαμέμνονα και θα έπρεπε να θυσιάσουν την κόρη του την Ιφιγένεια, προκειμένου να την εξευμενίσουν. Οι Αχαιοί αποφάσισαν να υπακούσουν στον Κάλχα, αλλά ο Αγαμέμνονας αρνήθηκε. Οι άλλοι αρχηγοί, όμως, τον πίεζαν να υποχωρήσει.

Τελικά, αυτός παραιτήθηκε από Αρχιστράτηγος, προκαλώντας έτσι κενό στην εξουσία. Αυτό, όμως, καλύφθηκε σύντομα με την ανακήρυξη του Παλαμήδη σε Αρχιστράτηγο. ^[8]

Ο Οδυσσέας απέστειλε στην σύζυγο του Αγαμέμνονα, Κλυταιμνήστρα μία επιστολή, την οποία παρουσίασε ότι τάχα ήταν του συζύγου της και την έπεισε να φέρει την Ιφιγένεια στην Αυλίδα, για να παντρευθεί τάχα τον Αχιλλέα. Η Κλυταιμνήστρα έφερε την κόρη της εκεί.

Εν τέλει, όμως, η αλήθεια φανερώθηκε και η Κλυταιμνήστρα παρεκάλεσε τον Παλαμήδη να μην βλάψουν την Ιφιγένεια. Ο Παλαμήδης και ο Αχιλλέας απεφάσισαν να μην την θυσιάσουν, καθώς θεώρησαν άτιμο το γεγονός ότι την ειδοποίησαν να έλθει για γάμο, ενώ είχαν αποφασίσει να την φονεύσουν. Γι’ αυτό, επεχείρησαν να αντισταθούν στην απόφαση του Στρατού. Ο τελευταίος, όμως, κρυφώς υποκινούμενος από τον Οδυσσέα, εξαγριώθηκε, με αποτέλεσμα την εκτράχυνση της καταστάσεως. Γι’ αυτό, ακολούθησαν συμπλοκές και ο Παλαμήδης και ο Αχιλλέας απειλήθηκαν να θανατωθούν με λιθοβολισμό. Ο Αγαμέμνονας, όμως, κατόπιν πιέσεως, υπεχώρησε και ανέλαβε πάλι το αξίωμα του Αρχιστρατήγου. Μετά την πραγματοποίηση της θυσίας, η θεά Άρτεμις εξευμενίστηκε και τα καράβια κατόρθωσαν να πλεύσουν για την Τροία. ^[9]

Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου ο Παλαμήδης εφηύρε επιτραπέζια παιχνίδια για να παίζουν οι στρατιώτες στον ελεύθερό τους χρόνο. Επίσης, προσέφερε ιατρική βοήθεια στον Στρατό των Αχαιών, που κινδύνευε να αφανιστεί από θανατηφόρο λοιμό. Οργάνωνε την παράταξη του Στρατού στα πεδία των μαχών. Τους χώρισε σε λόχους και τάγματα, ώστε να μπορέσει να τους οργανώσει πιο εύκολα και έτσι να εξασφαλίσει την νίκη τους στη μάχη. Επιπλέον, πολεμούσε με γενναιότητα και σύνεση στις μάχες. Ανέλαβε, από κοινού με τον Αχιλλέα, να διενεργήσει εκστρατεία στα περίχωρα της Τροίας, από τα οποία κατέλαβαν εικοσιτρείς πόλεις. Με αυτόν τον τρόπο, έγινε ο πιο αγαπητός ανάμεσα στους αρχηγούς των Αχαιών.

Κάποτε στην Τροία έγινε έκλειψη ηλίου και στρατιώτες έχασαν το κουράγιο τους, γιατί πίστευαν πως αυτό το θεϊκό σημάδι προδιέγραφε το μέλλον τους. Ο Παλαμήδης όμως τους εξήγησε το φαινόμενο, λέγοντας ότι, καθώς η Σελήνη κινείται, συσκοτίζει τον ήλιο και προκαλεί τη θόλωσή του. Οι Αχαιοί παραδέχτηκαν την ορθότητα των λόγων του, κάτι που γινόταν πάντα με τον Παλαμήδη. Τότε όμως ο Οδυσσέας του έφερε αντίρρηση λέγοντας:

«Για τις θυσίες και τις προσευχές και σε ποιον πρέπει να γίνουν θα μας πει ο Κάλχας, γιατί αυτά είναι θέματα της Μαντικής. Όσα πάλι συμβαίνουν στον ουρανό και αν υπάρχει αταξία και τάξη στα άστρα, τα γνωρίζει ο Δίας, διότι αυτός τα έχει επινοήσει και τοποθετήσει στη θέση τους. Όσο για σένα Παλαμήδη, θα φανείς λιγότερο μωρολόγος αν έχεις την προσοχή σου στραμμένη στη γη αντί να λες σοφιστείες για τα ουράνια φαινόμενα».

Ο Παλαμήδης έλαβε τον λόγο και είπε:

«Αν ήσουν σοφός, Οδυσσέα, θα καταλάβαινες ότι κανείς δεν μπορεί να πει κάτι σοφό για τα ουράνια φαινόμενα, αν δεν γνωρίζει καλύτερα τα γήινα. Δεν αμφιβάλλω πως έχεις μείνει πίσω σ’ αυτά, αφού λένε πως εσείς οι Ιθακήσιοι δεν έχετε ούτε εποχές, ούτε γη».

Με αυτό τον τρόπο, ο Οδυσσέας αποστομώθηκε, αλλά και εξοργίστηκε εναντίον του Παλαμήδη^[10].

Άλλη φορά που συνεδρίαζαν οι Αχαιοί, έτυχε να πετούν γερανοί με τον συνηθισμένο τους τρόπο. Τότε ο Οδυσσέας κοίταξε τον Παλαμήδη και του είπε: «Οι γερανοί κάνουν μάρτυρες τους Αχαιούς ότι αυτοί βρήκαν τα γράμματα και όχι εσύ». Ο Παλαμήδης είπε: «Δεν βρήκα τα γράμματα, εκείνα βρήκαν εμένα. Βρίσκονταν από παλιά μέσα στον οίκο των Μουσών και χρειάζονταν άνδρα σαν και εμένα, διότι οι Θεοί τέτοια πράγματα φανερώνουν με τη μεσολάβηση σοφών ανδρών. Οι γερανοί δεν προσπαθούν να σχηματίσουν γράμματα, αλλά με το πέταγμά τους επαινούν την τάξη.»

Μια άλλη φορά από την Ίδη κατέβαιναν λύκοι και ορμούσαν στους νεαρούς που μετέφεραν τις αποσκευές και στα υποζύγια που ήταν γύρω στις σκηνές. Ο Οδυσσέας πρότεινε να πάρουν τόξα και ακόντια και να πάνε στην Ίδη για να κυνηγήσουν τους λύκους, όμως ο Παλαμήδης του είπε:

«Οδυσσέα, ο Απόλλων χρησιμοποιεί τους λύκους ως προάγγελους λοιμού. Τους σκοτώνει βέβαια με το τόξο, όπως εδώ τα μουλάρια και τους σκύλους, όμως προηγουμένως τους στέλνει σε όσους πρόκειται να αρρωστήσουν, επειδή είναι ευνοϊκός προς τους ανθρώπους και για να τους προφυλάξει. Ας προσευχηθούμε λοιπόν στον Λύκιο και Φύξιο Απόλλωνα να απομακρύνει αυτά τα θηρία με τα τόξα του και να στρέψει το λοιμό προς τις κατσίκες, όπως λένε. Εμείς, Έλληνες, ας φροντίσουμε τους εαυτούς μας, γιατί πρέπει όσοι προσπαθούν να φυλαχτούν από επιδημίες να τρέφονται ελαφρά και να γυμνάζονται έντονα. Ιατρική βέβαια δεν κατέχω, όμως με τη σοφία όλα γίνονται κατανοητά».

Με τα λόγια τούτα εμπόδισε την αγορά κρεάτων και τους είπε να μην χρησιμοποιούν τις στρατιωτικές τροφές. Φρόντισε οι στρατιώτες να τρέφονται με ξηρούς καρπούς και άγρια λαχανικά και όλοι τον υπάκουαν, διότι ό,τι έλεγε ο Παλαμήδης το θεωρούσαν θεόσταλτο και με ισχύ χρησμού.

Πράγματι η επιδημία που προέβλεψε παρουσιάστηκε, πρώτα στις πόλεις του Ελλησπόντου καθώς λένε, και μετά ενέσκηψε και στο Ίλιο. Από τους Έλληνες όμως δεν προσέβαλλε κανέναν, παρόλο που είχαν το στρατόπεδό τους σε μολυσμένη περιοχή.^[11]

Άλλες φορές, ο Παλαμήδης έχοντας σκοπό να βελτιώσει τον τρόπο ζωής και την σωματική άσκηση των στρατιωτών, έριχνε στην θάλασσα εκατό πλοία και τους έβαζε να επιβιβαστούν σε αυτά. Αυτοί έπρεπε να φθάσουν σε ένα ακρωτήρι, κωπηλατώντας όσο πιο γρήγορα μπορούσαν και όποιος έφθανε πρώτος, λάμβανε έπαθλο.

Με αυτό τον τρόπο, οι στρατιώτες γυμνάζονταν, διασκεδάζοντας και φρόντιζαν την υγεία τους. Τους εξηγούσε πως αφού η γη βρισκόταν σε κατάσταση μολύνσεως, η θάλασσα ήταν καλύτερη και ο θαλασσινός αέρας ασφαλέστερος.

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, όταν ο Στρατός των Αχαιών πεινούσε, έστειλαν τον Οδυσσέα να βρει σιτάρι στην Θράκη. Γύρισε, όμως, άπρακτος. Ο Παλαμήδης τον ειρωνεύτηκε γι’ αυτό. Ο Οδυσσέας του απήντησε ότι ούτε εκείνος θα έφερνε εις πέρας την αποστολή του, παρ’ όλη την ευφυΐα του. Τότε, ο Παλαμήδης πήγε στην Θράκη και γύρισε με μεγάλες ποσότητες σιταριού. Ο Οδυσσέας, μετά απ’ όλα αυτά, τον φθόνησε για την σοφία και την επινοητικότητά του και γι’ αυτό τον λόγο, κατέστρωσε μαζί με τον Διομήδη και με τον Αγαμέμνονα ένα σχέδιο εξοντώσεώς του.

Μια ημέρα, συνέλαβαν αιχμάλωτο έναν Τρώα, ο οποίος μετέφερε χρήματα στον Σαρπηδόνα^[12] και τον ανάγκασαν να γράψει μια επιστολή τάχα από τον Πρίαμο προς τον Παλαμήδη. Η επιστολή έγραφε: «Εδώ είναι και τα χρήματα για να μου παραδώσεις το Ελληνικό στρατόπεδο^[13] όπως μου υποσχέθηκες»^[14]. Έπειτα τον φόνευσαν. Ύστερα, όταν ο Παλαμήδης δεν βρισκόταν στην σκηνή του, έκρυψαν τα χρήματα εκεί μέσα. Μετά, συνεκάλεσαν συνέλευση και έδειξαν το γράμμα στους άλλους αρχηγούς των Αχαιών. Τους είπαν ότι βρήκαν το γράμμα στην σκηνή του Παλαμήδη, για τον οποίο ισχυρίστηκαν ότι είναι προδότης. Ακολούθησε δίκη, όπου ο Οδυσσέας πρότεινε να ερευνήσουν την σκηνή του Παλαμήδη για να εξακριβώσουν αν το γράμμα αληθεύει. Έτσι έκαναν και πράγματι το χρυσάφι βρέθηκε.

Τότε, κατεδίκασαν τον Παλαμήδη σε θάνατο δια λιθοβολισμού, ο οποίος ήταν ο πιο ατιμωτικός τρόπος εκτελέσεως για εκείνη την εποχή. Ο Παλαμήδης, πριν ξεψυχήσει, πρόφθασε να πει: «Χαίρε, αλήθεια, εσύ πέθανες πριν από μένα.»

Ο Αγαμέμνονας διέταξε να τον αφήσουν άταφο ως προδότη, αλλά ο Αίαντας, ο οποίος ήταν φίλος του Παλαμήδη, δεν τους άφησε. Έλαβε το σώμα του Παλαμήδη και το έθαψε με τιμές στην Μήθυμνα της Λέσβου^[15].

Όταν ο Αχιλλέας επέστρεψε και έμαθε τον άδικο θάνατο του φίλου του, εξοργίστηκε. Ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι αυτός ήταν ο πραγματικός λόγος που λογομάχησε με τον Αγαμέμνονα και ορκίστηκε να μην πολεμήσει ξανά^[16]. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα έργα του Ομήρου δεν εμπεριέχουν καμία απολύτως αναφορά στον Παλαμήδη^[17], ενώ μεροληπτούν υπέρ του Οδυσσέα σε αρκετά σημεία.

Ωστόσο, η φήμη του Παλαμήδη παρέμεινε αλώβητη ανά τους αιώνες. Χαρακτηριστικό είναι ότι τον 5^ο αιώνα π. Χ. ο σοφιστής Γοργίας κατέγραψε την απολογία του Παλαμήδη, από το πνεύμα της οποίας αργότερα εμπνεύστηκε και ο Σωκράτης για την δική του. Μάλιστα, ο τελευταίος, στην απολογία του, αναφέρεται στον Παλαμήδη, λέγοντας ότι θα τον συναντήσει μετά θάνατον^[18], λόγω της ομοιότητας του τρόπου θανατώσεώς τους. Στα μετέπειτα χρόνια, παρ’ όλο οι αναφορές στον Παλαμήδη είναι περιορισμένες, η μνήμη του έχει μείνει αλησμόνητη, περισσότερο διότι είναι ένας από τους σημαντικότερους ήρωες του Τρωικού πολέμου, παρά για την σοφία του και την προσφορά του.

Αποστολία Κ. Λάππα

Βιβλιογραφία

1. Απολλόδωρου, Βιβλιοθήκης Επιτομή
2. Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014
3. Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003.
4. Ξενοφών: Ξενοφώντειος Σωκράτης (Πρωτος Τομος) Απομνημονευματα, Αθήνα 2007.
5. Πλάτων, Απολογία Σωκράτους – Κρίτων, Εκδόσεις «Ζήτρος», Αθήνα 2007.
6. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Δ΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015.

Παραπομπές

1.  Αχαιοί και Τρώες ήσαν Έλληνες. Τα ομηρικά έπη δεν αναφέρουν τους τελευταίους ως μη Έλληνες, αλλά το αντίθετο. Οι συνομιλίες μεταξύ Αχαιών και Τρώων, αλλά και συμμάχων των τελευταίων δείχνει ότι όλοι μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα, είχαν κοινή θρησκεία και κοινά ήθη και έθιμα. Άλλωστε, αυτό το δείχνουν και οι συγγένειες που είχαν με τους βασιλικούς οίκους των Αχαιών, αλλά και τα ίδια ονόματά τους. Επίσης, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσέας αναφέρει σχετικώς με τους Τρώες: «Ὅτι δὲ καὶ τὸ τῶν Τρώων ἔθνος Ἑλληνικὸν ἐν τοῖς μάλιστα ἦν, ἐκ Πελοποννήσου ποτὲ ὡρμημένον, εἴρηται μὲν καὶ ἄλλοις τισὶ πάλαι, λεχθήσεται δὲ καὶ πρὸς ἐμοῦ δι’ ὀλίγων…» (Το ότι και η φυλή των Τρώων είναι Ελληνική, με καταγωγή από την Πελοπόννησο έχει λεχθεί και από τους άλλους παλαιότερα…) Διονυσίου Ἁλικαρνασσέως «Ρωμαϊκὴ Ἀρχαιολογία», βιβλίο Α’, κεφ.LXI. Συνεχίζει λέγοντας ότι: «τὸ Τρωϊκὸν γένος Ἑλληνικὸν ἀρχῆθεν ἦν…» (το γένος των Τρώων ήταν εξ αρχής Ελληνικό) Διονυσίου Ἁλικαρνασσέως «Ρωμαϊκὴ Ἀρχαιολογία», βιβλίο Α’, κεφ.LXII.
2.  Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003, σελ. 58.
3.  ο. π., σελ. 66.
4.  Ξενοφών: Ξενοφώντειος Σωκράτης (Πρωτος Τομος) Απομνημονευματα, Αθήνα 2007, 4.2.33, σελ. 426 – 427.
5.  Μετά τον Τρωικό Πόλεμο, το ποιητικό έργο, που είχε αφήσει ο Παλαμήδης, εξαφανίστηκε από τους απογόνους του Αγαμέμνονα, ίσως και του Οδυσσέα. Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003, σελ. 153.
6.  Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Δ΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 364.
7.  Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, υπήρχε απόλυτη άπνοια.
8.  Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003, σελ. 78 – 79.
9.  ο. π.
10.  Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003, σελ. 156.
11.  Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Δ΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 364 – 365.
12.  Ο Σαρπηδών καταγόταν από την Λυκία και ήταν γιος του Δία ή Ευάνδρου και της Λαοδάμειας, κόρης του Βελλεροφόντη. Κατά την διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, συμμάχησε με τους Τρώες, πολεμώντας εναντίον των Αχαιών. Σκοτώθηκε από τον Πάτροκλο. (Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 78 – 79.)
13.  Εδώ, αναφερόμενος στους Αχαιούς ως Έλληνες, εννοεί προφανώς ότι είναι Έλληνες από τον κυρίως Ελλαδικό χώρο (Ελλαδίτες).
14.  Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Δ΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 363.
15.  ο. π., σελ. 362 – 364.
16.  Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Δ΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 363 – 364. Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003, σελ. 102.
17.  Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Δ΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 364.
18.  Πλάτων, Απολογία Σωκράτους – Κρίτων, Εκδόσεις «Ζήτρος», Αθήνα 2007, 41a.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ἡ γεύση ποὺ μένει…

Πολλὲς φορὲς νιώθουμε τὴν γεύση τοῦ φαγητοῦ στὸ στόμα μετὰ τὸ φαγητό. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπίγευση. Νὰ καὶ ὁ πιὸ ἀκριβὴς ὁρισμός: «Ἡ γευστικὴ ἐντύπωση ποὺ ἀπομένει στὸ στόμα μετὰ ἀπὸ τὴν κατανάλωση ἑνὸς τροφίμου ἢ ποτοῦ»: ἁπαλή/ ἔντονη/ γλυκιά/ μακρά/ πικρή/ παρατεταμένη/ εὐχάριστη ἐπίγευση. Ἡ συνυποδηλωτικὴ χρήση εἶναι ἀκόμα καλύτερη: εἶναι ἡ δημιουργία ὁρισμένης ἐντύπωσης ἢ ἑνὸς αἰσθήματος ἀπὸ μιὰ εὐχάριστη ἢ δυσάρεστη ἐμπειρία: Ἡ πικρὴ ἐπίγευση τοῦ προϋπολογισμοῦ.  Ἡ ἐπίγευση θὰ εἶναι πάντα πικρὴ γιατί μιλᾶμε γιὰ μιὰ ἐθνικὴ τραγωδία. Ἐπίγευση ἀρχαιογνωσίας. Ἡ ἐπίγευση μιᾶς συζήτησης. Ἡ ἐντύπωση ποὺ παραμένει ὡς αἴσθηση στὸ ὀπτικὸ σύστημα γιὰ ἕνα δέκατο τοῦ δευτερολέπτου περίπου μετὰ τὴν παύση τοῦ ὀπτικοῦ ἐρεθίσματος ποὺ τὴν προκάλεσε εἶναι τὸ μετείκασμα: Ὁ κινηματογράφος βασίζεται στὸ μετείκασμα. Α

Το αλίευσα ΕΔΩ

Το αλίευσα ΕΔΩ

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ἡ διωρία καὶ ἡ διορία

Ἀκόμα μιὰ λαϊκὴ ἐτυμολογία μᾶς μπερδεύει ὡς πρὸς τὴν ὀρθογράφηση τῆς λέξης «δι(ω)ρία». Πῶς θὰ τὴν γράψουμε μὲ ο ἢ μὲ ω; Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἡ διωρία εἶναι σύνθετη λέξη ἀπὸ τὴν πρόθεση δια- καὶ τὴν ὥρα μὲ δασεῖα (ὑπάρχει καὶ ὤρα μὲ ψιλή).  Στὴν ὄψιμη ἑλληνιστικὴ ἐποχὴ ἡ διωρία ἐπανερμηνεύτηκε καὶ συνδέθηκε μὲ τὸ ὅριο· ἔτσι προέκυψε ἡ γραφὴ διορία. Ἡ παρασυνδεδεμένη γραφή «διορία» ἀπὸ τὸ ὅριο ὑπερέχει ὡς πρὸς τὴν συχνότητα χρήσεως στὰ σώματα κειμένων καὶ προτάσσεται στὰ λεξικά. Σὲ ὁρισμένα λεξικὰ ἀπουσιάζει ἡ «διωρία». Πάντως ἡ ἀρχαία λέξη εἶναι «διωρία»: διάστημα δύο ὡρῶν. Οἱ Βυζαντινοὶ λεξικογράφοι σχολιάζουν: «διωρία διὰ τοῦ ω μεγάλου καιρὸν δηλοῖ, διορία δὲ προθεσμία, διορία», Ἡσύχ., Σουΐδ.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΙΓ´ 7 – 16

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

⁷ Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν.

⁷ Νὰ ἐνθυμῆσθε πάντοτε τὸ ἅγιον παράδειγμα τῶν πνευματικῶν ἀρχηγῶν καὶ προεστῶν σας, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἐδίδαξαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. Αὐτῶν νὰ ἀναλογίζεσθε καὶ νὰ μελετᾶτε τὸ ἅγιον καὶ θεάρεστον τέλος τοῦ βίου καὶ τῆς συμπεριφορᾶς καὶ νὰ μιμῆσθε τὴν πίστιν των.

⁸ Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.

⁸ Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦτο χθές, εἶναι καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ θὰ εἶναι ὁ ἴδιος καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ὅπως λοιπὸν ἐνίσχυε τοὺς προεστούς σας, ἔτσι θὰ ἐνισχύσῃ καὶ σᾶς εἰς τὴν πίστιν. Κρατήσατέ την λοιπὸν καλὰ καὶ σεῖς.

⁹ διδαχαῖς ποικίλαις καὶ ξέναις μὴ παραφέρεσθε· καλὸν γὰρ χάριτι βεβαιοῦσθαι τὴν καρδίαν, οὐ βρώμασιν, ἐν οἷς οὐκ ὠφελήθησαν οἱ περιπατήσαντες.

⁹ Μὴ σύρεσθε ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ἀπὸ διδασκαλίας, ποὺ εἶναι διαφορετικοὶ καὶ ξέναι πρὸς τὴν ἀληθῆ διδασκαλίαν. Διότι καλὸν καὶ σωτήριον εἶναι νὰ στερεώνεται καὶ νὰ πληροφορῆται ἡ καρδία μὲ τὴν χάριν τοῦ Χριστοῦ· ὄχι μὲ τὴν ἰουδαϊκὴν διάκρισιν φαγητῶν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν ὠφελήθησαν ὅσοι ἰουδαΐζοντες Χριστιανοὶ ἔθεσαν τὰ φαγητὰ ὡς κανόνα τῆς συμπεριφορᾶς των.

¹⁰ ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες·

¹⁰ Ἔχομεν ἡμεῖς οἱ Χριστιανοὶ τράπεζαν καὶ θυσιαστήριον, εἰς τὸ ὁποῖον μετέχομεν τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπὸ τὸ ὁποῖον δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ φάγουν οὐδὲ οἱ ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς, ποὺ λατρεύουν καὶ ὑπηρετοῦν τὸν Θεὸν εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου.

¹¹ ὧν γὰρ εἰσφέρεται ζῴων τὸ αἷμα περὶ ἁμαρτίας εἰς τὰ Ἅγια διὰ τοῦ ἀρχιερέως, τούτων τὰ σώματα κατακαίεται ἔξω τῆς παρεμβολῆς·

¹¹ Ἀπόδειξις δὲ τοῦ ὅτι οἰ ἱερεῖς τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου δὲν ἔχουν ἐξουσίαν νὰ φάγουν ἀπὸ τὸ θυσιαστήριόν μας, εἶναι καὶ τὸ ὅτι δὲν ἔτρωγαν αὐτοὶ οὔτε ἀπὸ τὴν θυσίαν ἐκείνην, ποὺ περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλην ἐπροτύπωνε τὴν θυσίαν τοῦ σταυροῦ. Διότι, καθὼς ὁρίζεται εἰς τὴν Γραφήν, τὰ σώματα τῶν ζώων ἐκείνων, τῶν ὁποίων τὸ αἷμα ἐφέρετο ἀπὸ τὸν ἀρχιερέα κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ ἐξιλασμοῦ μέσα εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ὡς θυσία περὶ ἁμαρτίας, δὲν ἐτρώγοντο ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ἀλλ’ ἐκαίοντο ὁλόκληρα ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τοῦ Ἰσραήλ.

¹² διὸ καὶ Ἰησοῦς, ἵνα ἁγιάσῃ διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος τὸν λαόν, ἔξω τῆς πύλης ἔπαθε.

¹² Δι’ αὐτὸ σύμφωνα μὲ τὸν προφητικὸν τύπον τῶν περὶ ἁμαρτίας θυσιῶν καὶ ὁ Ἰησοῦς, διὰ νὰ ἁγιάσῃ μὲ τὸ ἴδιο του τὸ αἷμα τὸν λαὸν τοῦ νέου Ἰσραήλ, ἔξω ἀπὸ τὴν πύλην τῆς πόλεως Ἱερουσαλὴμ ἔπαθε.

¹³ τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες·

¹³ Λοιπὸν ἂς ἐξέλθωμεν καὶ ἡμεῖς πρὸς αὐτὸν ἔξω ἀπὸ τὸ στρατόπεδον. Ἂς ἀπομακρυνθῶμεν δηλαδὴ καὶ ἂς κόψωμεν κάθε σχέσιν μὲ τὸν Ἰουδαϊσμὸν καὶ μὲ τὸν κόσμον τῆς ἁμαρτίας. Καὶ ἂς πάρωμεν ἐπάνω μας τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ, ἕτοιμοι νὰ περιφρονηθῶμεν δι’ αὐτόν, ὅπως ὑβρίσθη καὶ ἐπεριφρονήθη ἐκεῖνος.

¹⁴ οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν.

¹⁴ Μὴ διστάζετε νὰ χωρισθῆτε ἀπὸ τὸ Ἰουδαϊκὸν κέντρον καὶ ἀπὸ τὸν κόσμον. Διότι δὲν ἔχομεν ἐδῶ μόνιμον καὶ διαρκῆ πατρίδα καὶ πόλιν, ἀλλὰ μὲ πόθον πολὺν ζητοῦμεν τὴν μέλλουσαν, τὴν οὐράνιον Ἱερουσαλήμ.

¹⁵ δι’ αὐτοῦ οὖν ἀναφέρωμεν θυσίαν αἰνέσεως διὰ παντὸς τῷ Θεῷ, τοῦτ’ ἔστι καρπὸν χειλέων ὁμολογούντων τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.

¹⁵ Χωριζόμενοι λοιπὸν ἀπὸ τὴν Λευϊτικὴν ἱερωσύνην, ἂς προσφέρωμεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς ἀρχιερέως μας πάντοτε καὶ ἀκατάπαυστα θυσίαν αἰνέσεως καὶ δοξολογίας. Ὅταν δὲ λέγω θυσίαν, δὲν ἐννοῶ θυσίαν ζώων καὶ αἱμάτων, ἀλλὰ θυσίαν ποὺ ὡς καρπὸς θερμῆς εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Θεὸν θὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὰ χείλη μας, τὰ ὁποῖα θὰ ἀνυμνοῦν καὶ θὰ δοξολογοῦν τὸ ὄνομά του.

¹⁶ τῆς δὲ εὐποιίας καὶ κοινωνίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε· τοιαύταις γὰρ θυσίαις εὐαρεστεῖται ὁ Θεός.

¹⁶ Μὴ λησμονῆτε δὲ τὴν ἀγαθοεργίαν καὶ τὴν μεταδοτικότητα, μὲ τὰς ὁποίας συμμετέχουν καὶ οἰ ἄλλοι εἰς τὰ ἀγαθά σας. Μὴ λησμονῆτε αὐτάς, διότι ὁ Θεὸς εὐχαριστεῖται εἰς τέτοιας θυσίας καὶ ὄχι εἰς θυσίας ἀλόγων ζώων.

Το αλίευσα ΕΔΩ 

Εὐαγγέλιο

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ιζ’ 12 – 19

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

¹² καὶ εἰσερχομένου αὐτοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν,

¹² Καὶ ὅταν εἰσήρχετο εἰς κάποιο χωρίον, τὸν συνήντησαν δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἐστάθησαν ἀπὸ μακράν, ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον κάθε λεπρὸς ἐθεωρεῖτο ἀκάθαρτος καὶ δὲν τοῦ ἐπετρέπετο νὰ πλησιάσῃ κανένα.

¹³ καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς.

¹³ Καὶ αὐτοὶ ἔβγαλαν φωνὴν μεγάλην καὶ εἶπαν· Ἰησοῦ, Κύριε, κάμε ἔλεος εἰς ἡμᾶς καὶ θεράπευσέ μας.

¹⁴ καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· Πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν.

¹⁴ Καὶ ὅταν τοὺς εἶδε, εἶπε πρὸς αὐτούς· Πηγαίνετε καὶ δείξατε τὸ σῶμα σας εἰς τοὺς ἱερεῖς διὰ νὰ βεβαιώσουν αὐτοί, σύμφωνα μὲ τὴν διάταξιν τοῦ νόμου, ἐὰν πράγματι ἐθεραπεύθητε. Καὶ συνέβη, ὅταν αὐτοὶ ἐπήγαιναν νὰ ἐξετασθοῦν ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ἐκαθαρίσθησαν ἀπὸ τὴν λέπραν.

¹⁵ εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν,

¹⁵ Ἕνας δὲ ἀπὸ αὐτούς, ὅταν εἶδε ὅτι ἐθεραπεύθη, ἐπέστρεψε καὶ μὲ φωνὴν μεγάλην ἐκφράζων τὴν χαρὰν καὶ εὐγνωμοσύνην του ἐδόξαζε τὸν Θεόν, ποὺ διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ τὸν ἐθεράπευσε.

¹⁶ καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης.

¹⁶ Καὶ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς πλησίον τῶν ποδῶν τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν εὐχαριστεῖ. Καὶ αὐτὸς ἦτο Σαμαρείτης, σχισματικὸς καὶ ὀλιγώτερον φωτισμένος ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ συνεπῶς δὲν θὰ ἐπερίμενε κανεὶς νὰ δείξῃ αὐτὸς εὐγνωμοσύνην, ὁποίαν δὲν ἔδειξαν οἱ ἄλλοι ἐννέα, ποὺ ἦσαν Ἰσραηλῖται.

¹⁷ ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;

¹⁷ Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· Δὲν ἐκαθαρίσθησαν ἀπὸ τὴν λέπραν καὶ οἱ δέκα; Οἱ δὲ ἄλλοι ἐννέα ποὺ εἶναι;

¹⁸ οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος;

¹⁸ Ἐχάθησαν νὰ γυρίσουν πίσω καὶ νὰ δώσουν δόξαν εἰς τὸν Θεόν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ξένον αὐτόν, ποὺ δὲν ἀνήκει εἰς τὸ γνήσιον ἰουδαϊκὸν γένος;

¹⁹ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

¹⁹ Καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Σήκω καὶ πήγαινε· ἡ πίστις σου δὲν ἐθεράπευσε τὸ σῶμα σου μόνον, ἀλλ’ ἀποτελεῖ καὶ καλὴν ἀρχήν, ποὺ θὰ σὲ ὁδηγηση εἰς τὴν πνευματικὴν σωτηρίαν.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Κλινικὴ τῆς πόλης ἢ κλινικὴ μὲ πολλὲς κλίνες; 

Πολυκλινικὴ εἶναι ἡ κλινικὴ ποὺ διαθέτει πολλὰ ἰατρικὰ τμήματα, καθὼς καὶ ἰατροὺς πολλῶν εἰδικοτήτων γιὰ τὴν θεραπεία διαφόρων παθήσεων: Πολυκλινικὴ Ἀθηνῶν. Ἐπειδὴ ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν ὁμιλητῶν ἀγνοεῖ τὴν ἱστορικὴ ἀρχὴ τῆς λέξεως, παρετυμολόγησε τὴν λέξη ἀπὸ τὸ ἐπίθετο «πολὺς» καὶ τὸ οὐσιαστικὸ «κλινική». Στὴν πραγματικότητα ἡ πολυκλινική εἶναι πολικλινική, ἀπὸ τὸ «πόλις» καὶ τὸ «κλινική», δηλαδὴ ἀστυκλινική, κλινικὴ τῆς πόλης. Πρόκειται γιὰ μεταφορὰ τοῦ ἑλληνογενοῦς γάλλ. polyclinique. Παράλληλη πορεία μὲ τὴν πολυκλινικὴ εἶχε καὶ ἡ πολυθρόνα, ποὺ δὲν εἶναι οἱ πολλοὶ θρόνοι, ἀλλὰ ἡ ἰταλικὴ λέξη poltrona.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

 1. Υπηρέτρα   00:00:01

2. Το σπιτάκι στο λιβάδι   00:24:10

3. Φώτα ολόφωτα  00:49:00

4. Ωχ, βασανάκια 01:11:00

5. Το καμίνι  01:36:00

6. Το μοιρολόγι της φώκιας

7. Έρωτας στα χιόνια  02:05:00

Το αλίευσα ΕΔΩ

Απόστολος (Β΄ Κορ. δ΄ 6-15)

 Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ’ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. Ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. Ὣστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. Ἒχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον,«Ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα», καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. Τὰ γὰρ πάντα δι’ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

 Μετάφραση

 Ἀδελφοί, ὁ Θεός πού εἶπε νά λάμψει φῶς μέσα ἀπό τό σκοτάδι, αὐτός ὁ ἴδιος ἔλαμψε μέσα στίς καρδιές μας καί μᾶς φώτισε νά γνωρίσουμε τή δόξα του στο πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά ἐμεῖς πού ἔχουμε αὐτόν τό θησαυρό εἴμαστε σάν τά πήλινα δοχεῖα· ἔτσι γίνεται φανερό πώς ἡ ὑπερβολική ἀξία τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ προέρχεται ἀπό τό Θεό κι ὄχι ἀπό μᾶς. Ἄν καί μᾶς πιέζουν ἀπό παντοῦ, δέ μᾶς καταβάλλουν. Βρισκόμαστε σέ ἀδιέξοδο, ὅμως δέν ἀπελπιζόμαστε. Μᾶς καταδιώκουν, ὁ Θεός ὅμως δέ μᾶς ἐγκαταλείπει. Μᾶς ρίχνουν κάτω, μά δέ χάνουμε τόν ἀγώνα. Συνεχῶς ὑποφέρουμε σωματικά μετέχοντας ἔτσι στό θάνατο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, γιά νά φανερωθεῖ στό πρόσωπό μας ἡ ζωή τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ. Δηλαδή εἴμαστε ζωντανοί, ἀλλά ἐκθέτουμε συνεχῶς τόν ἑαυτό μας στό θάνατο γιά χάρη τοῦ Ἰησοῦ, ὥστε νά φανερωθεῖ στό θνητό μας σῶμα ἡ ζωή τοῦ Ἰησοῦ. Ἔτσι, ἐμᾶς μᾶς ἀπειλεῖ συνεχῶς ὁ θάνατος, ἐνῶ ἐσεῖς κερδίζετε τή ζωή. Ἔχουμε, λοιπόν, τήν ἴδια ἐμπιστοσύνη στό Θεό, πού ἀναφέρει ἡ Γραφή: Ἐμπιστεύτηκα τόν ἑαυτό μου στό Θεό, γι’ αὐτό καί μίλησα. Κι ἐμεῖς ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στό Θεό, γι’ αὐτό καί κηρύττουμε. Ξέρουμε ὅτι ὁ Θεός, πού ἀνέστησε τόν Κύριο Ἰησοῦ, θά ἀναστήσει καί ἐμᾶς διά τοῦ Ἰησοῦ καί θά μᾶς παρουσιάσει μπροστά του μαζί σας. Ὅλα, λοιπόν, γίνονται γιά σᾶς. Ἔτσι, ὅσο πιό πολλοί δεχτοῦν τή χάρη τόσο πιό μεγάλη θά εἶναι ἡ εὐχαριστία καί ἡ δοξολογία πρός τό Θεό.

 Εὐαγγέλιο (Ματθ. δ΄ 12-17)

 Tῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ, ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἠσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· «Γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει φῶς εἶδεν μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς». Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· Μετανοεῖτε· ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

 Μετάφραση

Ἐκεῖνο τόν καιρό, ὃταν ἔμαθε ὁ Ἰησοῦς πώς συνέλαβαν τόν Ἰωάννη, ἔφυγε γιά τή Γαλιλαία. Ἐγκατέλειψε ὅμως τή Ναζαρέτ καί πῆγε κι ἔμεινε στήν Καπερναούμ, πόλη πού βρίσκεται στίς ὄχθες τῆς λίμνης, στήν περιοχή τῶν φυλῶν Ζαβουλῶν καί Νεφθαλείμ. Ἔτσι πραγματοποιήθηκε ἡ προφητεία τοῦ Ἠσαΐα πού λέει: Ἡ χώρα τοῦ Ζαβουλῶν καί ἡ χώρα τοῦ Νεφθαλείμ, ἐκεῖ πού ὁ δρόμος πάει γιά τή θάλασσα καί πέρα ἀπό τόν Ἰορδάνη, ἡ Γαλιλαία πού τήν κατοικοῦν εἰδωλολάτρες, ἐκεῖ αὐτοί πού κατοικοῦνε στό σκοτάδι εἶδαν φῶς δυνατό. Καί γιά ὅσους μένουν στή χώρα πού τή σκιάζει ὁ θάνατος ἀνέτειλε ἕνα φῶς γιά χάρη τους. Ἀπό τότε ἄρχισε κι ὁ Ἰησοῦς νά κηρύττει καί νά λέει: «Μετανοεῖτε γιατί ἔφτασε ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ἀπόστολος Κυριακῆς

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 4 Ἰανουαρίου 2026, Κυριακὴ πρὸ τῶν Φώτων (Β΄ Τιμ. δ΄ 5-8)

5 σὺ δὲ νῆφε ἐν πᾶσι, κακοπάθησον, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ, τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον. 6 ἐγὼ γὰρ ἤδη σπένδομαι, καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκε. 7 τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· 8 λοιπὸν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

5 Ἐσύ ὅμως πρόσεχε ἄγρυπνα ὅλα ὅσα σοῦ παρουσιάζει τό ποιμαντικό σου ἔργο. Κοπίασε, κάνε ἔργο εὐαγγελιστοῦ, ὁλοκλήρωσε μέ ἐπιτυχία τή διακονία πού σοῦ ἀνατέθηκε στήν Ἐκκλησία. 6 Νά ἀγρυπνεῖς καί νά κοπιάζεις, διότι ἐγώ τώρα χύνω τό αἷμα μου ὡς σπονδή καί θυσία στό Θεό· καί ὁ καιρός τῆς ἀναχωρήσεώς μου ἀπό τόν κόσμο αὐτό εἶναι πολύ κοντά. 7 Ἔχω ἀγωνισθεῖ τόν καλό ἀγώνα γιά τή διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔχω φθάσει στό τέλος τοῦ δρόμου τῆς ἀρε­τῆς καί τῆς ἐκπληρώσεως τῆς ἀποστολῆς μου. Ἔχω διαφυλάξει τήν πίστη. 8 Λοιπόν τώρα πιά μέ περιμένει τό στεφάνι πού ἀνήκει ὡς βραβεῖο στή δικαιοσύνη καί τήν ἀρετή. Τό στεφάνι αὐτό θά μοῦ τό δώσει ὡς ἀνταμοιβή ὁ Κύριος κατά τήν ἔνδοξη ἐκείνη ἡμέρα τῆς Κρίσεως, ὁ δίκαιος κριτής. Θά τό δώσει μάλιστα ὄχι μόνο σέ μένα, ἀλλά καί σ’ ὅλους ὅσους ἔχουν ἀγαπήσει καί μέ πόθο περιμένουν τήν ἔνδοξη ἐμφάνισή του.

 Το αλίευσα ΕΔΩ 

Εὐαγγέλιο Κυριακῆς

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 4 Ἰανουαρίου 2026, Κυριακὴ πρὸ τῶν Φώτων (Μάρκ. α΄ 1-8)

Ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. 2 Ὡς γέγραπται ἐν τοῖς προ­φήταις, ἰδοὺ ἐγὼ ἀπο­στέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κα­τασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔ­­­­μπροσθέν σου· 3 φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρή­μῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυ­ρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ, 4 ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων­ ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφε­σιν ἁμαρτιῶν. 5 καὶ ἐξεπορεύετο πρὸς αὐ­­τὸν πᾶσα ἡ Ἰουδαία χώ­ρα καὶ οἱ Ἱεροσολυμῖται, καὶ ἐ­­­­­­βα­­πτίζοντο πάντες ἐν τῷ Ἰ­ορ­­δάνῃ ποταμῷ ὑπ᾿ αὐ­τοῦ ἐξο­μολογούμενοι τὰς ἁ­­μαρ­τί­ας αὐτῶν. 6 ἦν δὲ ὁ Ἰωάννης ἐνδεδυ­μέ­νος τρίχας καμήλου καὶ ζώ­νην δερματίνην περὶ τὴν ὀ­­­­σφὺν αὐτοῦ, καὶ ἐσθίων­ ἀ­­­­κρίδας καὶ μέλι ἄγριον. 7 καὶ ἐκήρυσσε λέγων· ἔρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου ὀπίσω μου, οὗ οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς κύψας λῦσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ. 8 ἐγὼ μὲν ἐβάπτισα ὑμᾶς ἐν ὕδατι, αὐτὸς δὲ βαπτίσει ὑ­­­μᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἔγινε ἡ ἀρχή τοῦ χαροποι­οῦ μηνύματος γιά τήν ἔλευση στόν κόσμο τοῦ Ἰη­σοῦ Χρι­στοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πού ἔγινε ἄνθρωπος. 2 Καί ἔγινε ὁ Ἰωάννης ἡ ἀρχή τοῦ εὐαγγελίου, ὅ­­­πως ἔχει προφητευθεῖ καί εἶναι γραμμένο στούς προ­φῆ­­τες. Στό βιβλίο δηλαδή τοῦ προφήτη Μαλαχία λέ­ει ὁ ἐ­­­πουράνιος Πατέρας στό Μεσσία: Ἰδού, ἐγώ ἀ­­­­­πο­στέλ­λω τόν ἀγγελιοφόρο μου πρίν ἀπό σένα καί μπρο­στά ἀπό σένα. Αὐτός θά προετοιμάσει τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων γιά νά σέ ὑποδεχθοῦν ὡς Σωτήρα καί Λυτρωτή. Κι ἔτσι θά προετοιμάσει τό δρόμο ἀπό τόν ὁποῖο θά πλησιάσεις ὡς διδάσκαλος καί Σωτήρας τούς ἀν­θρώ­πους. 3 Ὁ ἀγγελιοφόρος αὐτός εἶναι ἐκεῖνος γιά τόν ὁ­ποῖο προ­φήτευσε ὁ προφήτης Ἡσαΐας τά ἑξῆς: Φω­νή ἀν­θρώπου πού κραυγάζει στήν ἔρημο καί λέει: Ἑτοι­μάστε τό δρόμο ἀπ’ τόν ὁποῖο θά ἔλθει σέ σᾶς ὁ Κύριος· κάνετε ἴσιες καί ὁμαλές τίς διαβάσεις ἀπ’ τίς ὁποῖες θά περάσει. Ξεριζῶστε δηλαδή ἀπ’ τίς ψυχές σας τά ἀγκάθια τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν καί ρίξτε μακριά τίς πέτρες τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς πωρώσεως· καί καθαρίστε μέ τή μετάνοια τό ἐσωτερικό σας, γιά νά δεχθεῖ τόν Κύριο. 4 Καί ἔγινε ὁ Ἰωάννης ἀρχή τοῦ εὐαγγελίου, μέ τό νά βα­πτί­ζει στήν ἔρημο καί μέ τό νά κηρύττει βάπτισμα πού ἔπρε­πε νά συνοδεύεται μέ ἐσωτερική μετάνοια, ἔτσι ὥστε οἱ βαπτισμένοι νά λάβουν ἀργότερα τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τους, τήν ὁποία θά τούς ἐξασφάλιζε ὁ Μεσ­σίας πού θά ἐρχόταν μετά τόν Ἰωάννη. 5 Καί πήγαιναν σ’ αὐτόν οἱ κάτοικοι ὅλης τῆς Ἰου­δαί­ας καί οἱ Ἱεροσολυμίτες. Καί βαπτίζονταν ὅλοι ἀπό τόν Ἰωάννη στόν Ἰορδάνη ποταμό, ἐνῶ συγχρόνως ἐξο­μο­λογοῦνταν φανερά τίς ἁμαρτίες τους. 6 Ἀλλά καί ἡ ὅλη ζωή καί ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἰωάννη ἦταν σύμφωνη μέ τό κήρυγμά του σέ ὅλα. Φοροῦσε δηλαδή ἔνδυμα ὑφασμένο ἀπό τρίχες καμήλας καί εἶχε δερμάτινη ζώνη γύρω ἀπ’ τή μέση του, κι ἔτρωγε ἀκρίδες, ἀπό ἐκεῖνες πού ἔφερνε ὁ ἄνεμος σάν σύννεφο ἀπ’ τήν Ἀραβία στήν ἔρημο, καί μέλι πού ἀποθήκευαν τά ἄγρια μελίσσια μέσα στίς σχισμές τῶν βράχων. 7 Καί κήρυττε λέγοντας: Ἔρχεται ὕστερα ἀπό μένα ἐκεῖ­νος πού εἶναι πιό δυνατός ἀπό μένα λόγῳ τοῦ ἀξιώ­μα­τός του καί τῆς θείας φύσεώς του. Μπροστά του ἐγώ δέν εἶμαι ἄξιος νά σκύψω καί νά λύσω ὡς δοῦλος τό λουρί τῶν ὑποδημάτων του. 8 Ἐγώ σᾶς βάπτισα μέ νερό, αὐτός ὅμως θά σᾶς βαπτίσει μέ Πνεῦμα Ἅγιον, τό ὁποῖο θά καθαρίσει καί τίς ψυχές σας.

Το αλίευσα ΕΔΩ 

Ἀπόστολος Κυριακῆς

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 28 Δεκεμβρίου 2025, Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν (Γαλ. α΄ 11-19)

11 Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελ­φοί, τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγ­γελισθὲν ὑπ’ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· 12 οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐ­τὸ οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι’ ἀπο­καλύψεως Ἰησοῦ Χρι­στοῦ. 13 Ἠκούσατε γὰρ τὴν ἐ­-μὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ, ὅτι καθ’ ὑπερ­βολὴν ἐδίωκον τὴν ἐκ­κλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρ­θουν αὐτήν, 14 καὶ προέκοπτον ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ ὑπὲρ πολλοὺς συνηλικιώτας ἐν τῷ γένει μου, περισσοτέρως ζηλω­τὴς ὑπάρχων τῶν πατρι­κῶν μου παραδόσεων. 15 Ὅτε δὲ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς ὁ ἀφορίσας με ἐκ κοιλίας μητρός μου καὶ καλέσας διὰ τῆς χάριτος αὐτοῦ 16 ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοί, ἵνα εὐαγ­γελίζωμαι αὐτὸν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, εὐθέως οὐ προσανεθέμην σαρκὶ καὶ αἵματι, 17 οὐδὲ ἀνῆλθον εἰς Ἱε-ροσόλυμα πρὸς τοὺς πρὸ ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλὰ ἀπῆλθον εἰς Ἀραβίαν, καὶ πάλιν ὑπέστρεψα εἰς Δαμασκόν. 18 Ἔπειτα μετὰ ἔτη τρία ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα ἱστορῆσαι Πέτρον, καὶ ἐπέ­μεινα πρὸς αὐτὸν ἡμέ­ρας δεκαπέντε· 19 ἕτερον δὲ τῶν ἀπο­στόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

11 Σᾶς γνωστοποιῶ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅτι τό Εὐαγγέ­­­­­­λιο πού σᾶς κήρυξα δέν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινη ἐπι­νό­η­ση. 12 Διότι ὄχι μόνο οἱ ὑπόλοιποι ἀπόστολοι, ἀλλά κι ἐ­­­­γώ δέν τό παρέλαβα οὔτε τό διδάχθηκα ἀπό κάποι­­­ον ἄν­­­­­θρωπο, ἀλλά τό παρέλαβα μέ ἀποκάλυψη τοῦ Θε­­­οῦ, ὁ ὁποῖος ἀπευθείας μοῦ φανέρωσε καί μοῦ ἀπο­κά­­­λυ­­­ψε τόν Κύριο Ἰησοῦ. 13 Καί τό ὅτι τό Εὐαγγέλιο μοῦ παραδόθηκε μέ ὑπερ­­­­­φυσική ἀποκάλυψη ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό, ἀπο­δει­κνύ­ε­ται ἀπό τή δράση μου στό παρελθόν. Διότι ἀσφα­λῶς ἔχε­τε ἀκούσει γιά τή διαγωγή πού ἔδειξα κά­ποτε, ὅταν ἀκο­λουθοῦσα τό νόμο καί τά ἔθιμα τῶν Ἰου­δαίων. Ἀκού­­σατε δηλαδή ὅτι καταδίωκα ὑπερβολικά τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καί προσπαθοῦσα νά τήν ἐξολοθρεύσω. 14 Καί προόδευα στόν Ἰουδαϊσμό περισσότερο ἀπό πολλούς συνομήλικους συμπατριῶτες μου καί ἔδειχνα περισσότερο ζῆλο ἀπ’ αὐτούς γιά τίς παραδόσεις πού κληρονομήσαμε ἀπό τούς πατέρες μας. 15 Ὅταν ὅμως εὐαρεστήθηκε ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μέ ξεχώρισε καί μέ διάλεξε ἀπό τόν καιρό ἀκόμη πού ἤμουν στήν κοιλιά τῆς μητέρας μου, καί μέ κάλεσε μέ τή χάρη του, χωρίς ἐγώ ἀπό τά ἔργα μου νά εἶμαι ἄξιος γιά μία τέτοια ἐκλογή, 16 νά ἀποκαλύψει στό βάθος τῆς ψυχῆς μου τόν Υἱό του, γιά νά τόν κηρύττω στά ἔθνη, ἀμέσως δέν συμβου­λεύ­­­­­­θηκα σάρκα καί αἷμα, δηλαδή κάποιον θνητό ἄν­θρω­­πο, 17 οὔτε ἀνέβηκα στά Ἱεροσόλυμα γιά νά συναντήσω τούς ἀποστόλους πού εἶχαν κληθεῖ πρίν ἀπό μένα στό ἀποστολικό ἀξίωμα, ἀλλά πῆγα στήν Ἀραβία καί πάλι ἐπέστρεψα στή Δαμασκό. 18 Ἔπειτα, μετά ἀπό τρία χρόνια ἀπό τότε πού εἶχα ἐπι­­στρέψει στό Χριστό, ἀνέβηκα στά Ἱεροσόλυμα γιά νά γνωρίσω ἀπό κοντά τόν Πέτρο, κι ἔμεινα μαζί του δε­­καπέντε μέρες. 19 Ἄλλον ἀπό τούς ἀποστόλους δέν εἶδα, παρά μόνο τόν Ἰάκωβο, τόν ἀδελφό τοῦ Κυρίου.

Εὐαγγέλιο Κυριακῆς

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 28 Δεκεμβρίου 2025, Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν (Ματθ. β΄ 13-23)

Ἀναχωρησάντων τῶν μάγων ἰδοὺ ἄγ­­γελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων· ἐγερθεὶς πα­ράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Ἡρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. Ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς Ἡρῴδου, ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου. Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων, ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων. τότε ἐπληρώθη τὸ ρη­θὲν ὑπὸ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος· φω­νὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀ­δυρμὸς πολύς· Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν. Τελευτήσαντος δὲ τοῦ Ἡρῴδου ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ φαίνεται τῷ Ἰωσὴφ ἐν Αἰγύπτῳ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐ­­τοῦ καὶ πορεύου εἰς γῆν Ἰσραήλ· τε­θνή­­κασι γὰρ οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ παιδίου. ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ ἦλθεν εἰς γῆν Ἰσραήλ. ἀκούσας δὲ ὅτι Ἀρχέλαος βασιλεύει ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας ἀντὶ Ἡρῴδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν· χρηματισθεὶς δὲ κατ᾿ ὄναρ ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλι­λαίας, καὶ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς πό­λιν λεγο­μένην Ναζαρέτ, ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τῶν προ­φητῶν ὅτι Ναζωραῖος κληθήσεται.

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ἡ ὑπακοὴ τοῦ Ἰωσὴφ

Τὴ σημερινὴ Κυριακή, ποὺ ὀνομάζεται «Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν», ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας μᾶς περιγράφει τὰ γεγονότα ποὺ ἀκολούθησαν μετὰ τὴν προσ­κύνηση τῶν Μάγων. Ὅπως ἀκούσαμε, Ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίσθηκε στὸν μνήστορα Ἰωσὴφ καὶ τοῦ εἶπε νὰ ὁδηγήσει τὸν νεογέννητο Χριστὸ καὶ τὴ Θεοτόκο στὴν Αἴγυπτο, γιὰ νὰ γλυτώσουν ἀπὸ τὴ μανία τοῦ Ἡρώδη, ὁ ὁποῖος ἤθελε νὰ θανατώσει τὸν Ἰησοῦ. Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Ἀγγέλου θὰ μποροῦσε ἴσως νὰ προκαλέσει ἐρωτήματα στὸν Ἰωσήφ: Γιατί αὐτὸς ὁ διωγμός; Γιατί ἡ ξενιτειὰ καὶ ὁ κόπος τοῦ ταξιδιοῦ; Ὁ Ἄγγελος ἄλλοτε τοῦ εἶχε προμηνύσει ὅτι τὸ Βρέφος αὐτὸ εἶναι ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἔχει τώρα τὴ δύναμη νὰ σώσει τὸν Ἑαυτό του;

Μέσα ὅμως ἀπὸ τὴ λιτὴ περιγραφὴ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελιστῆ λαμπρύνεται ἡ ὁλοπρόθυμη ὑπακοὴ τοῦ Ἰωσὴφ καὶ ἡ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη του στὸν Θεό. Ὁ Ἰωσὴφ «ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον». Τόσο ἄμεσα, τόσο ἁπλά. Σηκώθηκε μέσα στὴ νύχτα, πῆρε τὸ Παιδὶ καὶ τὴ Μητέρα του, καὶ ἔφυγαν γιὰ τὴν Αἴγυπτο. Ὄχι μόνο δὲν ἔφερε ἀντίρρηση· οὔτε κὰν ζήτησε ἐξηγήσεις στὰ λογικὰ ἐρωτήματά του. «Πιστὸς γὰρ ἦν ὁ ἀνήρ» (PG 57, 85), σημειώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Εἶχε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, στὴν πρόνοιά του. Τοῦ ἀρκοῦσε ὅτι αὐτὸ ἤθελε ὁ Θεός.

Ἂς διδαχθοῦμε ἀπὸ τὸ σπουδαῖο παράδειγμα τοῦ δίκαιου Ἰωσήφ, νὰ ἐμπιστευόμαστε ἀπόλυτα τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ὑπακοῦμε πρόθυμα σὲ ὅ,τι Ἐκεῖνος μᾶς ζητεῖ, ὅσο δύσκολο κι ἂν μᾶς φαίνεται αὐτό.

2. Ἡ σφαγὴ τῶν παιδιῶν

Ὁ αἱμοσταγὴς Ἡρώδης, ὅταν ἀντιλήφθηκε ὅτι τὸν ἐξαπάτησαν οἱ Μάγοι, ἔγινε θηρίο ἀπὸ τὸν θυμό του καὶ διέπραξε ἕνα ἀπὸ τὰ φρικτότερα ἐγκλήματα ὅλων τῶν ἐποχῶν: «Ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω». Ἔστειλε στρατιῶτες στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Βηθλεὲμ γιὰ νὰ θανατώσουν ὅλα τὰ νεογέννητα ἀγόρια μέχρι δύο ἐτῶν. Ποτάμι ἔγινε τὸ αἷμα χιλιάδων ἀθώων νηπίων. Ὁ θρῆνος τῶν ἀπαρηγόρητων μητέρων ἀντηχοῦσε τότε σὲ ὅλη τὴν περιοχή.

Ἀντίστοιχο ποτάμι αἵματος κυλᾶ δυσ­τυχῶς καὶ στὶς ἡμέρες μας, στὴ δῆθεν πολιτισμένη ἐποχή μας. Τὸ ποτάμι ἔχει πλέον γίνει θάλασσα! Μιὰ θάλασσα αἵματος καταπνίγει σήμερα τὸν πλανήτη. Τὸ ἀποτρόπαιο ἔγκλημα τότε τὸ διέπραξε ὁ Ἡρώδης. Ἡ σφαγὴ σήμερα εἶναι ἀσυγκρίτως πιὸ στυγνή. Διαπράττεται μέσα στὰ μητρικὰ σπλάχνα μὲ τὴ συγκατάθεση τῶν ἴδιων τῶν μητέρων τῶν παιδιῶν! Ἑκατομμύρια ἔμβρυα κάθε χρόνο φονεύονται μὲ τὶς ἐκτρώσεις καὶ πετιοῦνται κατόπιν στὰ σκουπίδια. Στρατιῶτες τοῦ ἐγκλήματος οἱ ἀσυνείδητοι γιατροὶ καὶ νοσοκόμοι. Εἶναι μάλιστα τέτοια ἡ πώρωση τῆς καρδιᾶς, ποὺ συνήθως οὔτε ἕνα δάκρυ δὲν κυλᾶ ἀπὸ τὰ μάτια. Κι ὅμως, ὅσοι συντελοῦν στὸ ἔγκλημα αὐτό, ἐκ τῶν ὑστέρων τσακίζονται ψυχικὰ ἀπὸ τὶς τύψεις τῆς συνειδήσεως.

Ἂς μᾶς λυπηθεῖ ὁ Θεὸς γιὰ τὸ κατάν­τημά μας. Ἂς ἀφυπνίσει τὶς νεκρωμένες συνειδήσεις μας, γιὰ νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ ἐξομολογηθοῦμε μὲ συντριβή, ἂν τυχὸν ἔχουμε κάποια παρόμοια εὐθύνη· ὥστε νὰ μὴν ἔχουμε τὴ φρικτὴ κατάληξη τοῦ Ἡρώδη!

3. Ὁ Ναζωραῖος

Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἡρώδη ὁ Ἄγγελος κάλεσε τὸν Ἰωσὴφ νὰ ἐπιστρέψει μὲ τὸν Ἰησοῦ καὶ τὴ Θεοτόκο στὴ χώρα τῶν Ἰσραηλιτῶν. Τότε ὁ Ἰωσὴφ μὲ τὴν ἴδια προθυμία ἔπραξε ὅ,τι τοῦ εἶπε ὁ Ἄγγελος. Φοβήθηκε ὅμως νὰ μεταβεῖ στὴν Ἰουδαία, ἐπειδὴ βασίλευε ἐκεῖ ὁ γιὸς τοῦ Ἡρώδη, ὁ Ἀρχέλαος. Ἔπειτα ἀπὸ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, λοιπόν, πῆγε στὴ Γαλιλαία, στὴν πόλη Ναζαρέτ, «ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τῶν προφητῶν ὅτι Ναζωραῖος κληθήσεται». Πραγματοποιήθηκαν ἔτσι οἱ προφητεῖες, ποὺ ἔλεγαν ὅτι ὁ Κύριος θὰ περιφρονηθεῖ πολὺ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του καὶ θὰ ὀνομασθεῖ ὑποτιμητικὰ Ναζωραῖος. Ἡ Ναζαρὲτ ἦταν κακόφημο χωριὸ καὶ συνεπῶς ὁ χαρακτηρισμὸς «Ναζωραῖος» ἦταν περιφρονητικός. Ὁ Κύριος παρόλα αὐτὰ δὲν δίστασε ἔτσι νὰ ὀνομάσει τὸν Ἑαυτό του, ὅταν ἐμφανίσθηκε μὲ θαυμαστὸ τρόπο στὸν ἀπόστολο Παῦλο. «Ἐγώ εἰμι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος» (Πράξ. κβ΄ 8), τοῦ εἶπε.

Ὁ «Ναζωραῖος» ὅμως, ποὺ περιφρονήθηκε καὶ συνεχίζει νὰ περιφρονεῖται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, εἶναι ὁ ἀπολύτως ἀναμάρτητος Κύριος, ὁ Ἅγιος τῶν ἁγίων, ὁ ἔνδοξος Βασιλιὰς τῶν πάν­των. Αὐτὸς πού, ἐνῶ ἦλθε ταπεινὰ ὡς ἄνθρωπος στὸν κόσμο μας κατὰ τὴ θεία Ἐνανθρώπησή του καὶ ἔζησε στὴ γῆ μέσα σὲ ἔσχατη ταπείνωση, θὰ ἐπαν­έλθει ὡς ἔνδοξος Κριτὴς τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία του. Ἂς εἴμαστε κι ἐμεῖς ταπεινοὶ προσ­κυνητὲς τοῦ «Ναζωραίου» Χριστοῦ στὴ φάτνη τῆς καρδιᾶς μας, γιὰ νὰ μᾶς ἀξιώσει ν᾿ ἀπολαύσουμε τὴν αἰώνια δόξα τῆς Βασιλείας του.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

ξεκατινιάσματα

Ἔχουμε ξαναγράψει γιὰ τὴν λαϊκὴ ἐτυμολογία, δηλαδὴ τὴν ἐτυμολογία χωρὶς ἐπιστημονικὴ ἐτυμολογικὴ βάση, ἀλλὰ μὲ βάση το γλωσσικὸ αἴσθημα τῶν ὁμιλητῶν καὶ ὄχι σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιστημονική ἀνάλυση. Ἐνίοτε ἡ ἐτυμολογία ἔχει τόσο ἰσχυρὸ ἀποτύπωμα ποὺ ἐπηρεάζει τὴν ὀρθογράφηση μιᾶς λέξης.  Tὸ «ξεκατινιάζω» σήμαινε ἀρχικὰ «προκαλῶ ζημιὰ στὴν ράχη ζώου»: Οἱ φιλοζωικὲς κατηγοροῦν τοὺς κατοίκους τῆς Σαντορίνης ὅτι ἔχουν ξεκατινιάσει τὰ γαϊδούρια ποὺ ἀνεβαίνουν στὴν Οἴα. Ἡ μεταφορικὴ χρήση: «συμπεριφέρομαι μὲ μικροπρεπῆ τρόπο σὲ δημόσια διαφωνία, ρεζιλεύομαι» ἔχει ἐκτοπίσει τὴν κυριολεκτικὴ: ξεκατινιάζονται στὰ τηλεοπτικὰ παράθυρα. Τὸ ρῆμα παρασυνδέθηκε πρὸς τὴν μειωτικὴ χρήση τοῦ ὀνόματος Κατῖνα μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθιερωθῇ ἠ ὀρθογράφηση τῆς λέξης μὲ ι καὶ ὄχι μὲη, δεδομένου ὅτι τὸ ρῆμα κατάγεται ἀπὸ τὴν «κατήνα», δηλαδὴ τὴν σπονδυλικὴ στήλη. Συνεπῶς τὸ «ξεκατινιάζω» δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν Κατῖνα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν «κατήνα», τὴν ράχη τοῦ ζώου!

 Το αλίευσα ΕΔΩ

 Από την οικογένεια στην κοινότητα, από την κοινότητα στην ενορία: η Ρωμιοσύνη ζει.

 Ρωμιοσύνη δ μέρος. 

Η Ρωμιοσύνη ως ζωντανή πραγματικότητα. Από την πολυεθνική αυτοκρατορία του Κωνσταντίνου και την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, μέχρι την Οθωμανοκρατία, τη Φιλική Εταιρεία και το όραμα του Καποδίστρια, αναδεικνύεται η συνέχεια του Γένους μέσα από την πίστη, τη μνήμη, τη θυσία και την προσφορά. Οι «Ρωμιοί» της Πίστης, της Μνήμης, της Θυσίας, της Προσφοράς, της Δικαιοσύνης, της Καθημερινότητας, της Κοινότητας, της Αντίστασης και της Ελπίδας δείχνουν ότι η Ρωμιοσύνη δεν είναι μόνο παρελθόν· είναι παρόν και μέλλον. Μικρά «κεράκια αναμμένα» σε κάθε γωνιά της κοινωνίας φωτίζουν την πορεία του Γένους και υπενθυμίζουν ότι η φλόγα δεν έσβησε και δεν θα σβήσει.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

 Μέρος Γ της σειράς Ρωμιοσύνη 

Η Ρωμιοσύνη ως ζωντανή πραγματικότητα. Από την πολυεθνική αυτοκρατορία του Κωνσταντίνου και την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, μέχρι την Οθωμανοκρατία, τη Φιλική Εταιρεία και το όραμα του Καποδίστρια,αναδεικνύεται η συνέχεια του Γένους μέσα από την πίστη, τη μνήμη, την θυσία και την προσφορά. Οι «Ρωμιοί» της Πίστης, της Μνήμης, της Θυσίας, της Προσφοράς, της Δικαιοσύνης, της Καθημερινότητας, της Κοινότητας, της Αντίστασης και της Ελπίδας — δείχνουν ότι η Ρωμιοσύνη είναι παρόν και μέλλον. Μικρά «κεράκια αναμμένα» σε κάθε γωνιά της κοινωνίας φωτίζουν την πορεία του Γένους και υπενθυμίζουν ότι η φλόγα δεν έσβησε και δεν θα σβήσει.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Περισσότερα  ΕΔΩ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ια’ 9 – 10, 32 – 40

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

⁹ Πίστει παρῴκησεν εἰς γῆν τῆς ἐπαγγελίας ὡς ἀλλοτρίαν, ἐν σκηναῖς κατοικήσας μετὰ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ τῶν συγκληρονόμων τῆς ἐπαγγελίας τῆς αὐτῆς·

⁹ Χάρις εἰς τὴν πίστιν του ὁ Ἀβραὰμ ἔμεινεν ὡς ξένος εἰς τὴν γῆν, ποὺ τοῦ ὑπεσχέθη ὁ Θεὸς καὶ ἐθεώρει αὐτὴν ὡς ξένην χώραν καὶ ὄχι ὡς ἰδικήν του. Καὶ ἑκατοίκησε μέσα εἰς σκηνὰς μαζὶ μὲ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ, ποὺ ἦσαν συγκληρονόμοι τῆς αὐτῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ

¹⁰ ἐξεδέχετο γὰρ τὴν τοὺς θεμελίους ἔχουσαν πόλιν, ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός.

¹⁰ Ἑκατοικησε δὲ ὁ Ἀβραὰμ καὶ εἰς αὐτὴν τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας σὰν ξένος καὶ πάροικος, διότι ἐπερίμενε νὰ κατοικήσῃ εἰς τὴν ἐπουράνιον πόλιν, ἡ ὁποία ἔχει τὰ ἀληθινὰ καὶ ἀδιάσειστα θεμέλια καὶ τῆς ὁποίας τεχνίτης καὶ κτίστης εἶναι αὐτὸς ὁ Θεός.

³² Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει με γὰρ διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ, Σαμψών, Ἰεφθάε, Δαυῒδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν,

³² Καὶ τί ἀκόμη νὰ λέγω καὶ νὰ διηγοῦμαι; Πρέπει νὰ σταματήσω, διότι, δὲν θὰ μὲ ἀρκέσῃ ὁ χρόνος ἐὰν διηγοῦμαι διὰ τὸν Γεδεὼν καὶ τὸν Βαρὰκ καὶ τὸν Σαμψὼν καὶ τὸν Ἰεφθάε καὶ διὰ τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν Σαμουὴλ καὶ τοὺς προφήτας.

³³ οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων,

³³ Αὐτοὶ διότι εἶχαν πίστιν κατεπολέμησαν καὶ ὑπέταξαν βασίλεια, ἐκυβέρνησαν τὸν λαὸν μὲ δικαιοσύνην, ἐπέτυχαν τὴν πραγματοποίησιν τῶν ὑποσχέσεων, ποὺ τοὺς ἔδωκεν ὁ Θεός, ἐβούλωσαν καὶ ἔφραξαν στόματα λεονταριῶν, ὅπως ὁ Δανιήλ,

³⁴ ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· 

³⁴ Ἔσβησαν τὴν καταστρεπτικὴν δύναμιν τῆς φωτιᾶς, διέφυγαν τὸν κίνδυνον νὰ σφαγοῦν μὲ μαχαίρια, ἔλαβον δύναμιν καὶ ἔγιναν καλὰ ἀπὸ ἀρρώστιες, ἀνεδείχθησαν ἰσχυροὶ καὶ ἀνίκητοι εἰς τὸν πόλεμον, ἔτρεψαν εἰς φυγὴν τὰς παρατάξεις καὶ τὰ πολυπληθῆ στρατεύματα τῶν ξένων καὶ ἐχθρῶν.

³⁵ ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν·

³⁵ Διὰ τῆς πίστεως, ποὺ ειχαν εἰς τὴν ὑπερφυσικὴν δύναμιν τῶν προφητῶν αἱ γυναῖκες, τὰς ὁποίας ἀναφέρει ἡ Π. Διαθήκη, ἐπῆραν πάλιν ζωντανοὺς δι’ ἀναστάσεως τοὺς πεθαμένους τν. Ἄλλοι δὲ ἐδέθησαν εἰς τὸ βασανιστικὸν ὄργανον, ποὺ ἐλέγετο τύμπανον καὶ ἐδάρησαν σκληρὰ μέχρι θανάτου, μὴ δεχθέντες νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστιν των καὶ ἔτσι νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὸ μαρτύριον· ἐπροτίμησαν δὲ τὸ σκληρὸν αὐτὸ μαρτύριον, διὰ νὰ ἐπιτύχουν ἀνάστασιν καλυτέραν ἀπὸ τὴν πρόσκαιρον ἀποκατάστασιν εἰς τὴν ζωὴν αὐτήν.

³⁶ ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς·

³⁶ Ἄλλοι δὲ ἐδοκίμασαν ἐμπαιγμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ἀκόμη δὲ δεσμὰ καὶ φυλακήν.

³⁷ ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι,

³⁷ Ἐλιθοβολήθησαν, ἐπριονίσθησαν, ἐδοκίμασαν πολλοὺς πειρασμούς, ἀπέθανον μὲ τὸν διὰ μαχαίρας θάνατον, περιεφέροντο σὰν πλανόδιοι ἐδῶ καὶ ἐκεῖ· καὶ ἐφόρουν γιὰ ἐνδύματα προβατοδέρματα καὶ γιδοδέρματα, στερούμενοι, θλιβόμενοι καὶ κακοπαθοῦντες.

³⁸ ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐπὶ ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς.

³⁸ Τῶν ἁγίων αὐτῶν ἀνδρῶν δὲν ἦτο ἄξιος οὔτε ἠδύνατο νὰ συγκριθῇ πρὸς αὐτοὺς ὁλόκληρος ὁ κόσμος. Ἐπεριπλανῶντο εἰς τὰς ἐρήμους καὶ εἰς τὰ βουνὰ καὶ εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς τρύπας τῆς γῆς..

³⁹ Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν,

³⁹ Καὶ ὅλοι αὐτοί οἰ ἅγιοι ἄνδρες, καίτοι ἔλαβαν ἐγκωμιαστικὴν μαρτυρίαν διὰ τὴν πίστιν των, δὲν ἀπήλαυσαν τὴν ὑπόσχεσιν τῆς οὐρανίου κληρονομίας.

⁴⁰ τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.

⁴⁰ Διότι ὁ Θεὸς προέβλεψε δι’ ἠμᾶς κάτι καλύτερον, ὥστε αὐτοὶ νὰ μὴ λάβουν εἰς βαθμὸν τέλειον τὴν σωτηρίαν χωρὶς ἡμᾶς, ἀλλὰ νὰ τὴν λάβωμεν ὅλοι μαζί. Ἔτσι ἠμεῖς εὑρισκόμεθα εἰς πλεονεκτικωτέραν θέσιν, διότι ὄχι μόνον ζῶμεν εἰς τοὺς χρόνους τῆς ἀπολυτρώσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ περίοδος τῆς ἀναμονῆς εἶναι μικροτέρα δι’ ἡμᾶς.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Εὐαγγέλιο

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ α’ 1 – 25

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

¹ Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυῒδ, υἱοῦ Ἀβραάμ.

¹ Κατάλογος γενεαλογικός, εἰς τὸν ὁποῖον καταφαίνεται πόθεν κατάγεται ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἀπόγονος τοῦ Δαβίδ, ὁ ὁποῖος πάλιν ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ 

² Ἀβραὰμ ἐγέννησεν τὸν Ἰσαάκ, Ἰσαὰκ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ,

² Ὁ Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, ὁ Ἰσαὰκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, ὁ Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφούς του, 

³ Ἰούδας δὲ ἐγέννησεν τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἐκ τῆς Θάμαρ, Φαρὲς δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἑσρώμ, Ἑσρὼμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀράμ,

³ ὁ Ἰούδας δὲ ἐγέννησε διδύμους τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἀπὸ τὴν νύμφην του Θάμαρ, ὁ Φαρὲς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐσρώμ, ὁ Ἐσρὼμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀράμ,

⁴ Ἀρὰμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀμιναδάβ, Ἀμιναδὰβ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ναασσών, Ναασσὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν Σαλμών,

⁴ ὁ Ἀρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμιναδάβ, ὁ Ἀμιναδὰβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ναασσών, ὁ Ναασσὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Σαλμών, 

⁵ Σαλμὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν Βοὸζ ἐκ τῆς Ραχάβ, Βοὸζ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ὠβὴδ ἐκ τῆς Ρούθ, Ὠβὴδ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰεσσαί,

⁵ ὁ Σαλμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Βοὸζ ἀπὸ τὴν Ραχὰβ τὴν πόρνην, ἡ ὁποία ἐδέχθη εἰς Ἱεριχὼ καὶ ἐφυγάδευσε σῴους τοὺς κατασκόπους τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ· ὁ Βοὸζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ὠβὴδ ἐκ τῆς Ρούθ, ἡ ὁποία ὡς προσήλυτος Μωαβῖτις κατήγετο ἐξ ἔθνους πολὺ μισητοῦ εἰς τοὺς Ἑβραίους, ὁ Ὠβὴδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰεσσαί, 

⁶ Ἰεσσαὶ δὲ ἐγέννησεν τὸν Δαυῒδ τὸν βασιλέα. Δαυῒδ δὲ ἐγέννησεν τὸν Σολομῶντα ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου,

⁶ ὁ Ἰεσσαὶ δὲ ἐγέννησε τὸν Δαβὶδ τὸν βασιλέα. Δαβὶδ δὲ ὁ βασιλεὺς ἐγέννησε τὸν Σολομῶντα ἀπὸ τὴν γυναῖκα ποὺ ὑπῆρξε σύζυγος τοῦ Οὐρίου, διὰ νὰ καταφαίνεται ὄχι μόνον ἀπὸ τὰς περιπτώσεις τῆς Θάμαρ καὶ τῆς Ραχάβ, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ὀλίσθημα αὐτὸ τοῦ Δαβίδ, ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶχεν εἰσχωρήσει καὶ εἰς αὐτοὺς τοὺς προγόνους τοῦ Μεσσίου.

⁷ Σολομὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν Ροβοάμ, Ροβοὰμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀβιά, Ἀβιὰ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀσά,

⁷ Σολομὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ροβοάμ, ὁ Ροβοὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀβιά, ὁ Ἀβιὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀσά, 

⁸ Ἀσὰ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰωσαφάτ, Ἰωσαφὰτ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰωράμ, Ἰωρὰμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ὀζίαν,

⁸ ὁ Ἀσὰ δὲ ἀπέκτησε τρισέγγονον τὸν Ἰωσαφάτ, ὁ Ἰωσαφὰτ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωράμ, ὁ Ἰωρὰμ δὲ ἀπέκτησε τρισέγγονον τὸν Ὀζίαν, 

⁹ Ὀζίας δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰωάθαμ, Ἰωάθαμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀχαζ, Ἀχαζ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἑζεκίαν, 

⁹ ὁ Ὀζίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωάθαμ, ὁ Ἰωάθαμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἄχαζ, ὁ Ἄχαζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐζεκίαν, 

¹⁰ Ἑζεκίας δὲ ἐγέννησεν τὸν Μανασσῆ, Μανασσῆς δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀμών, Ἀμὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰωσίαν,

¹⁰ ὁ Ἐζεκίας δὲ ἐγέννησε τὸν Μανασσῆ, ὁ Μανασσῆς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμών, ὁ Ἀμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσίαν, 

¹¹ Ἰωσίας δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος. 

¹¹ ὁ Ἰωσίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωαχίμ ἢ Ἰεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφούς του κατὰ τοὺς χρόνους, κατὰ τοὺς ὁποίους συνέπεσεν ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἰουδαίων εἰς τὴν Βαβυλῶνα

¹² Μετὰ δὲ τὴν μετοικεσίαν Βαβυλῶνος Ἰεχονίας ἐγέννησεν τὸν Σαλαθιήλ, Σαλαθιὴλ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ζοροβάβελ,

¹² Ὅταν δὲ οἰ Ἰουδαῖοι μετεφέρθησαν ὡς αἰχμάλωτοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα, ὁ Ἰεχονίας ἐγέννησε ἐκεῖ τὸν Σαλαθιήλ, ὁ Σαλαθιὴλ δὲ ἐγέννησε τὸν Ζοροβάβελ, 

¹³ Ζοροβάβελ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀβιούδ, Ἀβιοὺδ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἐλιακείμ, Ἐλιακεὶμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀζώρ,

¹³ τοῦ Ζοροβάβελ δὲ ἀπόγονος ὑπῆρξεν ὁ Ἀβιούδ, ὁ Ἀβιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιακείμ, ὁ Ἐλιακεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀζώρ, 

¹⁴ Ἀζὼρ δὲ ἐγέννησεν τὸν Σαδώκ, Σαδὼκ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀχείμ, Ἀχεὶμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἐλιούδ,

¹⁴ ὀ Ἀζὼρ δὲ ἐγέννησε τὸν Σαδώκ, ὁ Σαδὼκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀχείμ, ὁ Ἀχεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιούδ, 

¹⁵ Ἐλιοὺδ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἐλεάζαρ, Ἐλεάζαρ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ματθάν, Ματθὰν δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰακώβ, 

¹⁵ ὁ Ἐλιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλεάζαρ, ὁ Ἐλεάζαρ δὲ ἐγέννησε τὸν Ματθάν, ὁ Ματθὰν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, 

¹⁶ Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰωσὴφ τὸν ἄνδρα Μαρίας, ἐξ ἧς ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Χριστός.

¹⁶ ὁ Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσήφ, τὸν ἀρραβωνιαστικὸν τῆς Μαρίας.Κατήγετο δὲ καὶ ἡ Μαρία ἀπὸ τὸ αὐτὸ γένος ἀπὸ τὸ ὁποῖον καὶ ὁ Ἰωσήφ.Ἐκ τῆς Μαρίας δὲ αὐτῆς, ἡ ὁποία ἦτο ἀπόγονος τοῦ Δαβὶδ καὶ τοῦ Ἀβραάμ, ἐγεννήθη ὁ Ἰησοῦς, ποῦ ἐπονομάζεται Χριστός.

¹⁷ Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ Ἀβραὰμ ἕως Δαυῒδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυῒδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες.

¹⁷ Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸν ἀνωτέρω κατάλογον ὅλαι αἱ γενεαί, ὅσαι ἔζησαν ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ μέχρι τοῦ Δαβίδ, καθὼς ἀριθμοῦνται ἀπὸ τοὺς συντάκτας τοῦ καταλόγου, εἶναι γενεαὶ δεκατέσσαρες· καὶ αἱ γενεαὶ ἀπὸ τοῦ Δαβὶδ μέχρι τῆς ἐποχῆς, ποὺ οἱ Ἰουδαῖοι μετοίκησαν ὡς αἰχμάλωτοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα, εἶναι γενεαὶ δεκατέσσαρες· καὶ αἱ γενεαί, ποῦ ἔζησαν ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς μετοικήσεως τῶν Ἰουδαίων εἰς Βαβυλῶνα μέχρι τῶν χρόνων τοῦ Χριστοῦ, εἶναι γενεαὶ δεκατέσσαρες. 

¹⁸ Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γένεσις οὕτως ἦν· μνηστευθείσης τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ Ἰωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος ἁγίου.

¹⁸ Ἡ γέννησις δὲ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε κατὰ τὸν ἀκόλουθον ὑπερφυσικὸν καὶ πρωτοφανῆ τρόπον.Ὅταν δηλαδὴ ἡ μήτηρ του Μαρία ἠρραβωνίσθη μὲ τὸν Ἰωσήφ, προτοῦ νὰ συγκατοικήσουν ὡς σύζυγοι, εὑρέθη ἡ Μαρία ἔγκυος διὰ δημιουργικῆς ἐπενεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

¹⁹ Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρᾳ ἀπολῦσαι αὐτήν.

¹⁹ Ὁ Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀρραβωνιαστικός της, ὅταν ἀντελήφθη τὴν ἐγκυμοσύνην, ἐπειδὴ ἧτο ἐνάρετος καὶ ἀγαθὸς καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὴν διαπομπεύσῃ πρὸς δημόσιον παραδειγματισμόν, ἐσκέφθη νὰ τῆς δώσῃ διαζύγιον μυστικά.

²⁰ ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ’ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· Ἰωσὴφ υἱὸς Δαυῒδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου, τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ πνεύματός ἐστιν ἁγίου·

²⁰ Ὅταν ὅμως αὐτὸς ἐσυλλογίσθη αὐτά, ἰδοὺ ἕνας ἄγγελος τοῦ Κυρίου τοῦ ἐφάνη εἰς τὸ ὄνειρόν του καὶ τοῦ εἶπεν· Ἰωσήφ, ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ, μὴ δοκιμάσῃς κανένα δισταγμὸν καὶ φόβον διὰ νὰ παραλάβῃς εἰς τὸν οἶκον σου τὴν Μαριὰμ τὴν μνηστήν σου· διότι ἐκεῖνο, ποῦ ἐγεννήθη μέσα της, προέρχεται ἐκ δημιουργικῆς ἐπενεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

²¹ τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν, αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν.

²¹ Θὰ γεννήσῃ δὲ υἱὸν καὶ σύ, ποὺ ἀπὸ τὸν νόμον τὸν Μωσαϊκὸν ἀναγνωρίζεσαι προστάτης καὶ πατέρας του, θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομά του Ἰησοῦν, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν ἑλληνικὴν μεταφράζεται σωτήρ.Καὶ θὰ τοῦ δώσῃς αὐτὸ τὸ ὄνομα, διότι αὐτὸς θὰ σώσῃ ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας του τὸν νέον Ἰσραήλ, ποὺ θὰ τὸν πιστεύσῃ ὡς σωτῆρα καὶ θὰ γίνῃ μὲ τὴν πίστιν αὐτὴν ὁ πραγματικὸς λαός του. 

²² Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος·

²² Ὅλον δὲ τὸ θαῦμα αὐτὸ τῆς ὑπερφυσικῆς συλλήψεως τῆς Παρθένου ἔγινε, διὰ νὰ λάβῃ πλήρη πραγματοποίησιν καὶ ἐπαλήθευσιν ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Κύριον διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἡσαΐου, ὁ ὁποῖος εἶπε πολλοὺς αἰῶνας προτήτερα.

²³ Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός.

²³ Ἰδοὺ ἡ παρθένος, ποὺ δὲν ἐγνώρισεν ἄνδρα, θὰ συλλάβῃ καὶ θὰ γεννήσῃ υἱὸν καὶ ὅσοι θὰ πιστεύουν εἰς αὐτόν, θὰ τὸν ὀνομάσουν Ἐμμανουήλ, ὄνομα ἑβραϊκόν, ποὺ μεταφράζεται ἑλληνικά. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας.

²⁴ Διεγερθεὶς δὲ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐποίησεν ὡς προσέταξεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ,

²⁴ Ὅταν δὲ ὁ Ἰωσὴφ ἐσηκώθη ἀπὸ τὸν ὕπνον, ἔκαμε καθὼς τὸν διέταξεν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου.Καὶ παρέλαβεν εἰς τὸν οἶκον του τὴν μνηστήν του, 

²⁵ καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱόν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν.

²⁵ καὶ δὲν ἦλθεν εἰς σχέσιν συζυγικὴν μαζί της ποτέ, ἄρα δὲ καὶ ἕως ὅτου ἐγέννησε τὸν πρῶτον καὶ μονάκριβον υἱόν της, καὶ ἐκάλεσεν ὁ Ἰωσὴφ τὸ ὄνομά του Ἰησοῦν.

Το αλίευσα ΕΔΩ

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ἰσθμὸς ἢ διώρυγα τῆς Κορίνθου;

Θὰ περάσουμε ἀπὸ τὸν Ἰσθμὸ ἢ τὴν διώρυγα τῆς Κορίνθου; Μέχρι 1893 θὰ περνάγαμε τὸν Ἰσθμό. Ἀπὸ τὸ 1893 καὶ ἐντεῦθεν περνᾶμε τὴν διώρυγα. Ὁ πολυήμερος περίπλους τῆς Πελοποννήσου σὲ συνδυασμὸ μὲ τὰ μονίμως θαλασσοτάραχα ἀκρωτήρια Μαλέα καὶ Ταινάρου ἦταν μεγάλος μπελᾶς γιὰ τοὺς καπετάνιους. Ὁ τύραννος Περίανδρος σκέφτηκε νὰ ἀπαλλάξῃ τοὺς ναυτικοὺς ἀπὸ τὸν κοπιώδη καὶ ἐπικίνδυνο περίπλου τῆς Πελοποννήσου καὶ κατασκεύασε τὸν  δίολκο, ἕναν πλακόστρωτο δρόμο ποὺ συνέδεε τὶς δύο ἄκρες τοῦ Ἰσθμοῦ τῆς Κορίνθου καὶ πάνω στὸν ὁποῖο σύρονταν κατὰ τὴν ἀρχαιότητα ἀπὸ δούλους τὰ πλοῖα ἀπὸ τὸν Κορινθιακὸ στὸν Σαρωνικὸ κόλπο. Δίολκος λοιπὸν ἦταν τὸ πέρασμα γιὰ ἕλξη (διὰ +ἕλκω), τὸ μέρος τοῦ Ἰσθμοῦ ποὺ ἔσυραν τὰ πλοῖα μὲ σχοινιά.  Ἰσθμὸς εἶναι στενὴ λωρίδα ξηρᾶς ποὺ ἑνώνει δύο τμήματα στεριᾶς, τὰ ὁποῖα χωρίζονται ἀπὸ θάλασσα. Στὴν ἀρχαιότητα ἔχουμε ἰσθμό· σήμερα ὅμως ἔχουμε διώρυγα τῆς Κορίνθου, δηλαδὴ ἕνα τεχνητὸ πλωτὸ κανάλι ποὺ συνδέει τὸν Σαρωνικὸ μὲ τὸν Κορινθιακὸ κόλπο. Ἂν ἡ θαλάσσια λωρίδα δὲν ἔχῃ προκύψει ἀπὸ ἀνθρώπινη ἐπέμβαση, ἔχουμε πορθμό. Συνοψίζουμε: στὴν ἀρχαιότητα μέχρι τὸ 1893 μιλᾶμε γιὰ Ἰσθμὸ τῆς Κορίνθου, ἀπὸ τὸ 1893 μέχρι σήμερα μιλᾶμε γιὰ διώρυγα τῆς Κορίνθου.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Το αλίευσα ΕΔΩ

Posted by ΒΑΓΓΕΛΗΣ at 8:33 μ.μ.

Labels: ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, ΜΑΧΗ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΩΝ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΣΟΥΝ ΤΣΟΥ