دوستان خوب
اول از همه کمی معرفی خودم: (البته در حد امکان)
اسم من حامد است. 30 سال دارم و ساکن یکی از شهرهای مرکزی – شرقی ایرانم. چند سالی می شود که به گرایش جنسی ام پی بردم. شرایط بسیار سختی را پشت سر گذاشتم که فکر کنم فقط مربوط به من نبوده است و همه شما آن را چشیده اید. کارمند یکی از بانک ها هستم و از صبح تا عصر مشغول سر و کله زدن با آمار و اعداد. شاید به خاطر اینکه با آمار و اعداد خو گرفته ام و همیشه بعد از یک جمع، تفریق، ضرب و یا تقسیم همیشه یک علامت مساوی دیده ام و عدد بعد از آن مبنی کار قرار داده شده، نتیجه گیری و به جواب رسیدن برای من مهمترین قسمت هر مسئله ای است. همه ما در دوران تحصیل خود شنیده ایم که از ریاضیات می توان درس زندگی گرفت و این مثال من یکی از همان درس هاست.
مدتی است متاسفانه و یا خوشبختانه شاهد اتفاقات و حرف هایی هستیم. جامعه جنسی تحت فشار ما مشکلات بسیار زیادی داشته و دارد و این مسائل تنها باری است اضافه بر دوش و دردی اضافه در دل ما. مایلم به سهم خودم سر و سامانی به این حرف ها بدهم. نمی خوهم بی دلیل و تنها از روی احساسات طرفداری/محکوم کنم چون نه قاضی هستم نه عالم و نه مدعی.
وبلاگ های آرشین تیموریان و شاهرخ رئیسی و تمامی کامنت های آنها را خواندم و تصمیم گرفتم به جای اینکه فقط بنویسیم چه شد، چه گفت، چه کرد، چه بود، چه می گوید و … از «چه کنیم» بهره ببریم و بنویسیم، بیاندیشیم و عمل کنیم. چون نه زمان نوشتن و حرافی کردن داریم و نه حوصله خواندن آن را. پس کوتاه، مختصر و مفید.
نظرات شما دوستان بسیار مهم است چون ما همگی با هم می خواهیم این قائله را ختم دهیم اما به نفع خودمان، نه به نفع سازمان و یا شخص آرشام، شاهرخ، آرشین و … اولویت را بر خواسته های خودمان می گذاریم که یک جامعه ی بزرگتریم و نظرات گوناگون و راهکارهای مختلف داریم. (یاد آوری ضرب المثل دو سر بهتر از یک سر کار می کند)
بر خلاف وبلاگ شاهرخ که مطالب تایید و یا حذف می شود و همچنین وبلاگ آرشین که همگی کامنت ها باید دارای آدرس ایمیل باشند وگرنه حذف می شوند در این وبلاگ آزادی بیشتری وجود دارد. نه لزوما باید ایمیل خود را وارد کنید نه اینکه کامنت ها حذف می شود. دلیل این تصمیم من بسیار روشن است. شاید فردی مایل باشد که نظر خود را اعلام کند اما نه با اسم اصلی و یا حتی مستعار خود. شاید شرکت در این کار را لازم بداند اما مایل نباشد دیگران نظر او را بدانند. دقیقا همانند رای گیری که شاید شما مایل نباشید اطرافیانتان از رای ، نظر و دیدگاه شما مطلع شوند.
تنها برای رعایت چارچوب بحث و جلوگیری از توهین و افترا به افراد شرکت کننده خواهش می کنم در مقابل توهین و بی احترامی ها سکوت کنید تا شخص به زشتی کار خود پی ببرد چنانچه پاسخ دهید او نیز ادامه خواهد داد. (فکر کنم این حداقل کاری است که می توان کرد)
سوال مهم و جالب اینجاست که چرا من سایت ورد پرس را انتخاب کردم؟
اول وبلاگ را در بلاگفا ایجاد کردم و زمانی که این متن را نوشتم به این فکر افتادم که شاید یک فرد با اسامی مستعار متفاوت و یا حتی آدرس های ایمیل متفاوت اقدام به کامنت گذاری کند و تلاش در غالب کردن نظر خود داشته باشد. برای رفع این مشکل آدرس را به ورد پرس انتقال دادم چون می توان در این سایت به راحتی فهمید که نویسنده های کامنت اشخاص متفاوتی هستند و یا خیر. در این حالت عمده ی مشکلات حل خواهد شد و هر کس یک نظر خواهد داشت نه بیشتر.
لطفا من را از نظرات خود محروم نکنید و بیایید دست در دست هم دهیم و جامعه خود را سالم کنیم.
آدرس این وبلاگ را سعی میکنم در وبلاگ های دوستان و آشنایان بگذارم (شما نیز کمک کنید) و تا چندین روز فقط منتظر دریافت نظرات دوستان در ارتباط با این پیشنهاد/روش می باشیم و بعد از آن همه با هم شروع می کنیم.
به امید آزادی
حامد
چه کنیم؟ 