Ας προσφέρουμε χώμα,
για αυτούς που δεν αγάπησαν.
Αέρα, για κείνους που “έφυγαν”.
Νερό, για όσους είναι εδώ,
και πιστεύουν στο λίγο
που ´ναι σπόρος στη γή,
λέξη, στα χείλη.
Επιθυμία ανεκπλήρωτη.

(Με αφορμή έναν πλανόδιο) Αθήνα 17/11/12

Λυγερός και απαλλαγμένος απο αισθηματα,
κάθισες στη άκρη εκεί,
κι ένιωσες μόνος όσο ποτέ.
Χτένισες δρόμους θολωμένους,
και στενά, στην πόλη αυτή Χάθηκες
Όργωσες μουνιά να διαιωνίσεις το μάταιο.
Έμαθες όμως, και τους δείκτεςγύριζες μια στιγμή πίσω,
κάθε που έκανες λάθος.

Μόνος τώρα…
σιγοσφυρίζεις ελαφρολαϊκά,
περιμένοντας την εξόδιο,
των Δωρικών σου αποφάσεων.