In memoriam Repel Style

Een nagelstyliste is iemand bij wie je anderhalf uur zit, zo eens in de (in mijn geval) drie weken. De styliste vijlt en acrylt en doet en jij zit daar een beetje te zitten. De eerste keer dat je er bent, kijk je om je heen naar wat er allemaal staat en hoe ze het doet en zo, maar na drie keer heb je dat ook wel gezien. Als je dan niet gaat kletsen met die styliste, duurt anderhalf uur enorm lang.

Je kan mij uittekenen met mijn acrylnagels. Vroeger waren ze nep, nu zijn het inmiddels al vele jaren mijn eigen nagels met een laagje acryl erover omdat ik ze anders nooit zo lang zou kunnen hebben. Ik heb in al die jaren al vele stylistes versleten. Omdat ze slecht waren, te duur waren, te ver weg woonden, of omdat ik er weer eens een paar maanden mee stopte.

Zo'n drie jaar geleden stapte ik over naar N. De styliste die ik had was niet slecht, maar ze woonde zo ver weg dat het me eigenlijk teveel tijd kostte om ervoor heen en weer te rijden naar het dorp waar de familie met de welpjes wonen. En de nagels die Vriendin/Familie/MoedervanUitgerekendeDatumgenootvandeWijze had van N, vond ik zo mooi, dat ik overstapte. Na één keer bij haar wist ik al: mijn nagels zien er na drie weken nog zo mooi uit dat ik blijf.

Na twee bezoekjes had ik elke vierkante millimeter van haar interieur al bestudeerd en elke porie van haar voorhoofd ook, dus de verveling sloeg toe (anderhalf uur is lang!) en de kletstijd was aangebroken. Maar dat is niet zo moeilijk: nagelstylistes houden van kletsen (part of the job) en je vind altijd wel wat om over te babbelen. En met N had ik direct een klik, meer dan de gebruikelijke klik die je bij *bijna* elke vrouw wel kan vinden als je wilt zoeken. Onze levens speelden zich af in parallelle universums, maar we klikten wel. Ik geloof dat we dezelfde zwakheden deelden. Daarbij wisten we soms wel wat zinnigs te zeggen op de problemen die de ander had. Nee, sorry. In een memoriam mag ik het niet zo lichtvoetig zeggen: ik weet bewezen zeker dat we elkaar meerdere keren zinnige raad hebben kunnen geven op min of meer cruciale momenten. Wellicht juist omdat onze levens haaks op elkaar stonden.

Op een goed moment in juni 2009 zat zij te vijlen en te acrylen en te doen en ik vertelde over mijn frustraties over de Wijze en zijn niet zindelijk willen worden. Ze stopte op een moment in mijn verhaal subiet met vijlen en keek me aan. Ze wees heel streng naar me met haar vijl en zei:

"Wat jij beschrijft is niet nog niet zindelijk, dat is lekdiarree! (Met die intonatie.) Hij zit verstopt met poep en verse poep lekt daarlangs. Daar kan hij niks aan doen: je moet met hem naar de dokter!"

En zo kwamen wij bij dokter Ooievaar. De rest is geschiedenis. Regelmatig hadden N en ik het nog samen over dit succesverhaal. Anderhalf uur duurde nooit lang.

N belde me een half jaar geleden op: "Reep, ik moet je afzeggen." Ik dacht nog dat we gingen verzetten en pakte automatisch mijn agenda, maar ze belde me om voorgoed af te zeggen. Ze bleek allergisch geworden te zijn voor de producten waar ze mee werkte. Ze moest accuut stoppen. We spraken af dat we elkaar in Repelbuurdorp nog wel zouden treffen aan de een of andere bar en dat heb ik haar laatst nog gekrabbeld.

En nu is N dood. Zomaar dood gevonden. Drie jaar ouder dan ik. De mooie dame met het schitterende haar en de mooie stralende ogen. De hele dag flitsen de uren en uren babbelen aan me voorbij. Haar stem, haar lach. Haar hakken, ha, ze was nog erger dan ik. Zij flitst voorbij. Zij, de oplossing voor de Wijze, dat en mijn eigen mortaliteit.

Vanavond keek ik naar de Wijze die nog steeds worstelt met zijn darmen. Het heeft erg lang (te lang) geduurd voordat het probleem onder ogen werd gezien. Ik voel me niet (heel) schuldig: wij konden het niet herkennen. Zonder N zou het nog veel langer hebben geduurd.

Lieve N, dank je wel voor vele uren slap geouwehoer. Dank je voor jarenlang mooie nagels. Dank je voor de klik. Ik dank je voor de momenten van echt contact. En Lieve N, voor altijd ben ik je dankbaar dat je de Wijze hebt gered voor jarenlang leed en een jeugd vol frustratie.

Mama is de strenge

Drie zakken vol had ik. Geen witte wol van het schaapje schaapje, maar winterkleding en schoenen voor de Daltons. Daarmee liep ik de winkel uit: drie zakken vol overwinteren. Bij het pinnen had het even gesist het even op mijn rekening.

Ook al weet ik dat ze groot worden, toch verbaas ik me keer op keer over de maten die ik moet aanschaffen. De winterjas voor de Middenvelder was zelfs een maat 164. Zijn eigen maat 152 vond ik te ielig zitten. En hier staan de schoenen: maat 26, 30 en 37 (zevenendertig, Z.E.V.E.N.E.N. dertig) op een rijtje.



Ik ken mijn Middenvelder een beetje: die leuke nieuwe winterschoenen van hem redden februari nog niet eens als ik er geen wintervoetbalschoenen voor op het schoolplein bij koop, dus feitelijk staan er 26, 30, 37 en 37 op een rijtje. Die extra schoen mag uiteraard niet gezet worden voor Sinterklaas, dat mag helaas voor hem dan weer niet.

De Wijze had Sinterklaasviering op voetbal gehad en de Sint aldaar had gezegd dat ze hun schoen mochten zetten. Tja, daar kan natuurlijk geen mama tegenin, dus de schoenen werden gezet. Gelukkig is hier de huisregel dat ze vanaf 1 december elke avond hun schoen mogen zetten, anders had deze mama onverhoopt nog zonder schoenkadootjes  gezeten ook. Lekker, zo'n Sint.

Maar goed, de Wijze had dus gezegd dat de Sint had gezegd dat ze hun schoen mochten zetten. Maar het was niet de echte Sint geweest, had hij gezegd. Hij heeft nu al vier Sinten gezien, zo concludeerde hij. Hij beschreef uitvoerig de verschillen in kruizen op de mijters. Maar dat doet niks af aan zijn rotsvaste geloof in de enige echte Sinterklaas. (Voetnoot: Bram van der Vlucht, voor de duidelijkheid.) Draeckensteijn heeft het steevast over Sinterklaasje, ook als hij oog in oog met de goedheiligman staat.

's Avonds laat de Wijze zich van zijn slechtst-gehoorzame kant zien en de Repel schiet uit haar slof: hij mag zijn schoen niet zetten, is hij nou helemaal. Als de Daltons eenmaal op bed liggen besluit ze dat het wel erg sneu is en ze stopt een inimini-kadootje in zijn schoen (een cola lolly) met een briefje:

"Lieve Wijze, De Sint is niet zo streng als mama. Maar de Sint vindt wel dat je voortaan iets beter naar papa en mama moet luisteren. De Sint"

Sinterklaas kreeg vanmorgen de credits van de Wijze. De hele ochtend zong hij dank u Sinterklaasje. En mama? Mama is de strenge. Ach, het is wel goed zo.

Zijn we nog goedaardig morgen?

Newsflash***Update***Breaking News***Listen Up***Laatste Nieuws***Vers van de pers***

De knobbels zien er hetzelfde uit, geen veranderingen, geen vaste klompjes erbij: ik ben weer voor een jaar goedgekeurd! Plan de campagne: elk jaar een echo, om het jaar een foto. De Repel en haar knobbels kunnen elkaar weer in de ogen kijken. We zijn allemaal reuze goedaardig.


De arts heeft nog wel even bloed laten prikken om alle hormoonwaarden te bekijken: volgende week weet ik definitief of ik als über-jonge Godin in de overgang ben. Een en ander zou namelijk nog invloed kunnen hebben op het nieuwe knobbels. De Repel is in goede handen en opgelucht en enorm blij met het meeleven van blog- en twitterland!

****

Doe even voor me duimen om kwart over drie morgen (of vandaag, tegen de tijd dat het gros van jullie dit leest)...ik ben reuze goedaardig van aard en ik hoop dat mijn knobbels dat morgen ook weer blijken te zijn.

Hectische Routine Mallemolen Sleur

De Repel is weer thuis. Ik geloof dat ik nog net van achteren weet dat ik van voren leef. Het is namelijk hier in Casa Repel druk. Ik bevroedde van te voren al dat die week weg plannings-technisch gezien slecht uit zou komen, maar nu weet ik het zeker. Ik hol op alle fronten achter de feiten aan. Op alle fronten? Nee, op een deel blijft Repek moedig weestand bieden en blijft moedig voor de feiten uit hollen (Vrij naar Asterix). De Repel blijft namelijk hollen, come hell or high water.

De "fabriek", of: "gevangenis" van het hotel waar ik zat (jullie hebben het juist getypeerd!), is sfeer-technisch gezien draconisch. Man-oh-man, jullie zagen de foto's, ik heb niks meer toe te voegen.
Maar dit jaar hadden ze ineens een vitrine met zelfgemaakte, unieke exemplaar-dingetjes uit een lokale shop. De vitrine stond tactisch gezien perfect opgesteld richting damestoilet. Repels instinct schreeuwde al drie dagen "MUST HAVE!",  de vierde dag ging ze overstag. Way beyond my budget, zeg maar. Toch gekocht, so shoot me! Niemand anders heeft deze tas, hij is unieker dan, dan, dan, dan DNA.



Die avond terug thuis... ik kan er niet gevat, niet lollig over schrijven. Ik heb letterlijk uren geknuffeld met Daltons die mij nog meer net zo veel hebben gemist als ik hen. Ik speelde zelfs gezelschapsspelltjes...kan je nagaan! De Repel haat spelletjes, maar de spelletjes die ze speelde die avond waren de leukste spelletjes OOIT!





Als verrassing is er post...

Zij stuurde een plattegrond voor ONS (=5) weekje weg met handgetekende aanwijzingen...de Brandmeester kent de kaart inmiddels al uit zijn hoofd!



Zonder mijn hollen kan ik het niet bolwerken. Ik holde in Duitsland tot twee keer langs de Elbe om klaar te zijn voor mijn loopje hier thuis vandaag.

Ik loop me vandaag tot bevroren snot. Ik loop me kapot, mede omdat ik weet dat mijn Daltons daar staan, daar aan die finish. De Brandmeester zet me zo vaak op de foto dat ik de mooiste voor mijn log kan uitkiezen. Daar ga je dan, 15 kilometer minus 50 meter op de kiek gezet door de Brandmeester. Dankzij de Middenvelder kwam ik over de finish als "de mama van" ....Ik zette mijn iPod zachtjes om de loudspeaker te horen: "Jouw mama En daar is ze dan...mama van Middenvelder en loopnummer XXX"

Death by Powerpoint

Feitje van de week: Een fles hennashampo die in je toilettas tijdens de heenreis openspringt is niet okay. Mijn wattenstokjes en wattenschijfjes en dergelijke zijn allemaal prachtig hennarood. (en met "en dergelijke" bedoel ik inlegkruisjes #toomuchinformation)

De dagen hier zijn een lange aaneenschakeling van powerpointpresentaties. Gevolgd door 3 uur verveling op je hotelkamer tot het diner en vervolgens het verplichte netwerken (ik heb een boodschappenlijstje) wat noodzakerlijkerwijs in de bar gebeurt waar een glaasje wijn 5 euro kost. De Repel is niet helemaal gek en schaft zichzelf internet aan op de kamer en betaalt daarvoor een aardige duit. Maar ik heb behoefte aan een stukje eigen wereld in een week waarin je wordt geleefd. Begrijp me niet verkeerd: het programma is goed, beter dan vorig jaar en het gezelschap is ook uitstekend en ik vermaak me top. Maar het is vreselijk intensief en zwaar en ik mis mijn Daltons. Dat gezegd hebbende, heb ik ook al meerdere keren tranen in mijn ogen gehad van het lachen 's avonds in de bar.

Beneden in de lobby wordt de kerstboom opgetuigd.



Ziet er reuze sfeervol uit, maar uiteindelijk is het hotelbestaan een eenzaam bestaan.



De Sint mag de credits krijgen voor de kleine schoenkadootjes, mama zelf zal de credits krijgen voor de leuke coole kadootjes uit de mega-gave Duitse speelgoedwinkel.



Het programma ziet er morgen ook weer goed uit. Ik had zelfs moeite om praatjes uit te zoeken die ik kan missen om mijn tweede rondje langs de Elbe te gaan draven. Maar lopen ga ik. Het is hier heerlijk koud: de winter hangt hier serieus in de lucht. Zalig loopweer.

*zucht* Nog twee nachtjes, dan mag ik weer naar huis *zucht*

Ik heb mijn happy teruggevonden.

"Ik wil niet naar de crèche! Ik bèn geen baby. Ik ben een grote jongen! Ik wil naar school!"

Nou ja, hij zei eigenlijk "ik wil naar gool", maar de boodschap was luid en duidelijk en met heel veel tranen gebracht. Ik pakte hem op, vertelde hem dat hij bijna naar school mag, maar dat we tot die tijd de crèche leuk gaan maken: met werkjes en spelletjes van de schoolkinderen. Hij mag nog niet naar school, maar hij mag op de crèche schooldingen doen. Hij keek me aan en het leek net alsof hij me probeerde te peilen: "probeert ze me iets op de mouw te spelden?" Maar hij liet zich overtuigen. Okay? Okay.

Ik bracht de boodschap aan de leidster die het een prima idee vond: Draeckensteijn mag spelltjes van de BSO doen. Voor het eerst in tijden bracht ik een jongetje zonder tranen weg en haalde ik hetzelfde jongetje aan het eind van de dag zonder tranen weer op.

Woensdagmiddag heeft de Wijze de hele voetbaltraining lang gehuild: "ik kan het niet, en ik verlies alleen maar". Ik pakte hem op en vertelde hem dat voetbal niet zoals school is. Op school gaat alles vanzelf; met zijn bolletje kan hij alles. Maar met voetbal moet je oefenen en lukt het pas na 200 keer, of zo. Zoals altijd kon ik hem cognitief bereiken over zijn emoties: het is niet de bedoeling dat je gaat huilen van voetbal, ik wil die glimlach weer op je gezicht geplakt zien. Schop 3 keer mis, naast het doel, achter het doel, mis de bal volledig, het maakt niet uit: als je maar plezier hebt en stuitert. En stiekem leer je voetballen. Met je hoofd kan je alles, met je lijf moet je oefenen. Hij keek me aan en hij probeerde me niet te peilen. Hij had het begrepen.

Vanmorgen stond mijn wekker op 06:20 uur. Mijn god: zaterdagochtend om kwart over zeven de deur uit voor de mini F'jes. Wankelend en gapend trok ik mijn Soccermum Uniform aan: spijkerbroek, warme sokken in mijn laarzen, een hele dikke trui tegen de kou, dikke jas, handschoenen en een grote dikke sjaal.

Ik: "Luister Middenvelder: Draeckensteijn slaapt nog, papa is met een kwartiertje thuis. Jij mag achter je hyves op de iMac. Als er iets is: Overbuuv is wakker en weet dat je een kwartiertje alleen bent. Durf je het aan?"
Hij: "Tuurlijk! Dan ga ik in papa's hyvestuintje spulletjes pikken!"
Ik: "Geef me kusknuffel (da's één woord bij ons), dag schat!"
Hij: "Dag mam!"

De Wijze speelde ergens in een nieuwbouwwijk. Het complex lag aan een spoorlijn. Tsja. Dat is dus kansloos: de Wijze laten voetballen naast een spoorlijn. Hij stond op een moment vrij voor het doel, de bal rolde vlak voor zijn voeten langs toen hij zich naar mij omdraaide: "Mama! Kijk! Ik zie weer een trein! De tranen schoten in mijn ogen van ontroering. Hij heeft de bal denk ik twee keer geraakt die eerste helft en hij heeft heel hard gejuigd. Even later stond hij te kletsen met een tegenstandertje als er weer een doelpunt valt. ("Heten jullie DSO of BSO. Van school?") En terwijl hij had moeten verdedigen, draaide hij zich weer naar me om: "Mama: ik wil zometeen thuis weer oefenen met mijn waveboard!" De tegenpartij scoorde zonder dat hij er erg in had. Op andere momenten liep hij wel weer hard achter de bal aan. Er is gewoon geen beter woord: dit was dartelen. Geen traantjes meer over niet kunnen voetballen. Als we even later van het veld aflopen -ik ben verkleumd tot op het bot- vraag ik of hij het leuk heeft gehad. Het antwoord is ja. En dat is aan zijn hoofd te zien.

Als ik thuiskom ben ik net op tijd om de Middenvelder succes te wensen met zijn wedstrijd. Hij vertrekt met de brandmeester richting voetbalveld.

En terwijl de Wijze, Draeckensteijn en ik een boterhammetje hagelslag eten, krijg ik een sms van de Brandmeester dat het 1-1 staat in de rust.

Ik heb mijn happy terug. Er is geen beter woord: dit is kabbelen. Heerlijk kabbelen op rustig vaarwater.

Op mijn tandvlees naar Zwitserland

Ik logde al eerder dat het vele werken me zwaar valt. Te veel weken 5 dagen werken, te weinig de kinderen zien, eisen hun tol. En omdat de Brandmeester vaak in het weekend werkt, zien wij tweetjes elkaar ook veel te weinig en zijn we al helemaal veel te weinig een complete familie.

Hij is de alleenstaande vader op het schoolplein, soms met een rotnumeur omdat hij er alle doordeweekse dagen alleen voor staat en ik ben de alleenstaande moeder die op zondag het vleesch snijdt, soms met een rothumeur omdat de Brandmeester zo vaak in het weekend moet werken en pas maandagochted thuiskomt als ik weer moet werken. We zien elkaar dan zeggen en schrijven 5 minuten waarin we de overdracht van de Daltons doen.

Ik schreef dat mijn hart een beetje brak toen de kinderen zo blij waren dat ik een keer niet hoefde te werken. Luttele dagen later brak mijn hart weer een beetje. Tijdens een lunch barstte er een bommetje en kwamen de Brandmeester en ik erachter dat we, als gezin-met-seriële-alleenstaande-ouder-constructie zijnde, allebei onze eigen manier hebben ontwikkeld met de kinderen, onze eigen koers, en we kwamen erachter dat die twee niet altijd hetzelfde zijn. Erger nog: soms zelfs niet eens op elkaar aansluiten. ("Nee dat mag niet!", "Nou van mij mag dat wel.", "Wat? Meen je dat? Hoe kan je dat nou toestaan!" en ga zo maar door.) Wij bleken ineens een stuk minder harmonieus te zijn dan ik dacht dat we nog immer waren. De Repel viel met een doodssmak van haar sokkel.

Die avond zat ik met mijn ziel onder mijn arm te Twitteren. Ik gooide een slotje op mijn Twitter, haalde de zichtbaarheid van mijn Tweets van mijn log en spuide mijn gal. Ik zag het echt niet meer zitten. De lollige: "De Daltons weten dat ze een vader hebben en dat ze een moeder hebben, maar dat die twee elkaar kennen weten ze niet!", leek waarheid geworden. Sterker nog: die twee waren elkaar ook een beetje uit het oog veroren. De Brandmeester en ik besloten om zo goed en zo kwaad als het houtje-touwtje werk-technisch kan meer tijd samen in te bakken en als onderdeel daarvan besloot ik vele afspraken te schrappen: gezin en Brandmeester eerst, uitjes als allenige Repel pas als alles weer op de rails staat. Met één uitzondering: de afspraak met mijn ernstig zieke allerbeste Dinnetje. De Brandmeester, mijn gezin en mijn zieke Dinnetje hebben prio nummer 1. We zetten onze schouders eronder, maar ja...die werkroosters denderen voort.

En toen ineens kwam een blogdinnetje op de lijn. Een twitterdinnetje is ze ook. Ze woont in Zwitserland en we "kennen" elkaar al een poosje al hebben we elkaar nooit "in het echie" ontmoet. En het gekke mensch biedt ons zomaar ineens haar appartement aan in de kerstvakantie als zij in Nederland is.

In tegenstelling tot my usual self ("Nee hoor, alles gaat goed, wat zeg ik: perfect! Hulp? Niet nodig!"), grijp ik haar aanbod gretig met beide handjes aan. Ik reken uit dat ik hiermee uitkom op het maximale dat ik in de min mag schieten qua verlofuren, maar hé: het ken net! De Brandmeester heeft toevallig één dienst verlof midden in een week zodat we tussen kerst en oud en nieuw naar Zwitserland kunnen. De Repel riep dus enorm dankbaar: "Echt? Ja, graag!" Zij antwoordde tevreden (tevreden is Repel's inschatting) dat ze het echt meende.

De Repel zweeft al dagenlang op een wolkje van geluk: wij gaan naar Zwitserland. Zomaar een kadootje, van 26 tot 30 december. Wij gaan als gezin. Wij vijfjes. We gaan sneeuwballen gooien en lol maken en de Brandmeester en ik gaan romantisch doen en zo. Dat ik 5 dagen lang Zwitserse kaasfondue ga willen eten drie keer per dag weten hij noch de Daltons #Daltonshoudennietvankaasfondue.

Praktisch gezien heeft een en ander nog best HEUL VEUL voeten in de aarde, maar dat doen we inmiddels ook met voorpret. Zo is de Brandmeester, ter zake kundig, na lang speuren op het net, op en neer gereden naar Den Bosch (of all places) voor een goede tweedehands set winterbanden en velgen. Die schijnen verplicht te zijn. Gezien de winter van vorig jaar ben ik geloof ik ook heel blij met winterbanden voor de rest van de winter in Nederland: onder het kopje "geen overbodige luxe".

Hij kwam thuis met banden en met (hé: je bent in Den Bosch of niet) Bossche Bollen!




Ik kwam ondertussen ook thuis uit werk en tref post aan. Zij en zij hebben mijn tweets gelezen/mij meegekregen/kennen mij een beetje/zijn bizar lief. En bedankt he: De Repel heeft weer een traan of wat gelaten, daar gingen de restanten van mijn mascara...

De Repel gaat met het vooruitzicht van Zwitserland voor ogen een maskertje opdoen, het bad vol laten lopen en met een heerlijk magazine en een zalige reep chocolade relaxen. En daar komt met een beetje geluk en hulp van de Brandmeester teezeetee een ZEER gekuiste foto van!

She's got legs! She knows how to use them...

Feit:

1. De Daltons zijn niet artistiek;
2. De Daltons kunnen niet tekenen;
3. Met de nadruk op niet.

Het maakt even niet uit welke Dalton onderstaande tekening tekende, want ze zijn alledrie even 'uitgedaagd' als het gaat om tekenen: ze hebben er alle drie "een broertje aan dood".  (Pokke-uitdrukking!)

***

 "Dit is papa want hij is langer dan jij" Hij wijst naar het poppetje op de linkerpagina. Ik ben het poppetje op de rechterpagina. Zeven vingers neem ik voor lief. Uber-hoogbegaafd als hij is, kan hij niet tekenen. Net zo min als zijn oudste broer. Om van zijn vader maar te zwijgen.

***

Wat je ook kan zeggen over de tekening: De Repel heeft benen. Lange benen. HEULE lange benen.

Technisch tekenen kan hij niet...inzicht heeft hij wel: Repel's got legs!

Keek op de Week

Maandag ging ik werken aan een vertaling van mijn presentatie. Een presentatie net buiten mijn vakgebied. Maar inmiddels zit ik zo in de materie dat het welhaast mijn nevenvakgebied is geworden. Ik ging ervoor zitten. Het verhaal zit stevig in mijn kop: dat moet lukken, dacht ik kort door de bocht.
Maar zo werkt het niet, daar kwam ik snel achter. Op mijn vakgebied ben ik in het Engels bijna een native speaker als het gaat om het jargon...en...dat geldt voor mijn nevenvakgebied dus niet. In het Engrish erover praten kan ik wel, maar op de sheets zet je steekwoorden, jargon. En ik bleek nagenoeg elke specialistische term op te moeten zoeken in het woordenboek. En als het daar niet in stond, moest ik zoeken in de literatuur. Ik zegde al mijn afspraken af en vertaalde sheet na sheet.  Engrish werd langzaam English.

Dinsdag kwam ik op werk en ik zag een beetje groen. Mijn stem begon het af te laten weten. Mijn mannelijke collega's vonden me vast reuze charmant met zwoele stem, maar ik voelde me rotter en rotter. Maar ik kon niet ziek naar huis want die verhipte presentie moest af: woensdag zou het uur U zijn. Uiteindelijk ben ik iets eerder weggegaan om ervoor te zorgen dat ik de volgende dag enigszins fit zou zijn. Voordat ik ziek neerplofte heb ik nog wel even mijn nieuwe brilletje gehaald.

Woensdag ging de Brandmeester naar werk. Ik stoomde drie Daltons klaar. Maar ineens begint Draeckensteijn onbedaarlijk te huilen. Huilen met heel veel verdriet. Hé, wat is er, zeg ik en ik storm op hem af. Hij moet zo hard huilen en snikken dat hij niet uit zijn woorden komt, hij wrijft met zijn knuistjes in zijn ogen. "Ik wil niet naar de crèche!", het kwam zomaar out of the blue. Ik vermande me en troostte de traantjes zo goed als ik kon. Ik zette Wijze en Middenvelder af op de plusgroep en een intens verdrietige Draeckensteijn af op de crèche. Op weg naar werk begonnen de zenuwen zich te manifesteren, evenals mijn virussen.

De adrenaline houdt me overeind en ik geef mijn presentatie aan het internationale gezelschap. Het ging als een tierelier. Ik krijg een "goed gedaan jochie" van mijn baas, van zijn bovenbaas èn van de bovenste baas. Ik nam de complimenten in mij op (YESSSS!!) en excuseerde me toen ik echt niet meer kon blijven: ik heb een Draeckensteijn op te halen.

Ik arriveer bij de crèche en tref daar een Draeckensteijn aan die volkomen overstuur is. Wat bleek: Een papa had zojuist zijn kindje opgehaald met als gevolg dat er, op mijn Dalton na, alleen maar kleintjes overbleven. Draeckensteijn had volkomen overstuur gehuild: "Ik wil naar huis, ik wil niet met de baby's spelen!" 's Avonds thuis had hij het er nog over: hij wil niet meer naar de crèche.
Het worden nog een paar hele lange maanden voordat hij in augustus vier jaar wordt. Ik moet hier iets op gaan verzinnen, want ik zit niet lekker overdag als ik weet dat mijn mannetje ergens anders verdrietig is en alles behalve zijn eigen Draeckensteijnige zelf is.

Donderdag heb ik niet meegekregen. Ik lag de hele dag op bed waarvan de meeste uren slapend.

Vrijdag heb ik niet meegekregen. Ik lag de hele dag op bed waarvan de meeste uren slapend.

Zaterdag krijg ik half mee. Ik lig op bed en lig een beetje te loggen. De Brandmeester is op werk, Middenvelder is bij Kind Aan Huis (hetgeen hemzelf ook Kind Aan Ander Huis maakt) en Opa Repel wordt beneden gesloopt door mijn twee jongste Daltons. Vanavond hoef ik pas aan de bak: moederen en eten maken en Daltons op bed leggen en zo. Ik denk dat ik gelijk met de Middenvelder naar bed ga. Als hij überhaupt thuiskomt vanavond en geen Kind Aan Ander Huis blijft voorlopig.

Transformation Complete

Mag ik uw bestelling?

Maandagochtend, 7:02 uur. De Brintapap voor de Middenvelder is in de maak. Het kind eet sinds hij Brinta mocht hebben na de opvolgmelk al Brintapap voor het ontbijt. De bak die hij dagelijks wegwerkt bevat inmiddels minimaal 400 ml melk, zo schat ik. Voor de andere twee is het menu echter niet zo vanzelfsprekend.
Ik sta in de keuken, de Daltons hangen voor de tv Zack and Cody te kijken.

Ik: Draeckensteijn, wil je brood of pap?
Draeckensteijn: pap!
Gisteren at hij nog een boterham hagelslag.
Ik: Wijze, wat wil je op je brood?
Wijze (denkt even na en zegt dan staccato): Pindakaas zonder stukjes. Open. Ster.

Zo gezegd zo gedaan.

Wegen en prioriteren en postioriteren

Even een huishoudelijke mededeling: postioriteren is het eerste en tevens laatste zes-lettergrepige woord van dit logje, jullie kunnen allemaal gerust ademhalen.

En dan kan ik nog steeds niet beginnen met mijn logje, want ik moet eerst nog even een disclaimer plaatsen: Ik ga er even van uit dat het gegeven "De Repel moet de rest van het jaar veel weken full time werken om schade in te halen" als bekend verondersteld mag worden. En ik ga er ook van uit dat iedereen mij goed genoeg kent om te weten dat ik hier enorm veel moeite mee heb ook al vind ik mijn baan de leukste baan ter wereld.

Are we all still on the same page? Mooi. Dan kan ik nu beginnen met mijn verhaal.

Gisteren ging ik daadwerkelijk echt niet naar werk op mijn roostervrije dag. De Daltons waren hier zo blij mee ("hoef je echt niet te werken mama? Joepie!") dat het me serieus pijn deed. Zoveel pijn, dat ik meteen overboard ging. We gingen er een loldag van maken en we gingen pizza bestellen en zo. Typisch dingen die een normale moeder die wel genoeg bij haar kinderen is niet zou doen.

Halverwege de dag belt de Brandmeester:

Hij: Staat er al in de agenda dat ik over twee weken op woensdag de hele dag oefening heb van de brandweer?
Ik: Nee.
Hij: Oh.
Hij: Maar ik ben dinsdag vrij, dus kan je je vrije dag ruilen.
Ik: Ik heb al in de verrekening meegenomen dat ik dinsdag wel ga werken omdat jij vrij bent.
Hij: Oh.
Ik (met een zucht): Ik ga de crèche wel bellen....

Later ging ik echter wegen en prioriteren. Volgende week moet ik 5 dagen werken. De week daarop zou ik dan dus ook 5 dagen moeten werken. En de week daarop ben ik 5 dagen in het buitenland. Draeckensteijn haat de crèche; hij wil naar school en zal daar nog VEULS te lang op moeten wachten. Ik zal mijn moeder een extra dag moeten vragen, de Middenvelder zal zijn voetbaltraining missen.

Dus toen heb ik mijn werk gepostioriteerd over mijn schouder gegooid. Weet je wat: als je toch al in de min gaat, maken die extra 8 uur ook niks meer uit. Woensdag is de leukste dag om vrij te hebben.

Zonder tegenbericht wellicht een klein wondertje

Non-nieuws. Dat was de uitslag. Alle geprikte hormoonwaarden waren normaal. En wat zegt dat? Om heel precies te zijn: geen moer. Verhoogde waarden zijn een indicatie voor de overgang, maar normale waarden betekenen niet dat je niet in de overgang bent. Maar omdat mijn schildklier normaal functioneert, is de aanname dat -als er geen andere klachten die het tegenspreken bijkomen- ik in de overgang ben. Er is namelijk zo snel niet iets anders te verzinnen wat de klachten zou kunnen verklaren. In feite is de boodschap dus dat ik zonder tegenbericht in de overgang zit.

Ik keek mezelf aan in de autospiegel en vroeg me af wat ik voelde. Non-nieuws, dat voelde ik. Zonder tegenbericht, is het dit. En vind ik het erg? In de overgang zijn? Ik weet het niet. Ik geloof het niet.

Maar Joost mag weten hoe lang het al aan de gang is. Het zou zomaar kunnen dat Draeckensteijn een klein wondertje is. Wie weet is hij het product van een van mijn laatste eitjes. En dan is hij echt een klein wondertje, want hij heeft het lot al een paar keer getart.

Op de dag dat ik exact 22 weken zwanger van hem was, belandde ik in het ziekenhuis met weeën. Als de weeën toen hadden doorgezet, zou hij er niet zijn geweest. Met 22 weken ben je namelijk uiteraard kansloos. De rest van de zwangerschap heb ik veroordeeld tot bedrust doorgebracht.

Op de dag dat ik exact 39 weken was, ging ik naar het ziekenhuis voor een drug induced nachtje slaap omdat ik er na 3 weken weeën compleet doorheen zat. Ter plaatse bleek ik van 0 ineens 5 centimeter ontsluiting te hebben: ik ging blijkbaar niet slapen, ik ging bevallen. Toen ik eenmaal mocht persen, kwam ik er proefondervindelijk achter dat op natuurlijke wijze bevallen van een voorhoofdsligging mij niet ging lukken. Hij zat hopeloos met zijn kin vast achter mijn schaambeen. En toen zakte als bonus zijn hartslag weg. Riskant als het was, zette de verpleegkundige een vacuümpomp met vol vermogen op zijn hoofd; er was geen tijd om het in het normale tempo te doen. "We proberen het één keer en anders een spoedkeizersnede", ik hoor het haar nog zeggen. Onuitgesproken voelde je de stemming bij iedereen in de kamer: de tijd tot de keizersnede zou zomaar eens te lang kunnen zijn.  Ik perste dus mee voor wat ik waard was en hoorde achteraf dat ik me op 3 mm na een totaalruptuur had geperst #tmi. Maar verdomd, het was ons gelukt.

Als ik niet toevallig in het ziekenhuis was geweest, zou hij het niet hebben overleefd: geen vacuüm bij thuisbevallingen. De brandweer zou me uit huis hebben moeten takelen. De Brandmeester heeft het zelf meerdere keren moeten doen: een vrouw in barensnood uit huis takelen zo de ambulance met gillende sirenes in. Ik kan nog steeds verbaasd zijn over hoe ongelofelijk klein dat oog van die naald was waar we door zijn gekropen.

Ik zou het dus helemaal niet gek vinden als Draeckensteijn het product van mijn allerlaatste rammelende eitje is. Als de Brandmeester en ik in dit scenario een dag later zouden hebben geprobeerd een kindje te maken dan we in werkelijkheid hebben gedaan, zou hij er niet zijn geweest. Ik vind dat een leuke gedachte. Zo bijzonder is de komst van Draeckensteijn.

Hoe mijn hart tot twee keer toe een beetje gebroken werd dit weekend

Ik ben de enige in huize Repel die niet in een vakantie jarig is. Drie anderen van Casa Repel zijn per definitie altijd in een vakantie jarig. De Wijze ten slotte, is soms in de vakantie jarig en soms net niet. Maar waar het op neerkomt, is dat vier van de vijf verjaardagen van ons gezin traktatie-, feestje-, noch partijtjetechnisch gezien, sowieso ooit goed uitkomen.

Dit jaar was de Wijze op 4 juli net niet in de zomervakantie jarig, en het kwam planningstechnisch zo belabberd uit dat wij hem beloofden dat hij zijn verjaardag na de zomervakantie mocht vieren. Maar toen ging de auto in de vakantie stuk en kregen we hem pas twee weken later terug en de borg pas nog een maand later en toen brak de riolering af en ging de voortuin op de schop en toen barste de wc-pot en gingen we de wc verbouwen en toen moesten we een schutting bouwen en toen....

...en toen was het oktober en zei de Wijze: "En als ik mijn partijtje mag, dan....."

De Repel bloosde dieprood en ging zich in een hoekje zitten schamen. Ze gaf zichzelf 50 zweepslagen en smeekte de Brandmeester om vergiffenis. Toen vroeg ze de Wijze wat hij wilde. Nou, en toen kwam het. Hij wilde een partijtje met Halloween en dan wilde hij bowlen en dan wilde hij verkleed als Dracula. En hij wist ook al precies wie er mocht komen. De Repel bloosde opnieuw dieprood, ging zich weer in een hoekje zitten schamen, gaf zichzelf 15 stokslagen en ging vervolgens een Halloween partijtje plannen.

Herstellend van de zelfkastijding, kocht ik pompoenen. Hij zou een Halloween partijtje krijgen op zondag met alles d'r-op-en-d'r-an, zo zwoer ik. Ik sneed me een rotje op zaterdagochtend.



De visite van zaterdagavond was net weg, ik had de hele avond nog nauwelijks een seconde aandacht aan hem besteed. Maar hij wilde Wii'en. We konden onze doelen gelukkig heel simpel verenigen: hij Wii'de op mijn schoot. De Brandmeester maakte daarvan een foto waar de Wijze heel blij mee is; door de instellingen en de plotselinge beweging lijkt De Wijze wel doorzichtig: hij is een heus spook! En dat vlak voor Halloween, wat wil je nog meer....



Toen het eerste vriendje met kadootje voor de Wijze kwam op zondag, moest de Middenvelder huilen: hij vond het zo erg dat hij geen kadootje voor zijn broertje had. Mijn hart brak een beetje van geluk. Wat een bijzondere gozer is hij aan het worden! We hebben het op volwassen wijze opgelost. De Wijze poseerde ondertussen heel echt...wat ben ik blij dat ik goeie shminck in huis heb...



Ik zou honderdduizend verhalen kunnen vertellen over het bowlen. Maar ik kies voor de foto zonder woorden.



Mijn jongste, die ik geen Popeye meer ga noemen, want hij blieft ook geen spinazie meer, was overduidelijk ook geshmincked (spelling van dit woord? #beterspellen?) Hij wilde namelijk als "skalet".

Zijn gedrag is de laatste maanden sowieso abominabel. Ik noemde hem altijd al kleine draak en hij riep altijd al als weerwoord dat hij grote draak is. En dit weekend was die transformatie compleet.

Op weg naar huis weigerde Popeye mee te lopen. Ik was het beu en dreigde naar huis te gaan en dan ook echt wel zonder hem ("mama gaat nu weg"). Dat plannetje mislukte omdat de Wijze huilend zei dat dat niet mocht. Hij rende terug naar Popeye-die-zijn-moeder-op-de-korrel-nam en sleurde hem mee. Popeye krijste en deed, maar de Wijze zei: "Nee, je moet mee anders gaat mama alleen naar huis." Mijn hart brak voor de tweede keer. (Echt wel dat ik dat heb uitgepraat met hem, dat moge duidelijk wezen!)

Officiële naamswijziging in Casa Repel: Popeye is vanaf nu Draeckensteijn.



De Repel is een rijk mens. De Wijze en Draeckensteijn...einde van de dag, veel huilbuitjes hebben de shmick weinig goed gedaan...but at the end of the day....



En de Middenvelder? Die vond het aanzien van de Brandmeester en Moeders die zoenen met tong extreem goor...daar heb ik dan weer geen foto van, dat dan weer niet...

Het alwetende, almachtige Facebook?

Van maandlenzen naar daglenzen naar lenzen niet meer in doen. Het boterde de laatste tijd steeds minder tussen mij en mijn lenzen en de relatie lijkt nu definitief op de klippen te zijn gelopen. Mijn oude bril loopt ondertussen ettelijke sterktes achter op mijn huidige behoefte en dus zat ik steeds vaker lenzen- en brilloos knijpend en turend naar mijn beeldscherm te staren, met alle hoofdpijn en rode ogen gevolgen vandien.

Basta! Besloot ik vandaag: no more misses ijdel-woman! En ik toog naar mijn lenzendealer. Mijn opticien heeft dezelfde naam als mijn Brandmeester, maar ik kan hem moeilijk Brandmeester noemen omdat hij opticien is. De Brillenboer dus. De Repel toog richting de Brillenboer.

De Brillenboer plantte mij in de stoel nog voordat ik kon aangeven dat ik geen lenzen meer wilde maar een brilletje, en hij zei "ik kwam je tegen op internet". Niemand weet, niemand weet dat ik Repelsteeltje heet, dus ik dacht dat hij mijn naam was tegengekomen via het hardlopen: Als je Repel Steel googelt vind je heel veel hardloopuitslagen namelijk.

Maar nee: hij had per mail een verzoek gekregen om "vrienden" te worden met iemand op Facebook. De uitnodiging werd vergezeld met een suggestie van Facebook: 9 mensen op Facebook met wie hij mogelijk ook vrienden wilde worden. En daar stond ik bij: ik was 1 van die 9 suggesties.

Mijn Brillenboer liet het me zien omdat hij wilde weten of ik de persoon ken die die uitnodiging naar hem had gestuurd. Nou, nee dus. Ik bevestigde wat de Brillenboer al vreesde: ik ken geen van die mensen. En nu komt het: 9 van de 10 mensen uit die mail komen uit zijn klantenbestand. Hij heeft zelf geen Facebook, geen Twitter en geen Hyves. Expres en bewust niet ter bescherming van zijn klantenbestand. De 10 mensen komen niet allemaal uit Repeldorp, zijn niet allemaal even oud en kennen elkaar niet: de enige overeenkomst is dat we allemaal klant van hem zijn.

Hoe weet Facebook welke 9 mensen het aan de Brillenboer moet suggereren? Hoe weet Facebook dat ik in het klantenbestand van de Brillenboer sta? Ik heb geen verwijzing naar de Brillenboer op mijn Facebook en ik ken degene van de uitnodiging niet. Toch verbaast het me niet. Het spijt me Brillenboer: zelf niet doen aan social networking betekent niet dat social networking niet aan jou doet. We worden geprofiled waar we bij staan.

Pas na een half uur kletsen (zo gaat het altijd met de Brillenboer en mij) gingen we aan de slag. Mijn ogen zijn opgemeten en ik heb een nieuw soort glazen gekozen: relax-glazen met "dichtbij ondersteuning" omdat ik op werk volcontinu achter het beeldscherm zit....en thuis eigenlijk ook. Zalig: over 10-14 dagen is hij binnen. Nieuwe glazen in een nieuw kekke montuurtje.

Ik denk dat Facebook het ook al weet en volautomatisch mijn profielfoto bijwerkt met mijn nieuwe bril nog voordat ik hem zelf op mijn hoofd heb. Hij zal zelfs mijn sterkte op mijn wall posten, wedden?