Zoals inmiddels gebruikelijk volgt ook aan het einde van 2025 weer een overzicht van het afgelopen jaar.

Januari
Het jaar begon ronduit spectaculair, met twee soorten die nog niet eerder in Nederland waren gezien. De eerste dagen zat ik op Texel, waar ik naast gebruikelijke schaarse overwinteraars (zoals de 2 zeldzame rotganzen en Fraters) ook de bekende adulte Roze Spreeuw zag in Den Burg. Op vrijdag 3 januari reden we in de haven van Oudeschild, toen berichten binnenkwamen dat op Neeltje Jans een Pacifische Parelduiker was ontdekt door Sven Valkenburg. Op zondag twitchten Frank en ik deze nieuwe soort voor Nederland in de stromende regen. Het was heel lang geleden dat ik zo vroeg in het jaar al een nieuwe soort zag (Witbandkruisbek, op nieuwjaarsdag 2014). Aan het eind van de maand zagen Frank, mijn vader en ik de duiker opnieuw. Nu was het wel droog, maar bleef de duiker helaas op grote(re) afstand.

En dan was de koek voor de rest van de maand nog bij lange na niet op. Een week later zagen Frank en ik namelijk weer een zeldzame duiker. Op de Kagerplassen zwom namelijk een jonge Geelsnavelduiker. Het kostte een dagje rondrijden door het gebied, maar aan het eind van de middag konden we dan eindelijk genieten van deze enorme duiker. Het betrof geen nieuwe soort voor ons, want 12 jaar ervoor zagen we (na ook al een lange dag zoeken, toen zelfs vanaf het water) de vogel van het Grevelingenmeer.

De beste soort van de maand (en het jaar) werd gevonden op 13 januari. Ik zat in Den Haag in een overleg dat de rest van de dag zou duren, toen de berichten binnenstroomden: op Texel was een mannetje Brileider gevonden. Ongeloof natuurlijk in heel vogelend Nederland, en zelfs in vogelend Europa kwam dit nieuws hard aan. Zelf kon ik pas twee dagen later (op woensdagmiddag). Samen met Daan van Braak en Lobke Bekkema miste ik de eend echter pijnlijk vanwege hardnekkige mist, en dat tijdens een rapportage voor Vroege Vogels waarin wij drieën hoofdpersonen waren… Gelukkig kwam het later in de week helemaal goed. Toen zwom de Brileider bovendien kortere tijd mooi dichtbij. In die week wisten we natuurlijk ook niet dat deze Nearctische eidersoort maandenlang aanwezig zou blijven en zelfs in het najaar weer zou terugkeren op deze plek. In de maanden hieronder komt deze geweldige eidersoort daarom meermaals terug. Vanwege de vele geweldige soorten in januari laat ik de subzeldzaamheden ditmaal even voor wat ze zijn (denk aan o.a. IJseenden en Roodhalsganzen).

Februari
Ook in februari bezochten we de Brileider. Leuke bijvangsten op Texel waren 2 IJseenden in de Mokbaai en 2 Dwergganzen langs de Redoute. Een van de Dwergganzen was geringd en betrof een terugkerende vogel. Verder waren er in Nederland weinig hoogtepunten die het vermelden waard zijn.

De laatste dagen van februari en de eerste dagen van maart zaten Coen van Nieuwamerongen, Daan van Braak, broer Frank en ik in Estland. De Stellers Eiders lieten zich fraaier zien dan van tevoren gedacht. Oeraluil, Hazelhoen en Auerhoen waren andere ornithologische hoogtepunten, al zagen we van die laatste alleen vrouwtjes. Het grootste hoogtepunt van de reis betrof een Lynx, die zich ruim voor het invallen van de avondschemering langdurig en fraai in de telescoop liet zien.

Maart
Maart was wederom een rustige maand. In Alphen a/d Rijn zagen we 4 Kwakken. Op Texel mochten we in Oost een fraaie Europese Kanarie bewonderen vanuit de verwarmde ‘vogelkijkhut’ van Ruud van Beusekom.

April
Begin april was goed voor mijn derde nieuwe soort van het jaar. In de ochtend van 9 april stond ik in de duinen bij Egmond, waar de avond ervoor een Havikarend was gaan slapen. Tegen 10 uur kwam de Havikarend uit het bos gevlogen, cirkelde een tijdje op enige afstand en vloog daarna hoog en hard naar zuid. Fijn om deze soort na alle debacles van de afgelopen jaren eindelijk in ons land te mogen zien!

Op 19 april bezochten we de bekende Bronskopeend bij Rozenburg, na een leuke ochtend vogelen op Goeree-Overflakkee (met o.a. Strandplevier, Dwergstern en teruggekeerde zomergasten). De eend zwom helaas wel aan de overkant van de Nieuwe Waterweg. Op de Veluwe zagen we eind april een baltsende Draaihals. De volgende dag vormden een zingende Oehoe, meerdere Porseleinhoentjes en een zeer fraaie man Grauwe Kiekendief het hoogtepunt tijdens een Big Day in de omgeving van Wageningen. Eind april en begin mei zat ik weer op Texel. De laatste dagen van april zag ik daar mijn 12e Roodkopklauwier in Nederland en een fraaie Hop.

Mei
Op 1 mei zag ik mijn persoonlijke hoogtepunt van het voorjaar. Samen met Han Zevenhuizen en broer Frank vond ik in de Tuintjes een zeer fraaie man Ortolaan, die zich ongeveer een uur lang aan belangstellenden liet bewonderen. Texel was verder goed voor een adulte vrouw Grauwe Franjepoot in de Nederlanden, 1 fraaie Bijeneter in en rondom de Cocksdorp, een kortstondige waarneming van 5 Bijeneters over de vuurtoren en last-but-not-least, een zeer fraaie Nachtzwaluw ter plaatse op het strand bij de Eierlandse Dam.

Bij thuiskomst bleek de Groene Jonker erg leuk voor steltlopers. Zo zag ik er een groepje Zilverplevieren en een Steenloper. Ook zat er een (verdacht) groepje van 3 Sneeuwganzen.

Juni
De zomer was relatief rustig. Op 1 juni vlogen twee Witwangsterns over Willeskop. Helaas pikten we de vogels net iets te laat op om ze echt mooi te kunnen zien (of voor een bewijsplaatje). Het enige weekendje Texel in juni bleek goed voor een nieuwe Texelsoort: in het Wagejot zagen we een door Diederik Kok gevonden Dougalls Stern. Ook zagen we op Texel verschillende Duinparelmoervlinders.

Juli
Half juli brachten we voor de verandering een lang weekend door in Vlagtwedde (Oost-Groningen). We zagen tijdens dit weekend o.a. Adder, Witwangstern en verschillende Grauwe Kiekendieven. We bezochten ook meerdere keren de Lachsterns bij Oude Pekela. De terugweg bracht ons langs de Weerribben, waar we verschillende Zilveren manen en Grote vuurvlinders zagen.

Een zomers weekendje op Texel resulteerde helaas niet in zeldzame steltlopers. Wel leuk was een overvliegende Zwarte Ooievaar en schaarse dagvlinders in de vorm van Gele luzernevlinder en Kommavlinders.

Augustus
Op vrijdagochtend 8 augustus gingen Frank en ik voor het werken nog even naar buiten, en dat was erg succesvol. Bij Tull en ’t Waal (omgeving Houten) liep een Bunzing in een boomgaard en iets verderop zagen we de Grijze Wouw opvliegen uit zijn meidoorn en daarna een tijdje cirkelen. Op de terugweg reden we langs de Hoogekampse Plas, waar een Gestreepte Strandloper liep. Een week later was ons jaarlijkse rondje door de kop van Noord-Holland goed voor een jonge Grauwe Franjepoot, een zingende Graszanger, een off-season Roodhalsgans en een Lachstern (alsof we er in juli nog niet genoeg gezien hadden in Groningen…). Aan het eind van de maand bezochten we Nederlands derde (en ook mijn derde) Purperkoet bij Zevenhuizen en zagen we op dezelfde dag bij Hazerswoude mijn fraaiste Roodpootvalk ooit.

September
Begin september brachten Daan van Braak, Evert Florijn, Jorian Eijkelboom, broer Frank en ik een paar dagen door op Schiermonnikoog. Schiermonnikoog zelf bracht ons ‘slechts’ een fraaie Fluiter. De heen- en terugweg waren stiekem veel onderhoudender dan Schiermonnikoog zelf. Op de heenweg zag Evert in het Lauwersmeergebied, net buiten het dorp Anjum, namelijk ineens een Bonte Kraai lopen naast de auto. De terugweg was nóg leuker en verliep via de Eemshaven. Net buiten het Lauwersmeer, bij Vierhuizen, pikte Frank vanuit de auto een Zwarte Ooievaar op. In de Eemshaven was de bekende handtamme Amerikaanse Goudplevier natuurlijk de absolute blikvanger. Ik blijf het geweldig vinden om zeldzaamheden op zéér korte afstand te kunnen bewonderen…. Terwijl we buitendijks naar deze dwaalgast stonden te kijken, begon er binnendijks ineens een Graszanger te zingen. Erg leuk, en zeker voor de provincie Groningen. Tijdens de zoektocht naar de Graszanger joegen we een Kwartel op en zagen we een Gele luzernevlinder. Dat smaakte naar meer (zie oktober…). Door de grote afstand tussen de Eemshaven en Woerden stopten we tijdens de terugrit tweemaal: bij de Oostvaardersplassen (Zwarte Ibis, Vis- en Zeearend) en Eemnes (Roodpootvalk).

Half september bezochten we opnieuw de Oostvaardersplassen, ditmaal vanwege een vermeende Grijze Strandloper. We zagen de bewuste vogel, bovendien waren de Oostvaardersplassen verder goed voor een adulte en juveniele Witvleugelstern en opnieuw veel Zeearenden. Een paar dagen bleek het echter toch om een Kleine Strandloper te gaan en niet om een Grijze. Jammer, want nu hebben wij nog steeds geen Grijze Strandloper in Nederland (of de wereld). Drie bezoekjes aan de Maasvlakte in drie dagen tijd waren goed voor respectievelijk een handtamme Vos, Noordse Pijlstormvogel en 3 Vaal Stormvogeltjes en opnieuw een Noordse Pijlstormvogel. Tussendoor zag ik een Kwak in Alphen aan den Rijn.

Het laatste weekend van september brachten we op Texel door, en dat bleek achteraf een zeer goede keuze. Op het Renvogelveld foerageerde een Grauwe Franjepoot en over zee vloog een IJseend. Terwijl wij in de Mandenvallei aan het bikkelen waren, kwam de melding van een Kleine Kokmeeuw binnen tijdens een pelagic vanuit Den Helder, georganiseerd door Dagje in de Natuur. Gezien de relatief korte afstand tot het eiland hoopten Frank, mijn vader en ik de vogel ergens op de zuidpunt van Texel terug te vinden. Op de eerste locatie (veerhaven) was het direct raak: na een paar minuten van veel Kokmeeuwen afscannen, vloog daar ineens de adulte Kleine Kokmeeuw! Voor ons allen betrof het een nieuwe soort, en dat op ons geliefde Texel. De vogel zou ongeveer 6 weken blijven hangen en afwisselend het Marsdiep, de veerhaven van Den Helder en de veerhaven van Texel aandoen.

Oktober
Oktober was zeer succesvol, ondanks dat ik deze maand geen nieuwe soorten zag. Het begon met het weekend van 10-12 oktober, op (wederom) Texel. De Brileider was de dagen ervoor weer teruggevonden en liet van zeer dichtbij zien. We zagen opnieuw de Kleine Kokmeeuw. Ook leuk was een ter plaatse Grote Pieper op de dijk aan de noordkant van de Mokbaai. De dagen erna zaten Daan van Braak, Frank en ik in de Eemshaven. Zoals ik al bij september aangaf, die ene middag in de Eemshaven smaakte naar meer en nu zaten we er maar liefst drie dagen. Het stelde echter enigszins teleur, met als resultaat ‘slechts’ 2 Bladkoningen en een overvliegende Grote Pieper.

Vervolgens werd het weer tijd voor Texel. We verbleven er tijdens het DB-weekend en de week erna (16-26 oktober). In Alphen aan den Rijn, waar ik Frank ophaalde, vlogen 2 Kroeskoppelikanen recht over de auto (…). Mogelijk was dit een teken, want het DB-weekend zal de boeken ingegaan zijn als het meest succesvolle DB-weekend ooit. Er werden voldoende subzeldzaamheden gevonden, waarvan ik o.a. een Rosse & Grauwe Franjepoot, Bladkoningen, 2 waarschijnlijke Siberische Braamsluipers en Dwerggors zag. De absolute klapper was de Giervalk die op korte afstand een Houtduif zat te slopen. Een Steppeklapekster in de Slufter was landelijk gezien echter zeldzamer en had van mij de verrekijker mogen winnen. De longstayers Kleine Kokmeeuw en Brileider werden ook nog volop gezien, al lieten wij ze dit weekend even voor wat ze waren. Opvallend waren ook de Pimpelmezen die het eiland overspoelden, er moeten er letterlijk 10.000-en geweest zijn. De week na het weekend was iets rustiger (dat kan ook bijna niet anders), maar waren wel goed voor mijn 1e Texelse Grijze Wouw (in de Muy), een fraaie Vale Gierzwaluw bij de vuurtoren en een zeer fraaie Vorkstaartmeeuw in de veerhaven (die af en toe samen in één beeld te zien was met de Kleine Kokmeeuw…).

November
Het jaar 2025 zou ook de boeken ingaan als het jaar waarin Frank en ik voor het eerst een Deception Tours-weekend bezochten op Vlieland. Tijdens DT3 (31 oktober – 2 november) zaten we voor de verandering eens bij ‘de buren’. Er blijkt niets boven Texel te gaan, want het hoogtepunt van het weekend was een nachtvlinder… (Houtkleurige vlinder). Qua vogels kwamen we niet verder dan 2 Bladkoningen, een overvliegende Buidelmees, groepjes Kruisbekken (die een dag lang de boeken ingingen als Grote Kruisbekken), Zwarte Rotgans en een tweetal fraaie Kleine Jagers. Langs de zuidpier van IJmuiden zagen Frank en ik op een vrijdagochtend 2 Kuifaalscholvers, maar helaas geen Vorkstaartmeeuw (die er de dagen ervoor zat) of IJsduiker (die er enkele dagen later ontdekt werd en langere tijd zou blijven)…

Tijdens de Sinterklaasintocht waren we op Texel. Opnieuw zagen we de Brileider. In Den Burg zagen we ook onze eerste Taigaboomkruiper van het jaar. Eenmaal thuis leverde een rondje door Breeveld (Woerden) zowaar wat leuks op, in de vorm van een Siberische Tjiftjaf. Tot slot bezochten Frank en ik de Purperkoet aan het einde van de maand.

December
De laatste maand van het jaar bracht mijn 5e en laatste nieuwe soort van het jaar (na Pacifische Parelduiker, Brileider, Havikarend en Kleine Kokmeeuw). Op zaterdag 14 december lag ik nog in bed, toen Tim Schipper en Thomas Avila Lutke Schipholt op Texel een Maskergors vonden. Niet veel later zat ik in de auto naar Texel, maar in eerste instantie liep de twitch uit op een sof. De gors (waar een kleine influx van gaande was dit najaar) schitterde de rest van de dag namelijk door afwezigheid. Gelukkig waren Frank en ik in de gelegenheid om een nachtje op Texel te overnachten. En zo stonden we de volgende ochtend opnieuw langs de Pontweg. Het duurde even (hierdoor, en door de harde wind, hadden we de hoop al bijna opgegeven), maar tegen 10 uur begon de Maskergors ineens te roepen en zagen we hem uiteindelijk subliem in een stukje met riet en wilgenopslag (veel beter gezien dan onderstaande foto).

Texel was opnieuw goed voor de Brileider. Zoals wel vaker sinds de terugvondst in oktober zat de vogel op de kant, wellicht iets vaker dan zou moeten. Op 28 december raapte Ecomare de vogel verzwakt op en wordt gepoogd de vogel op te lappen. Hopelijk houdt ‘Brillie’ het vol in de opvang… De laatste dagen van het jaar waren ook zeer succesvol, met twee zeer leuke soorten in de regio (samen met Sneeuwgans mijn enige nieuwe regiosoorten dit jaar). Ten eerste konden Daan van Braak en ik de eerder gemelde Taigaboomkruiper herlokaliseren in het Reeuwijkse Hout. Het bleken er zelfs 2 te zijn! Op tweede kerstdag zien we een nog betere soort, want Frank ontdekte op Botshol een Kleine Topper, een soort die niet eerder in onze regio te zien was. De eend kon succesvol getwitcht worden door een handjevol mensen, maar was de dagen erna onvindbaar.

Ook dit jaar kan een terugblik op de afgelopen 12 maanden niet uitblijven.

2024 in een notendop
In 2024 werden maar liefst 4 nieuwe soorten voor ons land opgemerkt. De Grote Tafeleend en Roetvliegenvanger waren twitchbaar voor de liefhebbers, dit in tegenstelling tot het dode Afrikaans Purperhoen. De vierde nieuwe soort voor NL, een (vrijwel zekere) Petsjorapieper, werd opgenomen op 1 november over De Vulkaan (Den Haag) en was daardoor maar voor een enkeling weggelegd. De enige nieuwe soort van vorig jaar (Siberische Waterpieper) spendeerde ook een kort deel van de winter 2023/24 in Nederland. Andere extreme dwaalgasten betroffen de 2e Canadese Kraanvogel, Indische Kievit en Alaskastrandloper, de 3e Zwartkoprietzanger, de 4e Aasgier, de 5e Bruine Klauwier, de 5e en 6e Monniksgier, de 6e Grote Geelpootruiter, de 6e en 7e Groene Bijeneter, de 7e Amerikaanse Oeverloper en (hoogstwaarschijnlijke) Roodkeelstrandloper, de 10e Giervalk en de 10e t/m 12e Dwergaalscholver. Opmerkelijk waren verder de 3e veldwaarneming van een Veldrietzanger, de 1e voorjaarswaarneming van Vale Gierzwaluw en twitchbare, bewezen wilde Ross’ Ganzen.

Zelf zag ik in 2024 maar liefst 7 nieuwe soorten, een (belachelijk) hoog aantal. Mijn trend om meer lokaal te vogelen zette dit jaar door, of dit nou in de regio, in Utrecht of op Texel was. Zo hield ik dit jaar weer een gemeentejaarlijst bij, net als in 2022. Een uitgebreider verslag over dat Woerdens avontuur volgt later in een aparte blog, maar ik kan wel alvast melden dat ik mijn eigen record van 159 soorten uit 2022 heb verbeterd (2024: 162 soorten). Blikvangers waren Amerikaanse Smient, Zwarte Ibis, Kwak, Kleine Alk en Kleine Vliegenvanger. Ook de provincielijst groeide gestaag met 6 nieuwe soorten (naast de alk en vliegenvanger ook Humes Bladkoning, Zwartkoprietzanger, Steppekievit en Kleine Topper). Mijn vele bezoekjes aan Texel waren goed voor in totaal 6 nieuwe soorten, die hieronder ook benoemd worden, waardoor de Texellijst momenteel op 329 soorten staat.

Mijn hoogtepunten per maand

Januari
Het jaar begon met veel leuke soorten in de eigen regio. Direct op 1 januari zagen we een man Rouwkwikstaart in Breeveld (Woerden), landelijk geen zeldzame soort maar wel pas mijn allereerste in de winter, en regionaal een vrij zeldzame soort. Later in de maand zag ik in Breeveld nóg leukere soorten: een overvliegende Zwarte Ibis en een lang verblijvende Amerikaanse Smient. Prachtige soorten voor je eigen ‘local patch’ en zeker omdat ik dit jaar weer een jaarlijst wilde bijhouden in de eigen gemeente. Elders in de regio zag ik 2 Europese Kanaries bij Vleuten en een prachtige Roodhalsgans helemaal vooraan bij Wilnis.

Februari
In februari werd het werkgebied vergroot, met tripjes buiten de regio. Zo werd aan het begin van de maand voor het eerst dit jaar Texel aangedaan. Dat was niet geheel toevallig vanwege de aanwezigheid van een Giervalk in de Slufter. Weliswaar zat de valk vooral op grote afstand, maar het maakte hem zeker niet minder indrukwekkend. Het betrof mijn tweede waarneming van deze soort, na één in februari 2012 in Zeeuws-Vlaanderen. Het weekend was verder goed voor Witbuik- en Roodhalsgans, een IJsduiker en een fotogenieke Kuifduiker. Eenmaal op het vasteland bezochten Frank en ik de Humes Bladkoning van Utrecht, pas de tweede ooit voor de provincie Utrecht. Aan het eind van de maand gingen we niet voor het eerst deze winter naar de Zoetermeerse Plas, waar de overwinterende Waterspreeuw gezelschap had gekregen van een Bronskopeend (door broer Frank (terug)gevonden!).

Maart
In maart werd de omgeving van Wageningen regelmatig bezocht, voor mij een bekende omgeving aangezien ik hier jarenlang studeerde en woonde. Op 2 maart werd het tijd voor mijn allereerste nieuwe soort van het jaar. Vanuit het riet van een klein plasje bij Rhenen zong dagenlang een Zwartkoprietzanger, pas de 3e voor NL en wederom een fijne nieuwe Utrechtsoort. Het zou zeer zeker niet de laatste goede provinciesoort van deze maand en dit jaar blijken… Een zichtwaarneming zat er (deze keer) helaas niet in. De Zwartkoprietzanger was het begin van een leuk rondje door de omgeving van Wageningen, met leuke soorten zoals Middelste Bonte en Zwarte Specht, Kraanvogels, Patrijs en een fraai groepje Goudvinken. Een week later bezochten Daan van Braak, Lobke Bekkema en ik opnieuw Rhenen, waar we de Zwartkoprietzanger ditmaal wel in de verrekijker kregen. We waren alweer begonnen aan de terugweg naar de Randstad, toen nabij Lemmer (Friesland) een duo Ross’ Ganzen werd gelokaliseerd. Tot vreugde van vele Nederlandse vogelaars bleek het te gaan om het duo Ross’ Ganzen dat eerder deze winter op verschillende plekken in Europa werd waargenomen (o.a. Noorwegen, Denemarken en België) en waarvan 1 exemplaar een wetenschappelijke metalen ring droeg, waardoor dit de eerste bewezen wilde Ross’ Gans is die in Europa opduikt.

In maart bezocht ik opnieuw de Utrechtse Humes Bladkoning. Aan het eind van de maand mochten we weer naar Wageningen. Goede vriend en voormalig studiegenootje Bram de Vries vond in het Binnenveld namelijk een Steppekievit en dat zijn twee goede redenen om Wageningen te bezoeken. Het werd een zeer memorabele namiddag, want naast de reünie met vele bekenden en de Steppekievit was er nog veel meer te beleven in het Binnenveld: er vloog een adulte Steppekiekendief rond en in de natte velden foerageerde een Poelruiter!

April
Een groepje Grote Zee-eenden op de Haarrijnse Plas (Vleuten) is zeker niet allerdaags, dus zeker de moeite waard om hier te noemen. Op 21 april zagen we nog meer leuke eenden in de provincie, want op de Hoogekampse Plas zwom de allereerste Kleine Topper voor Utrecht ooit. Een leuke bijvangst was het mannetje Witoogeend dat hier al de hele winter verbleef.

Van vrijdag 26 april t/m zondag 5 mei zat ik op Texel en dat viel allerminst tegen (understatement). Naast de ‘gebruikelijke’ zeldzaamheden zoals Morinelplevieren, Witbuik– en Zwarte Rotganzen viel er genoeg te beleven. Bij de Koog zaten 2 Pestvogels, mijn laatste ooit in het voorjaar. Doordat ze op 1 mei ook nog aanwezig waren, trokken ze zelfs meerdere maandlijsters naar het eiland. Op Waalenburg liep een verre Poelruiter. Na de vogel van Wageningen in maart en een prachtig exemplaar vorig voorjaar in Waalenburg was dit exemplaar dus al de 3e in ongeveer een jaar tijd, terwijl mijn laatste voor deze 3 in 2016 was. De ochtendrondjes die Frank en ik op de noordpunt maakten, waren succesvol. Een Bonte Kraai vloog samen met wat Zwarte Kraaien op 28 april over de Tuintjes. Een dag later zagen we vanaf dezelfde plek geheel onverwacht een adulte Kwak naar Vlieland oversteken, voor ons nog een nieuwe Texelsoort. De Grote Vos waar we in het Krimbos tegenaan blunderden, mag natuurlijk niet onbenoemd blijven. Een (onzichtbare) Bijeneter en een Europese Kanarie vlogen over de noordpunt. Een andere leuke soort is de Hop, die ik vanuit een rijdende auto ontdekte op de zuidpunt en die daarna uitgebreid liet zien aan de geïnteresseerden. De absolute blikvanger van deze periode is natuurlijk de Kuifkoekoek, die op 2 mei in de Slufter werd ontdekt. Dankzij een excursie konden we de vogel op zo’n 200 meter afstand langere tijd prima bewonderen. Voor ons drieën (pa Peter, broer Frank en ik) betrof dit een nieuwe soort, mijn tweede alweer dit jaar (na de Zwartkoprietzanger).

Mei
Naast een deel van bovengenoemde hoogtepunten bracht mei mij nog meer leuke vogels. Het Dutch Birding-weekend op Texel leverde onder andere opnieuw de Kuifkoekoek, opnieuw een overvliegende Europese Kanarie, veel leuke roofvogels (Zeearend, Rode en Zwarte Wouw, Visarenden, Smellekens) en een vluchtige waarneming van een overvliegende Grauwe Gors op. Hoe wij echter om de Bijeneters heen konden vogelen op de noordpunt, is mij nog steeds een groot raadsel… Halverwege mei werd het weer tijd voor de regionale Big Day, het begint inmiddels een traditie te worden. Deze editie was er eentje waar ik een klein beetje met gemengde gevoelens op terugkijk: qua soorten en soortenaantal (nieuw record; 132 soorten!) was het geweldig. Zo blunderden we ’s nachts zelf zomaar tegen een fanatiek zingend Kleinst Waterhoen en een verre Kwartelkoning aan en zagen we verder o.a. Kwak, Witvleugelstern en regionale zeldzaamheden zoals Zilverplevier, Kleine Zilverreiger en Rotgans. Een heftige hooikoortsaanval waardoor ik ruim anderhalf uur niks meer kon zien, kwam echter niet bepaald gelegen en zal ik dus niet snel vergeten…

Juni
Normaal gesproken zijn de zomermaanden juni t/m augustus vrij rustig qua zeldzame vogels, maar dit jaar werd de ene na de andere klapper gevonden. De maand begon met een weekendje Texel, met een prachtige Kleine Geelpootruiter en verder een Grauwe Kiekendief en Zomertortel. De zondag (2 juni) vertrokken we expres wat vroeger van het eiland, zodat we op de terugweg ‘even’ langs de Starrevaart (Leidschendam) konden. Hier zwom namelijk een Grote Tafeleend, het allereerste geval van Nederland en mijn 3e nieuwe soort van het jaar. Tijdens mijn twee bezoekjes zwom de vogel helaas telkens midden op de plas, dus zo goed als op onderstaande foto van Frank heb ik hem helaas niet gezien. Daarmee was de koek voor juni (en de zomer) nog lang niet op: ergens in de regio zat een Woudaapje, dat zich al zingend prima liet bewonderen. Een andere leuke regiosoort betrof de 2kj Kleine Vliegenvanger, die op zo’n 600 meter van het ouderlijke huis in Woerden zong. Een geweldige toevoeging aan mijn gemeentejaarlijst en bovendien erg zeldzaam in de provincie Utrecht.

Van vrijdag 28 juni t/m maandag 1 juli zat ik met de familie in Zuid-Limburg. Ondanks dat we enkele leuke vogelsoorten zagen (Bijeneter, Zomertortel, Rode Wouw en Orpheusspotvogel), lag de focus vooral op insecten (dagvlinders en in mindere mate libellen). We zagen opmerkelijk veel Braamparelmoervlinders. Ook opvallend waren de minstens 4 Dambordjes op de Sint-Pietersberg. Andere leuke soorten waren Kleine Tanglibel, Zuidelijke Oeverlibel en Boswitje. Het hoogtepunt van het weekendje weg waren zonder twijfel de twee parende Kleine Weerschijnvlinders in De Piepert, voor ons een nieuwe vlindersoort. De terugweg bracht ons langs de Peelregio, waar Koereigers (fraai in zomerkleed) en Spiegeldikkopje de hoogtepunten vormden.

Juli
We begonnen de maand met een andere leuke vlindersoort, want op Texel zagen we meerdere Duinparelmoervlinders. Daarna ging de focus echter weer heel snel op vogels. Op 16 juni was ik rustig aan het werk toen de berichten maar binnen bleven stromen: een GROENE BIJENETER was ontdekt in de Amsterdamse Waterleidingduinen. ’s Middags gingen Daan van Braak, Jorian Eijkelboom en ik uiteraard gauw die kant op en de vogel gaf een geweldige show weg: urenlang laat deze droomsoort zich waanzinnig zien, o.a. op vrij korte afstand jagend op de insecten in het gebied. Mijn persoonlijke hoogtepunt van het jaar, en 4e nieuwe soort van het jaar! Later in de maand zong een Kwartelkoning vlakbij Alphen aan den Rijn; een leuke bonus na een avond bowlen. Een fraaie Koninginnenpage liet zich fraai zien op de voormalige vliegbasis Soesterberg.

Aan het eind van de maand werd het opnieuw tijd voor vogels. Een Witwangstern was een leuke troostprijs voor het missen van de Vorkstaartplevier in de Nieuwe Driemanspolder bij Zoetermeer. Een nog leukere ‘troostprijs’ kwam een dag later in Zeeland: een Indische Kievit, de tweede voor Nederland en wederom een nieuwe soort voor mij. Een mooie avondtwitch, samen met Daan van Braak, Jorian Eijkelboom, Evert Florijn en broer Frank. Boven de kievit vlogen onder andere Bijeneters en 2 Raven; geen slechte bonussen op een enerverend avondje.

Augustus
Aan het begin van de maand maakten we een aardig rondje door de kop van Noord-Holland, met als hoogtepunten Lachstern, Graszanger en een door Evert gevonden Grauwe Franjepoot. Op de terugweg bezochten we de Zwarte Ibis in de Groene Jonker. Het hoogtepunt van het tripje was echter een zoogdier: een Gewone Dolfijn in het Noordzeekanaal bij IJmuiden. Een bezoek halverwege augustus aan Texel (wij komen in augustus amper op het eiland) leverde twee nieuwe eilandsoorten op in de vorm van een Purperreiger (eindelijk…) en Kommavlinder. Tot slot zwom een ruiende Kleine Topper bij Almere.

Het weekend van 17-19 augustus was erg druk. Vrijdag dipte ik met Jorian de Alaskastrandloper in Holwert én de Grote Geelpootruiter in de Groene Jonker. Zaterdag bedachten Frank en ik een plan van een meerdaagse twitch: we slapen zaterdagnacht op Texel (Grote Grijze Snip in het laatste licht, nieuwe Texelsoort!) en de volgende dag zouden we vanaf Texel doorgaan naar Holwert. De zondag zagen we daardoor veel leuke soorten: op Texel opnieuw de Grote Grijze Snip & Purperreiger, in Holwert nu wel de Alaskastrandloper, in Wierum een Terekruiter en langs de Afsluitdijk mooie Reuzensterns. Ik beleef wel eens rustigere weekenden… Eind augustus vond ik een twitchbare Kwak in Oortjespad; een hele fijne voor mijn gemeentejaarlijst! Wonderwel slaagde ik erin om van deze Kwam nóg beroerdere bewijsplaatjes te maken dan van de Texelse Kwak in april…

Het laatste hoogtepunt van augustus was een vakantie naar Zuid-Spanje. Daan van Braak, Jorian Eijkelboom, broer Frank en ik brachten een dikke week door in de omgeving van Tarifa, Malaga en Chipiona. We zagen bijna alles wat we wilden zien, of dat nou Iberische specialiteiten (Huisgierzwaluw, Spaanse Keizerarend, Zwarte Tapuit, Moorse Nachtzwaluw, Knobbelmeerkoet), indrukwekkende doortrek (grote groepen Ooievaars, Bijeneters, Wespendieven, Zwarte Wouwen, etc), Afrikaanse dwaalgasten (Rüppells Gier, Huisgors, Grauwe Buulbuul), leuke Mediterrane soorten (Aasgier, Rosse Waaierstaart, Brilgrasmus) of zeesoorten (Grote, Kuhls en Scopoli’s Pijlstormvogel, Wilson’s Stormvogeltje) waren. Alleen de geelsnavelige sterns (Bengaalse en Sierlijke Stern) werkten niet mee.

September
Zat augustus nog boordevol met hoogtepunten, september viel zwaar tegen. Geen Veldrietzanger, Poelsnip of Texelse Graszanger voor mij. Een klein hoogtepuntje waren 2 Reuzensterns die ik op 1 september boven Breeveld kon oppikken: voor mij een nieuwe gemeentesoort en natuurlijk een fijne bonus voor de Woerdenjaarlijst.

Oktober
In de leukste maand van het jaar zat ik zo ongeveer meer op Texel dan op het vasteland en dat betaalde zich redelijk uit. Zo zag ik onder meer een adulte Roze Spreeuw, meerdere keren een fraaie Sperwergrasmus, opnieuw de Grote Grijze Snip, een Morinelplevier, Bladkoningen (in Woerden wilden ze maar niet lukken, op Texel gelukkig wel…) en een Amerikaanse Goudplevier. Voor de klapper van het jaar maakten Frank en ik (niet bepaald als enige Texelaars) uiteraard de oversteek naar het vasteland. Een reconstructie van die middag en avond: rond 12:00 de piep dat de Roetvliegenvanger is teruggevonden, 12:45 bij de boot, waar het uiteraard zo druk is dat we een boot moeten wachten, 13:00 met enkele andere vogelaars een vliegende Morinelplevier over het parkeerterrein, 14:00 uur de boot naar Den Helder, 14:30 aan de overkant, 16:30 in Wassenaar, 16:50 ROETVLIEGENVANGER in de pocket, 18:30 weer in de auto naar Texel, 20:30 de boot naar Texel en 21:00 roepende Kerkuilen op de zuidpunt van het eiland. Best een druk dagje, zeker als je bedenkt dat we ’s ochtends op Texel gevogeld hadden (Amerikaanse Goudplevier)…

Terug naar Texel. Een Woestijntapuit liet zich verspreid over een week op 2 dagen op grote afstand bewonderen. Tim Schipper, die op 2 minuten van ons vandaan stond, vond in ‘ons’ Krimbos een Siberische Boompieper. Die was niet nieuw voor mijn Texellijst, maar dat gold wel voor de Rotszwaluw die een nachtje doorbracht op de kerk van Oosterend. Ik heb nog nooit meegemaakt dat twitchers een (zwijgzame) vogel in het pikkedonker konden twitchen die ze vanwege de verlichting van de kerk kunnen zien… Tot slot was Texel goed voor 2 Pallas’ Boszangers, waarvan Frank en ik er samen eentje mochten ontdekken. Van mijn spaarzame vogelmomenten op het vasteland waren twee momenten het noemen waard: ten eerste twitchen Frank en ik op de terugweg van Texel de Bosgors in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Eenmaal werd het beestje opgejaagd door een van de handtamme Vossen in het gebied. Ten tweede vonden Daan en ik in Breeveld op 18 oktober een lichte ‘Acrocephalus’ die de gemoederen een paar dagen flink bezig hield. Heel even waren we in de veronderstelling dat we iets héél zeldzaams gevonden hadden, maar ‘helaas’ bleek het beest in de hand toch een betrekkelijk late Bosrietzanger te zijn.

November
Een weekend Schiermonnikoog met mijn Wageningse oud-studentengroepje leverde geen wereldschokkende soorten op. Met soorten als Zwarte Rotgans, Roodhalsgans, Siberische Tjiftjaf, Wilde Zwaan en Fraters was het echter meer dan onderhoudend. Halverwege de maand vormde een mannetje Witoogeend het hoogtepunt van een rondje langs de Randmeren. Tot slot bezocht ik op 29 november aan het eind van de dag een Zwarte Rotgans vlakbij Waverhoek. Toen het al lang en breed donker was, kwamen echter foto’s boven water van een geel kwekersringetje aan een van de poten…

December
Het grootste deel van december was grijs, grauw en winderig. Datzelfde gold eigenlijk ook al voor de laatste weken van november. Hierdoor werd er weinig gevogeld. Bovendien was er was er weinig te beleven tijdens de keren dat ik wel naar buiten ging. Eén groot (of nou ja, eigenlijk klein…) hoogtepunt mag niet onbenoemd blijven. Op 7 december was ik onderweg naar een afspraak met vrienden in Wageningen, toen er ineens in Breeveld een Kleine Alk gemeld werd. Gelukkig was ik op dat moment nog in Woerden. De Kleine Alk zwom prachtig dichtbij op enkele meters afstand, zodat ik het beestje zelfs zonder apparatuur prima kon bewonderen. Dat ik daardoor een paar minuutjes te laat kwam voor de afspraak in Wageningen, werd gelukkig getolereerd door mijn vrienden…

En daarmee komt een einde aan een prachtig vogeljaar, maar niet zonder het volgende: