رویا در ان سال ۵۷

اولترا …
…………………………………………….
برای دهان باز كردن
بسان خروس حرم سرای مرغزاری
چشمانش را می بندد
اما در حسرت درك مرز سكس وعشق
همیشه مانده است
این تازگی ، زبان فحش لجن زار لمپنی
بازو به بازوی ، گود زورخانه داده است
حراف بی تفكر ، عمق وجود خویش
در لابه لای قرن خدا ساز ناوجود
در سایه نبود گود فكر خویش
خود ول كرده  و رها
اینگونه درعالم وهم و خیال دین خویش مانده است …
خودباخته زهد ادمی ، تعزیر و شلاق را باور است
درد بر خود روا ، در درد دانی كه ، ادب باور است .. ؟
درد بی رنج وتولید و  كار درحجره  زاهدی ، از ان اوست
در بازار شكنجه اش ، كسب حلال را شاكر است
انسان كه چه ..مقلد كشتار و قتل و تجاوز و لذت است
گویم كه اشكار ، درد بر دیگری
همیشه  كام و جان و روح او را  ، نوش داروی  كامل است

آلبوم ترنج محسن نامجو

موج…

گوئید حرف باید زد ، حرف ، كلمه ، موج…
گویم ..باید شكافت این جنازه فسیل سنگ گشته را
ترس از خود فروختگان جیره خوار
ترس اندیشه ازاد و دانش و خردناب
ز طوفان خشك مغزان تاریك فكر و زاهد است
دریا كه موج می زایدش به طبع
رود گر می رود چو هست
یكپارچه .. چسبیده هم ..لغزنده ..
تنگ در اغوش گرفته است ، معشوق
كش و جمع قوس را حاصل است
دانی ز چه شناور شدی كنون ؟
ناگفته ام یا كلماتم ناقص است
دردم ز چیست و دردمندم كدام
موجم بركدام سوی این ساحل اشفته فكر و حادثه رو…
در كوبش است…. ؟