Kinakain ako ng takot at kalituhan sa nangyayari sa akin. Nangangamba ako sa kaligtasan ko, kasabay ng pag-aalala na baka hindi na ako maabutang buhay ng mga magulang ko. Kung katawan lang ang habol nito sa ‘kin, papayag na ako makaalis lang sa impyernong lugar na ‘to.

Sa gitna ng katahimikan ay may biglang bumukas o may nagbukas ng mailiit na ilaw. Tanging ang repleksyon galing sa kanyang salamin naaninag ko sa madilim na kwartong kinalalagyan naming dalawa. Sa panandaliang pagdampi ng ilaw sa mukha niya, alam kong siya nga. Si Miguel.

“Ano na naman ba ‘to, Miguel?” sigaw ko sa kanya.

Si Miguel lang pala. Nawala ang takot ko. Nangibabaw sa akin ang inis at galit sa kanya. Matagal na rin kaming hindi nagkakausap. Maga-apat taon na rin. Simula no’ng nakipag-break siya sakin.

“Happy anniversary!” sigaw n’ya habang nakangiti, parang wala lang sa kanya na ‘eto ako, nakagapos sa kadena, at siya ang may pakana.

“Anong happy anniversary? You know what, Miguel? You’re pathetic. Naiinis na ko sa ‘yo! Alam mo, pag nalaman ‘to ni Robert—“

“P*tang In*ang Robert na ‘yan! Wala dito ang Robert mo. Walang sinuman ang nakakaalam ng lugar na ‘to, dahil nasa pusod ka ng impyerno!” Naluluha na si Miguel habang nagsasalita, parang tinatakasan na ng bait. Hindi ko na s’ya kilala.

“Ano bang nangyayari sa’yo? Please cut this off! Ayoko ng drama. At d’yos ko an’tagal na nating wala, Miguel. Move on.” Malumanay na ang boses ko. Alam kong hindi pa siya nakaka-move on. At alam kong ‘yon ang dahilan kung bakit umabot kami sa ganito.

Mabait si Miguel. Maalaga. Wala kaming problema o naging awayan no’ng nagsasama pa kaming dalawa; na s’yang dahilan kung bakit ako tinabangan sa kanya. Na-boringan ako sa kanya. Walang aksyon. Binibigay lahat ng gusto ko. In short, too-good-to-be-a-gentleman. Kaya naghanap ako ng iba at wala na lang siyang nagawa kundi hiwalayan ako.

“Napakadaling mag-move on, para sa ’yo, ano? Hindi mo na kasi kailangan ‘yon. Pano ka magmo-move-on, eh ni hindi ka nga kailanman na-inlove sa ‘kin. Naawa ka lang, Cammile. Sana hindi mo na lang ako sinagot,” unti-unti nang kinakain ng mga luha ang mga mata ni Miguel.

“Sana nga hindi na lang kita sinagot. Eh ‘di sana, wala ako dito ngayon. Alam mo, Miguel, wala na sa ‘kin ang problema. Oo, nanlamig ako sa ‘yo. Pero, God, ang tagal na no’n. Kasalanan kong lumandi ako dati, nag-sorry na ko. Tinagggap mo. Tapos na. Alam mong tapos na tayo sa unang buwan pa lang ng pagsasama natin,” nasabi ko nang lahat ‘to sa kanya. Maliban sa huling pangungusap.

Napababa ang tingin ko sa kanya. Napansin kong may kinuha siya sa bulsa n’ya. Revolver. Nanlamig ang katawan ko. Parang hindi ako makapaniwala sa nakita ko.

“Isang bala lang ang laman nito,” bumubulong na lang siya pero sa sobrang katahimikan ng kinalalagyan, maliwanag ko pa ring naririnig ang mga sinasabi n’ya.

“Lahat ng problema, kaya nitong solusyunan. Hindi ko naman alam na aabot sa ako sa ganito,” nakayuko na siya at parang wala nang emosyon ang pagsasalita n’ya. Pero ramdam ko sa awra n’ya ang lahat ng emosyon na hindi n’ya kayang ihatid gamit ang boses.

“Limang taon. Limang taong wala na tayo. Limang taon na ring kayo. Limang taon na rin akong ganito.”

Unti-unti ng binabasag ng pag-iyak ang boses n’ya.

“Hindi ako kailanman nagalit sa’yo. Sa loob ng limang na taon, pilit kong pinoproseso kung bakit mo ko pinagpalit. Kung bakit ako nagtiwala sa ‘yo. Kung bakit ibinigay ko ang buong tiwala ko sa ‘yo at hindi ako nagtira para sa sarili ko.”

Hindi na n’ya mapigil ang pag-agos ng luha sa mata n’ya. Nakaramdam ako ng awa sa kanya sa kabila ng takot na kahit anong oras ay pwede n’yang itutok sa ‘kin ang baril n’ya. Hindi ko namalayan na tumutulo na rin pala ang luha ko.

Pinilit ko ang sarili ko na magsalita. “Miguel, hindi ko gusto na iwanan ka. Pinili ko lang kung sa’n ako magiging masaya. At pinangako mo na magiging mas masaya ka kung masaya ako.”

Naririnig ko ang paghikbi ni Miguel. Pinipilit n’yang humikbi nang mahina pero kanina pa s’ya humahagulgol. Lumapit s’ya sakin. Bumilis ang tibok na puso ko. Napapikit ako.

“Mahal na mahal kita, Cammile.”

Hinalikan nya ko sa noo kasabay ang pagtulo ng luha nya sa pisngi ko. Iniabot n’ya sa ‘kin ang susi ng kadena at isang maliit na sobre at tumayo sa harapan ko.

Itinapat niya ang baril sa ulo n’ya.

“Mahal na mahal kita, Cammile.”