بانوی مرداد 48 پیوند با آب و آینه

این عکس را که دیدم دلم رفت …
این همه رنگ .این همه زیبائی …
هوس سفر کردم توی این سرما که میخزد توی لباسهایم و نفوذ میکند در استخوانم .
دوست دارم اینجا باشم توی یک لباس با رنگی شاد .موهایم را نپوشانم .باد دامن سرخ رنگم را به بازی بگیرد و آفتاب همه وجودم را گرم کند .
پاهای برهنه ام را بگذارم توی آب چشمه و مشتم را پر کنم از زیبائی روان ِ آب .
دوست دارم با همه این مردم توی یک دشت بزرگ مهمان ِ شادی باشم .همراه لبخند .
دوست دارم جائی باشم که مردم احساساتشان را نشان دهند .از ته دل بخندند .بی پروا بگریند .بی ترس شاد نوشی کنند و با سرمستی برقصند .
اینجا این روزها یکسره رنگ کسالت دارد .مردم لبخند هم نمیزنند چه رسد به خنده از ته ِ دل !
اینروزها من هجرت میخواهم .هر جائی نه .جائی که مهربانی دست زیبائی را بگیرد .
شاید باید در خود سفری دوباره آغاز کنم .

حیف که ما مردم دانه های دلمان  پیدا نیست !

چه سفره زیبائی .شمع و شیرینی .نرگس و شراب .دیوان حافظ و لذت حضور ِ عزیزان .سرخی انار و سپیدی انتظار ِ صبح صادق .
برای همه دوستانم که در این خانه همپایم بوده اند و مهرشان جانم را لبریز شادی میکند عمر ِ طولانی دل خوش و سر ِ سبز آرزو میکنم .
شبتان یلدائی دلتان لبریز از مهر ِ اهورائی .

پائیز دارد نفسهای آخرش را میکشد هر چند که پائیز امسال شبیه هیچ سال دیگری نبود .بی باران .بی ابرهای سیاه سنگین .
اما بارش برگها هنوز هست .منظره قشنگی است .خیلی قشنگ .اینروزها هر جا بروید رقص برگهای هزار رنگ را میبینید .از دستش ندهید .
اسمش را گذاشته ام بهانه کوچک خوشبختی !

این عکس را که دیدم دلم لرزید .
پشت این چهره رنجور قلبی هست که محتاجتر از صاحبش لبخند گدائی میکند .
ما چه تلاشی میکنیم برای گرفتن لبخند ؟
بعید میدانم هر چقدر محتاج باشیم گدائیش کنیم .اما کاش میتوانستیم .
دوست داشتم میتوانستم حتی لحظه ای جای این مرد باشم اگر تو مسافر ایستگاهم باشی !

خدایا حواست هست ؟
دارد پائیز به آخر میرسد و تو باران نفرستاده ای ؟
اشک شوق فرشته هاست این باران یا حاصل غصه هایشان که دریغ میکنی ؟
باران نفرستادی .دلم را شاد نکردی با کوچه گردی زیر محبت بیدریغت .
لااقل  برف بفرست .سفید و سرد تا دلم گرم شود  به اینکه صدایم را میشنوی حتی وقتی دوستم نداری !

میخواهم مدادهایم را بردارم و رنگ روزهای بیرنگ  پیرامونم را رنگی کنم .
میخواهم کنار آسمان دلگیر شهرم رنگین کمان بکشم .
میخواهم روی لبهای آدمهای عبوسی که از کنارم میگذرند گل صد برگ لبخند نقش بزنم .
میخواهم باران بکشم .ببارانم بر دلهای سنگی .شاید سبز شوند .
میخواهم خودمان را بکشم وسط جنگل هزار رنگ شمال کنار زالزالکهای قرمز .
میخواهم برای بچه های بی رمق این روزها که مثل نگار  به زور مدرسه میروند و بیطاقت درس میخوانند وسط کلاسهای درس هزار اسباب بازی ِ دلخواه از شعرهای زیبای ثمین باغچه بان تصویر کنم .
میخواهم مثل بابا نوئل از توی جورابهای سوراخ بچه های خیابان و کار کادوهای رنگ رنگ بکشم بیرون .
باور کن میتوانم .
میتوانم اگر خورشید حضورت را با مدادهای رنگی روی صفحه خاکستری و بیرنگ حضورم بکشی .