شاید کمی ساده تر

پیش آپ:راستش وقتی خبر رو از بلاگ زندگی جاریست خوندم که پدرشون برای همیشه رفت، واقعا متاثر شدم و از همینجا باز برای پدر شون آرزوی علو درجات رو دارم و می خوام بهشون بگم که همه دوستان مجازیتون تو این غمتون واقعا شریک هستن و از دوستان می خوام که یه فاتحه نثار روح پدر مرحوم شون بکنن.

انشالله که هر چه زودتر حالتون خوب شه و بتونید مثل همیشه بنویسید.

در پایین هم داستان تاکسی(3)!! رو گذاشتم!

تاکسی3

همیشه سعی می کنم عرف را رعایت کنم. همیشه سعی می کنم تا فرضا در دانشگاه تا حد ممکن آستین بلند و یا آستین کوتاه! آستین بلند!! بپوشم…چون اعتقاد دارم هر چیزی باید سر جای خودش باشد. اما خیلی در نکات ریز زندگی اینگونه نیستم! یعنی هیچیم به هیچیم نمی آید!

راستش اینها تمام فکرهاییست که وقتی دارم از اتوبوس دانشکده پیاده می شوم ذهنم را درگیر خودش می کند و کمی دستش را از  درون اندیشه ام بیرون می آورد و به قدمهایم نگاه میکند و حرکات دست هایم که دارند سعی می کنند تا هندزفریم را جمع کنند.

برگ ها بیهوده قرمز نشدند

قرمزی رنگ نیانداخته بیهوده بر دیوار

صبح پیدا شده اما…

آسمان پیدا نیست…

من دلم سخت گرفته است از این

مهمان خوانه مهمان کش روزش تاریک…

کلمات صدای فرهاد است که مرا در خود برده… چه احساس آرامشی به آدم دست می دهد وقتی آهنگی پیدا می کند که انگار دقیقا دارد حس همان لحظه هایش را می گوید! آنقدر که دوست داری بگیری خواننده آن شعر و کلام را پیدا کنی و محکم در آغوش بگیری! و …

به سر منظریه می رسم و سوار تاکسی ای می شوم!. تاکسی های خطی ای که اگر  ماشین غریبه ای بین آنها باشد  با تند ترین برخوردها مواجه می شود. انگار سر در هر خطی. مافیایی است. چه بخواهد خط قرمز جامعه باشد، چه خط ماشین های ایستگاهای مختلف…و هر دوجا اگر خودی باشی اشکال ندارد که رعایت نکنی…و غیر خودی، حق نداری مسافر سوار کنی! سوار تاکسی می شوم،تنها…دوست دارم جلو بنشینم…اما نمی دانم چرا رفته ام و عقب ماشین نشسته ام. انگار آنقدر از زندگی عقب مانده ام که دیگر جلو رفتن و جلو نشستن برایم بی معنی ترین  کار دنیاست.

کنارم دو مرد جوان…با ته ریشی جو گندمی می نشینند…و تنها منتظر آخرین مسافر…آخرین مسافر هم مرد میانسالیست که عرق از شقیقه هایش مانند فانوسی که تلو تلو  می خورد ،در جریان است و زیگزاگ از میان رگ های خواب بیرون زده به سمت پایین جاری می شود. و آخر سر یا پایین می ریزد و یا در میان چروک های ریزش گیر می کند…ماشین حرکت نکرده اما انگار  مسافر آخر، اولین معترض است! و تنها کسی ای که بلایی بر سرش نازل شده و حالا باید همه دنیا بدانند تا او را در این مصیبت یاری کنند…

بوی عجیبی شبیه سوختگی ماشین را در بر می گیرد،

راننده می آید و می نشیند،و بستن در ماشین مواجه می شود با صدای بلند آخرین مسافر که تنها فرصت اندکی دارد تا حرف هایش را بزند انگار! و تند تند می گوید….می گوید ماشینش پارکینگ است و در فلان خیابان یهو یک نفر با یک موتور جلویش سبز شده و تصادف کرده…دادگاه که می روند می فهمد که آن مرد کارش همین است که در همان فلان خیابان می ماند و کشیک می دهد و کیس های مناسب را شناسایی می کند تا با آنها تصادف کند….راننده می گوید! خب؟ یعنی بی تقصیر شدی!؟…گفت:نه…قاضی گفت بار چندش است و برگشت به او گفت اگر باز بیایی پدرت را در می آورم! یا چیزی در این مایه ها!!…نا خود آگاه داشتم فکر می کردم چه  شغلهای کاذب جالبی پیدا می شوند. که می توانند درآمد خوبی داشته باشند!! تازه اگر موتور نباشد خود آدم هم می تواند تنهایی اینکار را کند! و نیاز به سرمایه اولیه هم ندارد!

شاید هم بتوان با آن پول برای خرید رتبه و سئوال! در امتحان رزیدنتی را در آورد! شاید هم آن جوان اصلا دانشجو پزشکی  بود!

چه حالی می دهد وقتی آدم خودش را بکوبد به ماشین! همیشه دوست داشتم امتحان کنم که آخر تو این فیلم ها چقدر سوسول هستند! که تا به ماشین می خورند هشتاد تکه می شوند!راست و دروغش پیش خودمان باشد! چند باری به ماشین پارک کرده خیابان در طفولیت خودمان را زدیم! اما احساس کردیم! در حال حرکتش هم هیچ اتفاقی نمی افتد!!

راننده نیش خندی می زند و می گوید:حتما معتاد بوده!

انگار که این دو جوان کنارم تازه روشن شده باشند! ناگهان  انگار که آۀتش گرفته باشند فریاد انالحق بر دادند که:معتاد از اینکارها نمی کند که…معتاد دستش در جیب خودش می رود و غیرت دارد و از این حرف ها! و گفتند مرسی! و انگار که به ناموسشان تو هین شده باشد! پیاده شدند…و من تازه فهمیدم چه بویی بود که این بو که آنهمه مرا در خود فرو کرده بود از کجا می آمد لامروت!!..هنوز پایشان را با آن کفش های سفید با خط های موازی کج سیاه! که برای من نماد! تمام معتادان روی زمین است به زمین نرسیده بود که  گفتم:حتما پزشک بوده سال دیگه رزیدنسی داره!! و شاید هم امسال برای سئوالات خونه اش را فروخته و پولش با کنسل شدن آزمون از دست رفته!! که اینکار رو می کنه! البته احتمالا یه پول موتور براش مونده!

نمی دانم  چرا احساس کردم که همه چشم هایی که اینور و آنور خیابان و ماشین های کنارم به انظمام 4 جفت چشم که 2جفتش پیاده شده بودند تقریبا! مرا چپ چپ نگاه میکنند…!

ترجیح دادم من هم در پشت آن دو جوان پیاده شوم!! شاید فکر کنند من هم از دسته آنها هستم و بی خیال نگاه کردن چپ چپ ام! شوند.! و فقط بگویند! این دیگر احتمالا از این موادای جدید می زند! که اینقدر کپل! مانده!

خودم را به پیاده رو  می رسانم و هندزفریم را می خواهم درگوشم بگزارم تا نگاه عجیبی را نشنوم

چند قدمی  نرفته بودم که احساسی سرشار از شادی تمام وجودم را در بر گرفته بود! که این درد حتی اگر با برخورد به یک ماشین باشد! به ارزش پول بیمه اش! برای سئوال و رتبه  رزیدنتی چند سال دیگر خیلی می ارزد! و دیگر شک ناشی از درد هم از من پرید!

فقط یک مشکل و سئوال در ذهنم مانده که…آیا این شغل کاذب مزبور هم مانند همه چی! خط قرمز و ایستگاه و مافیا  و خودی و غیر خودی دارد!!؟

تاکسی1…

تاکسی2

رمضان بوی خود را دارد،می گویند هر گل بویی دارد، اما رمضان بویی دیگر دارد،

از همان کودکیِ می توانی بویش را استشمام کنی،از همان کودکی سحر و افطار و روزه برایت عجیب ترین واقعه روزمرگیت  می شود!

یک جور هایی ته دلت دوست داری روزه بگیری! نه شاید برای حس معنوی و این ها، نه، شاید روزه در ذهن یک پسر بچه! مثل سیگار! گرفتنش یعنی اینکه بزرگی، یعنی اینکه می توانی سینه ات را سپر کنی و  با همه کودکیت که در صدایت هم موج می زند به همه بگویی روزه ام، نیاز هم نیست متوجه لبخندهایی شوی که شاید ته دلشان تمسخرت می کنند،مهم این است که درون خودت پر از حس های خوبی که چه کار بزرگی کرده ای و توانسته ای همپایه پدر و مادر و نزدیکانت که چندین برابر سنت هستند، روزه بگیری و حالا می توانی حتی جلوی هم سن و سالهایت در بیایی!.

کم کم که بزرگ می شوی و مدرسه و امتحانهایت همراه می شود با ماه رمضان! رویت ماه هم برایت خیلی خیلی! جالب و پر از خاطرهای خوب  و بد می شود! هنوز یاد خودم نرفته که تا نصف شب! دست بدعا بودم تا تنها با یک روز اینور و آنور شدن امتحان ریاضیم کنسل شود!! کلاس چهارم ابتدایی!!

وقتی که روزها می گذرند و عقب عقب می روند، کم کم ماه رمضان برایت پر می شود از نماد….پر از معنی، ریز می شوی به روزهایی که سر می کنی

عاشورا که می شود زنجیر و تبل و اسب و شال خونی و گهواره و گلاب و روضه های حضرت عباس و… می شود برایت نماد، راستش مادرم می گوید! 2 ساله که بودی در عاشورا،داشتیم جایی می رفتیم که جلو راهمان دسته ای سبز شد،من گریه کردم که تنها و دقیقه ای اسب و آنمرد رویش را که نمی دانستم چیست و کیست ببینم!. نمادها با هر سن و سال ، با هر فکر و عقیده ای برایت می شود زیباترین و مجذوب ترین ارزش زندگی و لحظه هایت و کم کم جایشان را در تو و در خلق و خو و در نگاهت عوض می کنند…

رمضان که می آمد دیگر بزرگ شده بودی، یا بهتر بگویم به سن تکلیف که رسید دیگر بزرگ محسوب می شوی در روزه! و حالا نه برای بزرگ نشان دادن خود،برای وظیفه و ارزشت کم کم روزه می گیری، حالا دچار حس نوستالژیکی، کم کم که روزها می گذرد، چشمان پف کرده ات موقع سحر و اگر زمستان باشد حس سرمای نامردی! که تا وقت مدرسه خواب را از چشمان پریشانت می گیرند هرگز فراموشت نمی شود، برای نردیک شدن به اذان لقمه ها را سریعتر می جوی و در دهانت می گذاری و صدای دعای سحر را  با گوشانی باز تر از همیشه می شنوی، وقتی به آخرهایش نزدیک می شود انگار خوابت هم بیشتر می پرد! و چه صدای آرامش بخشی دارد دعای سحر،

صدای تق و توق پیش از اذان  که می زند، دیگر باید بروی…

قرآن و نماز هم این ماه جور دیگری می شود! خیلی ها سال به سال همین ماه انگار یادشان می آید خدا هم هست و دست به دعا می برند….یک جورهایی همه اش بوی خدا می دهد روزت، حتی اگر خودت نخواهی، می گویند قبل انقلاب ماه رمضان که می شد، مشروب خوارش، مشروب نمی خورد،و…

یا دزدش، دزدی نمی کند و اینجور حرف ها…ماه رمضانست دیگر، ماه خدا، و این ها هم یک ورهایی نماد…

اما افطار که می شود چیز دیگریست! یا حداقل برای من چیز دیگریست! خوش بو ترین قسمت روزه و آرامش بخش ترینش! وقتی نزدیک افطار است و در کوچه پس کوچه ها راه می روی، همه جا بوی خوش غذا می آید…..حلیم و آش فروشی ها هوا را معطر می کنند!!! و صف نانوایی که دیگر جای خود دارد….کم کم خورشید می رود و آسمان روبه تاریکی می زند…دارد غروب می شود…یک روز رسمی ماه رمضانت دارد ته می کشد…آسمان هم اول برنز می شود بعد کم کم قرمز تاریک…

نان گرم و خرما و بقیه غذاها  آماده اند تا گرسنگی یک روزت را .پیوند بزنند به افطاری!….احساس می کنی خیلی به خدا نزدیکتر از همیشه ای، یک جورهایی حس معنوی زیبایی دارد ، حسی که بویش خو.شبوتر از همیشه هست! حتی اگر حس خستگی و گرسنگی بیشتر ار همیشه اذیتت کند….

زیباترین حس ماه رمضان وقتیست که نان گرم دستت است و به سمت خانه می روی…وقتیست که غروب رسیده….قرمز هم به سیاهی زده…..آدمها و گامهایشان سریعتر شده…..و از منارها صدا می آید…..صدای اسماء خدا می آید…

شاید هم در خانه باشی و  غرق در این حست منتظر اذان…..چه آرامت می کند نمادهای نوستالژیک….چه آرامت می کند حزن زیبای صدایی که  انگار همراه با خداست….

صدایی که همان روزها که دنبال بزرگی هم می گشتی….صدایی که وققتی در کوچه می دویدی و روزه می خوردی  ، روزهای که برایت عجیبترین روزهای سال بود وقتی می دیدی همه وسط شب بیدار می شوند و غذا می خورند، و تو شوق عجیبی داشتی تات در کنار ناهار! با آنها هم همغذا شوی و بعد هم بگویی کله گنجشکی….روزهایی که در حس و حال خودت بودی و اصلا نمی دانستی خدا کجای زندگیت هست و روزهایی که برای بزرگ شدن و یا نشان دادن بزرگی ماه رمضان را دوست داشتی…یک صدایی انگار برایت نماد شده بود…یک ربنا….یک نماد شده بود….یک حس خوب…. چه لذتی داشت وقتی در غروب و خستگی، با یک صدا، بخدا نزدیکتر می شدی….

اینها را گفتم تا بگویم امسال ماه رمضان برایم، مثل همیشه نیست، نبخاطر اینکه  روز اولش عمل داشتم و چند ساعت اتق عمل بودم، نبخاطر اینکه دهه اول ماه رمضان داشتم با قرص ها و درد زانو و دست و پنجه نرم می کردم و زندگیم بهم ریخته بود، نبخاطر اینکه نمی توانم حالا حالا ها راه بروم و باید تا چند ماهی مهمان عصا و واکر باشم…نه

انگار امسال وقتی همه جا سکوت است….وقتی دلت می خواهد بوی رمضان به مشامت برسد، انگار یک جور هایی یک چیزی گم شده است، یک چیزی که برای من نماد بود، تا سال پیش حتی نمی دانستم کی خوانده  و مهمم نبود کی خوانده برایم،!! مهم حس زیبایی بود که داشتم….آرامش…مهم نمادی بود که دوست داشتم….مثل اذان موذن زاده، اما….امسال ماه خدا انگار یک چیزی کم دارد….

اذان که نزدیک می شود. صدای ربنای شجریان را بلند می کنم، بلتد بلند، تا شاید کسی از زیر پنجره ام رد می شود بشنود، بشنود این نماد گم شده را….تا کمی آرام شود با ربنا….. تا شاید…شاید وقتی بچه ها در کوچه بازی می کنند….این صدا و آهنگش همانطور که برای من شد، برای آن ها هم نماد شود….نماد گمشده….

کاری به عقیده سیاسی استاد ندارم، من تنها حس و نماد گمشده ام را می خواهم!

همه از خداییم…به سوی خدا برویم… > دانلود کنید(روی کلمه دانلود کنید، کلیک کنید پخش می کنه)

در همین رابطه:

پی نوشت:حالمان خوب است!! ملالی نیست جز راه رفتن با عصا و درد:(، به زودی مزاحم خانه های مجازیتان می شوم:)

نجواهای ماه مبارک رمضان با صدای محمد نوری زاد

با کلمه ها وقتی برای تو ادم می نویسد نمی تواند بازی کند! چون جلوتر از انگشتانم که می نویسد می خوانی مرا، می خوانی بند بند وجودم را ، می خوانی همه صدای خفه در این قلب لعنتی و سیاهم را!، نمی دانم تا چه اندازه می توانم کلمه ها را دو تا یکی برای تو بنویسم! همیشه معلم کلاس چهارم ابتدایی یادم می آید! اسمش یادم نیست!! دیلاق بود ولی! و کلا ازش خوشم نمی آمد! اما می گفت آدم حتی از یک لحظه بعد عمرش هم خبر ندارد! اما، تازه وقتی عمرش به آخر ها می رسد! یادش می افتد خدایی هم هست!!

خدایا ، آدم‌هایی مثل من، تا زمانی که گرفتار کار و زندگی و رفت ‌و آمد متداولند ، خدایی دارند هم ‌ردیف کارشان ، هم ‌ردیف همسر و فرزند و دلمشغولی‌های روزانه‌شان… خدایشان به همین اندازه است؛ ونه بیشتر. هرازگاهی به تو سری می‌زنند تا برای تداوم همان روند همیشگی ، حالی بگیرند و به‌زعم خودشان جایی در دل تو باز کنند. تو برایشان یک رفیق ساده‌ لوحی که به‌ وقت ضرورت می‌شود سرش کلاه گذارد . تویی که با چندرکعت نماز و با چند اصطلاح قربة‌الی‌اللهی، ما را که مثل نقل و نبات دروغ می‌گوییم، به آنانی که دروغ نمی‌گویند و از دروغ متنفرند ترجیح می‌دهی . تویی که ما را با دست و دل کجی که داریم، به آنانی که صاف و صادقند ترجیح می‌دهی . تویی که انبانی از دوز و کلک های رایج مارا به لطف یک قطره اشک ، به کوهی از پاداش و ثواب تبدیل می کنی . تویی که بود و نبودت ، تنها در محدوده ی کار و کسب ما ظهور و بروز پیدا می کند . تویی که معصومانه از ما بندگان خویش ، در آشوب و در هراسی . تویی که از ترس شورش جاهلانه ی ما ، پا از گلیم خود فراتر نمی نهی . تویی که جرات اعتراض نداری تا بگویی : آهای آدم های بظاهر زرنگ ، شما خدای منید یا من خدای شما ؟

.

.

.روزگار غریبست نازنین من،یکی نپرستیدنت را افتخار می داند،یکی تمام عمرش را می گذارد تا تو را نفی کند،یکی لحظه هایش و ثانیه هایش پر از نرسیدن به توست، و بدتر از همه…یکی به اسم تو و سالها به یاد تو و اجازه تو ناخواسته تو را نفی می کند،

چرا دروغ!؟،من خودم خواست خدا و حکمتش را قدی که اون من رو دوست داره،ندارم،چرا اینقد من بدم!!؟،اصلا چرا خدا ما رو آفرید!!؟

خدایا تا کنون هیچ مهندس و زندان سازی نتوانسته راه گریز تخیل را مسدود کند . پس چرا من خود را در این سلول تنگ محدود کنم ؟ پس با یادی از تو ، و به برش و سوز یک آه ، خود را به فراز ابرها می رسانم تا از آن بالا ، به تو ، و به خود بنگرم .
خدایا ، بیا بر سر ابرها قدم بزنیم . مگر نه این که تو آن قدر بزرگی که بنده ای غیر من نداری ؟ و من ، آن قدرکوچکم که خدایی جز تو ندارم ؟ تو در یک سو بایست ، و من ، که هیچ در هیچم ، در سوی دیگر . اما نه ، مگر جا و سویی هست که تو در او نباشی ؟ پس بیا مقابل هم بنشینیم . همان حکایت مقابل نشستن شاه و گدا !
پرسش نخست با من : چرا مرا آفریدی ؟ که بزرگی ات را نشانم دهی ؟ دیدم . اما فهم من کجا و بزرگی تو کجا ؟
خدایا اجازه می دهی چند مشت ابر بردارم و از همین بالا به داخل سلول های انفرادی پرتاب کنم ؟ برای چه ؟ که در نماز ، و در دعا ، و در لحظه های تلخ تنهایی ، باران شوند و از چشم ما ببارند .
اجازه می دهی از همینجا به صورت ماه ، و به صورت خورشید ، دست بکشم ؟ می خواهم بخاطر قرن ها رفت و آمد مودبانه شان ازآنان تشکر کنم .
خوب ، ای خدای خوب ، به پرسش من پاسخ نگفتی . چرا مرا آفریدی ؟ که شگفتی آفرینش عشق را ، و شیوایی اشک را نشانم دهی ؟
خدایا اجازه می دهی دستان تو را ببوسم ؟ نه از باب این که دست تو بالاترین دست هاست ، بلکه از این روی که تو ، با سرانگشتان پروردگاری ات ، اشک های بسیاری از بندگانت را سترده ای و شکستگی عاطفی آنان را ترمیم کرده ای .

خدایا بیا به سلولمان باز گردیم . دستت را به من بده . می خواهم با تو هم قدم شوم . با گام هایی به بلندی لبخند . و به استمرار اشک های تو ، اشک هایی که خدا در تنهایی اش برای بشر جاری می کند.
غذا آورده اند ، و من ، آن را برای افطار کنار می گذارم .
در این مدت ، من همیشه افطار کرده ام ، و تو ، صمیمانه ، نشسته ای و به تک تک لقمه های من نوش جان گفته ای . و من ، بردانه های برنج ، برجرعه های آب ، و برهمه ی خوردنی های خود ، نام خویش را می بینم که تو ، از گذشته های دور ، آن ها را به اسم من ثبت کرده ای تا در این سلول به کام من فرو شوند .
خدایا من دنیای شیرین با تو بودن را در این سلول تنگ ، به دنیای بزرگی که تو با من نباشی ترجیح می دهم . دستت را روی سینه ام بگذار و هراس و شتاب تپش های قلبم را آرام کن . مرا از زمینی که بدان چسبیده ام جدا ساز ، و از تعلقات بازدارنده ، بازم بدار

ام هایی به بلندی لبخند . و به استمرار اشک های تو ، اشک هایی که خدا در تنهایی اش برای بشر جاری می کند.
غذا آورده اند ، و من ، آن را برای افطار کنار می گذارم .
در این مدت ، من همیشه افطار کرده ام ، و تو ، صمیمانه ، نشسته ای و به تک تک لقمه های من نوش جان گفته ای . و من ، بردانه های برنج ، برجرعه های آب ، و برهمه ی خوردنی های خود ، نام خویش را می بینم که تو ، از گذشته های دور ، آن ها را به اسم من ثبت کرده ای تا در این سلول به کام من فرو شوند .
خدایا من دنیای شیرین با تو بودن را در این سلول تنگ ، به دنیای بزرگی که تو با من نباشی ترجیح می دهم . دستت را روی سینه ام بگذار و هراس و شتاب تپش های قلبم را آرام کن . مرا از زمینی که بدان چسبیده ام جدا ساز ، و از تعلقات بازدارنده ، بازم بدار .

توضیح مهم نوشت:نوشته های آبی رنگ بخشی از نیایش محمد نوریزادکه کاملش در سایتش هست:نجواهای محمد نوری زاد در زندان اوین،به نظر من فوقالعادست!

والبته می تونید فایل صووتی این نیایش دلنشین و تلخ و شیرین! رو با صدای خود ایشون از پایین دانلود کنید!! اگر نکنید لذت و حرف های زیادی را از کف داد ه اید!

• دانلود فایل صوتی محمد نوری زاد(37mb(
• دانلود فایل صوتی کم حجم با صدای محمد نوری زاد ( 5.83

توضیح نوشت2:عکس این آپ هم اثری از بزرگمهر حسین پور

پی نوشت:ستون نظررات را با اجازه بستم! چون یه چند روزی نیستم و به اتفاق رباط صلیبی و مینیسک پاره پای چپم می خوایم بریم ددر دودور! زیر تیغ جراحی!!.

1.

كلاس‌هايي در مدرسه جمعيت دفاع از کودکان کار با عنوان كلاس داستان نويسي برگزار شده است، كه حاصل اين كلاس‌ها نوشتن صدها داستان توسط كودكان  خیابانی کار بوده است و اين داستان‌ها در 4 كتاب به‌نام‌هاي برج غار ، غار تار، ترس غار و زیرگذر گردآوري شده است كه چند داستان از اين كتابها را در زير مي‌توانيد مطالعه فرماييد:

دیبا، 12 ساله ، زیر گذر

من در زیرگذر یکی را دیدم . در زیر گذر گرگی را دیدم . در زیرگذر گرگی تشنه بود . در زیرگذر یک گرگی بدجنس بود. پسر کوچک زیر گذر یکم رفت . گرگی که بدجنس بود آن را ترساند . گفت اگه شیر آب به من نشون ندی می خورمت .

لیلا ، 21 ساله ، زیرگذر

من با رضا دعوا می کردم .

مادر گفت چرا دعوا می کنی .

پدر من را زد گفتم چرا می زنی .

رفت زیر گذر یکم آنجا معتاد شد .

مرتضی، 11 ساله و سعید، 12 ساله، زیرگذر

من از زیر گذر می ترسم . یک روز همه رفتند طرف زیرگذر. من رفتم از آقای پلیس پرسیدم چرا همه می روند آنجا . آنجا چه خبر است گفت پسر برو خانه و من رفتم طرف خانه ام که دوستم از زیرگذر آمد. گفتم سعید اون زیرگذر چه خبر است سعید گفت خبری نیست من رفتم با مرتضی از زیر گذر ماست بخرم.

من هم از انجا رفتم. پدرم امد که برود به خانه که مرا دید به من گفت که کجا می روی من گفتم می روم بازی گفت با کی خودت تنهایی گفتم نه با دوستم اون ور هست گفت کجا است من گفتم توی پارک است پدرم گفت برویم ببینم راست می گویی یا دروغ من گفتم راست می گویم و رفت توی پارک پدرم گفت کو دوستت من گفتم اوناهاش و رفتم جلوتر و نگاه کردم دو تا دوستم نیامده بودند گفتم شاید توی خونه داشتن بازی می کردند و با پدرم رفتم خونه ی دوستم و دیدم دوستم نیست از همسایه دوستم پرسیدم که سعید و احمد کجا هستند گفت سعید و مرتضی و احمد یک هفته است رفته اند ماست بخرند هنوز بر نگشته اند . یک ساعت پیش پدر و مادشان مرده آنها را زیر گذر پیدا کردند.

بصیره، 8 ساله، اول دبستان، ترس غار

یک روز یه مردی به یکی دیگه که کار نداشت گفت من از تو می خوام که بری مواد بدی و بفروشی او گفت من پاشد تو ما خرید. گفت حالا چکار کنم اینها را گفت می تونی ببری به آشبس خانه توی کابیند قایم کن. وقتی مادرم در کابیند را باز کرد دید پدر توی کابیند آشبس خانه تریاک است.

مینا، 12 ساله، سوم دبستان، برج غار

روزی مردی از نادانی به بانک رفت و از آن بانک پول دوزدی کرد و ساحب بانک فریاد می زند دوزد دوزد دوزد مردم کمک کنید دوزد را گرفت و دوزد دوست قدیمی او بود و به او کاری نداشت و پول ها را از او گرفت و گفت دیگر دوزدی نکن و این دو هزار پول را بگیر و برو یک ساندویچ بخر و بخور و ساحب بانک به بانک رفت و بانک را تعطیل کرد وقتی ساحب بانک به خانه رفت زنش به او گفت رفیق قدیمی آمده که دو هزار پول برایم بدهد.

سمیرا، 11 ساله، سوم دبستان، ترس غار

توی سینما دختر پسر حق دارند که با هم حرف بزنند توی خیابان حق ندارند که با هم حرف بزنند.

محمد، 12 ساله، اول راهنمایی، برج غار
من در برج غار دوست دارم كسي را كه شفابخش باشد پيدا كنم تا پاي برادرم را خوب كند. برادر من بخاطر پايش هميشه از مت عقب است. نمي‌تواند بدود و اين‌ور و آن‌ور كند و نمي‌تواند با ما فوتبال بازي كند. هميشه وقتي كه به مهماني يا جاي ديگر مي‌رويم او هميشه از ما عقب مي‌افتد و پايش درد مي‌گيرد.

من دوست دارم در برج غار دكتر باشد و برادرم را خوب كند تا او بتواند خوب راه برود و از ما عقب نيفتد و با عسا راه نرود و كارهاي خود را انجام دهد و بتواند با ما بازي كند و هيچ وقت پاهايش نگيرد تا تحمل او را نبرد.

سميرا، 13 ساله، برج غار

روز روزگاري يك پسري بود كه خيلي فقير بود او دوست داشت به مدرسه برود و درس بخواند اما چون فقير بود پول رفتن به مدرسه را نداشت او مي‌خواست كار كند تا پول دربياورد تا بتواند به مدرسه برود او در حالي كه حيلي ناراحت بود يك دفعه چشمش به يك برج افتاد او دور ور برج را گشت اما دري پيدا نكرد يك دفع چشمش يه يك طناب افتاد از آن بالا رفت و ديد كه يك مدرسه رايگان آنجاست آن پسر به پايين رفت تا درس بخواند.

مسعوده، 10 ساله، برج غار

سارا كيف را دوست دارد، سارا يخچال هم دوست دارد خونه هم دوست دارد، تلويزيون هم دوست دارد. دستگاه هم دوست داشت سارا اين همه چيز دوست داشت ولي پدرش پولي نداشت كه براي خانشان اين همه چيز بخرد فقط يك اتاق داشتند با يك موكت و ديگر هيچي نداشتند باباي سارا اينقدر كار مي‌كرد كه پولي به دست آورد و اين وسايل را كه دخترش دوست دارد تهيه كند ولي نمي‌توانست سارا خيلي ناراحت بود بخاطر اينكه هيچي ندارد و يك روز از خانه بيرون رفت و قدم زنان مي‌رفت كه به يك ديوار خيلي بزرگ رسيد دور برش را نگاه كرد و بعد يك نردبان ديد از آن نردبان رفت بالا و آن همه چيز را كه مي‌خواست آنجا بود و پايين پريد.

سونم، 10 ساله، اول دبستان ، برج غار

يكي بود يكي نبود يك دختر به اسم آزاده نام داشت آزاده توي خانه‌شان آب نداشتند يك روز آزاده مي‌خواست از خانه همسايه‌شان آب بياورد همسايه‌شان نبود برج غار را ديد و دور تا دور آن‌را گشت هيچ دري نبود آزاده يك نردبان ديد از آن نردبان گرفت و رفت بالا آزاده توي آن را نگاه كرد يك عالمه آب است آزاده از يك طناب گرفت و رفت پايين آزاده ديگر نتوانست بيايد بالا آزاده همانجا ماند فزياد زد كمك كنيد. هيچ كس به داد آزاده نرسيد آزاده همانجا ماند.

منبع :

چی نوشت!:داستان جبار رو هم حتما بخونید!اشکمو کم مونده بود در بیاره!!