σαλαδινος

(Το μπλογκ καταλήφθηκε από αόρατες, μυστήριες δυνάμεις που δεν μπορώ να ελέγξω, οι οποίες προχώρησαν στην παραπάνω ανάρτηση. Κάθε προσπάθεια να επανέλθω στην προηγούμενη κατάσταση είναι αδύνατη. Δεν φέρουμε καμια ευθύνη.

Εκ της συντακτικής ομαδάς)

Καλή εκτόνωση αυτές οι γιορτές. Με το που πατήσει 18-20 Δεκεμβρίου και στολιστούν τα σπίτια, τα καταστήματα και οι κεντρικοί εμπορικοί δρόμοι με γιρλάντες, λαμπιόνια, χοντρούς, δυσκίνητους, κοκακολένιους αγιοβασίληδες (απορώ ποιος φωστήρας σκέφτηκε να βάλει τέτοιες φιγούρες να χωράνε σε τζάκια) μας πιάνει ένα παροδικό αίσθημα αγάπης, μια δήθεν ευαισθησία για τους συνανθρώπους μας που ξεχνιέται με το που μπούμε στο hangover της Πρωτοχρονιάς. Τότε κάνουμε μια γενναία βουτιά πάλι στο εγώ μας, μέχρι τις 18-20 Δεκεμβρίου του νέου χρόνου. Με τα δίκια μας κιόλας. Αφού ξεπατωθήκαμε στα ποτά, στα τσιμπούσια ή στα τσιμπούκια, αναλόγως τα κέφια, προσπαθούμε να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Και μιας και το ανέφερα ακολουθεί μια μικρή πρόγευση από επόμενη ανάρτηση με τις ατάκες που μισώ…

«Να βρω τον εαυτό μου». …Τη μισώ αυτή την έκφραση. Τι είναι ρε μπούφο ο εαυτός σου για να τον χάσεις και να τον βρεις; Καπότα; Ή ο αναπτήρας σου; Και ποιος σου είπε ότι έχεις το δικαίωμα να τον χάσεις; Είσαι μόνος σου εδώ που είσαι; Δεν επηρεάζονται άλλοι κάθε φορά που εσύ χάνεις το μαλάκα εαυτό σου; Έχεις τόσο σοβαρούς λόγους να τον χάσεις; Μπορείς ρε μάγκα να πας σε ένα βουνό να μείνεις μόνος σου και να τον χάνεις και να τον βρίσκεις 1000 φορές τη μέρα χωρίς να σε παίρνει χαμπάρι κανείς; Αυτό είναι μαγκιά! Τα άλλα είναι κλαψομουνιές.Ουφ

Και συνεχίζω. Βλέπεις δεν γίνεται να την παρατείνουμε επ’ αόριστον την αγαπησιάρικη εκδοχή μας. Εξάλλου μισούμε να αγαπάμε και να μας αγαπούν. Μας αγχώνει. Έχουμε και δουλειές να κάνουμε. Μια από αυτές είναι και να το ρίχνουμε που και που στη φιλανθρωπία. Η φιλανθρωπία είναι ένα μοντέρνο αστικό ιδεολόγημα με καλό μεροκάματο που υφίσταται μόνο αν υποθέσουμε ότι δεν έχουμε φύσει αγάπη προς τους ανθρώπους. Με απλά λόγια όποιος εγγενώς δεν αγαπάει τους ανθρώπους, τα ζώα, τα μπαρμπούνια μπορεί άνετα να ταμπελιαστεί ως φιλάνθρωπος, ζωόφιλος ή μπαρμπουνόφιλος και να εξασφαλίσει καλή θέση στην προ ή μετά θάνατον ζωή. Μια βδομάδα πάντως είναι καλά για να πάρουμε καμιά κάρτα από καμιά ΜΚΟ, να δώσουμε κάποιο παλιό παλτό μας στην εκκλησία της γειτονιάς (μα πόσο μαλάκας πρέπει να είναι κανείς για να κάνει κάτι τέτοιο), να ψωνίσουμε χειροποίητα δώρα από παζάρια φιλανθρωπικών οργανώσεων μποτοξαρισμένων γυναικών ιδιοκτητών ποδοσφαιρικών ομάδων, να παρακολουθήσουμε τηλεμαραθώνιους διαφημιστικής αγάπης και στο τσακίρ κέφι να αφήσουμε να πλύνουν τα τζάμια του Ι.Χ. μας παρολίγον πυροβολημένοι κακόμοιροι, διαφυγόντες πεδίων βολών πυροβολικού. Και κατά το απόγευμα αποτρίχωση στο μπικίνι, χτένισμα, διπλοσταυροκουμπωτό σακάκι ριγέ για να σκάσουμε στους κουραμπιέδες, στα ξύδια, στα φάρμακα και στα αγριογούρουνα. Βασικά, τι έγινε φέτος με τα αγριογούρουνα; Τουλάχιστον 3 μου είπαν ότι έφαγαν αγριογούρουνο. Από ιχθυοκαλλιέργειες μας προέκυψαν; Είναι νέο must; Ξορκίζουμε το κακό μας ριζικό μ’ αυτά ή απλά γουστάρουμε τον Οβελίξ; Γύρος αγριοχοιρινός θα παίξει;

Και όταν σκάσουμε και κατακαούμε, πάλι πίσω στο μικρόκοσμο μας με καθαρό το κούτελο καθώς δώσαμε πολύ αγάπη βρε αδερφέ μου πάλι, χρονιάρες μέρες που ήταν… Λοιπόν ας συνεχίσω τα Χριστούγεννα μου εγώ που δεν εκσπερμάτωσα μπόλικη κοινωνική ευαισθησία μέσα στις γιορτές και τις τραβάω για λίγο απλά ενημερώνοντας – ως ανώνυμος ιστολογοκράτορας μόνο να ενημερώνω μπορώ και να κράζω- ότι σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή και με βάση στοιχεία του 2010 (όχι 2011, ούτε 2012) το 20,1 % του πληθυσμού απειλούταν με φτώχεια. Τότε απειλούταν, τώρα δεν ξέρουμε ακριβώς τι κάνει γιατί δεν έγινε έρευνα. Σε κάνα δυο χρόνια που θα γίνει για το παρόν φαντάζομαι θα είναι μέσα στα όρια της φτώχειας τέτοιο και μεγαλύτερο ποσοστό. Αυτό το ποσοστό πάντως αντιστοιχεί σε 3.030.900 κομμάτια και για περισσότερες πληροφορίες εδώ. Αντίστοιχα με μια πρόχειρη αναζήτηση στο μαραφέτι υπολογίζονται και σε 2ο χιλιάδες οι άστεγοι στην Αθήνα. Ας μην μπούμε στη διαδικασία να πούμε για άλλους κοινωνικά αποκλεισμένους γιατί οι γιορτές τελείωσαν και πρέπει να μαζεύω το δέντρο από το σαλόνι μου και να ξαναγίνομαι αναίσθητος για να αντέξω. Δεν έχω σκοπό να το παίξω υπεράνω, ηθικός και ενάρετος. Κανείς μας δεν μπορεί να είναι ενάρετος. Ο Καμύ βέβαια είπε πως  «είναι πιθανό να είναι κανείς ενάρετος, αλλά μόνο από ιδιοτροπία». Τον θυμήθηκα γιατί έφυγε σαν σήμερα το 1960 όταν με 130 χλμ βρέθηκε με ένα δέντρο μέσα σε αυτό. Και αφού ανέφερα τον Καμύ εγώ ας σκάσω. Καλή χρονιά με πολύ υγεία και αγάπη. Για την πρώτη παλέψτε το όσο μπορείτε, για τη δεύτερη δώστε τη παντού ή αλλιώς να πάτε να γίνετε φιλάνθρωποι.

«Δεν είμαι πολιτικός αλλά έχω αφιερώσει το μεγαλύτερο τμήμα της επαγγελματικής μου ζωής στην άσκηση οικονομικής πολιτικής τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη». Αυτές ήταν οι πρώτες δηλώσεις του νέου πρωθυπουργού. Τότε έπαιξε και πολύ το «πόσο ωραία και νηφάλια μιλάει και πόσο συγκροτημένος λόγος και κυρίως τα λέει απ’έξω». Βέβαια 3 μέρες μετά στη Βουλή δεν είχε και τόση σημασία που έσκυβε σαν τον τυφλοπόντικα πάνω στα κιτάπια του και δε σταύρωνε λέξη από μνήμης. Λεπτομέρειες. Με το που ανέλαβε το ανώτερο πολιτικό αξίωμα ξεκαθάρισε πως δεν έχει σχέση με την πολιτική και επιπλέον ανήκει και στην κάστα εκείνων που έκαναν άνω κάτω τον πλανήτη την τελευταία τριετία. Έτσι για να ησυχάσουμε, μωρέ. Σαν να σου κάνει εγχείρηση για κάταγμα ο εργολάβος κατεστραμμένου πεζοδρομίου και να βρίζει και τους γιατρούς.


Η ΙΣΧΥΡΑ ΕΛΛΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΕΝ ΠΛΗΡΕΙ ΑΠΑΡΤΙΑ

Ποιος είναι όμως ο νέος πρωθυπουργός που μας φορέσανε; Είναι τόσο επιτυχημένος; Ως συνέταιρος του Si Mi Ti είχε το καπετανάτο της Τράπεζας της Ελλάδας τότε που είχαμε ξεσκιστεί στα δάνεια για να βγει η ολυμπιάδα και παίζαμε με τα νουμεράκια και τις υποτιμήσεις για να μπούμε στην ευρωζώνη. Αναφέρεται ως προσόν του το ότι μίλησε πρώτος για τη φούσκα του χρηματιστηρίου. Αυτό και ψέμα είναι και αυτονόητη αντίδραση τότε των τραπεζιτών που έβλεπαν τα ωραία λεφτουδάκια τους μέσω σημιτοχρηματιστηρίου να κάνουν τσάρκες και σε άλλες συντεχνίες λωποδυτών. Μετά πήγε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το αποπαίδι της Bundesbank, η οποία στόχο έχει να κρατάει τη σταθερότητα της οικονομικής πολιτικής της Ευρώπης, να ελέγχει επιτόκια και πληθωρισμό και να υποστηρίζει τις πολιτικές αποφάσεις της Ε.Ε. Εξαίσια τα πήγε και εκεί, για αυτό και η ευρωζώνη είναι δυο βήματα πριν την κηδεία. Το ότι είναι μέλος της Τrilatelar Commission, ακόμα μία από τις πολλές οργανώσεις της υπερεθνικής ελίτ, μαζί με το αντίστοιχο φρούτο που έπιασε δουλειά στην Ιταλία, το Mario Monti, μικρή σημασία έχει. Σάμπως δεν θα ήταν κάπου χωμένος… Ο καθένας κοινωνικοποιείται κάπου εξάλλου (εγώ έχω π.χ. ένα φίλο που είναι στο Σύλλογο Ποντίων Αγίων Αναργύρων). Και για να μην νοιώθει μοναξιές και να έχει και κάποιον άλλον εκεί που μιλάει τη γλώσσα στο ίδιο club βολοδέρνει και ο Alex Papa Hellas, ο δαιμόνιος ρεπόρτερ του SKY. Και νάτος τώρα, θρασύτατος, αναλαμβάνει την πρωθυπουργία μιας χώρας χωρίς να ρωτάει καν το λαό, σαν να κάνει αποδοχή κληρονομιάς κάποιου αμπελοχώραφου στη Φωκίδα. Ναι λοιπόν, αυτή είναι η δουλειά του και για τη δουλειά του επιτυχημένος είναι. Περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ.
Αλλά πως μπορεί να εξηγήσει κάποιος γιατί ένας επιτυχημένος τραπεζίτης αφήνει τη δουλειά του (έστω αυτό, ρε παιδί μου, να πηδάει τον κόσμο με νούμερα) για να αναλάβει την ηγεσία μιας παράνομης, μη εκλεγμένης κυβέρνησης. Η απάντηση είναι απλή. Τον έπιασαν κορόιδο. Ρισκάρω να το λέω τόσο νωρίς αλλά θα το πω. Ο Lucas παραπλανήθηκε από τη ψευδή του εντύπωση ότι είναι αποδεκτός. Τύποι σαν αυτόν δεν μπορούν να δράσουν σε περιβάλλοντα χωρίς αποδοχή, χωρίς αναγνώριση και γλείψιμο. Δεν είναι πολιτικός, δεν έχει συγκρουστεί για κάτι. Είναι επαγγελματίας διευθυντής, ένας φυτευτός διαχειριστής καταστάσεων. Έχει συνηθίσει να λέει και να τον ακούν. Δεν είναι καν ο τυπικός manager που ξεκινάει από χαμηλά -λέμε τώρα- και φτάνει στην κορυφή με τον τρόπο του. Τον Lucas τον φυτεύουν επειδή είναι αυτός. Απλά πράγματα. Τον έπιασε λοιπόν πρώτα ο GAP, σιγά σιγά οι συνέταιροί του στο μνημόνιο, μετά τα ΜΜΕ και τέλος ένα σημαντικό εσχάτως απολιτίκ κομμάτι της κοινής γνώμης και τον έπεισαν ότι είναι αποδεκτός και πως η μπανανία τον χρειάζεται για σωτήρα της. Ήταν ούτως ή άλλως η άνωθεν ενδεδειγμένη λύση και το πράγμα έδεσε. Το δείχνουν εξάλλου και οι δημοσκοπήσεις. 198% στη μια, 237,6% στην άλλη, 306% στην παράλλη η αποδοχή του. Τέτοια ποσοστά στήριξης δίνουν οι δημοσκόποι-καιροσκόποι στον τραπεζοϋπάλληλο. Αλλά ποιοι είναι αυτοί που δίνουν τη μαγιά για να χτίσουν τα ΜΜΕ αυτό το παράδοξο Lucas Fun Club; Ο ελληνικός λαός; Όχι. Με τις αγκυλώσεις τους και τις διαχρονικές τους ανωμαλίες οι Έλληνες δεν έφτασαν ακόμα στο χάλι να προσεύχονται σε τεχνοκρατικές θεότητες. Παρόλα αυτά υπάρχει ένα περίεργο κράμα πολιτών (από τότε που ο λαός έγινε πολίτες μας πήρε ο διάολος βασικά) που άρχισε να ζητωκραυγάζει για την νέα κατάσταση και να εμφανίζεται μια μάλλον μιντιακή, εικονική, μεταμοντέρνα δυναμική σε τμήμα του λαού που αρχίζει να αρέσκεται όλο και πιο πολύ στις νέες καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης που θα του πλασάρουν συνεχώς από δω και μπρος. Αυτή η μάζα, η οποία ποτέ δεν θα εμφανιστεί σε πραγματικές διαστάσεις ενοποιημένη να προβάλλει τις θέσεις της πέραν του πληκτρολογίου ή κάποιου δημοψηφίσματος στο τσακίρ κέφι, αποτελείται από μουτζαχεντίν σημιτικούς, εκλογοφοβικούς δεξιούς, μανοανδριανοπουλικα σταγονίδια, μητσοτακικούς, χορευτές τάγκο, ντροπιασμένα παιδιά πασόκων που έφαγαν πολλά αλλά όχι όσα οι γονείς τους, απόφοιτους διοίκησης επιχειρήσεων, marketing, «οικονομικών» σπουδών και λοιπών καλών τεχνών, χαπάκηδες ευρωλιγούρηδες, wannabe τεχνοκράτες, «μαθαίνω ισπανικά και γουστάρω Βαρκελώνη» κορασίδες, πασπιτοδαπίτες ξεχασμένους σε εκδρομές στη Μύκονο, μεταλλαγμένους μαρξιστές, αντικοινοβουλευτικούς φασίστες, φιλοκοινοβουλευτικούς φασίστες, σκέτους φασίστες, αναγνώστες του Prete Deri, τηλεθεατές του Babi (από το γραφείο τύπου της Τράπεζας της Ελλάδας επί Lucas ντε), αναδασωτές της Πεντέλης, παρατρεχάμενους των ΜΚΟ, της Λάιφο, γερμανοτσολιάδες, ελβετόψυχους (κλεμμένο), τύπους που δακρύσαν για τα σκουπίδια και χέστηκαν για τους ανέστιους, απολιτίκ αθλητές γιόγκα, του καλοκαιριού free campers, του χειμώνα eat κάμπιες σε high lux multi-culti εστιατόρια, ανέραστους, ξενέρωτες και μικροτσούτσουνους, ντοπαρισμένους σινεφίλ ακατάληπτων τερατουργημάτων, ακροατές καταθλιπτικών hit τραγουδιών και τζαζ μπουζουκοπόπ, αμετανόητα παιδιά του Themo και του Kostopoulos από τα 90s, καπνιστές πούρων, συλλέκτες reality τηλε-ούρων, μαυροφορεμένους κλαίοντες το χαμό του Στηβ Τζομπς, έκπτωτους αγγέλους-θαμώνες in μπαρ προτεινόμενων της Αθηναϊκής Φωνής, πρώην εθελοντές του 2004, πιο πρώην πρασινοφρουρούς απεργοσπάστες, πολύ πιο πρώην χαφιέδες περιπτεράδες, ακόμα πολύ πιο πρώην γερολαδάδες. Και γω και συ μαζί μ’ αυτούς κάθε φορά που χάνουμε τον εαυτό μας και μας πείθουν προσωρινά ότι πρέπει να σταματήσουμε να κυνηγάμε ανεμόμυλους. Γενικότερα το 10-20% του πληθυσμού που άντεξε και βολεύτηκε σαν τις κατσαρίδες σε όλες τις προηγούμενες συνθήκες και τώρα που έκλεισαν οι κάνουλες ανάγει σε γενικό κανόνα τη δικιά του βρώμα και με θράσος γυρνάει και σου λέει: «Μαζί τα φάγαμε τότε, μαζί μπορούμε τώρα. Να προσπαθήσουμε. Φταίμε. Φταις και εσύ που δεν κόβεις απόδειξη για τα 30 € που βγάζεις την εβδομάδα από ιδιαίτερα όσο και εγώ με 4 στρέμματα αυθαίρετο στη Βουλιαγμένη και εκείνα τα ρημαδοχτήματα στη Χαλκιδική που μου άφησε ο μπαμπάς μου, ο συνταξιούχος από τα 43 του, ο συναγωνιστής του Eva Gelo Gianno Poulo. Το ίδιο και ο βιομήχανος με σένα παρόλο που αυτός δεν θα πληρώσει τέλος ακίνητης περιουσίας στη ΔΕΗ για το εργοστάσιο του, όπως εσύ. Όλοι φταίμε. Όλοι να πληρώσουμε. Να αλλάξουμε. Οι φοιτητές, όσοι τρώνε σουβλάκια, οι ταρίφες, οι ναυτεργάτες, οι δημόσιοι, οι πούστηδες, τα πρεζάκια, οι Εβραίοι, οι εχθροί των Εβραίων, οι φούφουτοι και οι πολιτικοί όλοι και δεν ξέρω εγώ ποιος άλλος πρέπει να εξαϋλωθούν για να γίνουμε Ευρώπη επιτέλους». Όχι ανόητο δίποδο, δεν φταίω, ούτε έφαγα. Και να εύχεσαι να μην πεινάσω γιατί εσένα θα φάω πρώτο που δεν είσαι, ούτε ήσουν, ποτέ μαζί μου σε κάτι συμμέτοχος ή συνένοχος.
Όπως και να ‘χει αυτή η συμμαχία είναι που θα σπάσει πρώτη. Δεν έχει ιδεολογική συνοχή και δεν μπορεί να σκεφτεί και να πράξει με αλληλεγγύη. Τον εξυμνούν τώρα τον κάθε φωστήρα τουλάχιστον μέσω πληκτρολογίων και γκάλοπ αλλά θα φύγουν πρώτοι από δίπλα του, όπως έφυγαν από την πλατεία Συντάγματος μετά την πρώτη εβδομάδα των «αγανακτισμένων». Όσοι ήταν εκεί μπορούν να θυμηθούν πως μειώνονταν γεωμετρικά τα καλοντυμένα –πριν το ποτό- ζευγαράκια, οι άσχετοι με τις κάμερες στο χέρι και οι ποδηλάτες (που πας με την κουμούτσα μέσα σε συγκεντρωμένο πλήθος ρε μπάμια, διαδήλωση είναι, όχι ημέρα δράσης του Porto Salte), καθώς αυξάνονταν τα πολιτικά κείμενα (ετερόκλιτα αλλά τελοσπάντων), έπεφτε η αρχικά περίεργη υποστήριξη από τα μέσα, άρχισαν να τρέχουν συνελεύσεις και να πλησιάζει πιο κοντά η αστυνομία. Πρώτοι αυτοί θα τον τελειώσουν τον Lucas και θα ευαγγελιστούν άλλα νέα ήθη που θα μας οδηγήσουν στη γη της επαγγελίας και της ελεύθερης από εκλογές οικονομίας και κοινωνίας. Μπορεί η επόμενη μόδα που θα σκαρφιστούν να είναι η απευθείας ανάθεση της διακυβέρνησης σε κάποιο ντούρο Ευρωπαίο ή σε ιδιωτική εταιρεία. Πάντως δεν έχουν άπειρες λύσεις στα χέρια τους και θα βρουν τοίχο κάποια στιγμή. Πόσες ολυμπιάδες να διεκδικήσεις πια ο άμοιρος;
Για να το κλείσω, επειδή με έπιασε πολυλογία καθώς έχω καιρό να γράψω, πάρτε ένα ποίημα λόγω της επετείου και της συγκυρίας, το οποίο προβλέπει τι θα ξανακάνουν οι παραπάνω «φίλοι».

Μανώλης Αναγνωστάκης

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην Αυγή.

Πάρτε για χωνευτικό ένα ωραίο γκρουπ που εντοπίστηκε πρόσφατα και μην με ξαναενοχλήσετε. Να δω πότε θα έρθουν αυτοί, αλλά προς το παρόν ας βολευτούμε με KYUSS την άλλη εβδομάδα.

Βασικά…

…αλλά και…

…έως και…

Ουφ, πάλι μπούκωσα με επισκέπτες που επιμένουν: «θέλω να δω το νέο βίντεο της Αλεξανδράτου». Το είχα και παλιότερα αυτό το πεσκέσι με τους μαλάκες, καθώς είχα γράψει κάνα δυο παπαριές για αυτή την τίμια πουτάνα (ναι, υπάρχουν και τέτοιες, δεν είναι όλες τριγύρω απομεινάρια του βομβαρδισμού του Sex and the city). Και όπως φαίνεται οι μηχανές αναζήτησης ακόμα κωλοβαράνε. Επίσης, έχω πολλές επισκέψεις από τύπους που αναζητούν μανιωδώς «επαγγέλματα που χάνονται» από τότε που ονόμασα κάπως έτσι ένα παλιότερο ποστ μου. Και θα συνεχίσω με αυτούς ακριβώς  γιατί είναι επίμονοι, μερακλήδες, ρετρό και ρομαντικοί και θα τους θυμίσω μερικά ακόμα επαγγέλματα (έστω ιδιότητες) που χάνονται.

Ο εφαψίας. Ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από το ρήμα εφάπτομαι. Αυτά τα ηλίθια όντα που έχουν βαλθεί να αντικαταστήσουν τους παπάδες στο κυνήγι των τρελών τα τελευταία 100-150 χρόνια, οι ψυχίατροι, θεωρούν τον εφαψία άτομο ψυχικά διαταραγμένο. Δεν μπορούσε να περιμένει κάτι άλλο κάποιος από ψυχολόγους, ψυχιάτρους και λοιπά ξωτικά που δεν μπορούν να βοηθήσουν κανέναν περισσότερο από ένα καλό γαμήσι της ΑΕΚΑΡΑΣ επί της αγαπημένης ομάδας των φλώρων ή από ένα γαλακτομπούρεκο. Να υπενθυμίσω πως το μόνο ουσιαστικό που πρόσφεραν οι ψυχοτέτοιοι στην ανθρωπότητα ήταν να αντικαταστήσουν το κάψιμο των τρελών  ή τον εξορκισμό με τον εγκλεισμό και τα χάπια. Όλα σκοπό έχουν την καθαρή κοινωνία της εργασίας και της χαράς και την απομάκρυνση από το υγιές της σώμα τύπων όπως ο τρελός καθώς και ο ελευθεριάζων, ο μάγος, ο άσωτος, ο πούστης, ο αυτόχειρας, ο άθεος, και λοιποί, όπως αναφέρει και ο Φουκώ χωρίς το εκκρεμές του. Σε αυτή την κατηγορία των αποβλήτων είναι και ο εφαψίας. Ο εφαψίας είναι τύπος μερακλής και ταξιδιάρης. Γουστάρει να μπαίνει στο τρόλεϊ στην Κολιάτσου και να κατεβαίνει κοντά στην Ομόνοια, να χαζεύει τις εφημερίδες τρώγοντας τυρόπιτα από τη στοά και μετά κατευθείαν μέσα στον ΗΣΑΠ για βόλτα μέχρι το Φάληρο. Του εφαψία του αρέσει η θάλασσα, ακριβώς όπως του αρέσει το λεπτό υφασμάτινο παντελόνι. Έχει ρομαντική καρδιά. Προτιμάει πάντα τον ΗΣΑΠ και τα τρόλεϊ από το μετρό ή το τραμ. (το μετρό και το τραμ είναι γεμάτο νεόβλαχους που αντιπαθούν το στρίμωγμα). Μισεί τα εσώρουχα, τις απεργίες και τους τζαμπατζήδες μετανάστες. Ο εφαψίας συχνάζει σε ουρές σε τράπεζες, ΙΚΑ, ΟΑΕΔ, σε κλαμπ, συναυλίες, γήπεδα αλλά το event που περιμένει μια φορά το χρόνο είναι η πρωτοχρονιάτικη μαλακία που καθιέρωσε το αβραμόπαιδο στο Σύνταγμα square. Αυτό το γουστάρει πολύ. Αλλά όλα αυτά είναι έκτακτα και πλέον ακριβά. Ο εφαψίας ζει από τα ΜΜΜ. Αυτό είναι το γραφείο του, το σπίτι και η ερωτική του φωλιά. Και με τα νέα μέτρα στα ΜΜΜ η συμπαθής κατηγορία του χάνεται. Η αύξηση του εισιτηρίου σε 1,40€ σημαίνει για τον εφαψία 56€ κάθε μήνα αν υποθέσουμε ότι δεν χρησιμοποιεί ΜΜΜ το σαββατοκύριακο (άρα 2,80€ πανέλα επί 20 ημέρες). Και ευτυχώς που δεν χρησιμοποιεί τα μέσα όταν είναι σαββατοκύριακο. Τα σιχαίνεται τα σαββατοκύριακα. Τα σαββατοκύριακα ο Αθηναίος ξαραχνιάζει διάφορα πράγματα και κυρίως το αμάξι του και δεν μπαίνει σε τρένα και λεωφορεία και ο εφαψίας μένει μπουκάλα περιμένοντας με λαχτάρα το δευτεριάτικο πρωινό. Τώρα με τα νέα εισιτήρια δεν θα μπορεί να μπαίνει ούτε καθημερινές στα ΜΜΜ και θα στραφεί σε νέες δραστηριότητες. Ήδη υπάρχουν αναφορές για τους πρώτους κατατρεγμένους εφαψίες που στράφηκαν στις καλλιέργειες φωτοβολταϊκών, στο εμπόριο σαλιγκαριών και στο μανιώδες παίξιμο κίνο στα  συνοικιακά προποτζίδικα.

Ο ματάκιας. Από το 1950 έως το 1980 μόνο στο αστυνομικό τμήμα Βουλιαγμένης, στην ευθύνη του οποίου ανήκε το Καβούρι, πασίγνωστος τόπος δράσης των ηδονοβλεψιών, στο ειδικό βιβλίο είχαν καταγραφεί τουλάχιστον 3.000 άτομα που κατά καιρούς συνελήφθησαν για οφθαλμόλουτρο και σχετικές δραστηριότητες. Ηδονοβλεψίες που θεωρούσαν εαυτούς «επαγγελματίες» είχαν μάλιστα συγκροτήσει ανεπισήμως σωματείο με τα αρχικά ΜΑΤΗ (Μυστική Απόλαυση Τμημάτων Ηδονοβλεψιών), ενώ οι σύντροφοί τους από την εξωτική Κυψέλη είχαν δικό τους σωματείο, το ΣΗΚ (Συνδικάτο Ηδονοβλεψιών Κυψέλης), το οποίο δραστηριοποιούταν στο Πεδίον του Άρεως με τόπο συνάντησης κοντινό ζαχαροπλαστείο (με πήγαινε ο πατέρας μου εκεί για παγωτό αλλά δεν είχα καταλάβει κάτι, ο μπούφος). Πηγή για τα παραπάνω εδώ. Το ότι πολλοί απ’ αυτούς υπήρξαν χαφιέδες κατά την διάρκεια των παλιών καλών χρόνων είναι αυτονόητο και λογικό επακόλουθο καθώς ο χαφιές δεν γαμάει, παρά μόνον βλέπει. Αυτό δεν σημαίνει ότι και όποιος κάνει μάτι είναι αυτομάτως χαφιές και δεν θα είναι σωστό να στιγματίσουμε ολόκληρο τον κλάδο εξαιτίας κάποιων περιστατικών και κάποιων ειδικών πολιτικοκοινωνικών συνθηκών. Πάντως ο μπανιστηρτζής ή ματάκιας ή ηδονοβλεψίας (και η ποικιλία των γλωσσικών τύπων προκύπτει από κάποια κοινωνική αναγκαιότητα βρε αδερφέ) δέχεται συνεχώς πιέσεις ως κοινωνική ομάδα κυρίως από τρεις άξονες: α) Η τεχνολογική εξέλιξη. Η συνεχής και έντονη διάχυση της πληροφορίας κυρίως με τη μορφή εικόνας που έχει επιφέρει η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχει στερήσει από την κάστα των ματάκηδων την στελεχιακή ανανέωση. Οι νεαροί πλέον ματάκηδες κινούνται online. Δεν υπάρχει σπίτι χωρίς pc και pc χωρίς ιούς από τσοντοsite. Τα νεαρά άτομα δεν έχουν μπει καν στη διαδικασία να πάνε στο περίπτερο για να αγοράσουν πορνοπεριοδικό, θα μπουν στη διαδικασία να ανηφορίσουν προς το Λυκαβηττό; Ακόμα και παλαιότερες σειρές ματάκηδων έχουν πλέον παύσει τις εργασίες τους και βολεύονται με εκείνα τα ωραία κανάλια στην τηλεόραση, εκείνα ντε που αναπαύονται ατάκτως τακτοποιημένα μετά το κουμπί 30 του τηλεκοντρόλ μας και τα οποία δεν ξέρουμε ότι «πιάνουμε». Πολλοί πάλι από τους παλιότερους σύμφωνα με πληροφορίες στράφηκαν στις καυτές τηλεφωνικές γραμμές και άφησαν το μάτι προς τέρψιν της ακοής. β) Η πολιτική ορθότητα. Η μόδα της πολιτικής ορθότητας και οι ανισόρροποι εκφραστές και υπήκοοι της θα έψηναν ζωντανό κάποιον που από το μπαλκόνι του χαζεύει μια όμορφη που αλλάζει τα ρούχα της στο απέναντι μπαλκόνι, ενώ αντιθέτως θα τον αποδέχονταν αν ο ίδιος ήταν στον καναπέ και μαλακιζόταν μπροστά στην οθόνη του με τους έγκλειστους ριάλιτι προγραμμάτων της τηλεόρασης με χοντρές σιτεμένες παρουσιάστριες που θαρρούν ότι είναι 18χρονες εδώ και 30 χρόνια. Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι ματάκιας, είναι τηλεοπτικό κοινό. Ούτε στην περίπτωση του αφεντικού εταιρείας που έχει μπουκώσει κάμερες το λογιστήριο με πρόσχημα το ότι εκεί είναι το ταμείο (αυτό χρησιμοποιείται ως πρόσχημα από τις εταιρείες που παρακολουθούν τους εργαζόμενούς τους)  έχουμε να κάνουμε με ματάκια. Είναι απλά ένας επιτυχημένος μάνατζερ. γ) Ειδικές οικονομικές συνθήκες. Η εγκληματικότητα π.χ, ως απόρροια της πτώσης του βιοτικού επιπέδου, δεν επιτρέπει στο ματάκια να σουλατσάρει άνετος στις γειτονιές της πόλης και να κοζάρει στα χαμηλά διαμερίσματα για δουλειά (μονοκατοικίες, υπόγεια, ισόγεια, ημιορόφοι ή ακόμα και πρώτος όροφος χαμηλά χτισμένης πολυκατοικίας είναι το target group του ματάκια). Ή θα θεωρηθεί κλέφτης ή αν είναι τυχερός θα τον κλέψουν. Γιατί αν γίνει αντιληπτός ως κλέφτης κινδυνεύει με πυροβολισμό από εξοργισμένο γείτονα. Άντε να εξηγεί ο άλλος τώρα ότι δεν είναι μπουκαδόρος τέτοιες εποχές…

Αυτά. Βαρέθηκα. Ξεθύμανα. Τα λέμε. Καλή Κερατέα να ‘χουμε…

Το σημερινό μουσικό διάλυμα είναι θεματικό. Έχει μόνο Wendy Rene της Stax, της θρυλικής δισκογραφικής της Μέμφιδος. Γιατί; Για να ρωτάνε οι περίεργοι…

(Αναδημοσιεύω το άρθρο του εκλεκτού Σπύρου Δερβενιώτη από το ιστολόγιο του που με γλυτώνει από τον κόπο να ασχοληθώ με το θέμα, να δοκιμάσω τα νεύρα μου και να καταλήξω πάλι να κράζω, να σπάω πληκτρολόγια, μπουκάλια, τασάκια και να φτύνω κομμάτια φλέματος και μασημένων καλωδίων)

Η πολιτικότατη Α-πολιτική των Atenistas

Το μεγαλόπνοο αυτό ποστ, προερχόμενο από τα βάθη της ψυχής μου, από κει δηλαδή που ξεπηδούν οι αναθυμιάσεις του αλκοόλ των προηγούμενων ημερών, έχει σκοπό να μαντέψει τα μεγάλα γεγονότα του 2010 και να παρουσιάσει αυτά που θα συμβούν το 2011. Ακολουθεί παράρτημα με επιπλέον προβλέψεις.

Το 2010 σύμφωνα με τις προβλέψεις μου ήταν:

Η χρονιά της τρόικας (παιδιά, μην ντρέπεστε να κλίνετε την τρόικα στις λοιπές πτώσεις, εδώ έχουμε μέχρι και πλατεία Κάνιγγος). Η Ελλάδα, ένα μικρό κράτος της Μεσογείου, έγινε προτεκτοράτο των τζογαδόρων της τραπεζικής μαφίας, των τρεμάμενων για διάλυση της ευρωζώνης Γερμανών και της οικογένειας που σφύριξε την έναρξη του ελληνοαγγλικού (έπειτα ελληνοαμερικανικού) πολέμου το ’44. Οι προσπάθειες που κάνουν τα ΜΜΕ και το παρακράτος τους -αυτό ντε, στη βουλή- να καθυστερήσουν το κοινωνικό ξέσπασμα υπήρξαν ηρωικές και απέδωσαν μέχρι στιγμής καρπούς. Στην προσπάθεια από κοντά και οι συνδικαλιστές τύπου Panagopoulo (ένας τύπος ανδρός μπασταρδεμένου με χοιρινό και γλίτσα που δεν μπορεί να πει το σίγμα) και τα κόμματα της επαναστατικής λαοκρατίας, τα οποία ούτε καν την άρνηση πληρωμής δεν ψελλίζουν, είτε επειδή ακόμα δεν επήλθε η λαϊκή εξουσία, είτε επειδή είναι υπό διαμόρφωση η Ευρώπη των λαών, είτε επειδή πρέπει να ξαναγυρίσουμε στη δραχμή πρώτα και οι δανειστές τότε να πουν «δεν έχουμε ψιλά να σας χαλάσουμε». Υπομονή μέχρι να πει την τελευταία του λέξη το ποσοστό εκείνο των μικρότερων γενιών που δεν βλέπει big brother και liaga, αλλιώς θα πήξουμε στα σκατά μας.

Η χρονιά του facebook. Πρόσωπο της χρονιάς ο ιδρυτής του σύμφωνα με το TIME, με ταινιάκι για την πάρτη του και τρίτο site σε επισκεψιμότητα μετά από google και microsoft (τα οποία είναι πολλές διαφορετικές σελίδες και όχι απλά μία, αφού όταν τα στατιστικά δείχνουν google συμπεριλαμβάνουν και τα χτυπήματα που δέχεται το gmail). Το facebook ξεπέρασε ακόμα και το γιουπορν. Οι χρήστες του είναι αυτή τη στιγμή πάνω από 500 εκατομμύρια. Παράλληλα, η Goldman Sachs επένδυσε κοντά στο μισό δις ντάλαρς στο εν λόγω site (άσχετο, αλλά ωραίο μαγαζάκι η GS, πρώτα μετατρέπει το ελληνικό χρέος σε χρέος για αργότερα, μετά προβλέπει νωρίς νωρίς πως θα μας κατσικωθεί το ΔΝΤ έχοντας ποντάρει πρώτα στη χρεωκοπία, έπειτα συστήνει τα ελληνικά ομόλογα στους επενδυτές ως το νέο χιτ του 2010, τώρα έρχεται και επενδύει και στις καύλες του λαού του facebook). Πάντως δεν έχει παρατηρηθεί ξανά στα παγκόσμια χρονικά τόσο μεγάλη εθελούσια παροχή προσωπικών δεδομένων. Και αυτά κατά βάση στον πεφωτισμένο δυτικό κόσμο που και καλά έχυσε αίμα και μελάνι για τη διαφύλαξη των ατομικών δικαιωμάτων και της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας και μπλα, μπλα, μπλα. Παπάρια, ο δυτικός κόσμος ενδιαφέρθηκε σοβαρά μόνο για τη διαφύλαξη (ή στο τσακίρ κέφι για τη ντεμέκ αναδιανομή) του πλούτου και της εξουσίας. Τουλάχιστον ο αραβικός κόσμος μας έμαθε έναν Αριστοτέλη και την πολυγαμία πριν εμείς οι πολιτισμένοι τον δούμε με τα μάτια του κοσμοπολίτη δυτικού που αγοράζει ναργιλέδες σε παζάρια ηλιοκαμένων τύπων που φοράνε σεντόνια (να διαβάσετε τον «Οριενταλισμό» του Σάιντ τώρα που μου έσκασε).

Η χρονιά του Pagalou. Το 1925 ο δικτάτορας Pagalos καταργεί τη βουλή. Το 2010 ο εγγονός Pagalos καταργεί τη λογική. Κανείς ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι άνθρωπος που δεν μπορεί να κάτσει σε έδρανο βουλής, σε αεροπορικό κάθισμα, σε θέση σινεμά, σε καμπινέ ή να χωρέσει σε ασανσέρ, σε φέρετρο και σε επαγγελματικό ψυγείο θα μπορούσε να είναι αντιπρόεδρος κυβέρνησης. Οι ατάκες του δεν χρήζουν αναλύσεως. Όχι γιατί στερούνται περιεχομένου, γυφτιάς, παράνοιας, χοληστερίνης ή οτιδήποτε άλλου άξιου αναλύσεως, αλλά επειδή αυτός είναι ο σκοπός τους. Να αναλύονται! Όταν ο εγγονός ρεύεται δεν το κάνει για να ακουστεί, το κάνει για να αντιδρούν οι άλλοι. Φυσικά δεν το κάνει μόνος του αλλά σε ενορχήστρωση με τα παπαγαλάκια τύπου Tremi, Prententeri, Iko Nomou, κ.λπ. Όταν δεν βρίσκεται πρόχειρη καμιά τρομοκρατική ομάδα προς σύλληψη λίγο πριν από εκλογές π.χ, επιστρατεύεται ο Pagalos να πετάξει ατάκες προς κάθε κατεύθυνση για να καλυφθεί το πρώτο 10λεπτο των δελτίων ειδήσεων.  Όπως περίπου ο αυτοφωράκιας ξεπεσμένου νυχτομάγαζου, που υπάρχει μόνο για να περνάει το βράδυ του στο τμήμα αντί του ιδιοκτήτη, όταν παραστεί ανάγκη, ή όπως  ο αερόσακος αυτοκινήτου, αν δεν τον χωράει το μυαλό σας σε κελί, έτσι και ο Pagalos απορροφά κραδασμούς και αποπροσανατολίζει δίνοντας λίγο παραπάνω χρόνο και χώρο στα αφεντικά του.

Για το 2011 παίρνω τα ρίσκα μου και σας ενημερώνω ότι θα είναι:

Η χρονιά του ΔΝΤ. Αν μελετήσουμε τις γραφές, όπως λέει ο LS, ο οικονομικοπολιτικός σύμβουλος του Σαλαδίνου, (π.χ «Το δόγμα του σοκ» της Κλάιν) θα δούμε ξεκάθαρους τους λόγους για τους οποίους μας συμβαίνει ότι μας συμβαίνει και θα καταλάβουμε που πάει το πράγμα. Και θα πεταχτεί τώρα ο τύπος που απορώ και γω γιατί με διαβάζει και θα πει «Ναι ρε καραγκιόζη, πρέπει να διαβάσω  την κλάιν μάιν για να καταλάβω ότι με πηδάνε» και θα του απαντήσω ότι «Όχι, αλλά αν την διάβαζες δεν θα τους ψήφιζες 30 χρόνια τώρα να πηδάνε και μένα, άντε μαλάκα». Και συνεχίζω… Το 2011 πάμε για εκλογές, αλλόκοτη κυβέρνηση «εθνικής» σωτηρίας, επιβεβαίωση μη αποπληρωμής του χρέους, μεγάλο πακέτο εκποίησης δημόσιας περιουσίας (κανονικό πωλητήριο, όχι μετοχοποιήσεις, μεταβιβάσεις management, ΣΔΙΤ και άλλα ημίμετρα), ποινικοποίηση απεργιών και συναθροίσεων που έχει ήδη αρχίσει αλλά κάπου ανάμεσα στο Laki και στην Tatiana το χάσαμε και φυσικά μπόλικο φόβο (λαμπρό πεδίο υπάρχει με τους μετανάστες και θα παιχτεί στο επόμενο διάστημα, καθώς ο ρατσισμός ρίχνει και τα μεροκάματα, αν δουλευτεί καλά). Για εξέγερση η χαρτορίχτρα δεν μου είπε, αλλά άφησε κάτι υπονοούμενα ότι πάντα παίζει το ενδεχόμενο να κάτσει καμιά στραβή και μετά να αρχίσει να καίγεται το πελεκούδι και διάφορα άλλα πράγματα.

Η χρονιά του facebook. Πάνω από 800 εκατομμύρια χρήστες θα αυνανίζονται βλέποντας φωτογραφίες των «φίλων» τους, κάνοντας chat και ενημερώνοντας το φιλοθεάμον κοινό ότι «τώρα τρώω γεμιστά», έτσι για ξεκάρφωμα. Σταδιακά θα μειωθούν οι μπαρότσαρκες, η ανάγκη εκφοράς προφορικού λόγου, τα συχνά ντους (καλό αυτό αφού δεν βρωμάς στις γκόμενες online), η ορθογραφία, kathws stin Ellada otan tsataroume protimame na grafoume greeklish, τα γέλια που γίνονται lol και οι καπότες. Μέχρι πρότινος είχαμε τη διάδοση της πληροφορίας από λίγα μέσα και την θεωρούσαν κάποιοι επικίνδυνη εξέλιξη. Τώρα έχουμε τη διαχείριση των προσωπικών μας δεδομένων από ένα μέσο και την βλέπουμε πλέον ως κοινωνικοποίηση του ατόμου και νέα αναγκαιότητα. Καθαρές δουλειές αρκεί να μην κάτσει καμιά διακοπή ρεύματος, μείνουμε μόνοι μας και αναθεωρήσουμε εκ νέου τι πάει να πει κοινωνικό δίκτυο.

Η χρονιά του Pagalou. Αυτό δεν αλλάζει. Αναμένεται απλά ο λεκτικός μετασχηματισμός της μπόχας του. Φήμες θέλουν να επιτίθεται σε σκουπιδιάρηδες και πιλότους μαχητικών αποκαλώντας τους βρωμιάρηδες και σπάταλους με την κηροζίνη αντίστοιχα, ή και αντίστροφα, δεν έχει σημασία. Απλά να μην ξεχνάμε ότι η κόρη του έχει διοριστεί τρεις φορές ως κοπρίτης, αρχικά στη βουλή, έπειτα στο πανεπιστήμιο Αθηνών και τελικά στη χορωδία του Δήμου Αθηναίων ως λυρική τραγουδίστρια (κινδυνεύω να γίνω πολύ ενημερωτικό μπλογκ σήμερα και θα ξεράσω αν πάει έτσι).

Κατά τα λοιπά το 2011 θα σημαδευτεί από την άνοδο του Παναιτωλικού στην Α’ Εθνική, από τη μη κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ΑΕΚ, από τις ελάχιστες συναυλίες, από νέους εναλλακτικούς τουριστικούς προορισμούς (Καμμένα Βούρλα, Ζούμπερι, Ψυττάλεια, χωριό θείας Βούλας), από την κατακόρυφη αύξηση των spreads, των παραθρησκευτικών, μεταφυσικών, εσχατολογικών θεωριών καθώς και της τηλεθέασης και όσο και αν σας φαίνεται παράξενο θα παρατηρηθεί και αύξηση στις παρτούζες, καθώς η αλληλεγγύη και η καλοπέραση είναι το όπλο των καταπιεσμένων. Αυτά.

Η πραγματικότητα είναι μερικές φορές πιο σκληρή από την τηλεπραγματικότητα και τα όσα γράφω στο αμέσως προηγούμενο ποστ σχετικά με τις γαστρονομικοπολιτικές εξελίξεις εν Ελλάδι. Πριν αλέκτωρ φωνήσαι, προμηθεύτηκα από προβοκάτορα free press έντυπο -ξακουστό από τα πέρατα του Γκαζίου έως τις εσχατιές του Κεραμεικού, πολιτικώς ορθότατο και με πολλά εκατοστόμετρα άποψη- που με έκανε να στοχαστώ βαθύτατα πόσο πίσω από τα πράγματα βρίσκομαι.  Οι πιο κάτω φωτογραφίες (κάντε κλικ για μεγέθυνση) είναι από καταχωρήσεις εντός των σελίδων του εξαίσιου αυτού περιοδικού, ιδανικού για τον καμπινέ και για τις διαδρομές του ΚΤΕΛ Αττικής και διαφημίζουν επιχειρήσεις που βρίσκονται στον Πειραιά, καθώς ως γνωστόν εκεί ο στόλος άφησε πίσω πολύ εκλεκτό και εκλεκτικό κόσμο (βλέπε Mantou Valo, Micha, Taso Mitro Poulo, Michalo Liako, Salia Reli κ.ά). Και μια ερώτηση: Όταν λέμε φύλλα μοσχαριού, εννοούμε χλωρά;

Καλή μας όρεξη…μέχρι να συνηθίσουμε.