salvabor

Η ανατροφή της βασίστηκε στην αποδοχή ότι η ζωή είναι δύσκολη

Βηρυτός, Αθήνα, Παρίσι

Η απόσταση ήταν πάντα ευθέως ανάλογη της αδιαφορίας

Κι έτσι ο φόβος της απόρριψης πέρασε στο DNA της

Τώρα κάθεται στο πάτωμα και τρώει με τα χέρια τις ήττες της

Το καλοκαίρι συνάντησα μια γάτα

Με άκουγε ήσυχη

Κοιμόταν ενώ σιγοτραγουδούσα

Σίγουρα είχαμε ξανασυναντηθεί

Σε κάποια άλλη ζωή

Που ήμασταν ευτυχισμένοι

Αυτός πάνω απ’ το ανοιχτό φέρετρο, χαϊδεύει το κεφάλι του πατέρα του

Μονολογεί με κλάματα και σάλιο πηχτό

Σ’ αγαπώ μπαμπά μου, λυπάμαι που δεν σε πρόλαβα

Σ’ αγαπώ μπαμπά μου, θα μιλάμε

Αυτά είναι δυο λόγια 

Για όλους τους ανίκητους 

Που έχουν το βλέμμα τους στραμμένο

Στη Μέση Θάλασσα

Καταμεσήμερο

Ενώ η υγρασία πήζει τον αέρα

Και σκουριάζει τα σίδερα

 

Ούτε θάλασσα, ούτε ορίζοντας, ούτε ουρανός

Εξαιρώ τα ηλιοβασιλέματα απ’ την καταστροφή γιατί δεν φταίνε

Αν ο πόλεμος ήταν μακρυά δεν θα μύριζε φωτιά

Αν ο πόλεμος ήταν μακρυά δεν θα έπεφταν τ’ αστέρια που χορεύουν

Ας φέρουμε παιδιά σε αυτό τον κόσμο για να δουν τα ηλιοβασιλέματα, να πιουν τα κρασιά των αμπελιών, να κλάψουν με τη δυστυχία μας.

Θέλετε να μιλήσουμε για τις κατολισθήσεις μας;

Για ναυάγια ανείπωτης ομορφιάς, ευλογημένα με σιωπή;

Μην ανησυχείτε, το οξυγόνο στην κόλαση είναι αρκετό.

Οι ζώνες ασφαλείας συγκρατούν τις καρδιές σας για να μην πέσουν κάτω και τις ποδοπατήσετε από λάθος ή κι επίτηδες.

Μόλις απομακρυνθήκαμε από τη ζωή, οι επιβάτες που επιθυμούν αναβάθμιση θέσης να φορέσουν τα σωσίβιά τους.

Σε προσωρινές πατρίδες θέλω να επιστρέφω

Με προσωρινές γλώσσες και σημαίες

Σε προσωρινούς περιπάτους να εξαντλούνται

Οι προσωρινές μου σκέψεις

Σε ξένα σπίτια θέλω να μένω

Σε ξένα κρεβάτια να κοιμάμαι

Πάνω σε ξένα σεντόνια

Σε ξένους καθρέφτες να κοιτάζω

Το ίδιο

Γνώριμο πρόσωπο

Η ζωή τι είναι η ζωή πού να ξέρω

Μια-δυο θάλασσες

Εγκατάλειψη κι ευχαριστώ

Χίλιες συγγνώμες

Ο ήλιος που θαμπώνει

Η αίσθηση ότι τα πάντα είναι πιθανά και τίποτα ταυτόχρονα όλα να συμβαίνουν

Η ζωή τι είναι η ζωή τα πάθη τι είναι κακοποίηση

Ποίηση η ζωή, είναι ποίηση

Αναζητώντας το χαμένο χρόνο η ζωή χάνοντας την αναζήτηση

Αναστεναγμός μοναξιά τι είναι

Δυο πόδια δυο χέρια, ορθοστασία

Δυο μάτια δυο ρουθούνια

Δυο αυτιά να ακούμε

Διάρκεια

Από το ένα μέχρι το εκατό πόσο