Την θρυλούμενη πιο καταθλιπτική ημέρα του χρόνου για φέτος, 19 Ιανουαρίου 2026, τη μελαγχολική και παγωμένη Δευτέρα που αναρωτιέμαι πώς αντιδρούν στην ψυχολογία της οι χρηματιστηριακές αγορές ανά τον πλανήτη, εγώ κάνω σκέψεις για την ανάλωση του ανθρώπινου κεφαλαίου.
Με απασχολεί το πώς μας καταναλώνει το παρόν εάν δεν δηλώνουμε το παρών εμείς. Εάν δεν είμαστε στο εδώ και τώρα με τη συνείδησή μας ενεργή.
Προσπαθώ να ανιχνεύσω όλη αυτήν παράνοια που ανθεί σε κάθε τομέα. Από πού προκύπτει. Πώς να μην μας καταπιεί. Σκεφτόμουν όλο αυτό που έχω ζήσει και δεν έχει τελειώσει, όχι γιατί είναι προσωπικό ζήτημα αλλά κοινωνικό φαινόμενο παγκοσμίως για την αγορά εργασίας. Γιατί δεν αντιλαμβάνονται τα στελέχη τους σωστούς εργαζόμενους για τις θέσεις εργασίας που έχουν; Γιατί ζητούν κάτι που δεν υπάρχει; Γιατί δεν εμπιστεύονται τους ανθρώπους και τις ικανότητές τους; Γιατί τους καταναλώνουν στις δουλειές σαν πατημένα πακέτα τσιγάρα που δεν θα ξαναχρειαστούν;
Καθημερινά «Blue Monday»
Γιατί βιώνουν οι άνθρωποι τέτοια ανικανοποίητη δίψα που δεν μπορούν να χαρούν τα πραγματικά τους επιτεύγματα; Γιατί νομίζουν ότι όλα προχωρούν μόνο μπροστά και τελειώνουν σαν μπαταρία τηλεφώνου που την πετάς μετά τη χρήση; Ακόμη και στην καθημερινή συμπεριφορά. Σου λέω τώρα το χειρότερο που μπορώ, να προλάβω να στο πω εδώ και τώρα, δίχως αύριο. Χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπειες, την επίδραση, τη δυναμική που αναπτύσσει η άκριτη κουβέντα μου. Αρκεί να νιώσω για δευτερόλεπτα ασφαλής κι ας τα πάρει όλα το κύμα.
Έτσι ούτε ουσιαστικές σχέσεις αναπτύσσονται ούτε ορίζοντας μακροπρόθεσμος υπάρχει ούτε χαρά και ικανοποίηση αντλείται. Η σταθερότητα που βγαίνει μέσα από τη συνεχή αλλαγή που έτσι κι αλλιώς βιώνουμε καθημερινά βιολογικά και σε κάθε επίπεδο, είναι το νέκταρ των θεών. Αλλά ποιος να το εκτιμήσει, ποιος να σταθεί να το εντοπίσει; Η εκτίμηση στα καλά των άλλων και τα δικά μας, η ευγνωμοσύνη για το κάθε τι, δίνει μια πίστη, μια ελπίδα, ένα σημείο να πιαστείς και να μην σε ρουφήξει η κινούμενη άμμος. Κι αυτό δεν μπαίνει σε πορτοφόλια, αλλά αποτελεί ένα ανεκτίμητο κεφάλαιο. Δεν μπαίνει σε νόρμες και προαπαιτούμενα, σε ψηφιακές πλατφόρμες και τικαρισμένα κουτάκια, αλλά ανθίζει στην ψυχή, στην καρδιά, στο μυαλό σου.
Η μαύρη τρύπα του χρόνου
Ο χρόνος μας που λιώνει σαν μαύρη τρύπα, όταν δεν τον χαιρόμαστε, δεν το απολαμβάνουμε, όταν δεν είμαστε «εκεί» να τον ζήσουμε, όταν κοιτάμε κάτι άλλο στο κινητό μας, αφηρημένοι, είναι το ίδιο κύμα που καβαλάμε μέσα μας και αφρίζει από ευχαρίστηση, όταν συντεταγμένα τον βιώνουμε. Όταν παίρνουμε μια αναπνοή στο πουθενά εκεί έξω στην κρύα μέρα. Εκεί ανάμεσα στους ανθρώπους στην αποβάθρα. Τη στιγμή που μας επισκέπτεται μια νέα φρέσκια ιδέα κι αναζωογονεί το μυαλό μας.
Πότε ξεπεράσαμε το πεπερασμένο; Πότε έγινε εκείνη η κρίσιμη καμπή που πιστέψαμε ότι όλα είναι ένα διαρκές σκρολάρισμα; Γιατί για μια απλή θέση εργασίας πρέπει να γίνουν 50 συνεντεύξεις των 45 λεπτών και όχι να επιλέξεις δυο-τρεις ανθρώπους να δεις κι εντέλει έναν να εμπιστευτείς; Γιατί για έναν σύντροφο ζωής που τόσο ποθείς στη ζωή σου, πρέπει να κάνεις ένα διαρκές κάστινγκ, λες και ζεις σε χολιγουντιανή σειρά; Γιατί νομίζεις ότι έχεις συνεχώς άπειρες επιλογές, αλλά ποτέ αυτό που θέλεις; Ποιο είναι το υπόστρωμα που καλλιεργήθηκε όλο αυτό;
Γιατί γυρνάς όλον τον πλανήτη, αλλά δεν βρίσκεις ένα σημείο να σταθείς για να τραβήξεις μια ευθεία γραμμή κι ένα δεύτερο σημείο για να ενωθείς με τον Άλλον; Δώσε μου ένα σημείο να σταθώ που έλεγε και ο Αρχιμήδης που τόσο διαφύλαξε την ηρεμία του μέχρι τέλους, ζητώντας να μην του ταράζουν τους κύκλους του…
«Μη μου τους κύκλους τάραττε»
Από πότε ξεχάσαμε το πεπερασμένο μας και χάσαμε το αιώνιο μέσα μας που ζει στο εδώ και τώρα; Γιατί δεν είμαστε συγκεντρωμένοι; Σε σχέση με τον εαυτόν μας και τους άλλους; Γιατί είμαστε αποσυνδεδεμένοι εντός μας, αλλά διασυνδεδεμένοι συνεχώς με εξωτερικές πηγές;
Όσο δεν αποκαθίσταται ο κύκλος της ζωής, με την απώλεια και τον θάνατο σε πρώτο πλάνο, με το πένθος που λυτρώνει, με τη στάση για ξεκούραση και σιέστα και αδιατάρακτο ύπνο. Με την παρέα για φαγητό χωρίς ψηφιακές παρεμβολές, με την απλή χαρά για όλα. Με την ησυχία, κοινή και προσωπική. Με την κοινοτική ζωή, τα τελετουργικά, τους δεσμούς και την αξία όλων πλην της αγοραστικής τιμής. Τόσο βουλιάζεις στη σκιά του παρόντος, πιστεύεις το για πάντα που δεν διαρκεί ούτε ένα δευτερόλεπτο, ανασφαλής, εκτεθειμένος και σε σύγχυση χάνεις εκείνη την επαφή με το κέντρο σου, τον πυρήνα, εκείνο το στρογγυλό σχήμα εντός σου που απλώνει το χέρι σε όλο ευρύτερους κύκλους, κοινωνικούς κι αποτελεί τον κυματισμό της ζωής σου, τον πραγματικό, εκείνο που δεν τελειώνει πουθενά, ακριβώς επειδή έχει αρχή, μέση και τέλος.
photo: scalidi
