Έχω δύο ζωές. Μια να ζήσω και μια για να πετάξω. Έχω αρχίσει να την ξεφορτώνομαι με μανία, λες και σκίζω τις σάρκες μου με τα ίδια μου τα χέρια. Την πρώτη, τη δεύτερη, θα σε γελάσω.. Σήκω και κόλλα πέντε, απόψε πεθαίνουμε παρέα. Μας χωρίζει μοναχά ένας τοίχος τόσο παχύς, όσο η οθόνη του …

Συνεχίστε την ανάγνωση Μ’ ακούς;

Κάθε δάκρυ και σπόρι, κάθε παύση, ΠΟΝΟΣ.

Η αποβίβαση με μια βαριά καρδιά. Η επιβίβαση δίχως μία. Ξανά και ξανά. Πανω κάτω. Διακοπές, επιστροφή απ' τις διακοπές, σχοινί που κόπηκε, κεφάλι που έγινε ένα με το πάτωμα!

Καθώς έπινα τον καφέ μου, διαπίστωσα πως τα παγάκια δεν είχαν λιώσει ούτε και σκόπευαν να το κάνουν. Επέμενα να κρατώ το φαγητό εκτός ψυγείου, όμως τώρα το τάπερ δεν μύριζε σαν σκατα.

Φωναχτά διαβάζουν, άκου! Εδράζουν τη σκατένια τους αντιληψη στο ότι έχουν τα μάτια απάνω τους. Αντίθεση σαν τη μούχλα στη μπανιέρα.

Ότι δεν έχω με κολάζει. Μια χαραμάδα πίσω από θεόκλειστα παντζούρια να φωτίζει τη σκόνη γύρω μου. Μια στοίβα ρούχα από thrift shop πλάι στην κοίτη μου. Δύο μάτια στρόγγυλα που φώλιασαν στα ζυγωματικά της.

Ξέχασα.. Ξέχασα πως είναι η αμηχανία, η μέθη κι οι αστοιχείωτοι σύντροφοι. Πέρασα απεθαντη νοσταλγία που ακόμα τρυπάει την τσέπη σα βελόνι.

Στεφάνια με λουλούδια ή από κρίνα; Από κείνα με τ' αγκάθια ή από τούτα με τα χάλκινα αγαλματίδια; Κρεμασμένες μνήμες στην πόρτα, να τις χαζεύεις στα κλεφτά σαν περνάς έξω απ' το σπίτι μου.

Δεν μου αρέσει τίποτα. Ούτε οι αγκαλιές Ούτε οι απουσίες Ούτε η ξεγνοιασιά ούτε η χαρμάνα Ούτε τα φάρμακα Ούτε τα στερητικά τους.

Σωπαίνοντες οι ρετουσαρισμένοι βάρβαροι, μορφών σπηλαίων επίγονοι και άσπιλοι. Στο νου, στη ριζωμένη έπαρση πως κάθε τι ειν' ορθό. Πρέπον.