Εντάξει ρε παιδιά. Καίγονται τα δάση. Ε, και λοιπόν; Τι έγινε; Θα βάλουμε τα κλάματα; Είδατε ποτέ καμιά αλεπού, κάνα πουλί, τίποτα πεύκα και θυμάρια να κλαίνε; Το πολύ-πολύ να προσπαθούν να σωθούν, να είναι φοβισμένα και στην τσίτα. Μέχρι εκεί όμως.
Τα παραλέω. Το ξέρω. Είναι φυσικό αν δεις ένα δάσος μαύρο και γεμάτο στάχτες, να σφιχτεί η ψυχή σου. Το θέαμα είναι λυπηρό. Όπως και αν δεις καμμένα ελάφια ή αλεπούδες ή λαγούς. Το θέαμα είναι επίσης αντιαισθητικό, σύμφωνοι. Μα, μέχρι εκεί. Αντιαισθητικές είναι και οι περισσότερες πολυκατοικίες, δεν βάζουμε όμως τα κλάματα.
Φτάνουν πια οι κραυγές για την καταστροφή της φύσης! Φτάνει πια όλη αυτή η φιλολογία περί της καταστροφής της φύσεως από τον άνθρωπο. Πρώτα-πρώτα ο άνθρωπος ΕΙΝΑΙ μέρος της φύσεως. Δεν είναι φυτεμένος από αλλού (εκτός αν δεχτούμε τις θεωρίες περί εξωγήινων δημιουργημάτων, αυτά θα τα συζητήσουμε μια άλλη φορά). Ας προσεγγίσουμε λοιπόν το θέμα με τις γνώσεις και τις παραδοχές της Βιολογίας:
Η γη – και αυτό που όλοι λέτε φύση – έχει ηλικία δισεκατομμυρίων ετών. Στην μορφή που είναι σήμερα ο φλοιός της γης, βρίσκεται αρκετά εκατομμύρια χρόνια. Τα οικοσυστήματα βρίσκονται στη σημερινή τους μορφή σίγουρα για αρκετές δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Το πρώτο πρόβλημα είναι πως το μυαλό του ανθρώπου, μαθημένο να αντιλαμβάνεται τον χρόνο με βάση την πεπερασμένη ζωή του είδους μας, που άντε να φτάνει τα 100 χρόνια κατ’ άτομο, δεν μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος της ηλικίας της γης. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πόσα είναι τα 20.000 χρόνια, πόσο μάλλον τα 80 εκατομμύρια χρόνια.
Ε λοιπόν, σας διαβεβαιώ πως τα τελευταία 800.000 χρόνια για παράδειγμα, η φύση έχει «καταστραφεί» πολλές φορές. Και μιλάμε για γαμώ τις καταστροφές, όχι απλώς να καούν 600 χιλιάδες στρέματα. Σεισμοί, λοιμοί, καταποντισμοί, της Παναγιάς τα μάτια. Τι να της κλάσει της φύσης μια φωτιά; Και δυό και πενήντα. ΤΙΠΟΤΑ. Η φύση δεν καταστρέφεται, απλώς περνάει από διαδοχικές μορφές. Ένα δασικό οικοσύστημα που κάηκε, θα επανέλθει. Διαθέτει τους μηχανισμούς. Θα μου πείτε, επανέρχεται πάντα; Ε, όχι. Κάτι μπορεί να πάει στραβά. Τότε θα μετατραπεί σε κάτι άλλο, ας πούμε σε έρημο. Και τι έγινε; Σάμπως η Σαχάρα ήταν πάντα έρημος; Πάλι ζωή θα υπάρχει, το πολύ-πολύ να μην ζουν στην περιοχή ελαφάκια, αλλά σαύρες. Να μην έχει πεύκα, αλλά κάκτους. Μπορεί κάποτε η Κρήτη να είναι γεμάτη πάγους ή να έχει φτάσει η θάλασσα μέχρι το Καρπενήσι (θα διακαιωθεί έτσι και το όνομά του). Και τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή. Γεμάτη αλλαγές, μικρές ή μεγάλες, γεμάτη αγωνίες για τα ζωντανά πλάσματα, γεμάτη φόβο και αδρεναλίνη. Σε όποιον δεν αρέσει, απλώς δεν ζει! Δεν επιβιώνει! Σε όποιον αρέσει αλλά δεν έχει τα προσόντα, λυπούμαστε και πάλι, game over! Τόσο απλά.
Αυτό που έχει μπει τελευταία στο λογαριασμό είναι το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ. Πρόκειται για ανθρώπινο αποκλειστικά χαρακτηριστικό, τουλάχιστον με τη μορφή που εμείς το βιώνουμε. Είναι αποκύημα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Η γάτα δεν στενοχωριέται που βλέπει το γατάκι της λιώμα από αυτοκίνητο, απλώς το μυρίζει – μυρίζει το θάνατο – και απομακρύνεται. Θα ξαναγεννήσει του χρόνου, άσε που πρέπει να φροντίσει τα άλλα δύο γατάκια που της έμειναν. Το πεύκο δεν έχει άγχος αν θα καεί το φετινό καλοκαίρι ή το επόμενο. Η αλεπού δεν νοσταλγεί το όμορφο ηλιοβασίλεμα στην Πάρνηθα. Τα σαλιγκάρια δεν ρίχνουν μπινελίκια για τη νέα βίλα που ξεφύτρωσε εκεί που ζούνε.
Μην φοβάστε λοιπόν! Η φύση δεν καταστρέφεται. Αλλάζει φάσεις. Και σίγουρα δεν καταστρέφεται από κάτι έξω από αυτήν. Όλοι ένα είμαστε. Και σεις μέρος της φύσης είστε. Προϊόν της φύσης είναι κατά μια έννοια και το αυτοκίνητο και οι ουρανοξύστες και η ρύπανση και το κομπιούτερ στο οποίο τώρα διαβάζετε.
Αν σ’ αυτό συμφωνήσουμε, τότε προς τι ο χαμός; Δηλαδή τι διαφορά έχει αν μια περιοχή θα καταστραφεί – σύμφωνα με τα δικά σας μάτια και μυαλά – από εμπρησμό ή από σεισμό (για τον οποίο δεν θεωρείτε ούτε σεις φαντάζομαι υπεύθυνο τον άνθρωπο); Από πλημμύρα ή από ενέργειες του ανθρώπου για να χτίσει μια πόλη; Πού την βλέπετε τη διαφορά;΄Εγώ πουθενά. Αυτή είναι η γη στην οποία ζούμε. Ένας πλανήτης με ζωή – και θάνατο φυσικά, ένας πλανήτης με δυναμική ισορροπία, με εναλλαγές άλλοτε μικρές και ανεπαίσθητες στα μάτια του ανθρώπου και άλλοτε πιο «δραματικές» και απότομες. Συνεχίζει όμως να ζει δισεκατομμύρια χρόνια και θα συνεχίσει όσο υπάρχει ο ήλιος. Ή ώσπου να της έλθει κατακέφαλα κάνας Νιμπίρου (άλλη κουβέντα κι αυτή, άντε να δούμε πότε θα τα πούμε όλα αυτά).
Σας αρέσει; Χαλαρώστε και απολαύστε. Με τις απαραίτητες αγωνίες, με τα προβλήματα, με τα συναισθήματα που δημιουργεί ο εγκέφαλός σας. Εύκολα δεν θάναι, ποτέ δεν είναι εύκολη η ζωή και η επιβίωση. Συνεχής αγώνας και αναπαραγωγή!
Δεν σας αρέσει; Κάντε τα κουμάντα σας, ό,τι νομίζει ο καθένας. Μόνο μην μας ζαλίζετε με κηρύγματα υπέρ των πεύκων, των ελάτων, της χλωρίδας και της πανίδας. Αφήστε που αν το καλοσκεφθείτε, πάλι για το τομάρι σας νοιάζεστε…
Μαζί μου τά 'χετε βάλει όλοι; 