….យប់នេះ មួយយប់ទល់ភ្លឺ ខ្ញុំគេងអោប ពូដម យ៉ាងមានសេចក្តីសុខ បំផុត លុះដល់ភ្លឺឡើង ពេលដឹងខ្លួន ក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅតែគេងកើយ លើទ្រូង របស់ ពូដម ដដែល ហើយបានដេកកិនដៃ របស់គាត់ មួយចំហៀងទៀត លុះងាកមើលទៅ មុខ ពូដម មិនដឹងជាគាត់ ភ្ញាក់តាំងពីពេលណាទេ ឃើញសំលឹងមើលមុខ របស់ខ្ញុំ បាត់ទៅហើយ មិនដឹងមើល តាំងពីអង្កាល ខ្ញុំក៏ញញឹម ដាក់គាត់យ៉ាងស្រស់ ហើយឆ្លៀត សួរគាត់ថា

<តើ ពូ គេងលក់ស្រួល ឬក៏ អត់.. យប់ម៉ិញ?>

<បាទ ពូគេងបាន លក់ស្រួលណាស់ តែ..តែ…>

<តែ…តែយ៉ាងម៉េច ពូ?>

គាត់មិនបានតប មកខ្ញុំវិញទេ តែគាត់ បានយកដៃ ទៅឈ្លីស្មា របស់គាត់ ដោយខ្ញុំជាមនុស្សឆ្លាត ក៏និយាយកាត់ យ៉ាងរហ័ស

<សុំទោសណា ពូ.. មកចាំខ្ញុំធ្វើ សរសៃអោយ>

ថាហើយ ក៏ស្ទុះក្រោក យ៉ាងប្រញាប់ ហើយចាប់គាត់អោយគេងផ្កាប់ ដំបូងខ្ញុំចាប់ឈ្លីស្មា របស់គាត់..ឈ្លីបានមួយសន្ទុះ ក៏ចាប់ផ្តើម ឈ្លីក ផ្នែកខាងក្រោយ ហើយចេះតែឈ្លី ចុះ មកដល់ ត្រង់ចង្កេះ របស់គាត់ ពេលនោះ ស្រាប់តែ អារម្មណ៍ពុះកញ្ជោ្រល របស់ខ្ញុំ កើតមានឡើងម្តងទៀត ផ្ទៃមុខ និង ដងខ្លួន របស់ខ្ញុំ ភាយដោយកំដៅក្តៅអ៊ុនៗ ដៃ ខំឈ្លី ចង្កេះផ្នែកខាងក្រោយ របស់គាត់ ហើយបង្អូសតិចៗ មកលើសាច់កំប៉េះគូថ ទៀត មកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំទ្រាំមិនបានមែនទែន ក៏លោទៅទ្រោបពីលើ ពូដម រួចថើប កញ្ចឹងក ខាងក្រោយរបស់គាត់មួយខ្សឺត….ដៃទាំងពី ក៏សសៀរៗ ចូលទៅក្រោមដើមទ្រូង ហើយអោបគាត់យ៉ាងណែនដៃ ព្រមទាំងផ្តេកក្បាល លើក្បាលរបស់គាត់…ពូដម គាត់មិនបាន និយាយអីទេ គឺគាត់នៅស្ងៀមធ្មឹង រហូតដល់ខ្ញុំរបូតមាត់និយាយថា

<ពូដម… ខ្ញុំស្រលាញ់ ពូខ្លាំងណាស់>

ពូដម មិនបាននិយាយអ្វីទេ តែគាត់ខំក្រលាស់ខ្លួនរបស់គាត់ អោយបែរមុខមករកខ្ញុំវិញ តែគាត់នៅតែ នៅពីក្រោម ខ្ញុំដដែល ហើយ ពូដម បាន អោបខ្ញុំយ៉ាងជាប់ ដូចគ្នា រួចក៏និយាយថា

<ពូ…ក៏ស្រលាញ់ ដេត វិញដែរ តែ ពូចាស់ហើយ ហើយក៏មិនចង់ អោយមានពាក្យថា ពូយក ដេត មកចិញ្ចឹម ក្នុងបំណងបែបនេះដែរ… វាពិបាកស្តាប់ណាស់ បើមាន អ្នកណា និយាយពីរឿងនេះ>

<តែ ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ គឺដឹងត្រឹមថា ខ្ញុំស្រលាញ់ ពូ ពេលបាននៅក្បែរ ពូ ពិតជាមានក្តីសុខណាស់>

ពូដម មិនបាននិយាយអ្វីតបមកវិញទេ តែគាត់បានសំលឹងមើលមុខខ្ញុំមួយសន្ទុះ ក៏លោ មកថើបមាត់ របស់ខ្ញុំ មួយខ្សឺត យ៉ាងយូរ រហូតដល់ភ្លើងតណ្ហា…

បើរឿង ទី និង សមុទ្រ ជា [Sad Ending]

«សមុទ្រ…» សមុទ្របើកបន្ទប់មក ឃើញទីនៅក្នុងបន្ទប់គេ។ កែវភ្នែកទាំងគូរលីងរលោងដោយទឹកភ្នែក។

«មានរឿងអីឬ ទី? ហេតុអីនៅក្នុងបន្ទប់យើង?»

«សមុទ្រមានអ្វីលាក់បាំងនឹងទីឬអត់?» ទីសួរសួរសមុទ្រដោយក្តីសង្ស័យ។

«មានបញ្ហាអីឬ? សមុទ្រគ្មានអ្វីលាក់បាំងនឹងទីទេ ព្រោះសមុទ្រមានកន្យាជាគូដណ្តឹងហើយ!» សមុទ្របញ្ជាក់ប្រាប់អតីតសង្សារ ហើយគេចមុខចេញ។ ដៃគេម្ខាងវាសជូតត្រង់ភ្នែកយ៉ាងរហ័ស ទំនងជាចង់បិទបាំងអ្វីម្យ៉ាង ដែលកំពុងហូរយ៉ាងគគាក់ចេញមក ថ្វីបើក្នុងចិត្តប្រាប់ថា ត្រូវរឹងមាំឡើង ដើម្បីមនុស្សជាទីស្រឡាញ់អាចញញឹមបាននៅថ្ងៃស្អែកថ្មី។

«ចុះនេះជាអ្វី?» ទីហុចក្រដាសមួយសន្លឹកបង្ហាញទៅសមុទ្រ។ មុននេះ ពេលគេមកដល់មិនឃើញសមុទ្រនៅក្នុងបន្ទប់ ទីបានរកឃើញវាដោយចៃដន្យនៅក្នុងថតតុលើក្បាលដំណេក។

សមុទ្រងាកមកមើល ស្រឡាំងកាំង៖

«ទី… សមុទ្រសុំទោស សមុទ្រខ្លាចពេលទីដឹង ទីធ្វើចិត្តមិនបាន…!» សមុទ្រនិយាយដោយសំឡេងខ្សឹកខ្សួល។

«សមុទ្រកើតជំងឺបេះដូង ដំណាក់កាលចុងក្រោយ ចុះហេតុអ្វីសមុទ្រមិនប្រាប់ទី!??» ទីគំហកដាក់សមុទ្រដោយក្តីឈឺចិត្ត។ តែពេលនេះទឹកភ្នែកកូនប្រុសរបស់គេហូរចេញមកឥតឈប់។

«ទី… ហ៊ឺៗ… សមុទ្រ…» សមុទ្រនិយាយមិនទាន់ចប់ផង ក៏ដួលព្រូសទៅលើឥដ្ឋ ហើយមានឈាមហូរចេញតាមច្រមុះយ៉ាងច្រើន។

«សមុទ្រ! សមុទ្រ! សមុទ្រកុំកើតអីណ៎ា???» ទីស្រែកខ្ទរពេញផ្ទះដោយក្តីស្លុតរន្ធត់ប្រញាប់ស្ទុះទៅគ្រាសមុទ្រលើកឡើង ហើយម្នីម្នាបើករថយន្តនាំសមុទ្រទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យ។

នៅឯមន្ទីរពេទ្យ…

**សូម​អភ័យទោស!!

វគ្គ​នេះត្រូវបានលុបចេញ ព្រោះរឿង «ព្រិល​ធ្លាក់​កណ្តាលសមុទ្រ​ខ្សាច់» នឹង​ចេញលក់នៅលើ ទីផ្សារនៅក្នុង កម្មវិធីពិព័រណ៍សៀវភៅកម្ពុជាលើកទី៦ ដែលនឹងប្រព្រឹត្តទៅ នៅថ្ងៃទី៨,៩,១០ ខែធ្នូ ឆ្នាំ​២០១៧ ៕

សំណូមពរអ្នកនិពន្ធ

១. សូមចូលរួម ឃ្លីក [LIKE] រឿង ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់ ឬ High School in Love ក្នុងទំព័រហ្វេសប៊ុក។ ក្នុងករណីមានអ្នកឃ្លីក [LIKE] ចំនួន ៥០០នាក់ អ្នកនិពន្ធ នឹងដាក់ភាគបញ្ចប់ជូនអានហ្វ្រីៗ។ សូម ចុចនៅទីនេះ ដើម្បីឃ្លីក [LIKE]!!

២. សូមចូលរួមបោះឆ្នោតខាងក្រោម ដើម្បីអ្នកនិពន្ធសម្រេចចិត្តថា រឿងនេះគួរតែ Sad Ending ឬ Happy Ending?

ថ្វីត្បិតតែ ពូដម បានពន្យល់ ខ្ញុំពីបំរែបំរួល របស់មនុស្ស ប្រុស នៅពេលពេញវ័យ បានបន្តិចបន្តួចក្តី ក៏ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់អស់ចិត្តសោះ នូវទំហំដ៏ធំ របស់នាគរាជខ្ញុំ ហើយខ្ញុំតែងតែ ស្រមើស្រម៉ៃ ទៅដល់កាលពីតូច ដែលខ្ញុំ បានឃើញ និង បានស្ទាប នាគរាជ ដ៏ធំរបស់ ថូនី ហើយក៏បាននឹកឃើញដល់ពេល ដែល ថូនី ផ្តល់អោយខ្ញុំ នូវសេចក្តីសុខ មួយដ៏សែនមានន័យ ទោះបីជា មួយរយៈពេលខ្លី ហើយទោះបីជា ខ្ញុំត្រូវស្អប់ ថូនី ដល់ថ្នាក់ណាក៏ដោយ ក៏អារម្មណ៌រវើរវាយនោះ វានៅតែឋិតក្នុងខួរក្បាល របស់ខ្ញុំ ស្ទើរតែរាល់យប់… កាន់តែចង់ បំភ្លេច កាន់តែនឹក…កាន់តែនឹក កាន់តែភ័យខ្លាច…កាន់តែភ៏យខ្លាច កាន់តែដេកយល់សប្តិ… ខ្ញុំមិនដឹងថា ត្រូវធ្វើយ៉ាងណាទេ… ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ តើគ្រប់យុវវ័យទាំងអស់ សុទ្ទតែមានអារម្មណ៌ ដូចខ្ញុំមែនទេ..? តើពួកគេមានដែលព្រួយបារម្ភ ដូចជារូបខ្ញុំឬអត់…? ប្រហែលជាមិនមែនទេ..ព្រោះពួកគេ មិនបានត្រូវ គេចាប់រំលោភ ដូចជាខ្ញុំទេ…. ប្រហែលជាមានតែខ្ញុំម្នាក់ទេដែល មានអារម្មណ៌រវើរវាយបែបនេះនោះ….

តើអោយខ្ញុំគិតយ៉ាងណា…? តើត្រូវធ្វើយ៉ាងណា.. ទើបអាចលុបស្រមោល អតីតកាល មួយនេះបានទៅ..? ខ្ញុំពិបាកចិត្តណាស់ រហូតដល់ដេកលក់ទាំង មិនដឹងថាលក់តាំងពីស្មានម៉ាន.. តែក៏មកភ្ញាក់ទាំងកណ្តាលយប់ ទាំងអារម្មណ៌ រន្ធត់ជាទីបំផុត រហូតដល់ស្រែកឡើងផ្អើលផ្ទះ… ពូដម និង ប្អូនស្រី ក៏រត់ចូលមកមើល ដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំង ហើយបារម្ភ ពីខ្ញុំមែនទែន ពួកគេមិនទាន់បានសួរ ស្អីផង ខ្ញុំក៏ស្រវាទៅអោប ពូដម យ៉ាងជាប់ ដោយដៃ និង បេះដូង នៅញ័រ នៅឡើយ ពូដម ក៏និយាយ យ៉ាងទន់ភ្លន់មកខ្ញុំថា

<ដេត…មានរឿងអីហ្នឹង ម៉េចបានជាស្រែក ទាំងកណ្តាលយប់ចឹង…?

ខ្ញុំមិនបាននិយាយអ្វីទេ នៅតែបន្តការអោប ពូដម យ៉ាងណែនដដែល ពេលនោះ ប្អូនស្រី ក៏ស្ទុះ មកអោបខ្ញុំដែរ ហើយ និយាយថា

<បងដេត…! បងយល់សប្តិ អាក្រក់មែនទេ..?>

<មែនហើយ…បង យល់សប្តិ អាក្រក់ណាស់..ឃើញមាន ស្រមោលខ្មៅ មាឌធំៗ មកចាប់ដៃ ចាប់ជើង បងជាប់ ហើយ សង្កត់បង រកតែបង រើ ក៏ រើ មិនរួច ចង់ស្រែក ក៏ ស្រែក មិនរួច…បង​ក៏រើ យក តែមែនទែន និង ស្រែកអោយគេជួយ ទំរាំតែរួច ខ្ញុំភ័យណាស់ ពូ…>

<មិនអីទេ ដេត… ឯងគ្រាន់តែ ដេកយល់សប្តិ តែប៉ុណ្ណោះ នេះមកពី ឯងគិតច្រើនពេក.. ហើយមានលេបថ្នាំ ហើយនៅ ពេលមុនចូលគេង..?>

<បាទ..លេបរួចហើយ ពូ…តែ វាដូចជាមិនមែនការយល់សប្តិទេ វាដូចជាការពិត ច្រើនជាង>

<កុំទៅគិតអីផ្តេសផ្តាស់ ច្រើនពេក ជួនកាល ឯងដេក…

….ជីវិតរបស់ខ្ញុំកាន់តែ រីកស្រស់ថ្លា ពីមួយថ្ងៃ ទៅមួយថ្ងៃ…ពូដម តែងតែនាំពួកយើងទៅគ្រប់ទីកន្លែង សុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់ខ្ញុំ ក៏កាន់តែបានធូរស្បើយ ដូចប្រកតី មិនខ្លាច មនុស្សប្លែកមុខ ដូចមុនទៀតទេ សូម្បីតែពួកបរទេស មិនថាសាសន៌ណា ជាសាសន៌ណា ទេ គឺខ្ញុំឈប់ខ្លាចទៀតហើយ ម្យ៉ាង ខ្ញុំដឹងទៀតថា បក្សពួករបស់ ថូនី ត្រូវបាន ចាប់ខ្លួនទាំងអស់ សូម្បីតែ ថូនី ក៏ត្រូវបានចាប់ខ្លួនដែរ ទោះបីជា គាត់មិនបានធ្វើអ្វី អាក្រក់មកលើ ខ្ញុំក៏ដោយចុះ តែដោយសារ ពួកគេ ជាជនសង្គមងងឹត ដែលដើរ សាបព្រួសតែអំពើអាក្រក់ ពេញផ្ទៃប្រទេស ក៏ដូចជា ប្រទេសផ្សេងៗទៀត… ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ ព្រោះតែបានដឹងថា អ្នកដែលបាន ធ្វើអំពើអាក្រក់ត្រូវតែ ជួប និង ទទួលផលអាក្រក់ដែល ពួកគេបានសាង….

ឈប់និយាយពី ពួកអាបាតសង្គមនេះហើយ ត្រលប់មកនិយាយពីក្តីសុខដែលគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ បានទទួល ភាពកក់ក្តៅពី ពូដម ដែលគាត់បាន ចាត់ទុក ពួកយើងដូចជា គ្រួសាររបស់គាត់ បង្កើតអញ្ចឹង…ពេលព្រឹក គឺគាត់បាន ជូនឡាន ប្អូនស្រី របស់ខ្ញុំ ទៅសាលា ចំណែក ខ្ញុំវិញ គឺគាត់ជួល គ្រូមកបង្រៀន ដល់ផ្ទះ មិនថា គ្រូខ្មែរ ឬក៏ គ្រូបរទេស ប៉ុន្តែ គ្រូទាំងអស់ សុទ្ទតែ មនុស្សស្រី ជាពិសេស គឺគ្រូបរទេស….ហើយដល់ម៉ោង ប្រហែល ១០ព្រឹក គាត់តែងតែ ជូនខ្ញុំ ទៅដើរផ្សា ដើម្បីទិញរបស់របរ ប្រើប្រាស់ ទោះជាខ្ញុំ ចង់បានអី គ៏គាត់ទិញអោយដែរ ហើយក៏ឆ្លៀត ទិញបន្លែ ត្រីសាច់ សំរាប់ធ្វើម្ហូប ញ៉ាំ ជួបជុំគ្រួសារផង ហើយក៏ត្រូវទៅយក ប្អូនស្រី ពេលវា ចេញពីសាលា….ហើយដល់ពេលល្ងាច គាត់ឧស្សាហ៌ ជូនពួកយើងទៅ លំហែ នៅមាត់ទន្លេ ហើយក៏ ញ៉ាំអីបន្តិចបន្តួច នៅខាងក្រៅ…ពួកយើងពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ ហើយក៏ គោរពស្រលាញ់ គាត់រឹតតែខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត…

ពេលវេលា ចេះតែកន្លងផុតទៅ ជាលំដាប់ ធ្មេចបើកៗ ខ្ញុំចំរើនវ័យបាន ១៦ឆ្នាំ ហើយ ឯប្អូនស្រី បានអាយុ ១១ឆ្នាំ ហើយដែរ ចំណែកឯ យាយគាត់ ក៏កាន់តែជរាទៅៗ ជំងឺចាស់ វង្វេង របស់គាត់ ក៏កាន់តែ ធ្ងន់ទៅៗ ពេលខ្លះ គាត់មិនចាំថា ពួកខ្ញុំជាអ្នកណាផង ហើយមានពេលខ្លះទៀតគាត់បាន ពិសារបាយរួចរាល់ហើយ តែគាត់បែរជាភ្លេចថាគាត់បានញ៉ាំហើយ ថែមទាំងស្តីបន្ទោសអោយខ្ញុំថា ពួកខ្ញុំបង្អត់បាយគាត់ គាត់បានចាត់ទុកខ្ញុំថា ជាចៅ អកតញ្ញូ ជាចៅចិត្តមិនបាន ហើយបែរជា ស្រលាញ់ យកចិត្ត ពូដម ដែលគាត់តែងតែ ស្របតាមគំនិតយាយ ទោះយាយ និយាយអី ក៏គាត់ថាត្រូវដែរ…. ពូដម គាត់ពិតជា ពូកែយកចិត្ត មនុស្សចាស់មែន…

…….ថ្មើរនេះ ខ្ញុំមិនដឹងថា ម៉ោងប៉ុន្មានទៅហើយទេ តែគ្រាន់តែដឹងថា វាជាថ្ងៃថ្មី…ថ្ងៃដែលខ្ញុំរង់ចាំ អោយមានអ្នកណាម្នាក់មកសង្គ្រោះ ជីវិតដែលរៀបនឹងរលត់បន្តិចម្តងៗ…..ពន្លឺថ្ងៃ បានជះចូលតាម ប្រលោះទ្វារដែលបិទជិត បរិយាកាស នៅខាងក្នុងបន្ទប់ ស្ងាត់ឈឹងគួរអោយខ្លាច គ្មានសំលេងអ្វីសូម្បីតែបន្តិច ក្រៅពីសំលេងរបស់ខ្ញុំដែលខំរើបំរះ ដើម្បីអោយរួចពីចំណង តែមិនមែនងាយស្រួល ដូចនៅក្នុងរឿងទេ នេះជាជីវិតពិត ដែលមិនអាច ស្រាយចំណងដោយខ្លួនឯង ដោយគ្មានអ្នកជួយបានទេ…

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមអស់សង្ឃឹម ប្រហែលជាគ្មានអ្នកណាអាចមកជួយខ្ញុំបានទេ មើលទៅ ការតាំងចិត្ត ការខំប្រឹងតសូរបស់ខ្ញុំក៏បាត់បង់បន្តិចម្តងៗទៅដែរ ការស្រេកឃ្លាន និង ការឈឺចុកចាប់ កាន់តែកើនឡើង វារឹតតែបន្ថយកំលាំងពលំ នៅក្នុងខ្លួន របស់ខ្ញុំ បន្តិចម្តងៗ មិនដឹងថា តើទាំងកំលាំងកាយ និង កំលាំងចិត្ត របស់ខ្ញុំ វាអាចស៊ូបាន ដល់កំរិតណាទេ… ម៉ែ…ម៉ែ.. ម៉ែថាអោយខ្ញុំទ្រាំ… តើអោយកូនទ្រាំដល់ពេលណាទៀតទៅ…? ហេតុអីក៏ម៉ែមិនមកជួយ ខ្ញុំផង….? ប្រាប់តាមត្រង់ទៅចុះ….ខ្ញុំពិតជាខ្លាចណាស់… ហ៊ឺយ….. តើថ្មើរនេះ យាយ និង ប្អូនស្រី បារម្ភពីខ្ញុំយ៉ាងណាទៅ….? តើពួកគាត់ដឹងអត់ថា….ចៅរបស់គាត់កំពុងតែជួបទុក្ខ យ៉ាងធ្ងន់?

យាយ …អើយ…ខ្ញុំខុសហើយ….យាយ ..! នេះមកពី ខ្ញុំចង់បានលុយ ដែលបានមកដោយស្រួលៗ មិនដែលស្តាប់ ដំបូន្មាន ម៉ែ មិនដែលស្តាប់ ពាក្យឃាត់របស់យាយ លុយ…លុយ…. លុយពិតជាមិនមែន មិត្តរបស់ខ្ញុំទេ លុយបានផ្តល់ក្តីសុខ អោយខ្ញុំ តែមួយរយៈពេលខ្លី តែលុយបាន ទារយកពីខ្ញុំវិញ រហូតដល់ជីវិត ហេតុអីក៏លុយ សាហាវម្ល៉េះ? បើខ្ញុំស្លាប់ទៅ តើ យាយ និង ប្អូនស្រី នឹងទៅជាយ៉ាងទៅហ្ន៎? ខ្ញុំពិតជាមិនចង់ អោយប្អូនស្រី របស់ខ្ញុំ ដើរតាមគន្លងចាស់របស់ខ្ញុំទេ នាងនៅតូចណាស់ ទើបតែអាយុ ៧ឆ្នាំ ជាងតែប៉ុណ្ណោះ តើអាចនឹងរកអ្វីបាន…? តើអាចក្រោក ពីម៉ោង ៤ព្រឹក ដូចជា ខ្ញុំបានអត់…?  តើអាច ដើរលក់ នំចំណី គ្រប់ផ្លូវ គ្រប់ច្រកល្ហក ដូចខ្ញុំបានដែរអត់…? ហើយពេលយប់អាចនឹងចូលផ្ទះ ម៉ោង ១០ ឬ ម៉ោង ១១យប់បានអត់…?  ទេ…ទេ… អ្នកណា ក៏បានដែរ ជួយខ្ញុំអោយរួចពីទុក្ខ នេះផង ខ្ញុំ នឹងដឹងគុណអ្នក អស់មួយជីវិត ចង់អោយខ្ញុំធ្វើអីក៏បានដែរ ខ្ញុំព្រមធ្វើតាមបានទាំងអស់…

…..អ្វីៗនៅតែស្ងាត់ជ្រៀបដដែល គ្មានតំរុយណាមួយ ថាមានមនុស្សមកជួយសោះ កំពុង តែតំអូញ តំអែ ក្នុងចិត្ត តែម្នាក់ឯង….ក៏ស្រាប់តែ ឃើញមាន ស្រមោលមួយខ្មៅមួយ យ៉ាងធំ បានមក ស្រាយចំណងដៃ ចំណងជើង ខ្ញុំចេញ ទាំងអស់ ពេលនោះខ្ញុំអរខ្លាំងណាស់ ក៏យកដៃ បកស្កុត ចេញពីមាត់ ហើយស្រែកអរគុណគេយ៉ាងជាប់មាត់ ស្រាប់តែស្រមោលខ្មៅនោះ បានប្រែ ទៅជា អាបរទេស ធាត់ដូចដំរីទឹកនោះ ស្ទុះ មកអូសដៃ ខ្ញុំយកទៅ….លើកនេះខ្ញុំមិនបាននៅស្ងៀមទេ គឺប្រវាយ ប្រតប់ជាមួយវា…

ខ្ញុំ និង ​ថូនី ពិតជាមានពេលវេលា ដ៏មានសេចក្តីសុខជាមួយគ្នាខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំមិនដែលនឹកស្មានសោះថា ក្មេងអាយុត្រឹមតែ ១២ឆ្នាំ ក៏អាចមានក្តីសុខដូចមនុស្សធំដែរសោះ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចបំភ្លេច ពេលវេលានោះបានទេ……

 ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំ តែងតែ ស្និទ្ធស្នាលជាមួយ ថូនី ច្រើនជាងមុនទៅទៀត ហើយក៏មិនដឹងថា នេះមកពី លុយ ឬក៏មកពី ខ្ញុំ ចូលចិត្ត ថូនី ទេ ហើយខ្ញុំ ក៏តែងតែឆ្ងល់ខ្លួនឯងដែរថា តើហេតុអី ក៏ខ្ញុំបណ្តោយ អោយវាទៅជាបែបនេះ…? ព្រោះអី…? ខ្ញុំអាយុទើបតែអាយុ ជាង ១២ឆ្នាំតែប៉ុណ្ណោះ មិនគួរណា មកឆាប់មាន អីៗ យ៉ាងនេះសោះ…. ថូនី តែងតែផ្គត់ផ្គង់ រាល់ចំណីអាហារ ដែលគាត់មានដូចមុនដដែល ហើយក៏តែងតែឩស្សាហ៍អោយលុយ ខ្ញុំចាយជាញឹកញាប់ ជាពិសេស គឺគ្រប់ពេលដែល ថូនី ត្រូវការ ខ្ញុំកំដរគាត់..តាមការពិតពេលខ្លះ ខ្ញុំក៏មិនចង់បានលុយពីគាត់ដែរ ព្រោះថ្វីត្បិតតែ ខ្ញុំត្រូវការលុយ ប៉ុន្តែ ពេលដែលគាត់ បានធ្វើអីៗ ជាមួយ ខ្ញុំហើយ ហើយគាត់តែងតែ អោយលុយខ្ញុំ..ក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៌ថា ខ្លួនឯង ដូចជាកំពុងតែ លក់ខ្លួន យ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ… តែ ថូនី តែងតែ និយាយថា យកលុយនេះទុកចាយចុះ ហើយតែងតែនិយាយ ដដែលជា ដដែលថា គាត់ស្រលាញ់ និង អាណិតខ្ញុំខ្លាំងណាស់….

ខ្ញុំតែងតែ មកជួប ថូនី ជារៀងរាល់ថ្ងៃ តែមិនមែនបានន័យថា មកធ្វើអីៗ ជាមួយគាត់រាល់ថ្ងៃទេ គឺពេលខ្លះគ្រាន់តែ មកយកកាសែត និងផ្កា ម៉្លិះ អោយគាត់ ហើយគាត់ក៏ឃាត់ អោយញ៉ាំ បាយពេលល្ងាចជាមួយគាត់….ខ្ញុំមិនដែល ប្រាប់រឿងរបស់ពួកយើង អោយយាយ ដឹងទេ ព្រោះមានអារម្មណ៏ថា ដូចជាខុស ខុសម៉េចមិនដឹងទេ តែ ក៏មិនបានបញ្ឈប់ ទំនាក់ទំនងមួយនេះដែរ ព្រោះនេះមិនមែនជាការ បង្ខិតបង្ខំ អ្វីទេ គឺខ្ញុំ ស្ម័គចិត្តដោយខ្លួនឯង…តែក៏មិនចង់អោយអ្នកណា ម្នាក់គេដឹងរឿងរបស់យើងដែរ ព្រោះមានអារម្មណ៌ថា ខ្មាស់ៗគេ ម៉េចមិនដឹងទេ…តែរឿងនេះលាក់មិនបានជិតឯណា ស្រាប់តែមានថ្ងៃមួយ ពេលដែលពួកយើងកំពុងតែ មានអីៗ ជាមួយគ្នា ស្រាប់តែលឺសំលេង គោះទ្វារ ពួកយើងចាប់ផ្តើមមើលមុខគ្នា ដោយឆ្ងល់… ថូនី ក៏ស្រែកសួរ ជាភាសា អង់គ្លេស ហើយ ម្នាក់ដែលឈរគោះទ្វារនោះក៏និយាយតបមកវិញជាភាសា អង់គ្លេសដែរ.. ថូនី ក៏ប្រែទឹកមុខជាធម្មតា ហើយប្រាប់ខ្ញុំថា មិនអីទេ ជាមិត្តភក្តិរបស់ គេតែប៉ុណ្ណោះ ហើយគាត់ក៏យកកន្សែងមករុំខ្លួន ហើយចេញទៅបើកទ្វារ ចំណែកខ្ញុំវិញ ខំស្លៀកពាក់ស្ទើរតែមិនទាន់ ពេលដែលទ្វារ របើកឡើង មានឃើញ ពួកម៉ាករបស់ ថូនី ៤ ៥នាក់ មានទាំង ពួកអាស្បែកខ្មៅទៀត…ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ប្រញាល ចុះពីលើគ្រែ ហើយនឹងគិតថាលា ថូនី ទៅលក់នំវិញ ស្រាប់តែពួកវា មិនដឹងជា និយាយ ស្អីទេ ជាមួយ…

ខ្ញុំមិនបានគិតថា នឹងប្រាប់រឿងនេះទៅ នរណាទេ សូម្បីតែយាយ ក៏មិនប្រាប់ដែរ ព្រោះ នេះគឺជារឿងសំងាត់របស់ មនុស្សប្រុស មិនមែនជារឿងដែលត្រូវដើរប្រាប់គេ ប្រាប់ឯង អោយដឹងទេ… ថ្ងៃនេះខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ព្រោះទទួលបានលុយដល់ទៅ ៣០ដុល្លា ដោយមិនបាច់ ហត់នឿយដើរ ត្រុកៗ គ្រប់តែផ្លូវ ដូចរាល់ថ្ងៃទេ តែខ្ញុំក៏មិនសង្ឃឹមទៅលើលុយ​តែប៉ុណ្ណឹងដែរ ខ្ញុំត្រូវតែ រកលុយ បន្ថែមទៀត ទោះជាហត់យ៉ាងណា ក៏នៅតែតស៊ូ ដើម្បីជីវិត របស់ពួកយើង…

ថ្ងៃស្អែក នៅម៉ោងដដែល ខ្ញុំក៏បានយក កាសែត និង ផ្កា ទៅអោយគាត់តាមធម្មតា តែថ្ងៃនេះ មិនបាន ឃើញ ថូនី នៅផ្ទះទេ ហើយផ្ទះក៏ចាក់សោរជាប់ទៀត អង្គុយចាំនៅទីនោះមួយសន្ទុះ ហើយនៅតែមិនឃើញគាត់មកទៀត ខ្ញុំក៏សំរេចចិត្ត ថាទៅ លក់នំ នៅតាមហាងវិញ ហើយទុក កាសែត និង ផ្កា នៅទីនេះ ពេលណាដែលគាត់មក គាត់នឹងបានយកវា ហើយចាំថ្ងៃក្រោយ ចាំមកយកលុយ ក៏បាន… ស្អែកឡើង ខ្ញុំមកទៀត នៅតែមិនឃើញគាត់ នៅផ្ទះដដែល ព្រោះតែទ្វារនៅតែជាប់សោរនៅឡើយ តែបែរជាមិនឃើញ កាសែត និង ផ្កា ដែលខ្ញុំទុក អោយគាត់ កាលពីម្សិលម៉ិញទេ ខ្ញុំក៏មិនបានគិតអីច្រើនដែរ ព្រោះដឹងថា គាត់មិនមែនថោកទាប នឹង កាសែត ១ច្បាប់ ២ច្បាប់ នោះទេ គិតរួច ក៏ទុក កាសែត និង ផ្កា នៅទីនោះទៀត ហើយគិតថា ទោះជាគាត់ បោក ក៏បោកចុះ បើប្រៀបជាលុយ ដែលគាត់អោយ រាល់ៗលើក គឺវាលើស ពីចំនួន កាសែត និង ផ្កា នេះទៅទៀត ទុកដាក់រួចរាល់ ហើយក៏ ទៅ លក់នំ តាមធម្មតា…

តែនៅក្នុងយប់នេះ ខ្ញុំគេងមិនលក់សោះ បែរជាមានអារម្មណ៏ថា នឹក ថូនី ជាខ្លាំង ចង់ដឹងថា តើ គាត់ បាត់ទៅណា..? បើគាត់ពិតជារវល់មែន ហេតុអី ក៏មិននៅចាំប្រាប់ខ្ញុំសិនថា គាត់ទៅណា..? រវល់ធ្វើអី…? ស្រាប់តែបាត់ ២ ៣ថ្ងៃ ដោយមិនដឹងមូលហេតុ យ៉ាងនេះសោះ…មួយយប់នេះ ខ្ញុំនៅមិនសុខសោះ ចេះតែមានអារម្មណ៍ រវើរវាយនឹកដល់ រូបរាងកាយ អាក្រាត របស់ ថូនី ហើយ នឹងនឹក ឆ្ងល់ថា តើទឹក ស ខាប់ៗ នោះ ជាស្អីគេ  កំពុងតែគិត បែបនេះ ស្រាប់តែ អាច្រមក់ របស់ខ្ញុំ វារីកមាឌ ធំជាង ធម្មតា ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ថា ហេតុអីគ៨វារីកធំ យ៉ាងនេះ ពេលនៅជាមួយ ថូនី ក៏ចឹង ហើយឥឡូវ…