Μερικά πράγματα είναι ανεκτίμητα..για όλα τα άλλα υπάρχει η mastercard… Κάτι τέτοιο υποστήριζε μια διαφήμιση πριν καιρό…

Σκεφτόμουν κατά πόσο δίκιο ή όχι είχε…. Ναι όντως υπάρχει η mastercard αυτό δεν αμφισβητείται..όσο και αν το εύχεται η…visa…είναι όμως μερικά πράγματα ανεκτίμητα? Μερικοί θα βιαστούν να απαντήσουν «ναι» . Αν ναι λοιπόν μπορούν να αναφέρουν έστω ένα? Η ανθρωπινή ψυχή θα ήταν μια δημοφιλής απάντηση

Είναι όμως ανεκτίμητη?

Το 1806 κάποιος Γερμανός, μετέπειτα ιδιοκτήτης αλυσίδας γερμανικών ινστιτούτων στην Ελλάδα, ονόματι Γκέτε αναφέρθηκε σε μια ασυνήθιστη αγοραπωλησία Σε μια συναλλαγή ανάμεσα στο Διάβολο και ένα κοινό θνητό, τον Φάουστ. Ο Φάουστ πούλησε την ψυχή του για να κερδίσει την υπέρτατη ευτυχία…Ο Φάουστ απέτυχε…το ζήτημα είναι γιατί…

Το πιθανότερο είναι πως η αποτυχία του Φάουστ οφείλεται στο λάθος timing. Άλλωστε είναι γνωστό πως στις μπίζνες εκτός από την καλή ιδέα χρειάζεσαι και την σωστή στιγμή για να πετύχεις. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα ανθρώπων που απέτυχαν ενώ είχαν όντως μια πολύ καλή επιχειρηματική ιδέα…αλλά ήταν πολύ μπροστά από την εποχή τους. Αυτό συνέβη και στον Φάουστ. Ήταν πολύ προχωρημένος. Έβλεπε πολύ μπροστά αλλά δεν είχε υπομονή.

Αυτό που καθιστά τον Φάουστ μεγάλο δεν είναι μόνο η πρόθεση να πουλήσει την ψυχή του, αλλά το γεγονός πως βρήκε αγοραστή. Το πρόβλημα είναι πως επιχείρησε να διαπραγματευτεί με τον Διάβολο κατά την διάρκεια μιας ιδιαίτερα θρησκόληπτης εποχής. Γεγονός που ανάγκαζε τις δύο πλευρές να ενεργούν με μυστικότητα και αδιαφάνεια…. χαρίσματα στα οποία ο Φάουστ υστερούσε σε σχέση με τον υποψήφιο αγοραστή. Οι συνθήκες τις αγοραπωλησίας χειροτερεύουν κι άλλο αν λάβουμε υπόψιν πως ο υποψήφιος αγοραστής ήταν μόνο ένας συνεπώς δεν είχε να ανταγωνιστεί κανέναν και η όποια πρόταση του προς τον Φάουστ είχε την μορφή «take it or leave it». Όλα τα παραπάνω λοιπόν κατάντησαν τον Φάουστ σε παράδειγμα προς αποφυγείν ενώ θα μπορούσαμε να μιλάμε για το λαμπρότερο bussiness story της ανθρωπότητας.

Τότε ποια θα μπορούσε να είναι η κατάλληλη εποχή για να λάβει χώρα η εν λόγω συμφωνία; Δύσκολο ερώτημα. Το σίγουρο είναι πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει επιτυχημένο deal υπό καθεστώς υπαρκτού σοσιαλισμού. Πολύ απλά διότι αυτό που ζητούσε ο Φάυστ δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Στις σοβιετικές κοινωνίες όλοι είναι ίσοι απέναντι στο κόμμα. Όλοι έχουν το ίδιο σπίτι, το ίδιο αυτοκίνητο, τα ίδια φαγητά, είναι το ίδιο πλούσιοι και το ίδιο χαρούμενοι. Συνεπώς πως είναι δυνατόν να ζητάς να γνωρίσεις την απόλυτη ικανοποίηση, από την στιγμή που δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από αυτή που ήδη νιώθεις και που είναι ίδια με αυτήν που νιώθει και ο σύντροφος της διπλανής πόρτας; Εκτός αυτού ένα άλλο πρόβλημα που θα μπορούσε να προκύψει σε μια κομμουνιστική κοινωνία είναι η ανυπαρξία αγοραστή. Διότι τι δουλειά έχει ο Διάβολος σε μία άθεη κοινωνία;

Άν ο Φάουστ έβλεπε λίγο πιο καθαρά το μέλλον θα περίμενε την σημερινή εποχή για να υλοποιήσει το όνειρο του. Αρχικά θα κοστολογούσε την ψυχή του με την βοήθεια μιας well respected τράπεζας (Maryil Lynch?). Στην συνέχεια θα την μετοχοποιούσε και θα την εισήγαγε στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Κατά την δημόσια εγγραφή η well respected τράπεζα θα φρόντιζε ώστε να υπάρξει μια καλή διασπορά των μετοχών. Θα μπορούσε ας πούμε να πουλήσει το 25% στον Διάβολο, το 20% στον Άδη, το 15% στον Πάνα, από 10% στον Μπίλ Γκέιτς, στον Μπούς και στον Χίτλερ και το υπόλοιπο 10% θα το μοίραζε σε άλλους κακούς της ιστορίας (τον Τζόκερ, τον Σαντάμ, την Εύα που δάγκωσε το μήλο, τον Δρακουμέλ, τον Φαντομά και σε εκείνο τον παππού που μας μάλωνε όταν παίζαμε μπάλα μπροστά από το σπίτι του). Με αυτόν τον τρόπο ο Φάουστ θα έπαιρνε αυτό που ζητούσε αλλά η ψυχή του δεν θα ανήκε ολοκληρωτικά σε κανέναν. Συνεπώς δεν θα ήταν υποχείριο κανενός. Άν δε, είχε και καλούς συμβούλους, θα μπορούσε με μερικές έξυπνες κινήσεις να μαζέψει πίσω τις μετοχές πίσω, να κάνει μια αύξηση κεφαλαίου…και μην τον είδατε τον Παναγή..