Καστοριάδης – Εκπαίδευση
«Για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση με την αυστηρή έννοια του όρου υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: Είναι ότι αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται αντικείμενο επένδυσης και πάθους και από τους εκπαιδευτές και από τους εκπαιδευόμενους και, για να το πω καθαρά, ότι αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση!
Εάν κάποιος κάτι μαθαίνει μέσα στο σχολείο είναι διότι, διαδοχικά, έναν καθηγητή σε κάποια τάξη – και στο πανεπιστήμιο ακόμη – τον ερωτεύεται και τον ερωτεύεται διότι βλέπει ότι αυτός ο ίδιος ο καθηγητής είναι ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει.
Λοιπόν, για να τα πω επίσης καθαρά και για να γίνω πλήρως απεχθής σ’ αυτούς που με ακούνε, σήμερα οι εκπαιδευτικοί ασχολούνται με τις επαγγελματικές τους διεκδικήσεις, οι οικογένειες α
σχολούνται με το να πάρει το παιδί ένα ‘χαρτί’ και τα παιδιά ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την επένδυση των πραγμάτων που μαθαίνουν. Λοιπόν, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει εκπαίδευση».
12/09/2018
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
Uncategorized |
Σχολιάστε
Βιβλίο…
Παρουσίαση
Ο πόλεμος είναι συλλογική υπόθεση. Εμπλέκει λαούς, παρατάξεις, θρησκείες. Είναι όμως και υπόθεση προσωπική. Τον πόλεμο τον κάνουν άνθρωποι και τον ζούνε άνθρωποι: αυτός που σκοτώνει κι αυτός που σκοτώνεται, αυτός που μένει ανάπηρος κι αυτός που βλέπει το σπίτι του να βομβαρδίζεται, αυτός που μάχεται στο μέτωπο κι αυτός που παρακολουθεί ανυπεράσπιστος τη ζωή του, όπως την ήξερε μέχρι τότε, να καταρρέει.
Σε τούτο το βιβλίο, η Τζανίν Ντι Τζιοβάνι -η σημαντικότερη πολεμική ανταποκρίτρια της γενιάς της- δεν κάνει γεωπολιτικές αναλύσεις. Δεν κοιτάζει τον πόλεμο από ψηλά. Τον παρακολουθεί από μέσα, μέσα απ’ τα μάτια των ανθρώπων που τον βιώνουν. Αφηγείται τις ιστορίες των στρατιωτών, τόσο του κυβερνητικού στρατού όσο και της αντιπολίτευσης, των βασανισμένων, των αμάχων, των μανάδων, των παιδιών. Καταγράφει αισθήματα αρχέγονα, σωματικά: τον πόνο, την απώλεια, την αγριότητα, τη φρίκη. Καταγράφει τις μυρωδιές του πολέμου, τους ήχους, το κρύο, τη λάσπη. Καταγράφει φόβους κι ελπίδες, το πένθος και τη συντριβή.
Μέσα από δεκάδες ανθρώπινες ιστορίες -της Νάντα, της Μαριάμ, του Χουσεΐν, του Μοχάμεντ, του Αμπντουλάχ, της Κάρλα- η συγγραφέας συνθέτει τη σπαραχτική τοιχογραφία μιας κοινωνίας που τρώει τις σάρκες της, οδηγημένη σ’ έναν αδελφοκτόνο πόλεμο αλλά και στη μεγαλύτερη τραγωδία της εποχής μας.
Ημερολόγιο συνόρων . «Μόρια»
Κείμενο μου έπειτα από την επίσκεψη στον καταυλισμό προσφύγων στη Μόρια Λέσβου τον Νοέμβριο του 2017.
«Η Μόρια είναι αποθήκη» , είπε με έμφαση .Η Μόρια είναι αποθήκη ανθρώπων συμπλήρωσε με διάθεση ενημέρωσης κι αγανάκτησης μαζί, ένας ντόπιος μεσήλικας ,όταν τον ρώτησα διερευνητικά ,και κάπως φοβισμένα είναι αλήθεια, για τους πρόσφυγες ….
Κυριακή απόγευμα , βιαζόμουν να φτάσω στον καταυλισμό πριν σουρουπώσει .Σ΄όλο το δρόμο προς τη χώρα πηγαινοέρχονταν οι πρόσφυγες .
Γονείς με τα παιδιά στα καροτσάκια ,γυναίκες με μαντήλια στα μαλλιά και φουστάνια ως τον αστράγαλο ,ηλικιωμένοι ,νέοι ….
Αλλόκοτο θέαμα . Το μικρό γραφικό χωριό γέμιζε από τα μπουλούκια των ανθρώπων που από κάθε άποψη έμοιαζαν παράταιροι .
Ακατάστατα ντυμένοι ,αγέλαστοι ,οι περισσότεροι βρώμικοι και ταλαιπωρημένοι .
Μόνο κάποιες λίγες παρέες νέων ντυμένοι με σκουρόχρωμα κατατσαλακωμένα ρούχα έδειχναν με ζωηρές κινήσεις και πειράγματα κάπως ανάλαφροι.
Κατηφορίζοντας το πλακόστρωτο κοίταγαν διερευνητικά τις αυλές των σπιτιών τα περισσότερα από τα οποία φαίνονταν καλά προστατευμένα. Κανά δυο μάλιστα είχαν περίφραξη στα όρια της υπερβολής ,εφάμιλλη της Αμερικάνικης πρεσβείας θα λεγα!
Στην έξοδο του χωριού προς τον καταυλισμό κάποια παιδιά ξυπόλυτα μετέφεραν κλαδιά απ τα χωράφια ,κάποια άλλα παραδίπλα έβαζαν φωτιά και κάθονταν τριγύρω.
Περνούσα δίπλα τους….
Οι μεγαλύτεροι ,όσοι δεν είχαν τη φροντίδα των μωρών, ή την παρέα των δικών τους ένιωθα να με κοιτούν επίμονα ,τόσο που άρχισα να αισθάνομαι μια σχετική ανασφάλεια .
Βλέμματα σφιχτά με κάρφωναν λοξά γεμάτα απάθεια και ενόχληση .
Δεν τόλμησα να αφήσω το αυτοκίνητο .Οδηγούσα αργά ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους καθρέφτες και προσπαθώντας να σταθμίσω τον ενδεχόμενο κίνδυνο .
Αραιά και που ,κι όταν δεν είχα μπουλούκια σε μικρή απόσταση, σταματούσα για μια γρήγορη φωτογραφία .
Πολύχρωμη Βαβέλ , πρόσωπα από όλα τα μέρη . Λευκοί καυκάσιοι ,κίτρινοι Σινο- μογγόλοι, αφρικανοί ,Πακιστανοί ,Σύριοι ….τα πάντα .Τόσο διαφορετικοί ,αλλά και τόσο όμοια δυστυχισμένοι.
Λίγο πιο κάτω είδα δυο άντρες σκαρφαλωμένους σ ένα μαντρότοιχο να κόβουνε λεμόνια . Μόλις μ αντιλήφθηκαν τσακίστηκαν να κατεβούν . Με κάμποσα «πλίζ» και «δεν πειράζει» μπόρεσα να κρατήσω τον έναν .
«Χασίμ» ή κάπως έτσι ….από Ιράκ ,μου λέει διστακτικά . Με νοήματα και λίγα κουτσοαγγλικά μου εξηγεί πως έσφαξαν κάποιους από την οικογένειά του κι αναγκάστηκε να φύγει .Τον ρωτάω για τον καταυλισμό. Δε φαίνεται ευχαριστημένος κι αμέσως μου δηλώνει πως λείπουν τα βασικά τα για τα παιδιά , γάλα, ψωμί κ.α.
Γιατί να τον πιστέψω ; σκέφτομαι….
Αλλά κι από την άλλη ,τι νόημα έχει ,αν λέει ή όχι την αλήθεια ; Ένας άνθρωπος φερμένος από του διαόλου τη μάνα στεκόταν μπρός μου σαν ικέτης με έκδηλη συστολή και βλέμμα ξεκάθαρα υποτακτικό .
Ντράπηκα .
Του πρότεινα να τον φωτογραφήσω κι αμέσως ,κάνοντας ένα βήμα πίσω, έριξε το βάρος στο ένα του πόδι παίρνοντας ύφος ευαρέσκειας .
Χωρίσαμε με χειραψία .
Συνέχισα με τ αμάξι. Παρακάτω ξεδιάλυνα τα λυόμενα του καταυλισμού . Λευκό σύννεφο μέσα στο δάσος ,κουτιά το ένα πάνω στ άλλο και από μακριά να φτάνει ένας θόρυβος σαν πανηγύρι . Τάχυνα για να φτάσω . Σε λίγο κοντά στην πύλη το ίδιο θέαμα : άνθρωποι να περιφέρονται πέρα δώθε , παράγκες από νάιλον κι από τσίγκο ,κάποιοι μικροπωλητές ,καντίνα, το λεωφορείο της γραμμής ασφυκτικά γεμάτο .
Όλα ακατάστατα ,απέπνεαν μια ένταση που μ έκανε πολλές φορές ν αναζητήσω με τα μάτια την κλούβα της αστυνομίας που ήταν παραδίπλα .
«Κλείδωσε πρώτα τα αμάξι , αν δε θές να πληρώσεις κανά πενηντάρικο για να σε πάω Μυτιλήνη» μου πε ο ταξιτζής όταν κινήθηκα προς το μέρος του .
Κλείδωσα και άκουσα τι είχε να μου πει . «Της πουτάνας γίνεται…» , «Τη βλέπεις αυτή ;» Μου δείχνει μια μαύρη σαν να τη σημαδεύει . «Εκδίδεται!» Λέει καταγγελτικά.
Κάτι παρόμοια είπε και για άλλους ………
«Αυτή τη στιγμή εδώ μέσα έχει εφτά χιλιάδες», «Βόμβα σου λέω…» , «Κάποια στιγμή θα σκάσει» είπε μ έμφαση κι απέχθεια.
Τον ευχαρίστησα και πήγα προς την πύλη .Φράχτης ,συρματόπλεγμα κι απ την πόρτα δεξιά να αραδιάζουν φρόνιμα οι εξοδούχοι του απογεύματος .
Έκανα κάμποσα βήματα μέσα ,δε με σταμάτησε κανείς .Με κοιτούσαν αλλόκοτα ,διερευνητικά. Αισθάνθηκα ανασφάλεια ,πισωγύρισα και αναζήτησα τον άνθρωπο της πύλης . Ευγενικός κι απόλυτα εξοικειωμένος με την όλη κατάσταση μου΄πε δυο λόγια για τις συνθήκες στον καταυλισμό και μου΄δωσε ένα σλάιντς με το μαιλ όπου μπορούσα να υποβάλω αίτημα για μια κανονική επίσκεψη . Την ίδια ώρα μια ομάδα αστυνομικών χωρίς ένταση ,αλλά με πλήρη εξάρτηση, περνούσε μέσα.
Βγαίνοντας απ την πύλη στάθηκα λίγα μέτρα παραπέρα και έβλεπα τον καταυλισμό .Τα άσπρα σπιρτόκουτα στοιβαγμένα στην πλαγιά και γύρω το συρματόπλεγμα , όμοιο μ αγκάθινο στεφάνι.
«Τι γίνεται εδώ;» , «Πώς να διαχειριστούν τόσοι άνθρωποι τη μνήμη το χρόνο και την προσδοκία δίχως να χάσουν την ψυχή τους;»
Εφτά χιλιάδες εδώ μέσα ; Ένα Άργος σα να λέμε !
Μου φάνηκε αποπνικτική ακόμη και η σκέψη της συνύπαρξης τόσων ανθρώπων σε ένα τόσο περιορισμένο χώρο .
Αποθήκη ! Καλά είπε ο τύπος στο χωριό ,σκέφτηκα. Έτσι εξηγούνται τα άδεια βλέμματα ,οι αδιάφορες ματιές ,τα επικριτικά καρφώματα .Άνθρωποι που ταξίδεψαν εκατοντάδες χιλιόμετρα ,που πλήρωσαν δουλεμπόρους ,θαλασσοπνίχτηκαν και έχασαν δικούς τους, βαλτώνουν σ ένα στρατόπεδο στη Μόρια .
Πολύ σύντομα το βλέμμα του Χασίμ θα χάσει την ευγένεια του ικέτη .Πολύ σύντομα θα αδειάσει από ελπίδα κι ανθρωπιά .Πολύ σύντομα ο Χασίμ ,ο κάθε Χασίμ , θα γίνει επικίνδυνος για τον εαυτό του και τους άλλους.
Πέρασαν πέντε μέρες για να μπορέσω να γράψω δυο γραμμές που δε θα ξεκινούσαν με βρισίδια .Η Μόρια είναι ντροπή .Όχι της κακομοίρικης Ελλάδας που έχασε το μπούσουλα απ τα μνημόνια .Η Μόρια είναι ντροπή της Ευρώπης και του Κόσμου ολόκληρου. Γιατί η Ευρώπη και η πολιτισμένη δύση ασέλγησαν προκλητικά στις Χώρες του Χασίμ ,και του κάθε Χασίμ.
Δεν ξέρω πια αν στείλω το αίτημα για την «κανονική επίσκεψη» ,ούτε αν έχει νόημα να μελετήσω με τους μαθητές τη δυστυχία των ανθρώπων.
Το θέμα δεν ενδείκνυται για μελέτη εργαστηρίου .Οι καλοταϊσμένες ΜΚΟ ,οι ντόπιοι προμηθευτές των κέτερινγκ κι οι ιδιοκτήτες δωματίων τρίβουν τα χέρια τους με το προσφυγικό .
«Πρόσφυγες νάχουμε για να δουλεύουμε» μούπε κάποια στιγμή μια ανόητη στη Μυτιλήνη.
Η Μόρια είναι ντροπή και Μόριες υπάρχουν πάμπολλες .
Είναι οι Γκουέρνικες της εποχής μας……
Σχεδιαγραμματική παρουσίαση ιδεών για Ρατσισμό ,πρόσφυγες ,Στερεοτυπικές αντιλήψεις…
Φύλλο εργασίας
Κείμενο
Χαλέπι[i] – Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012
Τον έβλεπα κάθε απόγευμα. Δεν άλλαζε ποτέ. Ούτε τη θέση του, ούτε τη στάση του, ούτε τα ρούχα του. Εκείνους τους μήνες, το Χαλέπι ήταν σ’ απελπιστική κατάσταση κι αυτός ο ηλικιωμένος άνδρας στο δρόμο που πάει για το νοσοκομείο, καλυμμένος μέχρι τη μέση με σκουπίδια, έμοιαζε να συμβολίζει καθετί που πέθαινε μέσα σ’ αυτή την πόλη. Στεκόταν σ’ ένα λιβάδι από σκουπίδια, τα χέρια του ήταν χωμένα βαθιά σ’ ένα κουτί, κι έψαχνε να βρει τροφή. Έψαχνε κάτι να φάει.
Οδηγούσαμε ένα διαλυμένο αυτοκίνητο που είχαμε πάρει απ’ την Τουρκία, με οδηγό τον Ο., ένα νευρικό, μικροκαμωμένο Σύρο. Κατευθυνόμασταν, μέσα στο μισοσκόταδο, προς το μικρό νοσοκομείο που παρέμενε ανοιχτό. Κάποιος μέσα στ’ αυτοκίνητο, μία συνάδελφος, η Πάντι ή η Νικόλ, είπε: «Τον έχω ξαναδεί αυτό τον τύπο, είναι εκεί κάθε μέρα». Ο ηλικιωμένος άνδρας βρισκόταν πάντα στο ίδιο ακριβώς μέρος. Στην ίδια ακριβώς θέση. Σκυφτός, τσακισμένος.
Να βρήκε ποτέ τίποτα; Δεν νομίζω. Όμως επέστρεφε.
[…]θέλαμε να γράψουμε για το τι τρώγανε οι άνθρωποι εκεί, αν πεινούσαν, πώς επιβίωναν.
Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα ήταν: σχεδόν τίποτα. Εκείνη τη χειμωνιάτικη μέρα, δεν υπήρχε ρεύμα για να ψηθεί το ψωμί ούτε γκάζι για να μαγειρέψουν. Η ζωή εδώ ήταν όλη μια στέρηση, είπε ο οδηγός. Λαχτάρα, απουσία, παραίτηση. Μνήμη και λήθη.
Κάποτε, ένας φωτογράφος φίλος μου, προσπαθώντας να περιγράψει το Αφγανιστάν στα χρόνια των Mουτζαχεντίν, το αποκάλεσε «χώρα του ελαστικού χρόνου». Κατάλαβα αμέσως τι εννοούσε. Υπάρχουν μέρη όπου ο χρόνος άλλοτε τρέχει σαν γρήγορο αυτοκίνητο κι άλλοτε μένει ακίνητος. Εδώ στο Χαλέπι, η μνήμη είναι ελαστική. Κάποιες φορές, στη διάρκεια του πολέμου, τα λεπτά μοιάζουν ατελείωτα. Νομίζεις πως δεν θα φτάσεις ποτέ στην επόμενη μέρα — μια μέρα που ίσως και νά χεις γκάζι να μαγειρέψεις ή σταματήσουν για λίγο οι βομβαρδισμοί.
Υπάρχει μια αίσθηση αχρονίας, ότι ο χρόνος έχει χαθεί. Το Χαλέπι είναι μια πόλη πανάρχαιη – υπάρχουν ερείπια τουλάχιστον από τη δεύτερη χιλιετία π.Χ.— και η ιστορία του είναι παρούσα παντού. Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης της περιοχής, ηλικίας 13.000 ετών. Το Χαλέπι είναι μια από τις παλαιότερες αδιάλειπτα κατοικούμενες πόλεις της υφηλίου.
Σε ανασκαφές στη Μεσοποταμία βρέθηκαν επιγραφές που μιλούσαν για τη στρατιωτική ισχύ του Χαλεπίου, τη δύναμη, το σφρίγος του. Το Χαλέπι ήταν το τέρμα του δρόμου του μεταξιού, ο οποίος περνούσε από την κεντρική Ασία και τη Μεσοποταμία. Αποτελούσε εμπορικό σημείο στρατηγικής σημασίας. Τα άλογα και τα καραβάνια κουβαλούσαν χαλκό, μαλλί, κινέζικο μετάξι, μπαχαρικά από την Ινδία, γυαλί από την Ιταλία, μέταλλο από την Περσία.
Εκείνη τη μέρα του Δεκέμβρη, με τον πόλεμο στο δεύτερο χρόνο του, αναζητούσα ίχνη του περασμένου μεγαλείου της πόλης. Βρήκα μονάχα μια άψυχη κοιλότητα, ένα κέλυφος. Πώς γίνεται μια πόλη που άλλοτε ήταν η τρίτη μεγαλύτερη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να έσβησε μπροστά στα μάτια μας; Εκείνη τη μέρα, μία βδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα, κι ενώ θα έπρεπε κανονικά να βρίσκομαι σπίτι μου στο Παρίσι, να στολίζω το χριστουγεννιάτικο δέντρο με το μικρό μου γιο, ή να ψωνίζω δώρα και να τα τυλίγω με γυαλιστερό χαρτί, ήμουν σε μια πόλη που έμοιαζε με τοπίο της Αποκάλυψης.
Ποια είναι η μυρωδιά του πολέμου στο Χαλέπι; Μυρίζει μπαρούτι, καπνό από ξύλο, άπλυτα κορμιά, σκουπίδια που σαπίζουν. Κι έχει τη μυρωδιά του φόβου, που φέρνει λιποθυμία. Έχει μπάζα στους δρόμους — σπασμένα γυαλιά, τα θρυμματισμένα ξύλα που άλλοτε ήταν το σπίτι κάποιου. Σε κάθε γωνία υπάρχει ένα κατεστραμμένο κτίριο που μπορεί να έχει ή να μην έχει πτώματα θαμμένα από κάτω. Το παλιό σου σχολείο δεν υπάρχει πια. Το ίδιο και το τζαμί, το ίδιο και το σπίτι της γιαγιάς σου, το ίδιο και το γραφείο σου. Οι αναμνήσεις σου είναι γκρεμίδια.
Μετά είναι οι απέραντες εκτάσεις με σκουπίδια. Οι κάμαρες είναι πιο κρύες κι από τάφους — έχουν περάσει πέντε χειμώνες από την τελευταία φορά που θερμάνθηκαν. Υπάρχουν τόσα εγκαταλειμμένα διαμερίσματα. Θυμάσαι εκείνο το ωραίο σπίτι, πώς ήταν όταν ακόμα έμενε κάποιος εκεί; Η παλιά ωραία ζωή σου είναι τώρα νεκρή.
Η σκόνη, η βρωμιά ο φόβος, η ναυτία. Κι όλα όσα λείπουν απ’ τη ζωή σου — οδοντόκρεμα, λεφτά, βιταμίνες, αντισυλληπτικά, ακτινογραφίες, χημειοθεραπεία, ινσουλίνη, παυσίπονα. Το πετρέλαιο κοστίζει 170 συριακές λίρες το λίτρο. Σήμερα. Αύριο ίσως να είναι αλλιώς.
[…]Ο πόλεμος είναι η γωνία κοντά στην Παλιά Πόλη, όπου οι άνθρωποι περιμένουν στην ουρά κρατώντας στα χέρια πλαστικά μπουκάλια Pepsi , για ν’ αγοράσουν λίγο πετρέλαιο στη μαύρη αγορά. Πόλεμος είναι το κατεστραμμένο νοσοκομείο Νταρ Αλ Σιφά που βομβαρδίστηκε στις 21 Νοεμβρίου του 2012 και που στους διαδρόμους του ακόμα σέρνεται η φριχτή μυρωδιά από το μακελειό. Εκεί που άλλοτε περνούσαν φορεία και περπατούσαν γιατροί με τα ρούχα της εφημερίας και με πλαστικά γάντια, τώρα είναι ένας ανάκατος σωρός από τσιμέντα, σπασμένα πλακάκια και γυαλιά — ένα κέλυφος εκτεθειμένο στον γκρίζο ουρανό.
Πόλεμος είναι οι άδειοι κάλυκες στους δρόμους, ο καπνός απ’ τις βόμβες που υψώνεται και γίνεται σύννεφο σε σχήμα μανιταριού, το να μαθαίνεις να διακρίνεις τον ήχο από κάθε είδος βόμβας. Μερικές φορές τον πετυχαίνεις, άλλες όχι.
Πόλεμος είναι η καταστροφή, οι σκελετοί και τα γυμνά κόκκαλα της ζωής κάποιου άλλου.
Διασκευασμένο κείμενο από το βιβλίο της Τζανίν Ντι Τζόβάνι «Το πρωί που ήρθαν να μας πάρουν , Ανταποκρίσεις από τον πόλεμο στη Συρία» εκδ. Δώμα σ.191-192,209.
[i] Χαλέπι: Το Χαλέπι (αρχ. Βέροια) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Συρίας και πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος, το οποίο είναι το πολυπληθέστερο της χώρας
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
Α. Να αποδώσετε περιληπτικά το περιεχόμενο του κειμένου σε 100-110 λέξεις.(Mονάδες 20)
Β1. Να αναπτύξετε το περιεχόμενο της παρακάτω πρότασης του κειμένου σε μία παράγραφο 80- 100 λέξεων: «Πόλεμος είναι η καταστροφή, οι σκελετοί και τα γυμνά κόκκαλα της ζωής κάποιου άλλου». (Μονάδες 10)
Β2. Να βρείτε τα δομικά μέρη (3 μον.) και το βασικό τρόπο ανάπτυξης(2 μον.) της παρακάτω παραγράφου : «Σε ανασκαφές στη Μεσοποταμία…….. μέταλλο από την Περσία.» (Μονάδες 5)
Β3 . Σε ποιο Βιογραφικό είδος ανήκει το κείμενο που σας δίνεται ; (2 μον.). Δικαιολογήστε την απάντησή σας κάνοντας αναφορά σε συγκεκριμένα στοιχεία (εξωτερικά και περιεχομένου).(3μον.) (Μονάδες 5)
Β4.Να δικαιολογήσετε τη χρήση των εισαγωγικών στη φράση «χώρα του ελαστικού χρόνου»( 2 μον.) , καθώς και τη χρήση του β΄ενικού προσώπου στο απόσπασμα : «Το παλιό σου σχολείο δεν υπάρχει πια. ……….Οι αναμνήσεις σου είναι γκρεμίδια.» (μον. 3.) (Μονάδες 5)
Β5. Να δώσετε ένα συνώνυμο για τις παρακάτω λέξεις του κειμένου: προσπαθώντας, ίχνη, σφρίγος, εκτεθειμένο, διακρίνεις.(Μονάδες 5)
Γ. Πριν λίγες μέρες και για πολλοστή φορά τον τελευταίο καιρό η περιοχή της Μόριας βρέθηκε στην επικαιρότητα λόγω των έντονων προβλημάτων που δημιουργούνται από τη διαχείριση του προσφυγικού προβλήματος .Σε μια επιστολή σου προς τον υπουργό μεταναστευτικής πολιτικής ,που αναλαμβάνεις να συντάξεις ως εκπρόσωπος των μαθητών του σχολείου σου ,να αναφερθείς στους βασικότερους λόγους που οδηγούν στην όξυνση του προβλήματος και στη συνακόλουθη διόγκωση των κρουσμάτων ρατσισμού και στη συνέχεια να περιγράψεις τις γενικότερες συνέπειες που ενδέχεται να προκληθούν από την διάχυση και εδραίωση αυτών των ρατσιστικών αντιλήψεων.(450-500 λέξεις ) (Μονάδες 50)
08/07/2018
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
ΕΚΘΕΣΗ Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ, κριτήρια αξιολ. Έκθεση Β΄λυκ, Uncategorized |
Σχολιάστε
Μεταξωτοί άνθρωποι. Του Γιάννη Τριάντη
Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: «Μεταξωτοί άνθρωποι». Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι …;
Μου ‘μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας. Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε, γιατί δεν μας απασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς» …; Βέβαια οι άνθρωποι δεν συγκροτούν ως χαρακτήρες ένα συμπαγές όλον, αλλά ένα αντιφατικό σύνθεμα, στο οποίο συνυπάρχουν «μεταξωτά» στοιχεία και ακάνθινες απολήξεις. Γι’ αυτό και είναι κάπως παρακινδυνευμένα τα άμεσα και οριστικά συμπεράσματα για το «είναι» των ανθρώπων …;
Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά, διακινδυνεύω την εξαγωγή συμπερασμάτων παρατηρώντας μικρές «ασήμαντες» κινήσεις στις παρέες, στον εργασιακό χώρο και στο «δάσος» του καθεμέρα, όταν συγχρωτίζομαι με αγνώστους. Και συνήθως δεν πέφτω έξω. Διότι τα γνωρίσματα αυτά αποκαλύπτουν πειστικά τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό …;
Φερ’ ειπείν, «σκλαβώνομαι» από εκείνους που δεν ορμάνε να πιάσουν την καλύτερη θέση στο τραπέζι μιας ταβέρνας. Θεωρώ την κίνηση αυτή απότοκο καταγωγικής ευγένειας και γενναιοδωρίας, η οποία αδιαφορεί για το ιδιωφελές και συμφέρον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που σπεύδουν φουριόζοι για μια καλή θέση καταχωρίζονται μέσα μου σαν αρπακτικά. Και -το ‘χω παρατηρήσει- έτσι συμπεριφέρονται, σαν αρπακτικά, και σε άλλα ζωτικά και κρίσιμα πεδία… Κάποτε βρέθηκα σ’ ένα τραπέζι, στο οποίο κυριαρχούσαν οι «επώνυμοι». Απέναντί μου καθόταν ένας πολύ γνωστός καλλιτέχνης, μεγάλο όνομα, ο οποίος ούτε φλυαρούσε ούτε ακκιζόταν όπως κάποιοι άλλοι στη συντροφιά. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα κοινά πιάτα, ήταν ο μόνος που δεν επέπεσε για να εξασφαλίσει τη μερίδα του, αλλά ρωτούσε τους διπλανούς του και μοίραζε πρώτα στους άλλους και μετά, ό,τι έμενε, κρατούσε για τον εαυτό του. «Μεταξωτός άνθρωπος», σκέφτηκα…
Η μεταξωτή συμπεριφορά δεν παραπέμπει απαραιτήτως -ή κυρίως- στο σαβουάρ βιβρ και στους «καλούς τρόπους» εν γένει. Τέμνεται σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δεν αποτελεί αποτύπωμα διδαχθείσης μεθόδου για το φέρεσθαι.
Εδώ, το «μετάξι» είναι αυτοφυές ή προϊόν δουλεμένου χαρακτήρα. Είναι ο τρόπος που ο άλλος βλέπει τους συνανθρώπους του. Είναι η θέαση του κόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. Είναι, ευρύτερα, η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα, χωρίς βέβαια η «μεταξωτή συμπεριφορά» να φτάνει σε σημείο υπονόμευσης προσωπικών δικαιωμάτων και δικαίων. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αδικεί τον εαυτό του… Όμως, προσέξτε μια λεπτή απόχρωση: ποτέ ένας «μεταξωτός άνθρωπος» δεν νιώθει κορόιδο, όταν άλλοι τον προσπερνούν -στη σειρά μιας καντίνας ή στην ιεραρχία- χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα και μεθόδους.
Το «άφες αυτοίς» είναι ριζωμένο μέσα του. Αποτελεί μέρος του αξιακού του κώδικα. Ξέρει τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δεν συμμετέχει στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχει χωρίς να κλαυθμηρίζει.
Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρό κοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί και γρανιτένιοι. Ένας από αυτούς έγινε φίλος μου – και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ότι θα συμβεί αυτό. Πρώτη μέρα στη μονάδα γύρισε από τη σκοπιά και μπήκε στη σειρά για φαγητό. Ήταν τρίτος από το τέλος. Τότε ακούστηκε ο μάγειρας να λέει ότι έμειναν μονάχα δύο μερίδες. Ο Κωστής πλησίαζε, ήταν ένας από τους δύο τυχερούς. Αλλά μόλις άκουσε τον μάγειρα, έφυγε αθόρυβα παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Έτσι. Αθόρυβα, αυτοθυσιαστικά, γενναιόδωρα, χωρίς να το κάνει θέμα…
Οι «μεταξωτοί άνθρωποι», λοιπόν. Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτό τους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουν χαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικά γνωρίσματα που πονάνε τους άλλους… Εκείνοι, που δεν σπερμολογούν διακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόντα όταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδή νιώθουν ότι αδικείται…
Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσεί παρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι για να εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά… Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς, μεταξωτοί… Φαίνονται από μακριά. Αρκεί να προσέξεις «μικρές», «ασήμαντες» κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων…
Επίκαιρα
07/07/2018
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
Uncategorized |
1 σχόλιο
Χαριτίνη Καρακωστάκη
Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.
Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.
Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!». Συνέχεια →
08/05/2015
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
Uncategorized |
Σχολιάστε
Το αγόρι που εξαφανίστηκε
αποξήρανε τις λίμνες
και φάνηκαν οι αρχαίες πέτρες στο νερό
ενός λιθοβολισμού που αιώνες τώρα συνεχίζεται
Τέλλος Φίλης, «Το αγόρι που εξαφανίστηκε»,
(Saloniqueuberrealism.blogspot.com)
Μετά τα κοινωνικά δίκτυα και την τηλεόραση, την εβδομάδα που πέρασε ασχολήθηκαν επιτέλους πιο συντονισμένα με το ζήτημα της εξαφάνισης του εικοσάχρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη στα Γιάννενα, και η τοπική αστυνομία και η θεσμική ηγεσία της Σχολής του. Χαρακτηριστικό και των δύο επίσημων φορέων, είναι η διάθεσή τους να υποβαθμίσουν αυτό που φαίνεται να απασχολεί όλους τους υπόλοιπους: την πιθανότητα, δηλαδή, η εξαφάνιση του εικοσάχρονου να συνδέεται με το διαρκές, γνωστό σε όλους bullying, που ο συγκεκριμένος φοιτητής δεχόταν στο άμεσο περιβάλλον των σπουδών του, και που στο παρελθόν φαίνεται να είχε ομολογήσει και ως ένα βαθμό καταγγείλει. Οι ημιεπίσημες διαρροές από την αστυνομία προς τον τοπικό τύπο μάλιστα, αφού απέρριψαν τις κατηγορίες για την επίμονη λεκτική και σωματική βία θύμα της οποίας φαίνεται να έπεφτε για καιρό ο εικοσάχρονος ως «απλά πειράγματα» ή «υπερβολές», έδειξαν από την άλλη μια ιδιαίτερη επιμονή στην περιγραφή της λίμνης των Ιωαννίνων: τα πτώματα όσων πνίγονται εκεί, εξηγούσαν οι αστυνομικές πηγές σε τοπικό έντυπό, κάνουν ένα-δυο μήνες να βρεθούν· κάποτε και περισσότερο.
Όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με το ζήτημα του bullying, εδώ δεν μπορεί παρά να δει την γκροτέσκα επανάληψη ενός έργου που παίζεται πάντα: Όταν μια ιστορία μακροχρόνιας λεκτικοκοινωνικοσωματικής βίας βγει ξαφνικά στην επιφάνεια των ήρεμων νερών μιας τοπικής κοινωνίας, το πρώτο αντανακλαστικό των φορέων που καλούνται να την αντιμετωπίσουν είναι να την ξανασπρώξουν γρήγορα προς τον βυθό. Κι αυτό συμβαίνει διότι, δυστυχώς, οι φορείς που καλούνται να διερευνήσουν κάθε τέτοια περίπτωση και να μιλήσουν/δράσουν επισήμως γι αυτήν (η αστυνομία, το σχολείο, οι φορείς που ελέγχουν τον χώρο όπου συμβαίνει), είναι εκείνοι που εξορισμού αδυνατούν να την κατανοήσουν. Κυρίως διότι στην εμπειρία και τη δυναμική του bullying βασίζεται και η δική τους συγκρότηση. Όταν θέλετε να μιλήσετε για το bullying, ξεκινήστε καλύτερα, από αυτή την αδυναμία. Από το πόσο δύσκολο είναι να το προβλέψει και να το διερευνήσει ένας διευθυντής αστυνομίας· ένας διοικητής στρατοπέδου· ένας σχολάρχης· ένας διοικητής «κέντρου κράτησης μεταναστών». Όχι, το πιο συχνό, γιατί είναι ανήθικοι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αλλά διότι ρόλος τους είναι να προΐστανται φορέων διαχείρισης ακριβώς εκείνης της κουλτούρας που καθιστά κάποιες μορφές βίας και κυριαρχίας μη ορατές. Και σε δεύτερο χρόνο σκεφτείτε πόσο συνδέεται όλο αυτό με τη δική μου αδυναμία, τόσες γραμμές τώρα, να βρω μια ελληνική λέξη αντί να γράφω συνέχεια bullying και bullying· όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί η κουλτούρα που εκφράζεται με τη γλώσσα μου είναι μερικά πράγματα που δεν θέλει να τα συζητήσει σε βάθος, και προτιμά, κάθε φορά που ξεπηδάνε, να τα σπρώχνει ξανά κάτω από το χαλί.
Όσο κι αν τα αποτελέσματά του είναι ψυχολογικά και στη σφαίρα της ψυχολογίας μπορούν να αναζητηθούν και κάποιες από τις αιτίες του, εντούτοις η συγκρότηση, η μακροημέρευση, και η αναπαραγωγή του bullying είναι ζήτημα κοινωνικό. Πιάνει όλους μας, πιάνει την κουλτούρα μας, πιάνει βαθειά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε έννοιες όπως ταυτότητα, δημόσια σφαίρα, συλλογικότητα, καταστατική διαφορά και συγκροτησιακή ετερότητα. Η δε αντιμετώπισή του, σε όλα τα επίπεδα, από το προσωπικό μέχρι το συλλογικό και το θεσμικό, είναι ζήτημα εντελώς πολιτικό. Ονομάζουμε bullying την επίμονη, επαναλαμβανόμενη, άσκηση βίας, λεκτικής ή/και σωματικής, η οποία βασίζεται συνήθως στη διαφορά. Προσέξτε αυτή την κομβικής σημασίας διαπλοκή «βία λεκτική ή/και σωματική», που τόσο πολύ αργούν να καταλάβουν οι θεσμοί (του νομοθέτη συμπεριλαμβανόμενου). Προσέξτε κι αυτό το εκτατικό «κάθε διαφορά»: κοινωνική, σωματική, εθνοτική, συμπεριφοράς, σεξουαλικότητας, φύλου κ.ο.κ. Προσέξτε, τέλος, πόσο το bullying συνδέει το ατομικό με το συλλογικό, και το δημόσιο με το ιδιωτικό. Κάπου εδώ και το πιο κρυφό του στοιχείο: μπορεί να φαίνεται στην επιφάνεια ότι το bullying είναι στρατηγική περιθωριοποίησης της διαφοράς. Κι όμως, τελικά, δεν είναι τόσο παιχνίδι αποκλεισμού (άλλωστε τα θύματα του στόχος είναι να παραμένουν όσο το δυνατόν μέσα στο πλαίσιο που τους εξασκεί βία). Είναι, κατά βάση, παιχνίδι κυριαρχίας, και μάλιστα παραδειγματικό. Εργαλείο, αλλά και σχολείο, επιβολής. Όσοι το νοιώσανε στο πετσί τους ξέρουν καλά γιατί μιλώ, γιατί θεωρώ την ξένη λέξη σημάδι έλλειψης και ανάγκη επιτακτική. Μα πιο πολύ αναγνωρίζουν την ευχή η εμπειρία του να φέρει, για όλους μας, μια συνειδητοποίηση όλο και πιο πολιτική.
Ο Δημήτρης Παπανικολάου διδάσκει νεοελληνική φιλολογία, θεωρία της λογοτεχνίας και σπουδές φύλου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
– See more at: http://left.gr/news/oi-petres-toy-vythoy-i-ena-akoma-sholio-gia-bullying#sthash.m1C3O5ef.dpuf
04/03/2015
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
Uncategorized |
Σχολιάστε
της Άμιτ Σινγκ
μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου
Το «παγωμένο μπουγέλο» (πιο γνωστό ως Ice Bucket Challenge) έχει σαρώσει στο Facebook τους τελευταίους μήνες. Σπάνια, καθώς ανανεώνεις τη σελίδα σου δεν έρχεσαι αντιμέτωπος με κάποιον φίλο ή φίλη που είτε έχει «προκληθεί» είτε προκαλεί εσένα στο μπουγέλωμα. Εκ πρώτης όψεως, μοιάζει με μια καλή πρωτοβουλία: ο κόσμος ενημερώνεται, μαζεύονται χρήματα· όλοι είναι κερδισμένοι. Και όμως, στην πραγματικότητα, οι κύριοι κερδισμένοι είναι όσοι δουλεύουν στην ALSA,[1]οι οποίοι πληρώνονται ήδη πολύ καλά, και όσοι μπουγελώνονται, οι οποίοι, παράλληλα με την αυτοεκτίμησή τους, ανεβάζουν κι ένα αστείο βιντεάκι στο Facebook.
Κάποιοι θέλουν ειλικρινώς να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους, κάτι ασφαλώς αξιέπαινο, μόνο που τα παγωμένα μπουγέλα για χάρη της ALSA πιθανότατα δεν είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να το κάνουν. Υποψιάζομαι δε ότι μια μεγάλη μερίδα όσων μπουγελώνονται, το κάνουν για να μαζέψουν like στο Facebook. Οι διάσημοι το κάνουν ως έναν τρόπο για να επιδείξουν τους, επίσης διάσημους, φίλους τους. Το όλο πράγμα έχει γίνει κάπως ιδιοτελές.
Σε ό,τι αφορά τα ποσά που έχουν συγκεντρωθεί, υπάρχουν επίσης ερωτηματικά. Η εκστρατεία της ALSA είναι, με μια πρώτη ματιά, επιτυχημένη, πάνω από 70 εκατομμύρια δολάρια έχουν ήδη δωρηθεί στη φιλανθρωπική οργάνωση. Ωστόσο, εκεί βρίσκεται ένα σημαντικό μέρος του προβλήματος: πολλές φιλανθρωπικές οργανώσεις λειτουργούν σχεδόν σαν επιχειρήσεις. Αυτό φαίνεται στις υπέρογκες αμοιβές των στελεχών της ALSA (goo.gl/dYqfmY). Η Διευθύνουσα Σύμβουλος Τζέιν Γκίλμπερτ έχει ετήσιες απολαβές πάνω από 339.000 δολάρια μια πολύ υπολογίσιμη ανταμοιβή για τις ευγενείς φιλάνθρωπες πράξεις της — για την ακρίβεια, τέτοιους μισθούς θα τους περιμέναμε μόνο σε κορυφαίες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα. Κι όμως, περισσότερα από τα μισά χρήματα που μαζεύει η ALSA χάρη στα μπουγέλα, θα καλύψουν τις αμοιβές των εργαζομένων της.
Η φιλανθρωπική οργάνωση λειτουργεί σαν μια επιτυχημένη επιχείρηση και οι υπάλληλοί της απολαμβάνουν απίστευτους μισθούς. Προφανώς, οι εργαζόμενοι πρέπει να πληρώνονται για τη δουλειά τους, όμως οι συγκεκριμένοι μισθοί μοιάζουν πολύ υψηλοί για ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα, ειδικά όταν αυτοί καλύπτονται από το 50% των χρημάτων που το ίδρυμα μαζεύει απ’ τις δωρεές. Πρέπει να γίνει προσπάθεια να μεγιστοποιηθούν τα ποσά που κατευθύνονται στον πραγματικό σκοπό της οργάνωσης, αντί να προσφέρονται τόσο πλουσιοπάροχοι μισθοί. Επιμένουμε σε αυτό το σημείο, γιατί μόνο το 27% των εσόδων κατευθύνεται στη χρηματοδότηση νέων ερευνών (goo.gl/8Nnmy7). Δηλαδή, από τα 70 εκ. δολάρια που έχουν συγκεντρωθεί ως τώρα, μόνο τα 17,5 εκ. θα πάνε στην έρευνα, που είναι αυτό για το οποίο οι άνθρωποι τα έδωσαν!
Δεν πρόκειται λοιπόν για ανιδιοτελή φιλανθρωπία με ηθικά κίνητρα, αλλά για εργασία πολύ καλά αμειβόμενη, κάτι που προσομοιάζει με τον τρόπο λειτουργίας μιας επιχείρησης. Το Ice Bucket Challenge και η διάδοσή του από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσφέρει ένα θαυμάσιο παράδειγμα: αποδεχόμενοι την πρόκληση να μας μπουγελώσουν με παγάκια, στην ουσία προσφέρουμε στην «επιχείρηση» δωρεάν διαδικτυακή διαφήμιση. Πρόκειται για μια πολύ έξυπνη στρατηγική μάρκετινγκ.
Αξίζει επίσης να επισημάνουμε τις βαθιές διασυνδέσεις μεταξύ της ALSA και της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Οι πεινασμένες για κέρδη φαρμακευτικές εταιρείες ήδη κερδίζουν από το Ice Bucket Challenge (goo.gl/tSl4jP). καθώς η ALSA τις «ταΐζει» κεφάλαια. Τόσο στενές σχέσεις με τη φαρμακευτική βιομηχανία, αν και αναμενόμενες, είναι τουλάχιστον ανησυχητικές, δεδομένου του ιστορικού της τελευταίας στις απάτες και τις αμφιλεγόμενες πρακτικές. Παραμένουν πάντως άγνωστες στους συνηθισμένους ανθρώπους, οι οποίοι με μακαριότητα συνεχίζουν να παίρνουν μέρος στο μπουγέλωμα ή να το αντιμετωπίζουν με συμπάθεια, όπως άγνωστο παραμένει και το πόσο λίγα από τα χρήματά τους πάνε όντως στην έρευνα – κι αυτό, χάρη στον σκοτεινό τρόπο με τον οποίο οι φιλανθρωπικές οργανώσεις λειτουργούν και μανιπουλάρουν τα στοιχεία που τις αφορούν (goo.gl/H8BQCy).
Η ALSA δεν είναι η μόνη ένοχη: οι πρακτικές της είναι ενδεικτικές μιας ευρύτερης τάσης στον τρόπο και στους λόγους λειτουργίας των φιλανθρωπικών οργανώσεων. Έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε τις φιλανθρωπικές καμπάνιες και δράσεις με θετικό τρόπο, σαν ενέργειες που βοηθούν στην καταπολέμηση της κοινωνικής αδικίας. Οι φιλανθρωπικές οργανώσεις παρουσιάζονται ως καλοπροαίρετες και αγαθοεργές, ενώ συχνά επιδίδονται σε επιχειρηματικές πρακτικές. Η ALSA, για παράδειγμα, έχει επενδύσεις ύψους 6,7 εκ. δολαρίων (goo.gl/aOPGmJ).
Οι φιλανθρωπικές και μη κυβερνητικές οργανώσεις μας παρασύρουν στη σκέψη ότι συνεισφέρουμε σε θετικές αλλαγές, ενώ συχνά αυτό δεν συμβαίνει. Στη μικροκλίμακα, μπορεί πράγματι να συνεισφέρουμε σε μικρές αλλαγές: ένα σχολείο μπορεί να χτιστεί εδώ ή εκεί, για παράδειγμα, κάτι που μοιάζει θετικό. Εντούτοις, στη μεγάλη κλίμακα, η επίδραση είναι πολύ μικρή. Εκατομμύρια, αν όχι δισεκατομμύρια, δολάρια διοχετεύονται στην καταπολέμηση της πείνας στον κόσμο, στην προστασία του περιβάλλοντος ή στην ανακούφιση των φτωχών, όμως πολύ μικρή πρόοδος σημειώνεται σε αυτά τα ζητήματα. Σε κάθε περίπτωση, είναι φανερό ότι αυτού του τύπου η αντιμετώπιση δεν φέρνει αποτελέσματα και δεν φτάνει στη ρίζα των προβλημάτων.
Κάνοντάς μας να πιστεύουμε ότι βοηθάμε στην καταπολέμηση της αδικίας σε παγκόσμια κλίμακα, η φιλανθρωπία δημιουργεί ένα κλίμα το οποίο επιτρέπει στις κυβερνήσεις και τις παγκόσμιες ελίτ να φορτώσουν τις δικές τους ευθύνες στον ευρύτερο πληθυσμό. Οι κυβερνήσεις, ιδίως του δυτικού κόσμου, θα έπρεπε να εργάζονται για την άρση των ανισοτήτων και την παροχή υψηλής ποιότητας ιατροφαρμακευτικής κάλυψης σε όλους. Αντί γι’ αυτό, ψαλιδίζουν τις δημόσιες υπηρεσίες και φορτώνουν το βάρος της «φιλανθρωπίας» στους απλούς πολίτες. Κάτι που σημαίνει ότι οι συνηθισμένοι άνθρωποι των ανώτερων μεσοστρωμάτων θα δίνουν κάποια μικροποσά, και οι πλούσιοι θα κόβουν πότε πότε κάποια μεγάλη επιταγή, συνεχίζοντας να παίζουν τον ρόλο τους στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα που παράγει μεγαλύτερη ανισότητα, περισσότερο πόνο και μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική υποβάθμιση. Οι πλούσιες ελίτ –στις οποίες ανήκουν οι 85 άνθρωποι που ελέγχουν τον μισό παγκόσμιο πλούτο– (http://goo.gl/NF4lcA) διαθέτουν αρκετά χρήματα για να εξαλείψουν με ευκολία τα περισσότερα από τα προβλήματα που προσπαθεί να καταπολεμήσει η φιλανθρωπία. Μόνο που δεν υπάρχει αληθινή επιθυμία για ριζική λύση· το θέμα είναι να περνάμε στα προβλήματα κάποιο λούστρο φιλανθρωπίας.
Αφού προσφέρουμε τον οβολό μας για φιλανθρωπικούς σκοπούς, γυρνάμε την πλάτη τεμπέλικα και αμελούμε να μελετήσουμε σε βάθος τα σχετικά ζητήματα. Μια επιταγή ξεπλένει τη συνείδησή μας και μας επιτρέπει να επιστρέψουμε στην καθημερινή μας ζωή. Ο καπιταλισμός (όπως τουλάχιστον τον γνωρίζουμε) πηγαίνει με τη φτώχεια και τον πόνο όπως το γινγκ πάει με το γιανγκ. Αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος και η φιλανθρωπία είναι ένας βολικός τρόπος να μην ασχολούμαστε με τον μετασχηματισμό της κοινωνίας. Η φιλανθρωπία μας αποτρέπει από το να ρωτάμε τις βαθύτερες ερωτήσεις και να κάνουμε τη σύνδεση μεταξύ του καπιταλισμού και της κοινωνικής αδικίας, μια σύνδεση που ξεκινάει από μας τους ίδιους. Εξαιτίας της, τα αντιμετωπίζουμε ως ξεχωριστά πράγματα, άσχετα μεταξύ τους — και αυτό βολεύει μια χαρά τις κυβερνώσες ελίτ.
Αντί λοιπόν να δίνουμε ένα μικρό μέρος των εισοδημάτων μας για φιλανθρωπικούς σκοπούς, θα έπρεπε να αρχίσουμε να αμφισβητούμε την καπιταλιστική παγκόσμια τάξη στην οποία μετέχουμε, αντιμετωπίζοντάς την ως βασική αιτία των ανισοτήτων. Σε αντίθεση με τους διακηρυγμένους στόχους της, η φιλανθρωπία στην πραγματικότητα διευκολύνει το σύστημα, γιατί μας προτρέπει να παραβλέπουμε το ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο αναπτύσσονται τα παγκόσμια δεινά και να κρατάμε το κεφάλι μας χωμένο στην άμμο. Πρέπει να αρχίσουμε να «ενώνουμε τις τελείες» και να αποδεχθούμε ότι το σύστημα είναι χαλασμένο και αναπαράγει την αδικία. Πρέπει να αρχίσουμε να θέτουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις για την καπιταλιστική μας κοινωνία, όπως γιατί γεννά και διαιωνίζει την ανισότητα και τον πόνο. Και εντάξει, δεν είναι κακό να συμμετέχουμε σε έναν οιονεί αλτρουισμό όπως το Ice Bucket Challenge, φτάνει να ξέρουμε ότι έτσι δεν βοηθάμε στο να αλλάξει το σύστημα, απλώς το διευκολύνουμε.
Η Amit Singh είναι ερευνήτρια, απόφοιτος του μεταπτυχιακού προγράμματος Global Politicsτου London School of Economics. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο opendemocracy.net, στις 3.9.2014.
[1] ALS (Amyotrophic Lateral Sclerosis) είναι η εκφυλιστική ασθένεια πιο γνωστή ωςΑμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση· συχνά, αποκαλείται νόσος του Lou Gehrig. Εδώ η αρθρογράφος αναφέρεται στην ALS Association, τον μεγαλύτερο μη κερδοσκοπικό οργανισμό για την καταπολέμηση της ασθένειας. Βλ. www.alsa.org (Σ.τ.Μ.).
Συνέχεια →
09/09/2014
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
ΕΚΘΕΣΗ Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ, ΕΚΘΕΣΗ Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ, κριτήρια γ΄λυκ |
Σχολιάστε
Με την εξέλιξη της τεχνολογίας ο σύγχρονος άνθρωπος έχει γίνει αδιάσπαστο μέρος της.
Με την ενασχόληση μας με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας η πληροφόρηση μας γίνεται πιο άμεση, πιο πλήρης και πιο τέλεια. Δυστυχώς, μερικοί από όσους δέχονται την πληροφόρηση αυτή, αρχίζουν να ασχολούνται με έμμονο και παθολογικό τρόπο με αυτή.
Έχει παρατηρηθεί πως η συνεχής και έμμονη απασχόληση με το κινητό τηλέφωνο, το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βασίζεται πάνω σε ένα άλλο κίνητρο, διαφορετικό από την απλή πληροφόρηση – τον φόβο μήπως μείνουμε έξω από τις εξελίξεις και μας διαφύγει κάτι σπουδαίο. Η νέα αυτή παθολογική σχέση με τα Μέσα έχει πάρει το όνομα FOMO (Fear Of Missing Out).
Το ακρώνυμο FΟMO δηλώνει το πώς η νέα γενιά ζει μια δεύτερη ζωή στην ψηφιακή πραγματικότητα σε βαθμό που δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την «cyber ταυτότητά» της! Μία συνηθισμένη ημέρα στο Facebook μπορεί να μας μετατρέψει σε “σούπερ ήρωες”. Τα status λειτουργούν σαν μεταμορφωτικές δυνάμεις, με την βοήθεια των οποίων, προβάλλεται το προφίλ ενός ατόμου που συνέχεια, ταξιδεύει, κάνει check-in σε διαφορετικά μέρη, διασκεδάζει ασταμάτητα και τραβάει selfie φωτογραφίες μέχρι πρωίας.
Σήμερα, οι περισσότερες φωτογραφίες των φίλων μας, των αθλητών, των τραγουδιστών, των ηθοποιών ακόμα και του Προέδρου των ΗΠΑ είναι «selfie». «Selfie» (αυτοαπεικόνιση) είναι η φωτογραφία εκείνη που βγάζει κανείς μόνος του στον εαυτό του χρησιμοποιώντας την κάμερα ενός smartphone ή μιας webcam και την αναρτά στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Ο όρος “selfie” ανακοινώθηκε ως η λέξη της χρονιάς 2013 για το Αγγλικό λεξικό της Οξφόρδης καθώς ήταν αδύνατο να περιηγηθεί κανείς στα κοινωνικά δίκτυα χωρίς να δει τουλάχιστον μία “selfie” φωτογραφία.
Τι ωθεί όμως τελικά τους ανθρώπους να αυτό-φωτογραφίζονται και να αναρτούν προσωπικές τους στιγμές στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης;
Ένας από τους λόγους που κάνει την «selfie» δημοφιλή είναι διότι αυξάνει την αυτοπεποίθησή μας. Ο τρόπος που προβάλλουμε τον εαυτό μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα από όταν κοιταζόμαστε απλώς σε έναν καθρέφτη,γιατί με αυτό τον τρόπο ελέγχουμε και επεξεργαζόμαστε την εικόνα μας. Δεν υπάρχει πίεση χρόνου ούτε περιορισμός στα φωτογραφικά κλικ και με συμμάχους φίλτρα και εφαρμογές επεξεργασίας φωτογραφιών καταλήγουμε σε μία που μας ικανοποιεί.
Ένας άλλος λόγος που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε κοινοποιήσει τουλάχιστον μία selfie φωτογραφία μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι άλλος από το να αποδείξουμε πως περάσαμε και εμείς από αυτό το μέρος, κάναμε και εμείς παρέα με αυτούς τους ανθρώπους και έχουμε μία γεμάτη ζωή… πιθανόν για να προκαλέσουμε και λίγο τον φθόνο κάποιων.
Kάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν πως όταν μετά την δημοσίευση μίας φωτογραφίας, η ανυπομονησία για το πρώτο like εντείνεται και όταν έρχεται το πρώτο, η προσμονή για τα υπόλοιπα παραμένει ίδια τότε πιθανόν υπάρχουν στοιχεία ναρκισσισμού. Ο ναρκισσισμός ίσως οφείλεται σε αυτό ακριβώς, το αέναο κυνηγητό να τραβούμε όλο και περισσότερα βλέμματα πάνω μας που κωδικοποιούνται υπό την μορφή των likes. Το να «αρέσει» μία ανάρτηση στους φίλους μας, μεταφράζεται ως ένδειξη αποδοχής μας στον εικονικό κόσμο.
Πριν βγάλεις μια φωτογραφία ρώτα τον εαυτό σου και σκέψου γιατί την βγάζεις. Αν σου αρέσει ο εαυτός σου σήμερα ή αν απλώς έχεις παιχνιδιάρικη διάθεση και θέλεις να αιχμαλωτίσεις την στιγμή για τον εαυτό σου ή για να την μοιραστείς με τους φίλους σου, τότε είναι κάτι ευχάριστο που αξίζει να αποτυπωθεί. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν περιμένεις την ανταπόκριση των φίλων σου.
Αν περνάς τα επόμενα 30 λεπτά μανιωδώς με το κινητό στο χέρι, κλικάρωντας και ανανεώνοντας την σελίδα ή ελπίζοντας να σχολιάσουν και να κάνουν “like” συγκεκριμένα άτομα, είναι ένα σημάδι ότι εξαρτάσαι σε σημαντικό βαθμό από την κριτική και την αποδοχή των άλλων, οι οποίες θα καθορίσουν την ευτυχία και την αξία σου. Οι περιστασιακές «selfie» φωτογραφίες είναι μέρος της κοινωνικής μας δικτύωσης, αλλά οι πολλές σπαταλούν πολλή ενέργεια και συχνά δείχνουν θέματα υπερβολικής ή χαμηλής αυτοεκτίμησης.
Oι φωτογραφίες «selfie» συχνά είναι ακίνδυνες και μέσα στα πλαίσια της διασκέδασης. Αν όμως ξοδεύουμε πολύ χρόνο απασχολούμενοι με την κοινωνική μας ταυτότητα ή αν εμπλεκόμαστε σε καταστάσεις μόνο και μόνο διότι θα μας εξασφαλίσουν μία καλή φωτογραφία η οποία θα μας χαρίσει πολλά «like», τότε θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να συνειδητοποιήσουμε ότι πρώτα πρέπει να ζούμε τις στιγμές και έπειτα να τις φωτογραφίζουμε.
Γράφει η Χριστίνα Βαγενά, ΜSc Συμβουλευτική Ψυχολογία, Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία,
www.thessalonikiartsandculture.gr
Συνέχεια →
09/09/2014
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
ΕΚΘΕΣΗ Β΄ΛΥΚΕΙΟΥ, ΕΚΘΕΣΗ Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ, κριτήρια γ΄λυκ |
Σχολιάστε
Ο ακρωτηριασμός των αναπληρωτών
Στη μυθολογική ιστορία του Προκρούστη, ο ομώνυμος Αθηναίος ληστής αρέσκονταν να ακρωτηριάζει τα ανυποψίαστα θύματά του προκειμένου να πάρουν το μέγεθος που υπαγόρευε η τετράγωνη και αρρωστημένη λογική του .
Κατ ανάλογο τρόπο, το υπουργείο παιδείας έχει βαλθεί ,τα τελευταία χρόνια, να αποδείξει ότι η πρακτική του μυθολογικού τέρατος εμπνέει τη δράση και τη στρατηγική του, διαμορφώνοντας μια ζοφερή πραγματικότητα , τόσο για το δημόσιο σχολείο , όσο και για τους δασκάλους που το υπηρετούν .
Το υπουργείο παιδείας κινούμενο από την τετράγωνη , λογιστική λογική της Τρόικα έχει βάλει στη μνημονιακή – προκρούστεια κλίνη το σώμα της παιδείας και κατατεμαχίζει τα μέλη του . Ξεκίνησε με το «συμμάζεμα» κλείσιμο των σχολείων , συνέχισε με την αύξηση του ωραρίου ,τις διαθεσιμότητες και την κατάργηση ολόκληρων κλάδων εκπαίδευσης και συνεχίζει τώρα με την αποπομπή-ακρωτηριασμό χιλιάδων αναπληρωτών από το σώμα της παιδείας . Συνέχεια →
-0.035706
0.024719
16/09/2013
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
Εργασιακές συνθήκες |
Σχολιάστε
08/06/2015
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
Uncategorized |
Πληκτρολογήστε το συνθηματικό σας για να δείτε τα σχόλια.
08/05/2015
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
Uncategorized |
Πληκτρολογήστε το συνθηματικό σας για να δείτε τα σχόλια.
«Η καταναλωτική εξάρτηση»
«Και γιατί η καταναλωτική εξάρτηση αποτελεί πρόβλημα;» θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος αισιόδοξος αναγνώστης. «Μήπως αυτή η μορφή εξάρτησης δεν είναι πιο «υγιής» και λιγότερο επιβλαβής από την εξάρτηση από τα ναρκωτικά ή από το αλκοόλ;». Το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι το καταναλωτικό σύνδρομο, όταν εκδηλώνεται ως ωνιομανία, δεν αποτελεί καθόλου μια «αθώα» ή «ανώδυνη» συμπεριφορά. Τα άτομα που υποφέρουν από την καταναλωτική μανία παρουσιάζουν σχεδόν όλα τα τυπικά συμπτώματα των εξαρτημένων από τα ναρκωτικά ατόμων! Για παράδειγμα, όταν δεν μπορούν, συνήθως για οικονομικούς λόγους, να ικανοποιήσουν τις καταναλωτικές τους ανάγκες νιώθουν πραγματικά απαίσια (νευρικότητα, κατάθλιψη, πονοκεφάλους, ναυτία κ.ο.κ.) και συνεπώς τους είναι αδύνατον να λειτουργήσουν ως «ισορροπημένα» άτομα στην εργασία ή στην οικογένειά τους. Εξάλλου, από πολλές σχετικές έρευνες που έχουν γίνει στην Ευρώπη και την Αμερική προκύπτει ότι μόνο η μειονότητα των μανιακών καταναλωτών δεν παρουσιάζει και άλλα ψυχοσωματικά προβλήματα. Πολύ συχνά, για παράδειγμα, υποφέρουν -ή υπέφεραν κατά το παρελθόν- από ανορεξία ή βουλιμία. Σήμερα θεωρείται πλέον βέβαιο ότι η ψυχαναγκαστική καταναλωτική μανία (ωνιομανία) συνδέεται άμεσα με τις συχνές κρίσεις πανικού, την αγχώδη συμπεριφορά και την αδυναμία ελέγχου των παρορμήσεων, που συνήθως θεωρούνται τυπικές εκδηλώσεις των ψυχολογικά ασταθών ατόμων. Συνέχεια →
-0.035706
0.024719
17/10/2013
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
κριτήρια γ΄λυκ, Uncategorized |
Σχολιάστε
Οι επιρρηματικοί προσδιορισμοί
Πηγή:Ψ.Ε.Β
Οι επιρρηματικοί προσδιορισμοί προσδιορίζουν κυρίως ρήματα και δευτερευόντως επιρρήματα, ονόματα και αντωνυμίες. Εκφέρονται μονολεκτικά ή περιφραστικά και δηλώνουν τόπο, χρόνο, ποσό, τρόπο, μέσο ή όργανο, συνοδεία, αιτία, σκοπό, αναφορά, αποτέλεσμα, εναντίωση ή παραχώρηση, προϋπόθεση ή όρο κ.α.
| Ως επιρρηματικοί προσδιορισμοί λειτουργούν: |
- Τα επιρρήματα: καθαρώς επιρρηματικοί προσδιορισμοί.
- Οι πλάγιες πτώσεις.
- Τα προθετικά σύνολα: εμπρόθετοι επιρρηματικοί προσδιορισμοί.
- Το επιρρηματικό και το προληπτικό κατηγορούμενο.
- Το απαρέμφατο της αναφοράς και το απαρέμφατο του σκοπού ή του αποτελέσματος.
- Οι επιρρηματικές μετοχές.
- Οι επιρρηματικές προτάσεις.
|
Συνέχεια →
-0.035706
0.024719
05/10/2013
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
θεωρία συντακτικού αρχ |
Σχολιάστε
| |
|
|
ΡΕΠΟΡΤΑΖ:esos.gr
 Δεκατρία ερωτήματα θέτει προς την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας ύστερα από τα εξής έξη σοβαρά προβλήματα και δυσλειτουργίες που διαπιστώθηκαν στις φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις:
1. Στα Μαθηματικά και Στοιχεία Στατιστικής τα θέματα ήταν υπερβολικά απαιτητικά, με πολύ υψηλό συντελεστή δυσκολίας. Η επιλογή τους δείχνει, καταρχάς, ότι παραβιάστηκαν οι βασικές κατευθύνσεις που δίνει το ίδιο το υπ. Παιδείας για τη διδασκαλία και την αξιολόγηση του μαθήματος. Στα περισσότερα από τα υποερωτήματα απαιτούνταν συνδυασμοί γνώσεων διαφορετικών κεφαλαίων σε ένα αυστηρά τυπικό, αφηρημένο επίπεδο, ξένο προς τους δηλωμένους σκοπούς του μαθήματος. Συνέχεια →
|
-0.035706
0.024719
31/05/2013
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
Uncategorized |
Σχολιάστε
Η ανεκτικότητα και η αξία της.
Ανεκτικότητα είναι εκείνη η εσωτερική δύναμη που εκφράζεται με τη δεκτικότητα σε άλλες απόψεις, πάντα στα όρια του μέτρου, επιτρέπει στον άνθρωπο να σέβεται και να κατανοεί τη διαφορετικότητα ατόμων, ομάδων, λαών, ιδεών, με στόχο τη δημιουργική προσέγγιση και την πρόοδο, ατομική και συλλογική. Συνέχεια →
-0.035706
0.024719
21/02/2013
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
κριτήρια αξιολ. Έκθεση Β΄λυκ |
Σχολιάστε
Β’ ΟΡΟΣ ΣΥΓΚΡΙΣΗΣ
| Ορισμός: |
Όροι της σύγκρισης ονομάζονται δυο ουσιαστικά (που φανερώνουν πρόσωπα, ζώα, πράγματα, καταστάσεις, ιδιότητες) ή άλλα μέρη του λόγου, όταν συγκρίνονται μεταξύ τους.Α. Ο πρώτος (α’) όρος σύγκρισης δηλώνει το πρόσωπο ή το πράγμα, από το οποίο «ξεκινάμε», όταν κάνουμε σύγκριση.
Β. Ο δεύτερος (β’) όρος σύγκρισης δηλώνει το πρόσωπο ή το πράγμα, με το οποίο γίνεται η σύγκριση. |
Συνέχεια →
-0.035706
0.024719
20/02/2013
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
θεωρία συντακτικού αρχ |
Σχολιάστε
Τα είδη των υποθετικών λόγων*
*( πηγή: ψηφιακά εκπ. βοηθήματα)
Α. Οι υποθετικοί λόγοι ανάλογα με τον τρόπο εισαγωγής και εκφοράς της υπόθεσης και την έγκλιση της απόδοσης διακρίνονται σε έξι είδη με αντίστοιχες σημασίες.
α) 1ο είδος: To πραγματικό
| ΥΠΟΘΕΣΗ |
ΑΠΟΔΟΣΗ |
«εἰ» + οριστική κάθε χρόνου
(μτφρ. αν + οριστική) |
κάθε έγκλιση, εκτός από δυνητική οριστική
(μτφρ. η αντίστοιχη έγκλιση) |
Συνέχεια →
-0.035706
0.024719
20/02/2013
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
θεωρία συντακτικού αρχ |
Σχολιάστε
Αφορμή τα εκατόν πενήντα χρόνια από τη γέννηση του αλεξανδρινού ποιητή
«Ετος Κ.Π. Καβάφη» ανακηρύσσει το 2013 το υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού με αφορμή την επέτειο των 150 χρόνων από τη γέννηση του κορυφαίου ποιητή.
Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (1863 – 1933) είναι ένας από τους σημαντικότερους έλληνες ποιητές της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από έντονη συμβολιστική τάση και συνδυάζεται με λιτό λόγο αλλά διαχρονικά επίκαιρο.
Η ειρωνική διάθεση, αυτό που αποκλήθηκε καβαφική ειρωνεία, συνδυάζεται με την τραγικότητα της πραγματικότητας και αποτέλεσε το σημείο αναφοράς για πολλούς μεταγενέστερους ποιητές.
Το έργο του έγινε αντικείμενο μακρόχρονης μελέτης σε όλο τον κόσμο και ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, γιαπωνέζικα και σε πολλές άλλες γλώσσες.
Συνέχεια →
-0.035706
0.024719
02/01/2013
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
Uncategorized |
Σχολιάστε
Πηγή :Ψ.Ε.Β
-0.035706
0.024719
28/12/2012
Αναρτήθηκε από τον/την: Στεφάνου Ζ.Γρηγόρης |
θεωρία συντακτικού αρχ |
Σχολιάστε
Το «παγωμένο μπουγέλο» (πιο γνωστό ως Ice Bucket Challenge) έχει σαρώσει στο Facebook τους τελευταίους μήνες. Σπάνια, καθώς ανανεώνεις τη σελίδα σου δεν έρχεσαι αντιμέτωπος με κάποιον φίλο ή φίλη που είτε έχει «προκληθεί» είτε προκαλεί εσένα στο μπουγέλωμα. Εκ πρώτης όψεως, μοιάζει με μια καλή πρωτοβουλία: ο κόσμος ενημερώνεται, μαζεύονται χρήματα· όλοι είναι κερδισμένοι. Και όμως, στην πραγματικότητα, οι κύριοι κερδισμένοι είναι όσοι δουλεύουν στην ALSA,[1]οι οποίοι πληρώνονται ήδη πολύ καλά, και όσοι μπουγελώνονται, οι οποίοι, παράλληλα με την αυτοεκτίμησή τους, ανεβάζουν κι ένα αστείο βιντεάκι στο Facebook.
μην υπάρχουν εξήντα έξι ή δύο; Σίγουρα ένας ζωγράφος μπορεί να αντιληφθεί (και να ονομάσει, αυτό έχει σημασία) πολύ περισσότερα “πράσινα” απ’ όσα ο υποφαινόμενος.
Σταμάτησε, λοιπόν, κοιτάζοντας γύρω του μήπως δει καμιά βάρκα, κι όσο κράτησε η ελπίδα του για τη βάρκα, δεν έκανε βήμα. Και καθώς η βάρκα δε φαινόταν πουθενά, εγκατέλειψε την πρώτη ελπίδα, κι άρχισε να ελπίζει πως το νερό δεν θα ανέβαινε άλλο. Μα όταν το νερό του έφτασε ως το σαγόνι, εγκατέλειψε κι αυτή την ελπίδα και κολύμπησε. Είχε καταλάβει, επιτέλους, πως αυτός ήταν η βάρκα. Μ. Μπρεχτ- Ιστορίες του κυρίου Κόινερ
Στεφάνου Γρηγόρης 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.