Στη ΓΑΛΕΡΑ

Να λες «το κορίτσι μου», χωρίς να φοβάσαι ότι θα σε πουν φλώρο.

Να λες «το αγόρι μου» και να του σκας φιλί στα ξαφνικά, χωρίς να σκέφτεσαι ότι θα σε πουν γυναικούλα.

Να είναι το κορίτσι σου και να είσαι το αγόρι της. Και να ’ναι αυτή η συνθήκη σας χωρίς να δίνετε λογαριασμό.

Να την αγκαλιάζεις και να της λες ότι σου έλειψε. Να τον καρφώνεις με το βλέμμα για ό, τι ρομαντικό ή ανάρμοστο σου περνάει απ’ το μυαλό. Να την αγγίζεις αυθόρμητα κι ας σας βλέπουν. Να του ψιθυρίζεις τις σκέψεις σου, κι ας είναι μπροστά μια ντουζίνα άνθρωποι.

Να είναι αυτή η αλήθεια σας και να την επιβάλλετε.

Να είσαι το κορίτσι του και να ’ναι το αγόρι σου. Κι αυτό να είναι το δεδομένο σας, χωρίς να είστε δεδομένοι εσείς.

Να μη σκεφτεί ότι τον αγνοείς.

Να μη σκεφτεί ότι την προσπερνάς.

Οι λοιποί ας σκεφτούν ότι θέλουν.

Να είσαι το αγόρι της και να ’ναι το κορίτσι σου. Με έμφαση. Με όσες υπερβολές και όσο αυθορμητισμό. Στην παραφορά της κάθε στιγμής.

Γιατί οι κτητικές αντωνυμίες δεν δηλώνουν σε ποιον ανήκει τι. Λάθος σου τα έμαθαν. Δηλώνουν συναίσθημα. Δηλώνουν επιλογή. Δίνουν ταυτότητα και χαρακτήρα στον άνθρωπο. Δίνουν ποιότητα στο εμείς. Και όταν ο κτήτωρ απεκδύεται την αλαζονεία του τίτλου του, η αξία του κτήματος λογίζεται πια ανεκτίμητη.

Υπάρχουν τόσα αγόρια εκεί έξω να βρεις. Και υπάρχουν τόσα κορίτσια. Όμως εκείνη είναι δική σου κι εσύ είσαι δικός της. Με έμφαση και ουσία. Μην προσπερνάς,  λοιπόν, τα κτητικά. Να τα τιμάς. Ως «κτήτωρ» και ως «κτήμα». Για το μέσα σου…

Βάσια Π.

Ήρθε ένα βράδυ κλαίγοντας. Κάπου ανάμεσα στα αναφιλητά της κατάλαβα ότι για μια ακόμη φορά προσπαθούσε να μετρήσει. Το συναίσθημα με τη λογική. Τον έρωτά της για κείνον. Την παραφορά του για εκείνη. Πόσο τον θέλει, πόσο της λείπει, πόσο το δείχνει… Κι εκείνος; Α, εκείνος θέλει πάντα λιγότερο. Είναι, λέει, προφανές.

Μα είμαστε σοβαροί τώρα; Ξέρεις, σε κάτι τέτοια είναι άχρηστο το πτυχίο σου των Μαθηματικών. Φταίει το μέσα σου που πάει κόντρα στους αλγόριθμους. Λες και δεν ξέρεις ότι το συναίσθημα δεν μετριέται. Ότι δεν χωράει σε εξισώσεις, δεν μπαίνει στο ζύγι. Αν ήταν δάνειο, θα έμενες για πάντα χρεωμένος κι αν ήταν εμπόριο, θα είχες μόνιμη χασούρα. Γιατί όταν νιώθεις στον υπερθετικό, ακόμα και το πολύ του άλλου ωχριά. Άντε να σου το εξηγήσω τώρα αυτό… εκείνο που ίσως αξίζει να θυμάσαι είναι ένας μονάχα αριθμός: Δύο.

Δύο, λοιπόν. Σου φαίνεται λίγο ή τρομακτικά πολύ; Δύο. Άρτια, αρμονικά και με μια επίφαση ισορροπίας. Ότι και να ’ναι, να ’ναι αμφίδρομο. Στην καύλα, στον ενθουσιασμό, στην παρόρμηση. Στο μη παρέκει, στο για πάντα, στο τώρα και στο ίσως.

Θα σου πω το ίδιο χιλιοειπωμένο παραμύθι: «Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χρυσαφένια αμμουδιά κάπου μακριά ένα αγόρι συνάντησε τυχαία ένα κορίτσι…» Πάρε λοιπόν δύο συνηθισμένα κορμιά, δυο βλέμματα μοναδικά, δυο ανθρώπους αλλιώτικους μέσα κι έξω και φτιάξε το παρακάτω. Με τον τρόπο σου και τον δικό του. Να είστε όμως και οι δυο εκεί. Και άσε το ταλαίπωρο το συναίσθημα στα σκαμπανεβάσματά του. Άλλωστε από πότε οι λογικοί, οι σωστοί, οι κανονικοί είναι οι ανέγγιχτοι; Σύνελθε. Αν οι άνθρωποι σπάνε μ’ ένα σ’ αγαπώ, αν το βάζουν στα πόδια σε κάθε «αλλά», αν δειλιάζουν στο «μου λείπεις» κι αν φοβούνται τα «γιατί», τότε στο διάολο η μαγεία των αριθμών που τόσο αγαπάς.

Υπερεκτιμημένο το δύο.

Βάσια Π.

Έχουν μια γοητεία τα ναυάγια. Ασκούν μια αδιόρατη έλξη. Κοιτάζεις ένα άψυχο τίποτα που κάποτε είχε ζωή, χαρακτήρα,  δικές του ιστορίες να πει. Λίγο ο υπόκωφος βόμβος του βυθού στα αυτιά σου, τα πλάσματα, η μαγεία του νερού. Σε τραβάει μαγνητικά κάθε κομμάτι σκοτεινό, όχι γι’ αυτό που είναι αλλά γι’ αυτό που υπήρξε. Read the rest of this entry →

Τι θα πει «τι να κάνεις»;

Να απλώνεις το χέρι να αγγίζεις. Να κάνεις τον ψίθυρο φωνή και να της δίνεις τη χροιά που αρμόζει. Όταν πονάς να αφήνεσαι στα δάκρυα. Είναι βάλσαμο το αλατόνερο, δεν είναι αδυναμία. Μαρτυράει θνητότητα και ύπαρξη ουσιαστική. Read the rest of this entry →

Ένα οριζοντίως, έξι γράμματα. Αρχή και τέλος. Σου δίνει νόημα ή σε εκμηδενίζει. «Έρωτας».

Πέντε γράμματα. Παρόρμηση κι άμυαλες αντιδράσεις. Εξαιρετικά απολαυστικές, εξαιρετικά ανησυχητικές. «Πάθος».

Εφτά καθέτως, τρία γράμματα, επίρρημα. Εξ ορισμού αρνητικό. Γκρεμίζει κόσμους. «Δεν» θέλω. Ή μήπως τους χτίζει; «Δεν» μπορώ χωρίς εσένα. Read the rest of this entry →

Να περπατάς στις μύτες των ποδιών σου, να κρατάς την ανάσα σου και να προσπαθείς να τιθασεύσεις τους χτύπους της καρδιάς γιατί νομίζεις πως θα ακουστούν. Να είσαι αθόρυβος, άηχος, αόρατος. Να είσαι άνευρος, απαρατήρητος. Read the rest of this entry →

On. Off. Σκοτάδι και φως. Ήχος και σιωπή. Διακοπτάκι. Για όλα εκείνα που αντιλαμβάνεσαι με τις αισθήσεις σου. Read the rest of this entry →

Λεπτομέρειες. Μικρές ασήμαντες λεπτομέρειες. Νομίζεις. Δεν γίνεται να είναι μικρές αφού πιάνουν τόσο χώρο μέσα στο κεφάλι σου. Και δεν είναι διόλου ασήμαντες, αφού ορίζουν την ύπαρξή σου. Μην σε ξεγελάει η απλότητα των πραγμάτων…
Read the rest of this entry →

Εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια στο μπαλκόνι σου, με τσιγάρο και παγωμένη μπύρα, με τυχαίες μουσικές από το ραδιόφωνο που παίζει στο βάθος του διαμερίσματος. Και γύρω οι ήχοι της γειτονιάς και οι ψίθυροι του μυαλού σου, που στιγμιαία κάνουν τόση μα τόση φασαρία…Απρόσκλητες σκέψεις. Ανεπιθύμητες ίσως. Read the rest of this entry →

«Τι παράξενο πράγμα κι αυτό… Η αλλόκοτη τάση σου κάπου να ανήκεις. Όχι με την έννοια της ιδιοκτησίας, αλλά μ’ εκείνη της εγγύτητας. Να θες να νοιάζεσαι και να σε νοιάζονται και να μην ξέρεις πώς να λειτουργήσεις αλλιώς, χωρίς άγγιγμα μέσα κι έξω, χωρίς αίσθηση και συναίσθημα. Read the rest of this entry →