មុនដាច់ឆ្នាំ២០២៤ប្រហែលមួយសប្តាហ៍ខ្ញុំបានដាក់ច្បាប់ឈប់សម្រាកពីការងារប្រហែល៥ថ្ងៃ ប៉ុន្តែជាក់ស្តែងក្នុងការដាក់ច្បាប់នោះគឺខ្ញុំគ្មានគម្រោងថាទៅណាឆ្ងាយឡើយ ពោលគឺខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ទៅលេងស្រុកកំណើតសម្រាក២ ឬ៣ថ្ងៃឲ្យស្រឡះខួរតែប៉ុណ្ណោះ ព្រោះបញ្ហាគឺថាមិនដឹងថាគួរទៅណា? ទៅជាមួយអ្នកណា? ហើយបញ្ហាសំខាន់គឺអត់លុយ..ហាហា។ ដោយចៃដន្យ ខ្ញុំបានឃើញនូវវីដេអូមួយដែលគេបង្ហោះលើហ្វេសប៊ុកនិយាយអំពីវាលស្មៅដ៏ស្រស់ស្អាតមួយកន្លែងដែលស្ថិតនៅក្នុងខេត្តមណ្ឌលគិរី ហើយនោះគឺជាអ្វីដែលបណ្តាលឲ្យខ្ញុំជ្រើសរើសយកខេត្តមណ្ឌលគិរីជាគោលដៅក្នុងការធ្វើដំណើរកំសាន្តរបស់ខ្ញុំនៅពេលនោះ និងដោយគ្មានបានគ្រោងទុកមុនយូរឡើយ។
តាមការពិតទៅតាំងពីតូចមក ខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់បានធ្វើដំណើរទៅខេត្តមណ្ឌលគិរីម្តងណាឡើយ ខ្ញុំធ្លាប់តែឃើញតាមវីដេអូ ឬទូរទស្សន៍អំពីទេសភាពវាលស្មៅខៀវខ្ចី ផ្លូវឡើងចុះទួលជាដើម ហើយខ្ញុំតែងតែចិញ្ចឹមចិត្ត និងមានក្តីស្រម៉ៃមួយថាថ្ងៃណាមួយខ្ញុំនឹងធ្វើដំណើរទៅកាន់ខេត្តភាគភាគឦសានមួយនេះឲ្យបានយ៉ាងហោចណាស់ម្តងក្នុងមួយជីវិត ដូច្នេះសម្រាប់ខ្ញុំ ការដែលបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ខេត្តមណ្ឌលគិរីលើកនេះគឺជាការធ្វើឲ្យក្តីស្រម៉ៃក្លាយជាការពិត។
ខុសពីអ្នកដទៃ ជាទម្លាប់ និងជាចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ខ្ញុំ ជំនួសឲ្យការធ្វើដំណើរទៅទីកាន់ទីកន្លែងល្បីៗ ខ្ញុំចូលចិត្តការធ្វើដំណើរទៅតាមតំបន់ដាច់ស្រយ៉ាលដែលមានផ្ទះអ្នកស្រុកអ្នកភូមិមូលដ្ឋាន នឹងចូលចិត្តការជួបជជែកលេងជាមួយអ្នកស្រុកអ្នកភូមិមូលដ្ឋានអំពីជីវភាពរស់នៅរបស់ពួកគាត់ជាដើម ដូច្នេះក្នុងការធ្វើដំណើរទៅកាន់ខេត្តមណ្ឌលគិរីជាលើកដំបូងនេះ ខ្ញុំមិនបានជ្រើសរើសយកការធ្វើដំណើរតាមរយៈក្រុមហ៊ុនទេសចរណ៍អ្វីនោះឡើយ ព្រោះខ្ញុំគិតថាការធ្វើដូច្នេះគឺខ្ញុំអាចទៅបានតែកន្លែងណាដែលគេកំណត់ឲ្យទៅតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំៗចង់ទៅកន្លែងណាដែលខ្ញុំចង់ទៅ ដូច្នេះអ្វីដែលមានក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅពេលនោះគឺ៖ ដាក់ម៉ូតូតាមតាក់ស៊ី ឬឡានក្រុង ជួលម៉ូតូនៅក្រុងសែនមនោរម្យ ឬជិះម៉ូតូពីភ្នំពេញទៅ? ដោយថ្ងៃឈប់សម្រាករបស់ខ្ញុំមានរយៈពេលច្រើនថ្ងៃគួរសមដែរ ហើយខ្ញុំក៏មិនប្រញ៉ាប់ប្រញ៉ាល់ទៅណាដែរផងនោះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តជ្រើសរើសយកជម្រើសទី៣គឺជិះម៉ូតូពីភ្នំពេញទៅតែម្តង។
ពីភ្នំពេញទៅមណ្ឌលគិរីមានចម្ងាយឆ្ងាយរហូតដល់ជាង៣៥០គីឡូម៉ែត្រ ដូច្នេះវាគឺជារឿងដ៏ឆ្កួតលីលាមួយដែលអ្នកសម្រេចចិត្តជ្រើសរើសយកការធ្វើដំណើរដោយម៉ូតូល្បើនធម្មតាមួយ ប៉ុន្តែជំនួសឲ្យការដាក់សម្ពាធឲ្យខ្លួនឯង ផ្ទុយមកវិញ ខ្ញុំបានបង្កើតជម្រើស និងផ្តល់សេរីភាពឲ្យខ្លួនឯង។ ដោយមិនបានធ្វើដំណើរប្រញ៉ាប់ប្រញ៉ាល់ ថ្វីត្បិតថាគោលដៅរបស់ខ្ញុំគឺទៅមណ្ឌលគិរីមែន ប៉ុន្តែនៅតាមផ្លូវមានផ្សារ មានទីប្រជុំជនជាច្រើនហូរហែរ ហត់កន្លែងណាឈប់សម្រាកកន្លែងហ្នឹង ឃ្លានកន្លែងណាឈប់ហូបអីកន្លែងហ្នឹង ដោយហោចទៅសូម្បីតែផ្ទះសំណាក់ក៏ខ្ញុំមិនព្រមកក់ទុកមុនឡើយ។ សម្រាប់ខ្ញុំ គ្រប់ទីកន្លែងតាមផ្លូវដែលខ្ញុំធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់គឺសុទ្ធសឹងតែជាគោលដៅកំសាន្តរបស់ខ្ញុំទាំងអស់។
ផែនទីផ្លូវដែលខ្ញុំធ្វើដំណើរពីភ្នំពេញទៅមណ្ឌលគិរី
រូបភាពខ្ញុំឈប់ថតតាមផ្លូវនៅអន្លង់ជ្រៃ
ខ្ញុំបានចេញដំណើរពីភ្នំពេញទៅនៅថ្ងៃទី២៨ ម៉ោងប្រហែល៨ព្រឹក ដោយធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិលេខ៦រួចឆ្លងតាមស្ពានព្រែកតាម៉ាក់តាមផ្លូវជាតិលេខ៨ឆ្ពោះទៅកាន់ទីរួមស្រុកពញ្ញាក្រែកហើយបន្តដំណើរឆ្ពោះទៅខេត្តមណ្ឌលគិរីតាមផ្លូវជាតិលេខ៧ លុះពេលទៅដល់ទីរួមស្រុកស្នួល(ខេត្តក្រចេះ) រួចបន្តធ្វើដំណើរបត់តាមផ្លូវជាតិលេខ៧៦ទៅដល់ក្រុងសែនមនោរម្យនៅម៉ោងប្រហែល៥ល្ងាច។ សរុបជារួមក្នុងការធ្វើដំណើរពីភ្នំពេញទៅ ខ្ញុំបានចំណាយពេលប្រហែល៩ម៉ោង គិតទាំងពេលឈប់សម្រាកតាមផ្លូវផងដែរ។ ក្នុងការធ្វើដំណើរពីភ្នំពេញទៅនោះ ពេលទៅដល់ផ្លូវបំបែក(ក្រែក?) ខ្ញុំបានវង្វេងផ្លូវទៅតាមផ្លូវជាតិលេខ៧២ (ផ្លូវទៅត្រពាំងថ្លុង) ទាល់តែប្រហែលកន្លះម៉ោងក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងវង្វេងផ្លូវហើយត្រលប់ក្រោយវិញ។
កន្លែងដែលខ្ញុំឈប់ហូបបាយនៅហួសទីរួមស្រុកមេមត់បន្តិច
ពេលធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិលេខ៧៦ (ចន្លោះពីស្រុកកែវសីមាទៅស្រុកអូររាំង) មុនទៅដល់ក្រុងសែនមនោរម្យ យើងត្រូវឆ្លងកាត់ព្រៃដ៏ធំមួយ (ដែនជម្រកសត្វព្រៃកែវសីមា?) ពេលនោះម៉ូតូខ្ញុំជិតអស់សាំងទៅហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនរំពឹងថាការធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ព្រៃនោះគឺនឹងមានរយៈពេលយូរឡើយ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាចាំចាក់សាំងនៅខាងមុខពេលមានកន្លែងលក់សាំង ប៉ុន្តែខុសពីការរំពឹងទុករបស់ខ្ញុំ ព្រោះក្នុងការធ្វើដំណើររបស់ខ្ញុំប្រហែលជិត១ម៉ោងឆ្លងកាត់តាមផ្លូវក្នុងព្រៃនោះគឺគ្មានផ្ទះអ្នកភូមិសោះឡើយ ឃើញមានតែរថយន្តធ្វើដំណើរមួយៗ ហើយសម្រាប់ម៉ូតូវិញស្ទើរតែគ្មានឃើញមានមួយគ្រឿងសោះ។ នាទីបុកពោះក៏បានចូលមកដល់ ចុងក្រោយម៉ូតូរបស់ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមបង្ហាញសញ្ញាអស់សាំងរលីង គាប់ជួនពេលនោះទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំទៀតសោតក៏មិនអាចប្រើអ៊ីនធើណេតបានទៀត ដូច្នេះពេលនោះខ្ញុំដឹងត្រឹមតែថាខ្លួនឯងគឺកំពុងធ្វើដំណើរទៅតាមផ្លូវត្រូវហើយ ប៉ុន្តែមិនដឹងទេថាតើខ្លួនឯងធ្វើដំណើរមកដល់ចំណុចណាហើយ? នៅចម្ងាយប៉ុន្មានទៀតទើបទៅដល់កន្លែងមានគេលក់សាំង? តើខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងណាបើអស់សាំងតាមផ្លូវ? សុំគេដាក់ម៉ូតូលើឡាន? សុំសាំងម៉ូតូគេបើជួបតាមផ្លូវ?។ល។ ដូច្នេះគឺមានតែបណ្តោយតាមយថាកម្មទៅចុះ។ ប៉ុន្តែជាសំណាងល្អ នៅពេលម៉ូតូរបស់ខ្ញុំហៀបនឹងរលត់ទៅហើយ (តាមខ្ញុំសន្និដ្ឋាននៅអាចជិះបានប្រហែល២នាទីអីទៀតគឺរលត់ហើយ) នៅទីបំផុត ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមបានឃើញផ្ទះអ្នកភូមិមួយពីរ ពេលនោះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំង ហើយរឹតតែគួរឲ្យរំភើបជាងនេះទៅទៀតនោះគឺថានៅទីនោះគឺគេមានលក់សាំង។ ដោយមិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំក៏បានចូលទៅចាក់សាំងនៅទីនោះភ្លាម។ ពេលកំពុងចាក់សាំងបណ្តើរ ខ្ញុំញញឹមម្នាក់ឯងបណ្តើរព្រោះនឹកឃើញគួរឲ្យអស់សំណើចពេក ហើយសូម្បីតែអ្នកលក់សាំងក៏ឆ្ងល់ដែរថាតើខ្ញុំញញឹមរឿងអីម្នាក់ៗឯងហ្នឹង? ដោយឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍មួយនេះ ដូច្នេះនៅពេលត្រលប់មកភ្នំពេញវិញខ្ញុំមិនអាចធ្វេសប្រហែសទៀតឡើយ ព្រោះសំណាង ឬភាពចៃដន្យមិនអាចចេះតែកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀតនោះទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានចាក់សាំងម៉ូតូឡើងពេញ។
រូបភាពពេលខ្ញុំចូលចាក់សាំងម៉ូតូ (ក្រោយពេលអស់សាំងរលីង)
ពេលធ្វើដំណើរមកជិតដល់ក្រុងសែនមនោរម្យហើយ ខ្ញុំក៏បានឆែកមើលទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំម្តងទៀតប៉ុន្តែនៅតែមិនអាចប្រើអ៊ីនធើណេតបានដដែល ហើយជាក់ស្តែងទឹកប្រាក់ក្នុងគណនីរបស់ខ្ញុំគឺនៅមាននៅឡើយទេ ហើយសេវាទូរស័ព្ទទៀតសោតក៏នៅមានច្រើនគួរសមដែរ ប៉ុន្តែពេលនោះខ្ញុំក៏មិនបានចាប់អារម្មណ៍តេសួរក្រុមហ៊ុនទូរស័ព្ទនោះដែរ ម្យ៉ាងដោយសារខ្ញុំមាន WiFi នៅផ្ទះសំណាក់ និងនៅទីតាំងហាងមួយចំនួនទៀតដែលខ្ញុំបានទៅដែលអាចប្រើបាន និងម្យ៉ាងទៀតដោយសារខ្ញុំគិតថាប្រហែលដោយសារខ្ញុំធ្លាប់តែប្រើក្នុងក្រុងភ្នំពេញ ហើយពេលមកដល់មណ្ឌលគិរីជាតំបន់ដាច់ស្រយ៉ាល(ជិតវៀតណាមផងនោះ) ហើយទើបប្រព័ន្ធទូរស័ព្ទដែលខ្ញុំប្រើនោះមិនអាចប្រើអ៊ីនធើណេតបានដូច្នេះ? ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំត្រលប់មកដល់ភ្នំពេញវិញ ទើបខ្ញុំសាកតេសួរក្រុមហ៊ុនថាហេតុអ្វីទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំអាចតេចេញបាន ប៉ុន្តែមិនអាចប្រើអ៊ីនធើណេតបានដូច្នេះ? ចម្លើយគឺធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការស្រង៉ាកចិត្តជាខ្លាំង ព្រោះជាក់ស្តែងវាមិនមែនដោយសារតែនៅមណ្ឌលគិរីជាតំបន់ដាច់ស្រយ៉ាលគ្មានអ៊ីនធើណេតដូចអ្វីដែលខ្ញុំគិតនោះឡើយ តាមការពិតគឺវាពាក់ព័ន្ធនឹងគម្រោងអ៊ីនធើណេតដែលខ្ញុំភ្ជាប់ទៅវិញទេ។ បញ្ហាគឺថាដោយសារលុយក្នុងគណនីដែលខ្ញុំមានជាក់ស្តែងវាមិនគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការបន្តភ្ជាប់គម្រោងអ៊ីនធើណេតដែលខ្ញុំធ្លាប់ភ្ជាប់តែប៉ុណ្ណោះ បើពេលនោះខ្ញុំបញ្ចូលលុយតែបន្តិចទៀតនោះខ្ញុំមានអ៊ីនធើណេតប្រើធម្មតាហើយ។
វាលស្មៅដែលខ្ញុំឈប់ថតមុនគេតាមផ្លូវមុនទៅដល់ក្រុងសែនមនោរម្យ
ពេលមកដល់ជាយក្រុងសែនមនោរម្យ ពីលើទីទួលខ្ពស់មួយ ខ្ញុំបានឃើញមេឃខ្មៅងងឹតនៅទីរួមក្រុង(មើលពីចម្ងាយ) ពេលនោះខ្ញុំគិតថានោះគឺជាភ្លៀងធ្លាក់ដ៏ខ្លាំងមួយ ប៉ុន្តែជាក់ស្តែងនៅពេលខ្ញុំធ្វើដំណើរទៅដល់កណ្តាលក្រុង តាមការពិតវាគឺជាទឹកសន្សើម (ដោយសារខ្យល់រងារខ្លាំងពេក?) តែប៉ុណ្ណោះ។
ខ្ញុំមើលពីទួលនេះទៅទីរួមក្រុងសែនមនោរម្យស្មានថាជាភ្លៀង
ដោយសារមកដល់ក្រុងសែនមនោរម្យគឺម៉ោងជាង៥ល្ងាចទៅហើយ ដូច្នេះអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើដំបូងគេនៅពេលនោះគឺត្រូវរកកន្លែងសម្រាកសិន។ ខ្ញុំបានជិះម៉ូតូក្រវែលទៅមកក្នុងក្រុងដើម្បីទស្សនាទិដ្ឋភាពទូទៅក្នុងក្រុងផង និងជាពិសេសគឺដើម្បីរកផ្ទះសំណាក់ផងព្រោះមេឃចាប់ផ្តើមងងឹតណាស់ទៅហើយ។ នៅទីបំផុតខ្ញុំក៏បានជួលបន្ទប់ក្នុងផ្ទះសំណាក់មួយដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីរង្វង់មូលក្របីព្រៃ។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំពេញចិត្តក្នុងការស្នាក់នៅផ្ទះសំណាក់នោះខ្លាំងជាងគេគឺដោយសារនៅទីនោះមានបន្ទប់នៅជាន់ក្រោមដី និងមានទឹកក្តៅងូត ព្រោះនៅពេលនោះ ខ្ញុំមិនដឹងថាតើអ្នកនៅក្រុងសែនមនោរម្យផ្ទាល់មានអារម្មណ៍បែបណាចំពោះអាកាសធាតុបែបនោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំៗមិនដែលធ្លាប់ជួបអាកាសធាតុត្រជាក់បែបនោះពីមុនមកឡើយ។ ជាក់ស្តែងនៅក្នុងការស្នាក់នៅរបស់ខ្ញុំរយៈពេល២យប់២ថ្ងៃនៅទីនោះ ខ្ញុំមិនបានសូម្បីតែងូតទឹកត្រជាក់ ម្តង (មិនថាពេលយប់ ឬពេលថ្ងៃឡើយ) ហើយក៏មិនបានប្រើកង្ហារ ឬម៉ាស៊ីនត្រជាក់សោះឡើយ។
រូបសំណាក់គោព្រៃ និមិត្តរូបមួយនៃខេត្តមណ្ឌលគិរី (កន្លែងដែលខ្ញុំសំដៅទៅមុនគេ)
បន្ទាប់ពីរកបានផ្ទះសំណាក់ និងងូតទឹករួចស្រេចហើយ ខ្ញុំក៏បានឆ្លៀតជិះម៉ូតូទស្សនាទិដ្ឋភាពក្រុងសែនមនោរម្យនៅពេលរាត្រីនិងផ្តិតយករូបភាពមួយចំនួន ហើយក៏ត្រលប់មកសម្រាកវិញព្រោះជិះម៉ូតូពេញមួយថ្ងៃអស់កម្លាំងផង និងដើម្បីសម្រាកយកកម្លាំងធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីកន្លែងដែលត្រូវទៅនៅថ្ងៃបន្ទាប់ផង។
រូបភាពនាពេលរាត្រីតាមដងផ្លូវមួយកន្លែងក្នុងក្រុងសែនមនោរម្យ
រាត្រីសែនមនោរម្យ
សីតុណ្ហភាពនៅម៉ោង៣ទៀបភ្លឺ
ក្នុងរយៈពេល២យប់២ថ្ងៃនៅមណ្ឌលគិរី ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរទៅកាន់កន្លែងមួយចំនួនដែលរហូតមកដល់ពេលនេះខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ថាការធ្វើដំណើរមួយនេះគឺដូចជាការផ្តល់ឲ្យខ្លួនឯងនូវកាដូរចុងឆ្នាំមួយដែលខ្លួនឯងសាកសមនឹងទទួលបានបំផុតបន្ទាប់ពីការខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងជីវិតរយៈពេលពេញមួយឆ្នាំកន្លងផុតទៅ (បើទោះបីពេលខ្លះលទ្ធផលដែលបានមកវាមិនបានសមប្រកបដូចអ្វីដែលបានគ្រោងទុកទាំងអស់ក៏ដោយ)។ អាកាសធាតុត្រជាក់ខ្លាំង ដេកដណ្តប់ភួយ និងពាក់អាវក្រាស់ៗ ងូតទឹកក្តៅ។ល។ ទាំងអស់នេះសុទ្ធសឹងតែជាក្តីសុខផ្លូវចិត្តខណៈពេលដែលខ្ញុំស្នាក់នៅមណ្ឌលគិរីហើយសូម្បីរហូតមកទល់នឹងពេលនេះ សូម្បីតែនឹកឃើញក៏មានក្តីសុខដែរ។ ពេលធ្វើដំណើរតែម្នាក់ឯងកាត់តាមវាលស្មៅដ៏ធំល្វឹងល្វើយដូចក្នុងផ្ទាំងគំនូរ ឡើងទួលចុះទួល ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំបានព្រលែងខ្លួនឯងឲ្យហោះហើរ។
វាលស្មៅមួយកន្លែងនៅស្រុកអូររាំង (ខេត្តមណ្ឌលគិរី)
រដូវរំហើយនៅមណ្ឌលគិរី
ផ្លូវទួលនៅស្រុកអូររាំង (ខេត្តមណ្ឌលគិរី)
មុននឹងមិត្តអ្នកអានបន្តការអានតទៅមុខទៀត ខ្ញុំសូមគោរពអញ្ជើញលោកអ្នករីករាយស្តាប់កំសាន្តនូវបទចម្រៀងមួយបទសិនទុកជាការកំសាន្តអារម្មណ៍។
បទ៖ ដល់វេលាត្រូវបែកទើបថាបងមិនសាកសម (ច្រៀងដោយ៖ ឆន សុវណ្ណរាជ)
នៅជាយក្រុងសែនមនោរម្យនោះ មានហាងកាហ្វេមួយឈ្មោះថាកាហ្វេដងអូរ ទីនោះក៏គឺជាកន្លែងមួយដែលបានដក់ជាប់ក្នុងចិត្តខ្ញុំខ្លាំងក្នុងចំណោមកន្លែងផ្សេងៗទៀតនៅមណ្ឌលគិរីដែលខ្ញុំបានទៅដែរ។ តាមការពិតទៅ ខ្ញុំមិនបានជាប់សាច់ញាតិអ្វីជាមួយម្ចាស់ហាងកាហ្វេនោះទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនទទួលបានផលប្រយោជន៍អ្វីមួយកាក់មួយសេនពីការសរសេរក្នុងអត្ថបទនេះដែរ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំនៅទីនោះគឺលើសពីហាងកាហ្វេ ហើយរយៈពេលមួយម៉ោងនៅទីនោះគឺប្រៀបដូចជា១នាទីតែប៉ុណ្ណោះ។ ផឹកកាហ្វេក្តៅអ៊ុនៗក្រោមអាកាសធាតុត្រជាក់ពេលព្រលឹម ស្តាប់សម្លេងទឹកហូរតិចៗអមទៅដោយសម្លេងសត្វបក្សីយំឆ្លងឆ្លើយគ្នា តើវាមិនមែនជាក្តីសុខទេឬ? ដូច្នេះហើយវាមិនមែនជារឿងដែលចម្លែកនោះទេដែលខ្ញុំទៅមណ្ឌលគិរីក្នុងរយៈពេលខ្លីត្រឹមតែ២ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ហើយខ្ញុំបានទៅទីនោះរហូតដល់២លើក។
រូបភាពពេលខ្ញុំទៅហាងកាហ្វេដងអូរថ្ងៃទី១
រូបភាពពេលខ្ញុំទៅហាងកាហ្វេដងអូរថ្ងៃទី២
ពេលវេលាពិតជាដើរលឿនមែន ថ្ងៃដែលត្រូវត្រលប់មកភ្នំពេញវិញក៏បានមកដល់។ នៅព្រឹកថ្ងៃត្រលប់មកវិញ ខ្ញុំឆ្លៀតទៅលេងភ្នំដោះក្រមុំដែលគឺជានិមិត្តរូបមួយរបស់ខេត្តមណ្ឌលគិរី ហើយនោះគឺជាកន្លែងល្បីតែមួយគត់របស់ខេត្តមណ្ឌលគិរីដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅ។
ភ្នំដោះក្រមុំ (ក្បែរក្រុងសែនមនោរម្យ)
ប្តូរប្រេងម៉ាស៊ីនម៉ូតូមុនពេលត្រលប់មកភ្នំពេញវិញ
ចាក់សាំងម៉ូតូមួយពេញមុនពេលចេញដំណើរ
ខ្ញុំបានចាកចេញពីក្រុងសែនមនោរម្យនៅម៉ោងប្រហែល១២ថ្ងៃត្រង់ (ថ្ងៃទី៣០) ហើយបានធ្វើដំណើរតាមផ្លូវតែមួយដូចកាលពីពេលធ្វើដំណើរពីភ្នំពេញទៅដែរ ប៉ុន្តែនៅពេលធ្វើដំណើរមកដល់រង្វង់មូលទីរួមស្រុកស្នួល (ខេត្តក្រចេះ) ដោយមិនបានចាប់អារម្មណ៍ពេលមកដល់ផ្លូវបំបែក ខ្ញុំបែរជាជិះច្រឡំផ្លូវទៅទីរួមខេត្តក្រចេះទៅវិញ ទាល់តែជិះបានចម្ងាយប្រហែល៨គីឡូម៉ែត្រជាងពីទីរួមស្រុកស្នួល ទើបខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងហាក់ដូចជាជិះខុសផ្លូវហើយ ពេលនោះខ្ញុំបានបើកទូរស័ព្ទមើលផែនទីដែរប៉ុន្តែដោយសារអ៊ីនធើណេតទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំនៅតែមិនដំណើរការដដែល បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏បានដាច់ចិត្តសួរអ្នកលក់ភេសជ្ជៈតាមផ្លូវថាផ្លូវហ្នឹងទៅណា ហើយដូចការសង្ស័យមែន គាត់ប្រាប់ថាខ្ញុំគឺជិះច្រលំផ្លូវហើយ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវត្រលប់ក្រោយទៅទីរួមស្រុកស្នួលវិញ។
តាមបណ្តោយកំណាត់ផ្លូវជាតិលេខ៧ ពីទីរួមស្រុកស្នួលទៅទីរួមខេត្តក្រចេះ (កន្លែងដែលខ្ញុំឈប់ទិញភេសជ្ជៈ ទើបអ្នកលក់ប្រាប់ខ្ញុំថាខ្ញុំជិះខុសផ្លូវហើយ)
ខុសពីពេលធ្វើដំណើរពីភ្នំពេញទៅដែលខ្ញុំចេញដំណើរនៅពេលព្រឹក ផ្ទុយមកវិញពេលចេញដំណើរពីមណ្ឌលគិរីមកវិញគឺខ្ញុំចេញដំណើរនៅពេលរសៀល (ម៉ោងជិត១រសៀល) ហើយក្នុងការធ្វើដំណើរត្រលប់មកវិញ គ្រាន់តែគិតមកដល់រង្វង់មូលទីរួមស្រុកស្នួលគឺម៉ោងជិត៥ល្ងាចទៅហើយ។ ព្រះអាទិត្យរៀបនឹងអស្តង្គតទៅហើយ ចំណែកឯគោលដៅដែលត្រូវទៅគឺនៅសែនឆ្ងាយនៅឡើយ (ប្រហែល២០០គីឡូម៉ែត្រជាងទៀតឯណោះទើបដល់ភ្នំពេញ) ដូច្នេះចង់ ឬមិនចង់ខ្ញុំនឹងត្រូវធ្វើដំណើរពេលយប់ដោយជៀសមិនផុតឡើយ។
ពេលធ្វើដំណើរមកដល់ទីរួមស្រុកពញ្ញាក្រែក (ត្រង់ចំនុចផ្លូវបំបែកមកត្បូងឃ្មុំ) ដោយនឹកឃើញថាកាលពីពេលដែលខ្ញុំធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិលេខ៨មកពីភ្នំពេញនោះ ថ្វីត្បិតថាផ្លូវជាតិលេខ៨មិនជាពិបាកជិះណាស់ណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែដោយសារផ្លូវជាតិលេខ៨ត្រង់តំបន់ខ្លះគឺកំពុងស្ថិតក្រោមការជួសជុលជាកំណាត់ៗ ហើយតាមផ្លូវជាតិលេខ៨នោះទៀតសោតក៏មិនសូវមានទីប្រជុំជនច្រើនដូចនៅតាមផ្លូវជាតិលេខ៧មកត្បូងឃ្មុំ និងកំពង់ចាមដែរ ហើយខ្ញុំគិតថាការធ្វើដំណើរពេលយប់ដូច្នេះ ការជិះកាត់តាមផ្លូវដែលមានទីប្រជុំជនច្រើនគឺជម្រើសដ៏ល្អបំផុត ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានដឹងទេថាការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំនៅពេលនោះគឺជាការសម្រេចចិត្តខុសមួយ ហើយរឿងរ៉ាវ Drama ក៏បានចាប់ផ្តើម។
នៅត្រង់ចំនុចផ្លូវបំបែកមកផ្លូវជាតិលេខ៨នេះ (ទីរួមស្រុកពញ្ញាក្រែក) ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិលេខ៧ឆ្ពោះទៅក្រុងសួង និងក្រុងកំពង់ចាម
ចាប់ផ្តើមដំបូងមកដល់ផ្លូវបំបែកចំនុចរង្វង់មូលព្រះធាតុ (តាមផ្លូវជាតិលេខ៧) ខ្ញុំបានជិះច្រឡំផ្លូវសារជាថ្មីម្តងទៀតដោយច្រឡំជិះទៅតាមផ្លូវជាតិលេខ៧៣ (ឆ្ពោះទៅស្រុកឆ្លូវខេត្តក្រចេះ) ឯណោះវិញ ប៉ុន្តែទោះយ៉ាងណាម្តងនេះខ្ញុំមិនបានជិះច្រឡំឆ្ងាយប៉ុន្មានទេ ហើយក៏ត្រលប់មកតាមផ្លូវជាតិលេខ៧ឆ្ពោះមកកាន់ក្រុងសួងវិញរួចហើយបន្តឆ្ពោះមកកាន់ក្រុងកំពង់ចាម។
រង្វង់មូលស្តេចកន (កន្លែងមួយដែលខ្ញុំស្ទើរតែវង្វេងផ្លូវមួយលើកទៀតហើយ)
ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់តាមស្ពានគីហ្សូណាមកដល់ក្រុងកំពង់ចាមនៅម៉ោងប្រហែល ៧កន្លះយប់ នៅពេលនោះខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តធ្វើដំណើរបន្តតាមផ្លូវជាតិលេខ៧ពីទីរួមក្រុងកំពង់ចាមមកស្គន់ ហើយនោះគឺជាការសម្រេចចិត្តដ៏ខុសឆ្គងមួយទៀត។
ដោយមិនទទួលបានពត៌មានពីមុន ខ្ញុំពុំបានដឹងឡើយថាកំណាត់ផ្លូវជាតិលេខ៧ចាប់ពីទីរួមខេត្តកំពង់ចាមមកស្គន់នោះគឺកំពុងស្ថិតក្រោមការជួសជុលឈូសឆាយទ្រង់ទ្រាយធំ (ពង្រីកផ្លូវពី២គន្លងមកជា៤គន្លង)។ នៅពេលចាប់ផ្តើមចេញដំណើរដំបូង ខ្ញុំគិតថាប្រហែលទៅខាងមុខបន្តិចទៀត ផុតកន្លែងជួសជុលហ្នឹងហើយ ខ្ញុំមិនបានរំពឹងទេថាជាក់ស្តែងផ្លូវដែលមានចម្ងាយជាង៤៥គីឡូម៉ែត្រនោះគឺបានឈូសឆាយហើយទាំងស្រុងប៉ុន្តែទើបតែធ្វើឡើងវិញបានតិចតួចបំផុត (ក្រោយមកទើបខ្ញុំទទួលបានពត៌មានថាផ្លូវនោះគឺគេធ្វើមិនទាន់ទាំងបាន៣០ភាគរយផង)។ ចម្ងាយក៏ឆ្ងាយគួរសម និងមានឡានដឹកទំនិញធំៗបើកទៅមកផង ព្រមជាមួយឡានតូចៗនិងម៉ូតូបើកទៅបើកមកយ៉ាងអនាធិបតេយ្យគ្មានទិសដៅចរាចរច្បាស់លាស់ផង (ព្រោះគ្មានខ្សែបន្ទាត់បែងចែកផ្លូវទេ) ធ្វើឲ្យមានដីហុយយ៉ាងខ្លាំងដែលធ្វើឲ្យភ្នែកខ្ញុំងងឹតសូន្យឈឹងមើលអ្វីនៅខាងមុខស្ទើរតែមិនឃើញសោះឡើយ ហើយស្ថានភាពផ្លូវដែលគេឈូសឆាយហើយនោះទៀតសោតគឺមានលក្ខណៈគ្រលុកតូចៗច្រើនផង និងមានដុំថ្មស្រួចតូចៗក្នុងដី មានខ្សែ និងបង្គោលសំគាល់កន្លែងការដ្ឋានដោយតំបន់ៗផង រឹតតែញ៉ាំងឲ្យការធ្វើដំណើររបស់ខ្ញុំពិបាកនឹងទៅមុខលឿនបាន។ បើពេលថ្ងៃវាគឺជារឿងផ្សេង ប៉ុន្តែនោះគឺពេលយប់ ហើយគួបផ្សំជាមួយអារម្មណ៍ហេវហត់មិនទាន់បានញ៉ាំបាយល្ងាចផង ខ្ញុំមិនហ៊ានសូម្បីតែស្រម៉ៃយប់នោះខ្ញុំនឹងមកដល់ភ្នំពេញវិញបាន។ លើសពីអាណិតខ្លួនឯង ខ្ញុំពិតជាអាណិតម៉ូតូរបស់ខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ហើយនេះគឺជាអនុស្សាវរីយ៍ដ៏ជូរចត់មួយដែលមិនអាចបំភ្លេចបាននៃការធ្វើដំណើរកំសាន្តរយៈពេល២យប់២ថ្ងៃទៅមណ្ឌលគិរីនិយាយជារួម និងធ្វើដំណើរត្រលប់មកភ្នំពេញវិញនិយាយដោយឡែក។ ក្នុងចម្ងាយផ្លូវប្រហែល៤៥គីឡូម៉ែត្រ ខ្ញុំបានចំណាយពេលធ្វើដំណើររហូតដល់២ម៉ោងជាងទើបផុត។
រូបភាពតាមផ្លូវជាតិលេខ៧ (ពីក្រុងកំពង់ចាមទៅស្គន់) ពេលខ្ញុំទើបចេញពីក្រុងកំពង់ចាម
បើទោះបីឆ្លងកាត់ឧបសគ្គលំបាកយ៉ាងណា នៅទីបំផុតខ្ញុំនៅតែអាចជំនះបានហើយបានធ្វើដំណើរមកដល់ភ្នំពេញនៅម៉ោងប្រហែល១០កន្លះយប់ដោយជោគជ័យក្នុងខណៈពេលដែលសម្លៀកបំពាក់ កាតាប ម៉ូតូ និងមុខរបស់ខ្ញុំប្រឡាក់ពោរពេញទៅដោយធូលីពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលធ្វើឲ្យគេឯងតាមផ្លូវជាពិសេសក្នុងក្រុងភ្នំពេញមើលស្ទើរគ្រប់គ្នា។ មកដល់ភ្នំពេញភ្លាម អ្វីដែលខ្ញុំជ្រើសធ្វើមុនគេនៅពេលនោះគឺរកកន្លែងញ៉ាំបាយសិន ព្រោះហេវបាយខ្លាំងណាស់ព្រះអើយ។ មកដល់បន្ទប់ជួលមុនពេលងូតទឹក ខ្ញុំបានឆ្លុះកញ្ចក់មើលមុខខ្លួនឯង ម្តាយអើយ!!! ចង់យ៉ាប់ជាងមុខខ្មោចដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញតាមទូរទស្សន៍ទៅទៀត…ហាហា។ បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏បានទៅងូតទឹកដុះសាប៊ូលាងខ្លួន ព្រមទាំងកក់សក់ឲ្យអស់ធូលីពីខ្លួនហើយចូលដេក។ ខ្ញុំមិនដឹងថាយប់នោះខ្លួនឯងដេកលក់តាំងពីថ្មើរណាឡើយ ព្រោះអស់កម្លាំងខ្លាំងពេក ប៉ុន្តែគ្រាន់តែដឹងថានៅថ្ងៃបន្ទាប់ទាល់តែម៉ោងប្រហែល១១ព្រឹកទើបខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួនជាមួយអារម្មណ៍ដូចបានកើតម្តងទៀតអញ្ចឹង។
សូមអរគុណចំពោះមិត្តអ្នកអានគ្រប់គ្នាចំពោះការចំណាយពេលអានអត្ថបទនេះតាំងពីដើមរហូតដល់ចប់ និងសូមអធ្យាស្រ័យព្រោះអត្ថបទរាងវែងបន្តិចហើយ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំរឿងរ៉ាវទាំងប៉ុន្មានដែលបានរៀបរាប់មកខាងលើ គឺគ្រាន់តែជាបទពិសោធន៍ ការចងចាំ អារម្មណ៍ និងការយល់ឃើញផ្ទាល់ខ្លួនបន្តិចបន្តួចដែលខ្ញុំចង់ចែករំលែកផង និងគ្រាន់តែចង់សរសេរទុកជាកំណត់ហេតុផ្ទាល់ខ្លួនផងប៉ុណ្ណោះ។
សរុបជារួមមក ការធ្វើដំណើរផ្សងព្រេងរយៈពេល២យប់២ថ្ងៃ (ក្នុងរយៈផ្លូវចម្ងាយឆ្ងាយគួរសម) ដោយប្រើមធ្យោបាយធ្វើដំណើរដោយម៉ូតូមួយនេះបានបង្រៀនខ្ញុំនូវបទពិសោធន៍មួយចំនួនដូចតទៅ៖
១- ការទទួលបានពត៌មានពីស្ថានភាពផ្លូវដែលអ្នកត្រូវធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់គឺជារឿងសំខាន់ និងចាំបាច់៖ ជាការពិតណាស់ថាបើទោះបីជាអ្នកជ្រើសរើសយកដោយចេតនា និងដោយពេញចិត្តនូវការធ្វើដំណើរបែបផ្សងព្រេង ឬគ្មានការគ្រោងទុកក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកអាចដឹងមុនថាផ្លូវដែលអ្នកត្រូវធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់នោះមានស្ថានភាពបែបណានៅខាងមុខនោះវាកាន់តែល្អ។ ជាក់ស្តែងវាមិនបានប្រាសចាកពីគោលការណ៍នៃការធ្វើដំណើរបែបផ្សងព្រេងនោះទេ ផ្ទុយមកវិញ វាគឺជាផ្នែកមួយនៃគោលការណ៍ក្នុងការធ្វើដំណើរផ្សងព្រេងទៅវិញទេ ព្រោះថាអ្នកអាចកំណត់ល្បឿននៃការធ្វើដំណើររបស់អ្នកថាតើគួរបើកបរក្នុងល្បឿនប៉ុណ្ណាឲ្យសមល្មម ហើយអ្នកក៏នឹងអាចសន្និដ្ឋានបានផងដែរថាអ្នកនឹងអាចប្រហែលទៅដល់គោលដៅរបស់អ្នកនៅពេលណា។
២– យកមាត់ជាផ្លូវ៖ ដូចអ្នកទាំងអស់គ្នាបានអានពីខាងលើមកស្រាប់ ជាច្រើនលើកច្រើនសារខ្ញុំបានជិះវង្វេងផ្លូវ ហើយខ្ញុំរំពឹងតែម្យ៉ាងលើផែនទីក្នុងប្រព័ន្ធអ៊ីនធើណេត ដោយមិនព្រមសួរគេឯងតាមផ្លូវដោយពេលខ្លះខ្លាចខ្មាស់គេ ឬពេលខ្លះទៀតនៅតែបន្តធ្វើដំណើរទៅមុខទាំងស្រពិចស្រពិលជាដើម។ ប្រសិនបើពេលទាំងនោះខ្ញុំឆ្លៀតសួរគេតែបន្តិច ម្ល៉េះខ្ញុំមិនច្រឡំផ្លូវច្រើនដូច្នេះ និងចំណេញពេលច្រើនទៀតផង។
៣– បើទោះបីអ្នកវង្វេងផ្លូវខុសពីផ្លូវដែលអ្នកបានគ្រោងទុកក៏ដោយ ចូរកុំអាក់អន់ចិត្ត ឬមួរម៉ៅអី ព្រោះអ្នកនឹងជួបអ្វីៗដែលថ្មីផ្សេងទៀតដែលអ្នកមិនបានគ្រោងទុក ឬមិនធ្លាប់ឃើញពីមុន ដូច្នេះចូរទទួលយកដោយរីករាយជាមួយអ្វីដែលអ្នកបានជួបហើយចាត់ទុកថាវាជានិស្ស័យទៅវិញទេដែលអ្នកបានមកដល់ទីនោះ។ ពេលខ្លះអ្នកអាចនឹងជួបគូរព្រេងរបស់អ្នកដោយសាររឿងវង្វេងផ្លូវក៏អាចថាបាន…ហាហាហា។
៤– កុំបារម្ភថាអ្នកធ្វើដំណើរតែម្នាក់ឯងទៅទីកន្លែងណាមួយអី ព្រោះនៅពេលអ្នកធ្វើដំណើរទៅដល់ទីនោះអ្នកនឹងជួបអ្នកដទៃផ្សេងទៀតដែលអ្នកមិនធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនប៉ុន្តែមានគោលដៅតែមួយដូចអ្នកដែរ។ ជាក់ស្តែងខ្ញុំធ្វើដំណើរទៅមណ្ឌលគិរីតែម្នាក់ឯង គ្មានសូម្បីតែអ្នកជួយថតរូបឲ្យ ប៉ុន្តែនៅពេលទៅដល់ទីនោះ ខ្ញុំបានជួបមនុស្សម្នាជាច្រើនទៀត ដូច្នេះខ្ញុំបានពឹងពាក់ឲ្យអ្នកដែលខ្ញុំបានជួបជួយថតរូបឲ្យ ហើយដូចគ្នាដែរ ខ្ញុំបានជួយថតរូបឲ្យគេវិញ ដូច្នេះក៏អាចរាប់បានថាជានិស្ស័យមួយដែរ។
៥– កុំខ្លាចក្នុងការធ្វើដំណើរតែម្នាក់ឯង៖ ពិតណាស់ការធ្វើដំណើរតែម្នាក់ឯងជាពិសេសការធ្វើដំណើរពេលយប់ព្រលប់គឺពិតជាមានហានិភ័យខ្ពស់ ព្រោះថាបើអ្នកមានបញ្ហាអ្វីតាមផ្លូវជាដើម គឺមិនដឹងត្រូវទៅពឹងអ្នកណាឲ្យជួយឡើយ ប៉ុន្តែជំនួសឲ្យការគិតបែបអវិជ្ជមានដូច្នោះ ខ្ញុំតែងតែគិតថាការធ្វើដំណើរតែម្នាក់ឯងវាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំមានភាពរឹងម៉ាំ ម្ចាស់ការ និងមានការប្រុងប្រយ័ត្នកាន់តែខ្ពស់ជាងពេលធ្វើដំណើរមានគ្នាទៅវិញទេ។ ម្យ៉ាងវិញទៀតបើយើងក្រឡេកមើលមកក្នុងខ្សែជីវិតយើងម្នាក់ៗជាក់ស្តែង បើទោះបីយើងមានគ្រួសារ ប្តីប្រពន្ធ កូនចៅ មិត្តភក្តិនៅជាមួយក៏ដោយ ប៉ុន្តែមិនយូរមិនឆាប់ថ្ងៃណាមួយអ្នកទាំងនោះនឹងចាកចោលយើងម្តងមួយៗមិនអាចប្រកែកបាន ហើយចុងក្រោយគឺមានតែយើងម្នាក់គត់ដែលនៅជាមួយខ្លួនឯងរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់ ឬនៅតែម្នាក់ឯង ដូច្នេះការហ្វឹកហាត់ឲ្យខ្លួនឯងរៀនរស់ក្នុងការនៅតែម្នាក់ឯងគឺជារឿងដែលចាំបាច់។
ខាងក្រោមនេះគឺជាការកត់សម្គាល់មួយចំនួនរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ក្នុងការធ្វើដំណើររបស់ខ្ញុំទៅកាន់ខេត្តមណ្ឌលគិរី។ ប៉ុន្តែទោះយ៉ាងណាវាមិនបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីភាពជាក់ស្តែងនៅក្នុងខេត្តមណ្ឌលគិរីទាំងស្រុងនោះទេ ព្រោះខ្ញុំមានភ្នែកតែពីរហើយការធ្វើដំណើររបស់ខ្ញុំទៅទីនោះទៀតសោតក៏មានរយៈពេលខ្លីតែប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះរាល់ការកត់សម្គាល់ទាំងឡាយខាងក្រោមនេះគឺគ្រាន់តែជាផ្នែកតូចមួយ និងចេញពីបុគ្គលម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះបើមានការខុសឆ្គងត្រង់ណាសូមមេត្តាជួយកែតម្រូវ។
១– នៅសែនមនោរម្យពោរពេញដោយ Resort ដូចផ្សិត៖ មិនថាឆ្ពោះទៅខាងលិចកើតជើងត្បូងនៃក្រុងសែនមនោរម្យនោះឡើយ អ្នកនឹងឃើញមាន Resort មានច្រើនហូរហែរ ហើយ Resort ភាគច្រើនមានទីធ្លាធំៗនឹងហ៊ុមព័ទ្ធដោយរបង និងស្ថិតនៅតាមទីទួលៗ ចំនែកឯដីវាលស្មៅធំៗដែលទំនេរភាគច្រើនក៏សុទ្ធតែមានម្ចាស់កម្មសិទ្ធិឯកជនកាន់កាប់ដែរ។
២- ផ្លូវទួលឡើងចុះខ្ពស់ៗ៖ ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើដំណើរទៅកំពង់សោមដែលមានផ្លូវឡើងចុះច្រើនគួរសមដែរ ប៉ុន្តែផ្លូវនៅមណ្ឌលគិរីជាពិសេសក្រុងសែនមនោរម្យផ្ទាល់គឺផ្លូវគឺមានលក្ខណៈឡើងចុះចោតខ្លាំង និងវែងៗជាង ប៉ុន្តែវាមើលទៅមិនគួរឲ្យភ័យខ្លាចក្នុងការធ្វើដំណើរនោះទេ ផ្ទុយមកវិញវាបានរំលេចនូវផ្ទាំងទស្សនីយភាពដ៏ស្រស់ស្អាតជាចំណីដល់ចក្ខុក្នុងពេលធ្វើដំណើរទៅវិញទេ។
ផ្លូវចោតមួយនៅមណ្ឌលគិរី (ប៉ុន្តែនៅមានផ្លូវចោតខ្លាំងជាងនេះទៀតដែលខ្ញុំមិនបានឈប់ថត)
ផ្លូវនៅចន្លោះដែនជម្រកសត្វព្រៃកែវសីមា
ផ្លូវរាងអក្សរ «S»
៣- នៅក្រុងសែនមនោរម្យមិនសូវអ៊ូរអរទេ៖ ប្រសិនបើអ្នកចង់ធ្វើដំណើរកំសាន្តបែបលំហែរខួរក្បាលគេចចេញពីភាពអ៊ូរអរ មានមនុស្សម្នាច្រើន ដូចនៅទីក្រុងភ្នំពេញ ខ្ញុំសូមណែនាំឲ្យអ្នកទៅមណ្ឌលគិរីព្រោះវាគឺជាជម្រើសដ៏ល្អបំផុត ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកចង់ធ្វើដំណើរកំសាន្តបែបសប្បាយមានមនុស្សម្នាអ៊ូរអរច្រើននោះ ខ្ញុំមិនណែនាំឲ្យអ្នកទៅទីនោះឡើយ ព្រោះជាក់ស្តែងបើទោះបីជាថ្ងៃដែលខ្ញុំទៅនោះត្រូវជាថ្ងៃអាទិត្យផង និងត្រូវជាថ្ងៃបុណ្យជាតិផងក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅទីនោះគឺហាក់មានសភាពស្ងាត់ជ្រងំ (ជាពិសេសពេលយប់) ស្ទើរតែដូចទីរួមស្រុកមួយប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនបានកត់សម្គាល់ឃើញ ឬមានអារម្មណ៍ថាមានបញ្ហាអសន្តិសុខអ្វីនោះដែរ។
៤- វាលស្មៅចាប់ផ្តើមងាប់ និងតំបន់ខ្លះភ្លើងឆេះ៖ អ្នកប្រហែលជាធ្លាប់ឃើញតាមវីដេអូលើអ៊ីនធើណេត ឬទូរទស្សន៍អំពីវាលស្មៅពណ៌ខៀវខ្ចីស្រស់បំព្រងធំៗដូចនៅប្រទេសស្វីសក្នុងខេត្តមណ្ឌលគិរី ប៉ុន្តែក្នុងភាពជាក់ស្តែងវាគឺមិនស្រស់បំព្រងគ្រប់រដូវកាលនោះទេ វាគឺអាស្រ័យទៅលើរដូវកាលដែលអ្នកទៅ។ ជាក់ស្តែងក្នុងខែដែលខ្ញុំទៅគឺចុងខែធ្នូ ស្មៅភាគច្រើនចាប់ផ្តើមងាប់បណ្តើរៗ ហើយមានតំបន់ខ្លះមានភ្លើងឆេះទៀតផង។ បើអ្នកចង់ទៅឃើញស្មៅខៀវខ្ចី អ្នកគួរទៅលេងនៅរដូវវស្សា (ជាពិសេសចន្លោះពីខែសីហាទៅខែតុលា) នេះបើតាមអ្នកស្រុកនៅទីនោះប្រាប់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែទោះយ៉ាងណាក្នុងខែដែលខ្ញុំទៅនោះ គឺជារដូវរំហើយ អាកាសធាតុគឺចុះត្រជាក់ និងមានខ្យល់បក់ខ្លាំង ដូច្នេះចំពោះខ្ញុំ មិនចំពោះថាអ្នកទៅមណ្ឌលគិរីនៅរដូវកាលណានោះទេ អ្នកនឹងទទួលបាននូវអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយដូចគ្នា។
វាលស្មៅមួយកន្លែងនៅស្រុកអូររាំងត្រូវបានភ្លើងឆេះ
៥– ការរកស៊ីរបស់ប្រជាជនក្នុងក្រុងសែនមនោរម្យ៖ ខ្ញុំពុំបានដឹងទេថាតើតាមទិន្នន័យប្រជាជននៅទីនោះភាគច្រើនរកស៊ីអ្វីឡើយ ព្រោះជាក់ស្តែងខ្ញុំពុំឃើញមានស្រែ ហើយឃើញមានចម្ការតិចតួចបំផុត ប៉ុន្តែតាមរយៈអ្វីដែលខ្ញុំបានសួរបងប្រុសម្នាក់ដែលគាត់ជាមន្រ្តីរាជការនៅទីនោះបានប្រាប់ភាគច្រើនអ្នកនៅទីនោះប្រកបរបរជាមន្រ្តីរាជការ។
៦– តាមផ្លូវឆ្លងកាត់ព្រៃមានសត្វព្រៃឆ្លងកាត់៖ នៅពេលដែលអ្នកធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់តាមដែនជម្រកសត្វព្រៃស្រុកកែវសីម៉ាមុនទៅដល់ក្រុងសែនមនោរម្យ អ្នកអាចនឹងជួបសត្វព្រៃដែលដើរឆ្លងកាត់ផ្លូវជាតិ ជាពិសេសគឺសត្វស្វា ដូច្នេះចូរបើកបរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។
ពិភពរបស់ខ្ញុំ 
You must be logged in to post a comment.