Τι μας ενώνει;

Είναι η τελευταία ανάρτηση σε αυτό το blog. Το blog διαφάνηκε ότι αποτέλεσε για μένα το σημείο επικοινωνίας με τον έξω κόσμο τα τελευταία 2 χρόνια σχετικά με τη δράση μου στα πλαίσια του ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων στον οποίο συμμετείχα. Ο σκοπός δημιουργίας του ολοκληρώνεται σύντομα καθώς οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου ΔΣ είναι στις 8 Μαΐου.

Η ανάρτηση αυτή έχει αποχαιρετιστήριο χαρακτήρα. Η δημιουργία του blog αυτού ήταν απόρροια της ανάγκης μου να διαφοροποιηθώ από την πεπατημένη στην εμπλοκή μου με τα κοινά στο χώρο εργασίας μου και να ανακαλύψω νέα μονοπάτια. Εμπλοκή με τα κοινά σημαίνει λογοδοσία. Η συντήρηση αυτού του blog μετέτρεψε σε διαφανή την παρουσία μου στα συλλογικά δρώμενα μέσω της ενότητας “Συνεδριάσεις ΔΣ”. Παράλληλα, ανάρτησα προβληματισμούς στην κεντρική σελίδα του blog, στην προσπάθειά μου να σταθώ απέναντι σε αυτά που συμβαίνουν μέσα στο χώρο εργασίας μου και γενικότερα στην κοινωνία.

Η ύπαρξη αυτού του blog με βοήθησε να μην νιώθω απέραντη μοναξιά στην πορεία που ακολουθούσα τα τελευταία 2 χρόνια. Η ύπαρξη αυτού του blog με βοήθησε να ξεπερνάω τις στιγμές απελπισίας στις οποίες περιερχόμουν όταν βίωνα την αδυναμία μετασχηματισμού των ατομικών μας αδιεξόδων σε συλλογικές διεκδικήσεις. Ο κύκλος ζωής του blog μόλις ολοκληρώθηκε. Γεια…

Τα παρακάτω ερωτήματα περνούν από το μυαλό μου:

1. Τι καθιστά το συγκεκριμένο έγγραφο «ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ» και όχι «ΕΠΕΙΓΟΝ»;;;;;
2. Γιατί ένα απλό διοικητικό έγγραφο πρέπει να φέρει την ένδειξη «ΕΠΕΙΓΟΝ»;;;;;
3. Ποια ένδειξη θα χρησιμοποιήσει το υπουργείο υγείας όταν προκύψει ένα ζήτημα δημόσιας υγείας. «ΕΞ.ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ»;;;; «ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ-ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ»;;;; «ΕΞ.ΕΠΕΙΓΟΝ Χ2»;;;;;;;
4. …

Το τελευταίο διάστημα γίνεται μεγάλη χρήση της λέξης «αλληλεγγύη». Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται από μεμονωμένους ανθρώπους, από ομάδες ανθρώπων, από συλλογικά όργανα, από κόμματα… Γίνεται τόσο μεγάλη χρήση αυτής της λέξης που αναρωτιέμαι εάν αυτός που τη χρησιμοποιεί συνειδητοποιεί τη σημασία της;

Θα φέρω το παράδειγμα που έχω βιώσει τους τελευταίους μήνες στο εργασιακό περιβάλλον του ΓΝ Χανίων στο οποίο εργάζομαι. Πριν όμως ξεκινήσω θα παραθέσω την ερμηνεία της λέξης όπως την κατέγραψα από το Βικιλεξικό:

Αλληλεγγύη:
1. η αλληλοβοήθεια και αλληλοκατανόηση, το ηθικό καθήκον, η υποχρέωση που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να αλληλοϋποστηρίζονται και να αλληλοβοηθούνται
2. η συμπαράσταση σε δοκιμαζόμενους συνανθρώπους

Λοιπόν, στο εργασιακό μου περιβάλλον εδώ και πολύ καιρό υποστηρίζεται η άποψη ότι ως εργαζόμενοι θα πρέπει να έχουμε στο πλευρό μας τους πολίτες των Χανίων. Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργείται η πεποίθηση ότι ως εργαζόμενοι θα είμαστε λιγότερο εκτεθειμένοι σε θέματα διαθεσιμοτήτων, ενδεχόμενων καταργήσεων κλινικών, ΚΥς, ιδιωτικοποιήσεων μέρους των δραστηριοτήτων ενός Νοσοκομείου κ.τ.λ. Δε θα σταθώ στο εάν όντως η κοινωνία σήμερα έχει τη δύναμη ή τη θέληση να σε  προστατέψει, αλλά θα προσπαθήσω να διερευνήσω εάν δικαιούμαστε να ζητάμε την αλληλεγγύη του πολίτη.

Ως εργαζόμενοι στο Νοσοκομείο έχουμε διπλή ιδιότητα: του πολίτη και του εργαζομένου.

1. Ως πολίτες θα οφείλαμε να έχουμε προσανατολιστεί στο να διευκολύνουμε τις συναλλαγές του Νοσοκομείου με του πολίτες. Έχει συμβεί αυτό; Έχουμε στήσει εκείνους τους μηχανισμούς που θα δίνουν προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του πολίτη και όχι στην εξυπηρέτηση του εργαζομένου; Έχουμε στήσει εκείνους τους μηχανισμούς που επιτρέπουν στον πολίτη να μην καταπατάει την αξιοπρέπειά του προκειμένου να λάβει τις υπηρεσίες που επιθυμεί; Η δική μου απάντηση είναι πως όχι! Θα αναφέρω μερικά παραδείγματα: υποβαθμισμένη γραμματειακή υποστήριξη στην επαφή με τον πολίτη, λειτουργία απογευματινών ιατρείων, μη κεντρική διαχείριση των τακτικών χειρουργείων…

2. Ως εργαζόμενοι  ζητάμε από την κοινωνία να μας δείξει αλληλεγγύη σχετικά με το δικαίωμα της υπεράσπισης της εργασίας και της προάσπισης των εργασιακών μας δικαιωμάτων τη στιγμή που εμείς επιλέγουμε να μη δείχνουμε αλληλεγγύη σε άλλους εργαζομένους. Πιο συγκεκριμένα, στο Νοσοκομείο εργάζονται  συμπολίτες μας με εργασιακά και μισθοδοτικά δικαιώματα υποδεέστερα των δικών μας, των «μονίμων». Οι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας δουλεύουν για κάποιον ιδιώτη, ο οποίος έχει αναλάβει την παροχή υπηρεσιών για την κάλυψη αναγκών που δεν είναι δυνατόν να καλυφθούν με «μόνιμο» προσωπικό. Η κατηγορία αυτή των εργαζομένων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «2ης κατηγορίας εργαζόμενοι». Εμείς, της «1ης κατηγορίας» επιλέγουμε να μη θίγουμε το ζήτημα. Έχουμε το δικαίωμα λοιπόν να ζητάμε αλληλεγγύη ως εργαζόμενοι; Η δική μου απάντηση είναι πως όχι! Πρώτα οφείλουμε να υποστηρίξουμε τους ακόμα πιο αδύναμους και στη συνέχεια θα έχουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε την υποστήριξη. Και τότε μάλιστα θα μπορέσουμε και να την απαιτήσουμε!

Από τα παραπάνω συμπεραίνω ότι όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη «αλληλεγγύη», ουσιαστικά εννοούμε κάτι άλλο. Ίσως εννοούμε «βοήθεια». Ίσως είναι μία κραυγή απελπισίας. Για μένα είναι καλύτερο να αντικαταστήσουμε τη λέξη «αλληλεγγύη» με τη λέξη «βοήθεια». Με τη λέξη «βοήθεια» περιγράφεται ορθότερα και εντιμότερα η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Είναι πολύ σημαντικό αυτή τη χρονική στιγμή να καταφέρουμε να χρησιμοποιήσουμε τη σωστή λέξη. Είμαστε απελπισμένοι, είμαστε απεγνωσμένοι, είμαστε παγωμένοι. Όταν ζητάς «αλληλεγγύη» αντανακλαστικά έρχεται στο μυαλό αυτού που απευθύνεσαι η ερώτηση «… και καλά εσύ τι έκανες για μένα, τον άνεργο, τον συνταξιούχο, τον αποκλεισμένο από το κοινωνικό κράτος…». Και τότε δεν έχουμε απάντηση να δώσουμε. Μασάμε τα λόγια μας. Όμως όταν ζητάμε «βοήθεια» ο απέναντι καταλαβαίνει ότι είσαι σε κατάσταση πανικού και ότι αν μη τι άλλο δεν τον «εμπαίζεις». Νιώθει ότι και εσύ είσαι αβοήθητος, όπως και αυτός.

Επίσης, με τη χρήση της λέξης «αλληλεγγύη» ουσιαστικά μεταθέτουμε την πρωτοβουλία για δράσεις στην κοινωνία. Αναμένουμε τον από μηχανής θεό να εμφανιστεί και να δώσει ένα τέλος σε αυτό που ζούμε και αυτό που φοβόμαστε ότι θα έρθει. Η επιλογή μας να συνεχίζουμε να ζητάμε «αλληλεγγύη» ενώ εννοούμε «βοήθεια» μας δεσμεύει σε παθητικό ρόλο. Ως ένα βαθμό μας διευκολύνει ώστε να συνεχίζουμε να αποφεύγουμε να έρθουμε σε ρήξη με νοοτροπίες και πρακτικές που τελικά εμποδίζουν την υιοθέτηση συλλογικών δράσεων.

Καταλήγω στο ότι η χρήση της λέξης «αλληλεγγύη» θα πρέπει να σταματήσει. Παραπληροφορεί τους συμπολίτες μας και δημιουργεί και σε μας σύγχυση. Για να κερδίσουμε και να κατοχυρώσουμε το δικαίωμα της χρήσης της λέξης «αλληλεγγύη» θα πρέπει πρώτα να έχουμε να επιδείξουμε συμπεριφορές αλληλεγγύης προς τρίτους.

Είθισται στην αρχή κάθε χρονιάς να πραγματοποιούμε τον απολογισμό της χρονιάς που μόλις πέρασε. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να κάνω απολογισμό σχετικά με τη χρονιά που πέρασε ως μέλος του εργασιακού συλλόγου του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων.

Σήμερα, οι συνδικαλιστικοί σύλλογοι αδυνατούν να διαδραματίσουν το ρόλο που τους αναλογεί μέσα στην κοινωνία μας. Μέσα σε μία μακρά «σοσιαλιστική» περίοδο εκφυλίστηκαν και  λειτούργησαν ως δεκανίκια της εξουσίας. Πάντα αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί ισχυρή πεποίθησή μου ότι η συμμετοχή μας στα θεσμικά όργανα είναι ταυτόχρονα δικαίωμα και υποχρέωση όλων μας. Κάτω από αυτό το πρίσμα, πήρα την απόφαση μέσα στο 2013 να συμμετάσχω ως μεμονωμένος υποψήφιος στις εκλογές του συλλόγου εργαζομένων το Μάιο του 2013.

Μετά την εκλογή μου, κατέγραψα τις προτεραιότητές μου (προτεραιότητες) και τις κατέθεσα στο ΔΣ του συλλόγου. Η ενδυνάμωση του θεσμικού ρόλου και η διαφάνεια αποτελούσαν τις δικές μου προτεραιότητες. Σε επόμενη συνεδρίαση κατέθεσα τις προτάσεις μου σχετικά με τον τρόπο που θα επιτυγχάνονταν οι παραπάνω προτεραιότητες (προτάσεις).

Η απήχηση που είχαν οι προτάσεις μου στο ΔΣ ήταν πολύ μικρή. Θεώρησα ότι ακόμα ήταν νωρίς και ίσως χρειαζόταν χρόνος προκειμένου να «δέσουμε» ως ΔΣ. Όμως από την άλλη έβλεπα ότι επιλέγουμε να μην αγγίζουμε τα ζητήματα που μας αφορούσαν, όπως κατάργηση οργανισμών, διαθεσιμότητα, ριζικές αλλαγές στο χώρο της υγείας. Η άρνηση της αποδοχής της πραγματικότητας δεν αλλάζει… την πραγματικότητα. Έπρεπε να προετοιμαστούμε, να τοποθετηθούμε όλοι σε αυτά που έρχονται. Αυτός ήταν ο λόγος που πρότεινα την οργάνωση μίας εκδήλωσης με θέμα «Μαύρο στην Υγεία», επηρεασμένος από το «Μαύρο» στην ΕΡΤ (θέμα 6, θέμα 1). Ο σκοπός της εκδήλωσης ήταν να δώσει βήμα στα μέλη του συλλόγου εργαζομένων να τοποθετηθούν σχετικά με αυτά που συμβαίνουν και να ενδυναμώσει τη συμμετοχικότητα. Η εκδήλωση διοργανώθηκε μέσα στον Οκτώβριο, κατά τη διάρκεια της οποίας τοποθετήθηκαν συνάδελφοι από διαφορετικούς κλάδους και τμήματα. Το πρώτο βήμα είχε γίνει. Παρολαυτά, το ΔΣ επέλεγε να συνεχίζει να μην «ακουμπάει» ζητήματα με τρόπο συντονισμένο. Λες και με αυτόν τον τρόπο τα ξόρκιζε. Στη συνέχεια (Νοέμβριος 2013), πρότεινα τη σύσταση μίας ομάδας η οποία θα είχε ως αποστολή την επεξεργασία των αποτελεσμάτων της εκδήλωσης και τη δημιουργία μίας πρότασης στρατηγικής τοποθέτησης στα ζητήματα που αποφεύγαμε να συζητήσουμε και να τοποθετηθούμε. Η ομάδα αυτή δεν κατάφερε να λειτουργήσει καθώς η εφαρμογή της τήρησης του ωραρίου από τη Διοίκηση και το ενδεχόμενο διαθεσιμότητας συναδέλφων έστρεψαν το ενδιαφέρον των παρατάξεων του ΔΣ σε διαφορετική κατεύθυνση.

Ακόμα και σήμερα το ΔΣ του συλλόγου εργαζομένων δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν μηχανισμό καταγραφής και ιεράρχησης των προβλημάτων. Δεν έχει καταφέρει να διατυπώσει και να υιοθετήσει ένα όραμα ώστε στη συνέχεια να διαμορφώσει μία στρατηγική υλοποίησης.

Το κλείσιμο της χρονιάς απέδειξε ότι το ΔΣ του συλλόγου δεν μπόρεσε να προβλέψει και ίσως να προλάβει τις εξελίξεις. Απλά τις ακολουθεί. Το ΔΣ οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δρομολογήσει τις ενέργειες και τις δράσεις εκείνες που θα ενδυναμώσουν το ρόλο του συλλόγου εργαζομένων.

Με τη στάση μου μέσα στο 2013 επέλεξα να συμμετέχω ενεργά στα συλλογικά δρώμενα. Με τη στάση μέσα στο 2013 διεκδικώ την ενεργή συμμετοχή των συναδέλφων μου στα συλλογικά δρώμενα.

Νιώθω ότι στην επαγγελματική μου ζωή έχω αναλωθεί στο να προσπαθώ να αποδεικνύω καθημερινά ότι δεν είμαι ελέφαντας. Κουράστηκα. Κουράστηκα τόσο που λέω να τα παρατήσω. Από εδώ και πέρα λοιπόν αποδέχομαι ότι είμαι ελέφαντας.

Φέρνοντας στο μυαλό μου τη μορφή αυτού του θεόρατου ζώου συνειδητοποιώ ότι δεν με τρομάζει. Αντίθετα μου προκαλεί θετικά συναισθήματα. Είναι δυνατό ζώο, αλλά δε χρησιμοποιεί τη δύναμή του εις βάρος των άλλων ζώων. Η δύναμή του επίσης λειτουργεί αποτρεπτικά όσον αφορά τις επιθέσεις που δέχεται από σαρκοβόρα ζώα.  Η παρουσία του αποπνέει ασφάλεια. Όλοι θέλουν τον ελέφαντα φίλο τους.

Παίζω με τις λέξεις και τις εικόνες. Διαπιστώνω ότι αυτό το παιχνίδι έχει λυτρωτικό χαρακτήρα. Επιλέγω να μετατρέψω σε βιώσιμη την επαγγελματική μου καθημερινότητα αλλάζοντας…  αποδεχόμενος μέσα μου ότι είμαι ελέφαντας! Απομένει να δούμε πως το επαγγελματικό μου περιβάλλον θα αποδείξει ότι δεν είμαι…

Αχ, πόσο δύσκολο είναι να σταθείς απέναντι στην καθημερινότητα; Μία καθημερινότητα που προσφέρει απλόχερα αδιέξοδα όλων των τύπων: προσωπικά, οικογενειακά, επαγγελματικά, κοινωνικά, πολιτικά.  Ποιο είναι άραγε το τίμημα για να βγεις μέσα από αυτά τα αδιέξοδα;

Η αντίληψη που έχει ο καθένας μας για τα αδιέξοδα είναι τόσο διαφορετική από τον διπλανό του. Αυτό ισχύει ακόμα και για το πως προσδιορίζει ο καθένας το αδιέξοδο. Για κάθε αδιέξοδο αναμένουμε τη σωτηρία μας από έναν από μηχανή θεό. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγουμε να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι την εύρεση διεξόδων. Πολλές φορές αρνούμαστε ακόμα να αποδεκτούμε τα αδιέξοδα μέσα στα οποία ζούμε. Μα αδιέξοδο βιώνουμε κάθε φορά που δεν ξέρουμε προς τα που να κάνουμε! Προς τα δεξιά, προς τα αριστερά, πάνω ή κάτω;

Μήπως τελικά τα αδιέξοδα είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη ύπαρξη; ή μήπως μόνο εγώ βλέπω αδιέξοδα; Μήπως τα αδιέξοδα αυτά είναι μόνο μέσα στο κεφάλι μου και αρέσκομαι να εντοπίσω αδιέξοδα και στους γύρω μου προκειμένου να νιώσω ασφάλεια;

Νιώθω την ανάγκη να αφεθώ στα αδιέξοδά μου. Τα αδιέξοδα αυτά με προσδιορίζουν και με ταυτοποιούν, γιατί να μη τα θέλω; Επιλέγω εμένα και μαζί με εμένα τα δικά μου αδιέξοδα.  Δε θέλω τελικά να βγω από αυτά. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφύγω να πληρώσω και το τίμημα που θα είναι να με χάσω!

Πέρασαν κοντά τρεις βδομάδες από την ημέρα των εκλογών. Το αποτέλεσμα ήταν απρόσμενα καλά. Το επίτευγμα για μένα μέχρι εκείνη την ημέρα ήταν ότι ξεπέρασα τις αναστολές μου και κατέθεσα μεμονωμένη υποψηφιότητα συνοδευόμενη από ένα κείμενο συμπυκνωμένο σε τέτοιο βαθμό που για κάθε του πρόταση θα μπορούσα να μιλάω για πολύ ώρα (κείμενο). Δεν επικεντρώθηκα στο αποτέλεσμα. Εξάλλου σε ένα εργασιακό περιβάλλον που εργάζονται πάνω από 1000 άτομα, που ζήτημα είναι εάν με το όνομά μου με γνωρίζουν 150 άτομα, η πιθανότητα να συγκέντρωνα ικανό αριθμό ψήφων ώστε να εκλεγώ σίγουρα ήταν αν όχι απίθανο σενάριο, σίγουρα πάρα πολύ αισιόδοξο.

Με το αποτέλεσμα χάρηκα πάρα πολύ. Εισέπραξα αποδοχή. Την περίοδο που ένιωθα επαγγελματικά απαξιωμένος και απεγνωσμένος, επέλεξα να χρησιμοποιήσω ένα θεσμό (το θεσμό των εκλογών) προκειμένου να εκφράσω τον προβληματισμό μου και να βρω διέξοδο. Η ενδυνάμωση των θεσμών για μένα σήμερα είναι το νούμερο 1 μέλημα όχι μόνο ως εργαζόμενος αλλά και ως πολίτης. Σε αυτή τη χρονική στιγμή λοιπόν, εκλέχτηκα μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Εργαζομένων του ΓΝΧ.

Πλέον διαθέτω ένα θεσμικό ρόλο. Το ερώτημα «…και τώρα;» με απασχολεί.

– η συνεχεια στο επόμενο –

Χανιά, 7 Μαρτίου 2013

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Παρατηρώντας την εργασιακή μας καθημερινότητα νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας.

Διαπιστώνω ότι με παθητικότητα αποδεχόμαστε την πραγματικότητα που εξελλίσεται γύρω μας. Η αμηχανία που νιώσαμε στην αρχή της κρίσης έχει μετατραπεί σε φόβο. Η διάθεση για συλλογική δράση είναι ανύπαρκτη. Ο φόβος έχει αρχίσει να φωλιάζει μέσα μας. Νιώθουμε μόνοι μας. Δεν έχουμε κοινά σημεία αναφοράς. Το επερχόμενο φάσμα των απολύσεων μας έχει παγώσει. Η ώρα που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κρούσματα εφεδρείας δεν είναι μακριά. Επιλέγουμε να αποστρέφουμε το βλέμμα μας από την πραγματικότητα και να λέμε ότι τα Νοσοκομεία δεν συγκαταλέγονται μέσα στους Οργανισμούς που αφορά η εφεδρεία.  Η επιλογή να μην αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα, μας κάνει να αισθανόμαστε όλο και περισσότερο μόνοι, όλο και περισσότερο ανήμποροι. Χάνουμε την καθαρή ματιά με αποτέλεσμα να έχουμε πέσει σε ένα φαύλο κύκλο από τον οποίο δεν ξέρουμε πως να βγούμε.

Θα φέρω ένα παράδειγμα το οποίο πιστεύω ότι επιβεβαιώνει τα παραπάνω. Αυτή τη στιγμή στο Νοσοκομείο έχουν δημιουργηθεί δύο κατηγορίες εργαζομένων. Εμείς οι «μόνιμοι» και οι εργαζόμενοι των ιδιωτών. Οι εργαζόμενοι των ιδιωτών έχουν συμβάσεις εργασίας 2^ης κατηγορίας εργαζομένων. Εμείς οι «μόνιμοι» επιλέγουμε να μην «ακουμπάμε» το θέμα. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι ιδιωτών δουλεύουν για το Νοσοκομείο. Δε θα σταθώ στο εάν είναι αναγκαία η παρουσία των ιδιωτών στο Νοσοκομείο (κάτι το οποίο θα έπρεπε κάποια στιγμή να το θίξουμε) αλλά στη δικιά μας στάση αποδοχής εργαζομένων 2^ης κατηγορίας. Πέρα από ηθικό ζήτημα, τίθεται και ζήτημα πρακτικό: αύριο μπορεί να ανήκουμε εμείς σε αυτή την κατηγορία εργαζομένων. Οφείλουμε να τοποθετηθούμε απέναντι σε αυτή την κατάσταση.

Θα προτείνω μία στρατηγική η οποία πιστεύω μπορεί να μας δώσει διέξοδο σε αυτά που συμβαίνουν σήμερα, πρώτα σε ατομικό επίπεδο, μετά σε συλλογικό.

Συνάδελφοι, οφείλουμε να βγούμε από το καβούκι μας και να είμαστε ειλικρινείς τόσο με τους εαυτούς μας όσο και με τους συμπολίτες μας. Εξάλου θα πρέπει να θυμόμαστε ότι έχουμε δυτό ρόλο: είμαστε τόσο εργαζόμενοι όσο και πολίτες.

Είναι στρατηγικό λάθος να πιστεύουμε ότι τα πράγματα θα αντιστραφούν. Δεν αντιστρέφονται. Ας εξετάσουμε τους θεσμικούς ρόλους από τους οποίους θα περιμέναμε λύσεις:

1. Κεντρική Πολιτική Διοίκηση
2. Συνδικαλιστικά Όργανα
3. Διοίκηση Νοσοκομείου

Κεντρική Πολιτική Διοίκηση

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα λειτουργεί ως το θέατρο των οικονομικών επιχειρήσεων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων (δε χρησιμοποίησα τυχαία τη λέξη θέατρο, καθώς συνειρμικά παραπέμπει σε πεδίο μαχών). Δυστυχώς το πολιτικό παιχνίδι χάθηκε. Η πολιτική ηγεσία απέτυχε να αποτρέψει τα γεγονότα, δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Αυτή τη στιγμή λειτουργεί ως μαριονέτα. Καταλείγω στο πρώτο συμπέρασμα: δεν περιμένω τίποτα από την κεντρική πολιτική σκηνή.

Συνδικαλιστικά Όργανα

Κρίνοντας από τα γεγονότα των τελευταίων ετών, ο συνδικαλισμός έχει ηττηθεί κατά κράτος. Δεν ξέρει που να στραφεί, οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργάνων διεφθαρμένες στέκουν αμήχανες μπροστά σε αυτά που συμβαίνουν. Ένα είναι το σίγουρο, ότι τα συνδικαλιστικά όργανα δεν επέδειξαν τα αντανακλαστικά που θα έπρεπε τα τελευταία τρία χρόνια. Καταλείγω στο δεύτερο συμπέρασμα: δεν περιμένω τίποτα από τα συνδικαλιστικά όργανα.

Διοίκηση Νοσοκομείου

Η Διοίκηση του Νοσοκομείου απλά υπάρχει. Δεν έχει όραμα. Βρίσκεται σε αυτόματη λειτουργία, όπως ένα αεροπλάνο. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στον αέρα και μας πηγαίνουνε. Δεν ξέρουνε που να μας προσγειώσουν. Το κέντρο ελέγχου τους δίνει την εντολή «συνεχίστε την πτήση σας». Τα άσχημα νέα είναι ότι η κυροζίνη τελειώνει και εμείς είμαστε ακόμα στον αέρα. Καταλείγω στο τρίτο συμπέρασμα: δεν περιμένω τίποτα από τη Διοίκηση του Νοσοκομείου.

Συμπέρασμα: Δεν περιμένω τίποτα από τα θεσμικά όργανα. Είμαστε μόνοι μας. Όχι μόνο εμείς, όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας. Η συνειδητοποίηση αυτή είναι το πρώτο βήμα προκειμένου να εντοπίσουμε το πως θα πρέπει να κινηθούμε. Αυτή η συνειδητοποίηση είναι που θα δώσει κατεύθυνση στο πως θα επιλέξουμε να σταθούμε απέναντι στην καθημερινότητά μας. Είμαστε πολλοί μόνοι μας. Έχουμε τη διάθεση να συμπορευτούμε; Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη. Μπορεί στην ερώτηση να απαντάμε ναι, αλλά στην πράξη απέχουμε. Και ξέρετε γιατί; Γιατί πολύ απλά δεν νιώθουμε δικό μας το χώρο που εργαζόμαστε. Έχουμε αποδεχτεί μία εργασιακή καθημερινότητα όπου όλοι νιώθουμε δυσαρεστημένοι, αδικημένοι.

Η πρόταση είναι η ενδυνάμωση των θεσμικών ρόλων. Αυτό θα επιτευχθεί με δύο ταυτόχρονες ενέργειες:

1^η ενέργεια, σε ατομικό επίπεδο.

Ο καθένας μας εδώ μέσα έχει ένα θεσμικό ρόλο. Προσπαθεί να τον ενδυναμώσει μέσα στον οργανισμό του. Εγώ για π.χ. είμαι πληροφορικός, νιώθω επαγγελματικά απαξιωμένος. Η στάση μου είναι να διεκδικήσω την επανα-αξίωση του ρόλου μου.

2^η ενέργεια, σε συλλογικό επίπεδο.

Η απουσία ενός συλλογικού οράματος είναι εμφανής. Η ανάγκη δημιουργίας ενός οράματος είναι ζωτικής σημασίας. Το όραμα είναι αυτό που θα μας δώσει κατεύθυνση. Οφείλουμε να σκεφτούμε πρώτα σας πολίτες και μετά σαν εργαζόμενοι. Επαναφέρω μία παλιότερη πρότασή μου: τη σύγκλυση μίας έκτακτης Γενικής Συνέλευσης όπου το αποκλεισικό θέμα θα είναι η κατάθεση των θέσεων των διάφορων κλάδων σε αυτά που συμβαίνουν με στόχο τη δημιουργία μίας κοινής κατεύθυνσης, την υιοθέτηση ενός κοινού οράματος. Με αυτόν τον τρόπο ο κάθε εργαζόμενος θα ανακαλύψει ότι έχει περισσότερα κοινά με το συνάδελφό του και θα πάψει να νιώθει μόνος του, ενώ ταυτόχρονα θα ενδυναμωθεί ο θεσμικός ρόλος του Συλλόγου Εργαζομένων.

Είμαι στη διάθεσή σας να συνδράμω προς αυτή την κατεύθυνση.

Με σεβασμό,
Χριστοφόρου Άρης
ΠΕ Πληροφορικής
Τμήμα Πληροφορικής
ΓΝ Χανίων

Χανιά, 10 Ιανουαρίου 2012

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

συνέταξα αυτή την επιστολή προκειμένου να σας παραθέσω μερικούς προβληματισμούς – σκέψεις μου σχετικά με την κατάσταση που διαμορφώνεται στο χώρο της Υγείας και το ρόλοτου Συλλόγου Εργαζομένων.

Ο Σύλλογος Εργαζομένων του ΓΝ Χανίων αντιπροσωπεύει αρκετούς εργασιακούς κλάδους. Σήμερα διαπιστώνεται η αδυναμία συνεργασίας των κλάδων αυτών μεταξύ τους. Εάν δεν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ως σύλλογος ένα κοινό μέτωπο απέναντι σε αυτά που έρχονται είναι σίγουρο ότι θα σκορπίσουμε με το πρώτο φύσιγμα.

Ο μόνος τρόπος για να το καταφέρουμε αυτό είναι να γίνει μία απόπειρα να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι, στην ίδια αίθουσα όλοι οι κλάδοι και να προσπαθήσουμε για πρώτη φορά να αρθρώσουμε κοινό λόγο. Θεωρώ ως ζωτικής σημασίας τη σύγκλυση μίας έκτακτης Γενικής Συνέλευσης όπου το αποκλεισικό θέμα θα είναι η κατάθεση των θέσεων των διάφορων κλάδων σε αυτά που συμβαίνουν με στόχο τη δημιουργία μίας κοινής κατεύθυνσης, την υιοθέτηση ενός κοινού οράματος. Θέματα όπως εφεδρία, κατάργηση κλινικών, ιδιωτικοποιήσεις τμημάτων, συνδιοίκηση με Ιδιώτες κτλ, δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας αλλά πραγματικότητα. Όμως πέρα από μία γενικόλογη τοποθέτηση του τύπου «όχι στην κατάρευση του ΕΣΥ» δεν έχω ακούσει κάτι άλλο. Η πραγματικότητα είναι ότι το ΕΣΥ καταρρέει και ότι εμείς ως εργαζόμενοι έχουμε δύο επιλογές: είτε θα παρακολουθούμε την κατάρευση ψελίζωντας «…όχι στην κατάρευση του ΕΣΥ…» είτε θα αποπειραθούμε να δημιουργήσουμε κοινό λόγο με την συνεργασία όλων των εμπλεκομένων κλάδων.

Καλώ το ΔΣ του Συλλόγου των Εργαζομένων να δουλέψει προς αυτή την κατεύθυνση άμεσα. Εδω και μήνες οι εξελίξεις μας ξεπερνάνε. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με ωριμότητα και κάτω από το πρίσμα ότι το ΓΝ Χανίων υπάρχει προκειμένου να παρέχει υπηρεσίες υγείας στους κατοίκους του Νομού και σε ορισμένες περιπτώσεις στους κατοίκους της Δυτικής Κρήτης. Το ρόλο του Νοσοκομείου δείχνουμε να τον ξεχνάμε. Για αυτό το λόγο προτείνω επίσης ο Σύλλογος των Εργαζομένων να οργανώσει ημερίδα στο αμφιθέατρο του Νοσοκομείου με θέμα Δομές Υγείας στην τοπική κοινωνία, κίνδυνοι και προοπτικές, με τη συμμετοχή όλων των φορέων υγείας του Νομού, των Δήμων, συλλόγων πολιτών κλπ.

Σας καλώ να σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων, να ενδυναμώσετε το θεσμικό ρόλο του Συλλόγου Εργαζομένων και με τις αποφάσεις σας να δώσετε προοπτική τόσο στους εργαζομένους του ΓΝ Χανίων αλλά και στους ασθενείς του Νοσοκομείου.

Είμαι στη διάθεσή σας να βοηθήσω προς αυτή την κατεύθυνση εάν αυτό μου ζητηθεί.

Με σεβασμό,
Χριστοφόρου Άρης
ΠΕ Πληροφορικής
Τμήμα Πληροφορικής
ΓΝ Χανίων

Ψάχνω απάντηση στο ερώτημα εάν υπάρχει  κάτι που μας ενώνει στο εργασιακό μας περιβάλλον. Κάθε μέρα που περνάει αντιλαμβάνομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μας ενώνει. Δουλεύουμε για ένα φορέα που απασχολεί πολλούς διαφορετικούς επαγγελματικούς κλάδους. Δεν έχουμε όμως καταφέρει να μοιραστούμε ένα κοινό όραμα το οποίο θα μας ενώσει. Η εποχή που ζούμε βοηθάει στο να κλεινόμαστε περισσότερο, ο καθένας στον χώρο του, στο γραφείο του, στην κλινική του, στο εργαστήριο του. Φοβόμαστε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον, φοβόμαστε να διεκδικήσουμε το αυτονόητο. Αφήνουμε να μας απαξιώνουνε και ταυτόχρονα απαξιώνουμε τους διπλανούς μας.

Η ενέργεια μου να θέσω μεμονωμένη υποψηφιότητα για το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Εργαζομένων δηλώνει:

• Απόγνωση. Απόγνωση γιατί νιώθω έρμαιο των καταστάσεων
• Θυμό. Θυμό για όλους αυτούς που με «σώνουν» για το «καλό» μου
• Απέχθεια. Απέχθεια για το αυτοαπαξιωμένο συνδικαλιστικό κίνημα
• Ελπίδα. Ελπίδα σχετικά με τη δυνατότητα δημιουργίας μίας κοινής γλώσσας και υιοθέτησης ενός οράματος από όλους τους κλάδους.

Επειδή ο παραπάνω προβληματισμός μου δεν εξαντλείται με την υποψηφιότητα αυτή, δημιούργησα ένα blog (www.timasenonei.wordpress.com) το οποίο φιλοδοξεί να αποτελέσει το μέρος όπου θα μπορούμε να μοιραζόμαστε σκέψεις και απόψεις με στόχο τη ζύμωση προτάσεων.