توتیــا

هراس­آورترین برهه­های زندگی وقت­هایی هستند که احساس بی­تفاوتی می­کنی نسبت به همه چیز و همه کس. موقع­هایی که هیچ فکری از ذهنت عبور نمی­کنه، وقت­هایی که می­شی مثل یه کاغذ سفید که هیچ قلمی نیست بخواد خط خطیش کنه و اگرم باشه هیچ تفاوتی برات نمی کنه که خط­هاش چجوری باشن! صاف، کج یا دوار!  این وقت­ها از این جهت هراس­آور می­شن که بعدها که بهشون فکر می­کنی، بزرگیِ هیولایی که بهش تبدیل شده بودی رو درک می­کنی. یعنی وقتی به هیچ چیز و هیچ کسی احساس نیاز نمی­کنی، به هیچ حالتی یا به هیچ روحیه­ای! یا برات فرقی نمی­کنه که الان کجای دنیا داره چه اتفاقی می­افته یا توی فضای لجن­مال مملکتت کی داره حق کی رو می­خوره و هیچ رویاپردازی از رهایی نمیاد تو ذهنت. اون موقع­هایی که اینقدر از زجر و خستگی و بدبختی و حماقت و ناشکیبایی­های آدم­ها که همشون یکی دوتا درمیون علت و معلول همدیگه هستند، دیدی و شنیدی و اون وقتایی که از نامردانگی­ها و بی مرامی­های آدم­ها اونقدر چشیدی که دیگه فقط خودتی و خودت. حتی می­رسه یه جاهایی که دیگه خودت هم مهم نیستی برای خودت! یا اینکه حتی دیگه دلتنگ دریا هم نمی­شی!

توی این برهه­هاست که باید تلنگر بخوری! درسته که بدجور رفتی توی فاز سکون! درسته که بدجوری اینرسی­ت رفته بالا! ولی بازم فقط یه تلنگر کافیه! آره، فقط یه تلنگر!

در این حد که یک دوست خوب که خیلی وقته هر چی ازش شنیدی غم و غصه و بدبختی و ناامیدی و ناراحتی و زجر و حسرت و آشفتگی و بی­هدفی بوده، بهت زنگ بزنه و بگه امروز زنگ زدم که خوشحالیم رو باهات قسمت کنم، بعد از اون همه آشفتگی­هایی که باهات قسمت کرده بودم!

همین کافیه!

فقط همین!

این روزها تنها که می‏شوم، با خودم خلوت که می‏کنم،

ماضی‏ها را میانگین می‏گیرم، با آینده جمع می‏کنم، بر خودم بخش می‏کنم، تا با تو تقسیم کنم.

جواب نمی‏دهد، یک جای کار می‏لنگد، می‏دانی چرا؟

این روزها همه چیز التزامیست!

«کاش می‏شد زودتر به ابتدایی رسید که آینده از آنجا شروع می‏شود.»

«کاش ای کاش‏ها کاشته نمی‏شدند تا ابد!»

این روزها در ذهن من ماضی‏ها صرف نمی‏شوند و تو نمی‏دانی!

مختصات شروعم را گم‏کرده‏ام.

«گاهی نقطه شروع من هم آینده می‏شود و من ماضی!»

«ماضی ساده، ماضی نقلی، ماضی بعید، ماضی خیلی خیلی بعید…»

همه چیز روی محور جابه‏جا شده‏است، مبدأ کجاست؟

با اینهمه آینده را که تخمین می‏زنم، با حال جمع می‏کنم و بر خودمان تقسیم می‏کنم، جواب می‏دهد!

می‏دانی چرا؟

تو بگو!

پ.ن:

الهام گرفته‏شده از تکه زیر : (نویسنده ناشناس است یا لااقل من نمی‏شناسم!)

وقتی از تو حرف می زنم تمام فعل هایم ماضی اند…

ماضی بعید…

ما ضی خیلی خیلی بعید…

نزدیک تر بیا دلم برای یک حال ساده تنگ شده …

هنگامی که ذهن‏های بیمارشان بر ایشان دیکته می‏کنند یا که شرطِ لازمِ قدرتشان به خطر می‏افتد، فِشارمان می‏دهند، در تمام سوراخ‏هایمان انگشت می‏کنند، هرجا که بتوانند، با هر کیفیتی، گاهی نرم، گاهی سَخت و سِفت و زُمُخت. به دورترین و شخصی‏ترین پستوخانه‏های ذهنِ من و تو سَرَک می‏کشند. شادی‏ها و زیبایی‏هایِمان را می‏کاوند که بویِ زندگی ندهد، که رنگ نداشته باشد، تیره باشد و سیاه به رنگ نِفرت. تا برویم و سرودست بشکانیم برای احمق‏هایی که مشکی را رنگِ عشق می‏بینند و بس. مشکی را در سرزمینی رنگ عشق می‏خوانند که سرزمینِ نوروز است، سرزمینِ چهار فصل، سرزمینِ رنگ.

باز فِشارمان می‏دهند. می‏آیند و بر مسیرهای اندیشه‏مان می‏نشینند. بر تک‏تکِ حریم‏های شخصیِ‏مان انگشت می‏گذارند. می‏رویم و می‏نشینیم در جاهایی که فشارمان ندهند. در مستراح، مَوال، دستشویی‏های عمومی. زورمی‏زنیم تا عقده‏هایِ چندصدساله‏مان خالی شود. قلمی درمی‏آوریم و پشت در می‏نویسیم :  مرگ بر ذهنِ بیمارِ تو، مرگ بر نادانی، مرگ بر تمامیِ فقرهایِمان، مرگ بر ناشکیبایی‏هایِمان، مرگ بر ننگِ تو که بر دامَنِ ماست…

باز فِشارمان می‏دهند. به این تنها حریم‏هایِ شخصیِ‏مان هم ‏رحم نمی‏کنند. می‏هَراسند. درها را رنگ می‏زنند. قلم‏نوشته‏هایِمان را خط می‏زنند.  می‏رویم و در این تنها جایگاه‏هایِ آزادیِ اندیشه‏هایِمان زورمی‏زنیم. اینبار می‏نویسیم بر رَنگ‏ها که نَنگ بی‏رنگ است، می‏نویسیم بر رنگ‏هایِشان که نَنگ با رَنگ پاک نمی شود، بِدان که  نَنگ بی‏رَنگ است.

پ.ن:

الهام گرفته شده از یکی از درهایِ دستشوییِ عمومیِ پارکِ ملت -ورودیِ اصلی دستِ چپ- 2\7\89  !