‘n Brief aan my boerehart

Posted on Desember 16, 2025 by Thinus 
‘n Brief aan my boerehart


Ek sien jou. 
Ek sien jou krag. 
Jou deursettingsvermoë. 
Jou hardegat, nooit-opgehou-vermoë. 

Ek kan sien jy is moeg. 
Ek sien jou stryd. 
Jou konstante opposisie. 
Jou frustrasie wat jou uit die Kaap gelei het. 
Lei na
	stryd, 
		pyn, 
			smart, 
				swaarkry.
Soveel swaarkry. 
	Swaarkry wat lei na bitterheid. 

	Net vir ‘n plekkie in die son. 
		Ons eie beloofde land.

En so, kan ek ook sien waar die gelofte in jou hart kom vestig het.
	Soos water in ‘n woestyn. 
	Soos asem vir iemand wat versuip:

		“Ten spyte van:
		Ons behoort in hierdie land.
		Ons is die geliefde van God...”

	(Die water spoel oor jou siel.
	Maar ook oor jou bitterheid.
	En ‘n saaitjie begin groei:)

		“...En hulle nie.”

(Dit voel soos geregtigheid, maar koop net nog stryd.)

En so duur jou opposisie voort. 
	Jy weet wat jy het is kosbaar, 
		en jy vrees dat dit gaan verdwyn. 

Apartheid, is gebore in die plek waar al hierdie emosies 
onderhandel met jou gewete om tog die ander ook ‘n “menswaardigheid" te bied. 

	Ai... 
	      (‘n Halwe menswaardigheid is nie menswaardigheid nie. )

En nou in die moderne wêreld is daar ‘n nuwe emosie,
		skaamte.

En nog steeds die dieselfde ou vrees: 
	die vrees dat ons gaan verdwyn...

		Ai...

My liewe, liewe Afrikaner hart.
	Laat staan die verlede se vrees vir die toekoms. 

Die beloofde land is reeds hier, 
	as jy maar net jouself klein bietjie groter leer ken. 

O, my Suid-Afrikaanse hart:
	Maak die laer oop! 

		Die toekoms is nie bang nie.
Posted in Gedigte | Tagged , | Lewer kommentaar

“Grace” vir swaarkry

Posted on April 13, 2024 by Thinus

Die woord “grace” word gewoonlik in Afrikaans vertaal as genade, maar ek dink “genade” mis eintlik my bedoeling. Ek dink ‘n beter woord is dalk ‘n meer teenswoordige woord… dalk “genadigheid”. Omdat dit bietjie lomp is, gebruik ek maar die Engelse woord.

“Forgiveness is letting go of the hope of a better past”– Anne Lamott

“Grace” is om daardie vergifnis na die hede uit te reik. Aan mense, omstandighede, oomblikke. Dit is bloot om die oomblik toe te laat om te wees wat dit is.

(Dit beteken nie dat ons nie kan werk vir ‘n beter toekoms nie, maar ek sal hieroor later meer bespreek.)

Ek het al voorheen oor vergifnis en “grace”geskryf, maar ek het nie hierdie idee van “grace” na God se “grace” uitgebrei nie.

Richard Rohr noem God “the great allower”.

Ek dink dit is juis dit waarmee ons die meeste met God sukkel. Hoekom laat God lyding toe? In teologiese kringe word dit “theodicy”, of “die probleem van pyn” genoem. Dit is in wese ‘n worsteling met God se toelating van ons lyding. God se “grace” vir ons lyding.

Om dit in konteks te plaas, voordat ek hierop ingaan, dink ek dit is belangrik om te praat oor “future tripping”, ook genoem “anticipatory anxiety”. Dit is om toekomstige moontlikhede uit te dink en dan daaroor lyding te ervaar daaroor in die hede.

Mark Twain het gesê: “I’ve experienced a great deal of pain and suffering in my life, most of which has never happened.”

Nie net sal die meeste van hierdie moontlikhede nooit gebeur nie, maar selfs in die toekomstige moontlikhede wat wel gebeur, wanneer ons aan hulle dink, verbeel ons ons die toekoms alleen, verlate deur God.

God is nie in ons verbeelde toekoms nie. God is in die werklike. In die hier en nou.

Dit maak nie die ervaring van die lyding van die denkbeeldige toekomste minder werklik nie, maar ons het baie meer sê oor hierdie tipe lyding as wat ons dink ons het. Veral as ons daarin vasgevang is.

Die ander punt wat ek wil maak as konteks tot die vraag “hoekom laat God lyding toe?”, is die feit dat God omgee oor ons lyding.

In die boek The Shack is daar ‘n toneel waar die Heilige Gees die trane van die hoofkarakter se gesig afvee, en dit in ‘n bottel sit. Elke traan word getel en gebêre, omdat dit kosbaar is vir God. Dit is direk geneem uit Psalm 56:8 of 9 (afhangende van die vertaling):

My ellende het nie ongemerk by U verbygegaan nie,
U het op my trane gelet.
In u boek staan hulle opgeteken.

Ek hou ook nogal van die 53 vertaling: “hou my trane in u kruik”.

Baxter Kruger praat oor Jesus se optrede na die wonderwerk van die vermenigvuldiging van die brood en vis op dieselfde manier. Jesus sê vir die dissipels om uit te gaan en elke krummel kos wat oorbly op te tel. Niks gaan verlore nie.

Ons trane word getel en gehou. Ons lyding word van boek gehou. Niks gaan gemors word nie.

Okay, maar steeds, hoekom laat God lyding toe?

Ek dink God is nie bang vir lyding nie.

Kyk na Psalm 22. Die skrywer glo hy is alleen, maar besef aan die einde hy was nooit. Dit het ‘n verband met Jesus se ervaring aan die kruis, selfs met Jesus wat die naam van Psalm 22 in Hebreeus uitroep om die Jode daaraan te herinner.*

Jesus weet hoe dit voel om te glo ons is deur God in ons lyding verlaat. Hy weet ook dat dit nie waar is nie.

Jesus het deur lyding gegaan, aan die ander kant uitgekom, en is nie bang daarvoor nie. Soos die eerste persoon wat ‘n rivier oorsteek, die diepte ken, en nie bang is vir ander om te volg nie.

Die finale en belangrikste deel van hierdie vraag oor hoekom laat God lyding toe. Is die feit dat God wel iets daaraan doen. Hy bring die opstanding. Miskien ‘n bietjie later as wat ons sou wou, maar God weet die lewe volg na die dood.

God glo in die opstanding.

Dit alles het my laat besef die probleem van pyn is nie ‘n probleem om filosofies op te los nie.

In die spanning van God se liefde vir ons, en sy toelating van alles, is die karakter van God: God is liefdevol, maar nie bang nie. Genadig vir alles (Mattheus 5:45), maar neem aksie teen die dood.

En dan as ons “grace” het vir ons omstandighede, laat ons God se “grace” toe. Ons laat God toe om die toelaater te wees.

Wanneer ons hier is, kan ons God ons kosbaarste ding gee: ons vertroue.

En vanuit hierdie vertroue kan ons dan werk om die toekoms te verander. Ons kan werk met die kennis dat ons “grace” kan hê vir ‘n onvolmaakte toekoms ook**, omdat ons nie alleen werk nie. Ons werk saam met die dryfkrag van die heelal. Ons werk saam met die opstanding.

*Ek dink dit is belangrik om te besef dat Jesus nie eintlik gevra het waarom sy Vader Hom werklik verlaat het nie. Jesus het die naam van die Psalm in die taal van die Psalm gesê. Onthou die Psalms was nog nie genommer nie.

Jesus vertel selfs sy dissipels dat hulle Hom sal verlaat, maar Hy sal nie alleen wees nie, omdat Sy Vader by Hom is (Johannes 16:32).

Meer hieroor kan hier gekry word.

**Wat dan ook baie gaan help met ons vrese vir ‘n opgemaakde toekoms.

Posted in Uncategorized | Lewer kommentaar

Vergifnis en “grace”

Posted on April 12, 2024 by Thinus 
Anne Lamott het gesê “forgiveness is letting go of the hope of a better past”.

... "vergefnis is om op te gee op die hoop van 'n beter verlede"

Vergewing is om jou vuis oop te maak.
     Om jou sin vir geregtigheid laat gaan.
Wat vergifnis vir die verlede is, is so "grace" vir die hede.

Vir elke gebeurtenis,
  vir elke persoon wat voor jou staan,
    vir jouself,
      vir jou emosies,
        vir swaarkry,

vir die proses.

Dit is die liefde in sy mees breë,
    tog sagste uitdrukking:

        die van net eenvoudig toelaat.
Posted in Uncategorized | Lewer kommentaar

Vergifnis is onregverdig

Posted on April 12, 2024 by Thinus


Normaalweg, wanneer ek seergemaak is en ek moet vergewe, probeer ek ‘n stappie terug neem en oorweeg dat dinge nie in isolasie gebeur nie en mense selde booswillig is nie. Op die ou end is dit mos gebroke mense wat gebrokenheid versprei.

In my gedagtes is dit ‘n weegskaal, wat my kant en hul kant opweeg. “Is my pyn geregverdig of was hul optrede geregverdig?” Ek probeer die skaal ‘n bietjie gelykmaak. Dit maak dit makliker om te vergewe, voel dit my.

Daar is twee probleme met hierdie benadering. Eerstens, daar kan ‘n konteks wees en hul bedoelings mag nie booswillig wees nie, maar ek was steeds seergemaak. ‘n Vriend het eendag vir my gesê “ons kan nie beheer wat ons seerkry nie”. Dit het my getref, ek eindig dikwels dat ek kwaad vir myself is omdat ek seergemaak is. Ek het gesien dat van my vriende as die skuldige party geidentifiseer word, juis omdat hulle seergemaak is (veral in ‘n kerk). Ons moet onsself herinner dat dit okay is om emosies te hê. Emosies gebeur en of dit geregverdig is of nie, is die waar. Emosionele pyn is ‘n baie werklike ding.

Tweedens, deur die skaal in my gedagtes in balans te bring, vergewe ek eintlik glad nie. Ek stel iets op wat meer regverdig voel. Vergifnis is nie regverdig nie. Dit is die punt. Geregverdigde vergifnis is nie vergifnis nie, dit is eenvoudig ‘n transaksie.

Ek leer dat ek nie my emosies hoef te minimeer om te vergewe nie. Ek leer dat vergifnis is om in te leun in die onregverdigheid. In werklikheid is dit ‘n viering van die onregverdigheid. Dit kommunikeer dat ek meer waarde aan jou heg, as wat ek heg aan (my idee van) geregtigheid.

Vergifnis is juis ‘n erkenning aan myself dat ek eintlik seergekry het. Dat hierdie situasie nie regverdig voel nie. En vandaar af om te kies om te vergewe.

Vergifnis is uiteindelik ‘n sakrament. Dit is om deel te neem aan die onregverdigheid van genade wat onregverdig aan ons gegee is.

Posted in Uncategorized | Lewer kommentaar

‘n Pa se liefde

Posted on November 23, 2013 by Thinus

Ek het gister ‘n artikel gelees oor ‘n dominee, Hein Kotzé, in die NG kerk wie se dogter gay is. Dit praat oor sy en sy vrou se stryd met dit en die aanvaarding daarvan. Later hoe hulle die dogter se maat ook aanvaar en ingeneem en liefgehad het. En op die ou einde tot ‘n troue gehou het.

Hy gaan aan om te vertel oor liefde en aanvaarding van gay mense in die algemeen. Dit was vir my vreeslik mooi. Sag en menslik. Liefdevol.

Ek het na die kommentaar van die artikel gekyk. Dis ‘n baie slegte idee, gewoonlik maak dit my net seer. Daar was verbasend min kommentaar, wat ‘n goeie ding is. Een reëltjie het vir my uitgestaan “ek dink die doom [sic] sou anders gereageer het as sy dogter nie gay was nie”.

Vanoggend het ek weer aan hierdie kommentaar gedink. Sy opinie is gevorm omdat hy lief is vir sy dogter en lief is in ‘n manier wat net ‘n ouer vir sy kind kan wees. Totaal onvoorwaardelik. Hy is nie objektief oor sy kind nie.

Hier is die “catch”, sy is nie net ‘n kind van Hein nie, sy is die kind van die Vader. Die “bias” wat die hy het vir haar is ‘n skadu van die “bias” wat die Vader het vir haar. Hein se nie-objektiewe opinie oor sy dogter, is die opinie van die Vader. Dis die regte opinie.

Wanneer ons met mense omgaan, moet ons besef daai lens van onvoorwaardelike vaderlike liefde, is die regte manier om na ‘n mens te kyk. Dis die konteks waarin hulle bestaan, omdat dit is hoe God hulle sien. Objektiwiteit oor ‘n mens is die verkeerde beginpunt.

My pa sê altyd hy het die liefde van die Here eers verstaan toe hy kinders gehad het.

Hier is die oorspronklike artikel.

Posted in Teologie | 6 Kommentaar

Jesus en die Vader aan die kruis

Posted on Junie 21, 2012 by Thinus

Het jy geweet God het nooit Jesus verlaat aan die kruis nie? Voor jy kwaad raak, Jesus sê self so in Joh 16:32.

“Kyk, die uur kom en het nou gekom dat julle uitmekaar gejaag sal word, elkeen na sy eie toe, en My alleen sal laat; tog is Ek nie alleen nie, omdat die Vader met My is.” – Joh 16:32

Ek het vir ‘n lang tyd self gedink dis wat aan die kruis gebeur het. Jesus het tog uitgeroep: “Eli Eli lama sabachthani?” – “My God, my God, waarom het U my verlaat?”

Kom ons dink gou hieroor. Die taal in die Nuwe Testament is Grieks, maar hierdie stukkie is nie. Van die bystanders het tot gewonder of Hy nie dalk Elia roep nie. Dit is of Aramees of Hebreeus (die frase is baie dieselfde in die twee tale). Baie bystanders het glad nie verstaan wat Hy gesê het nie en het gewonder of Hy dalk Elia roep. Maar vir van die bystanders sou dit baie bekend gewees het. Nie net het hulle die woorde verstaan nie, maar hulle ken dit.

Dit is die eerste reël van Ps 22 – die kruisigings Psalm. En net soos wat ek die woorde “Let me not to the marriage of true minds” kan gebruik om na Shakespeare se Sonnet 116 te verwys, so verwys “Eli Eli lama sabachthani?” na Ps 22, dit maak veral sin as mens dink dat dit ook in die oorspronklik taal is.

Jesus was besig om na die profesie van sy kruisiging te wys in die Ou Testament. As mens dan gaan kyk na Ps 22, sal jy sien die spreker is verkeerd oor sy uitspraak aan die begin:

“Want Hy het die ellende van die ellendige nie verag of verfoei en sy aangesig vir hom nie verberg nie; maar Hy het gehoor toe dié Hom aangeroep het om hulp.” – Ps 22:25

Ewe skielik strook Jesus se uitspraak aan die kruis met sy woorde in Joh 16:32. Maar nou sit ons met klomp oorblywende teologiese idees wat uit hierdie misverstand gekom het. Ons sê tog God is te heilig om sonde te aanskou, so aangesien Jesus sonde geword het, moes Hy sy gesig weggedraai het.

Die eerste en grootste probleem met hierdie idee kom daarvan dat Jesus self God is. Jesus kan nie deur God verlaat word nie, want Hy is God. Om my punt nog duideliker te maak kyk bietjie na 2 Kor 5:19:

“God [het binne] in* Christus die wêreld met Homself versoen het deur hulle hul misdade nie toe te reken nie en die woord van die versoening aan ons toe te vertrou.”

Steeds steek daar iets in ons agterkoppe vas. God is te heilig om sonde te aanskou. Hierdie idee kom uit Hab 1:13 uit.

U, wat te rein is van oë om die kwaad aan te sien en die onreg nie kan aanskou nie – Hab 1:13a

Maar kom ek maak die vers gou klaar.

U, wat te rein is van oë om die kwaad aan te sien en die onreg nie kan aanskou nie — waarom aanskou U die trouelose, swyg U wanneer die goddelose dié verslind wat regverdiger is as hy? – Hab 1:13

So die Here aanskou sonde! Die aanname dat God te heilig is om sonde te aanskou, is bloot die spreker se idee van God.

Die Here is nie bang vir sonde nie. Hy is nie bang vir jou sonde nie. En Hy verlaat jou nie in jou sonde nie.

Die eerste keer wat ek dit gehoor het, het ek gewonder wat is die implikasie hiervan. Jy moet besef hoe goed jou Vader werklik is. Hy sal nie sy Seun verlaat nie. Daardie verhouding, wat nooit vir ‘n oomblik gewankel het nie, is die belangrikste waarheid in jou lewe. Hierdie idee gaan ek verder vat in my volgende post.

*As mens kyk na ‘n paar ander vertalings is dit duidelik dat God “in” Christus dit gedoen het en nie “deur” Christus nie.

Botticelli - Holy Trinity: Let op hoe die Vader nie net teenwoordig is nie, maar die Seun se arms ondersteun.

Botticelli – Holy Trinity: Let op hoe die Vader nie net teenwoordig is nie, maar die Seun se arms ondersteun.

Posted in Teologie | Tagged , , , | Lewer kommentaar

Mense, my erfdeel

Posted on Junie 9, 2012 by Thinus

Dink vir ‘n oomblik hieroor, Jesus se motivering vir die kruis is verhouding. Hy is so opgewonde oor die persoon langs die straat, die persoon wat jy nie twee keer na kyk nie, dat Hy gesterf het vir hom. Dit laat my nie net dink aan die Here se liefde nie, maar dit laat my wonder wat is dit aan daardie persoon wat ek nie sien nie?

Ek het in die maand van Mei bietjie in Zimbabwe en Zambia rondgereis om vir mense goeie nuus te vertel. Op die bus van Harare na Kariba, nadat die Celine Dion CD klaar was, het hulle begin local musiek speel – veels te hard en hakkerig.

Ek het my selfoon uitgehaal om musiek te luister, om so bietjie te ontsnap. Toe werk my oorfone nie. ‘Enhancement not supported’. Ek het nog nooit daai error gekry nie. Ek het gevoel dis dalk bietjie te toevallig, maar nadat ek gebid het daarvoor, geblaas het en bietjie gevloek het; het dit weer gewerk. Soos ek die oorfone aansit, het ek besef ek is besig om die oomblik te verdoof en die gevoel gekry dat dit ‘n slegte idee is. “Thinus, don’t you dare miss this.”

Ek het my musiek gestop en die oomblik ingeneem. In ‘n oorvol bus, in Zimbabwe, met modder hutte wat verby flits en township musiek wat te hard speel. Dis vir my vreemd, dis vir hulle normaal.

In daardie oomblik het dit duidelik geword hoekom ek gekom het. Nie net om te preek nie – ek kon mos by die huis dit gedoen het. Nie net om te leer nie. Ek het gekom om die mense te geniet. Ek was oorkom met die gevoel dat ek myself wil in leef in hulle musiek, kos, verhoudings – in hul lewe.

‘n Vriendin het my nou die dag vertel hoe – elke keer as sy bid vir geld – gee die Here vir haar nuwe mense in haar lewe om lief te hê. Ek is mal hieroor! Jy vra vir geld en Hy gee vir jou sy kosbaarste ding. Jy vra vir geld en Hy maak jou werklik ryk!

My erfdeel is Jesus se erfdeel en Jesus se erfdeel is mense. Die grootste geskenk is om mense te leer ken. Dis hoekom ek die wêreld wil reis, om die dimensies van die skat in die mensdom- van my skat – te leer ken.

Posted in Teologie | Tagged , , , | Lewer kommentaar

‘n Oomblik

Posted on Junie 8, 2012 by Thinus

Ek het hierdie gedig geskryf toe ek in Kariba, Zimbabwe was.

Skemer:
net sodat mens nog die bosse,
die baie water
en die verdofde donker pienk lug kan sien.
En die liggies.

‘n Man sing met verlange oor die vaderland
… sou ek raai.
Moeë silhouette dans soos seegras,
soos die taksie teen ‘n rustige spoed die draaie vat.

Posted in Gedigte | Tagged | Lewer kommentaar

Ons begin

Posted on April 4, 2012 by Thinus

Michelangelo se The Creation of Adam in die Sistine Chapel wys vir ons ‘n paar van die snaakse idees wat ons het oor ons God. Hier het ons God geskep in die beeld van die mens. Spesifiek ‘n ou, wit man met ‘n lang grys baard. Baie, baie naby aan hoe ons Zeus uitbeeld. Verder strek Hy Homself uit na ons op die oomblik van ons skepping en verwyder Homself weer.

In my vorige post het ek gepraat van Jesus wat God openbaar soos Hy werklik is. Die sentrale waarheid aan die wese van God is dat Hy nie net liefdevol is nie, maar dat Hy in Homself liefde is. Hy is verhouding. In hierdie beeld is ons geskape. Geskape in die beeld van Liefde, van Lewe, van die Skepper. Soos ons Hom leer ken, leer ons, ons oorsprong ken.

Die beeld van Liefde in die mensdom kan nie verwoes word deur die val nie. Sonde kan dit nie vernietig nie, dit kan dit net verberg. Dit verduister net die waarheid oor wie ons is en oor waar ons begin het. Totdat die Lig dit openbaar.

Terug na die skildery, dit wys hoe ons dink ons God nou met ons omgaan. Dit is vir Hom moeite, Hy strek Homself uit en dan raak Hy ons skaars aan met die punte van sy vingers. In die skildery het Hy Adam lewe gegee met net ‘n oomblik se aanraking. Hoe smag ons nie vir so ‘n oomblik in die kerk nie. Ons druk onsself, ons moet die Here kry om tog net iets te doen!

Die realiteit is Hy het ons liggame gevorm uit die grond. Hy het ons aanmekaar gepleister met sy hande. Ons liggame is, soos ‘n Dylan Lewis standbeeld, oortrek met sy vinger merke. Ons is gemaak vir sy aanraking. Dan gee Hy vir ons lewe nie deur Homself na ons kant toe uit te strek en ons aan te raak met sy vinger punte nie. Hy strek Homself oor ons liggaam en blaas sy Lewe in ons. Hy soen ons.

Posted in Teologie | Tagged , , , | Lewer kommentaar

Wie is God?

Posted on Maart 29, 2012 by Thinus

Ek het my lewe lank gesukkel om twee teenstrydige sieninge oor God te balanseer. Hy is lief vir my, maar ek moet ook bang wees vir Hom. Ek het, soos baie mense, die een siening bietjie onderdruk, want dit het my te ongemaklik gemaak, maar dit het gebly krap aan my. Hier is twee aanhaling van Jonathan Edwards, ‘n 18de eeuse Amerikaanse teoloog, wat hierdie teenstrydigheid baie duidelik maak.

The bow of God’s wrath is bent, and the arrow made ready on the string, and justice bends the arrow at your heart, and strains the bow, and it is nothing but the mere pleasure of God, and that of an angry God, without any promise or obligation at all, that keeps the arrow one moment from being made drunk with your blood. — Jonathan Edwards, Sinners in the Hands of an Angry God

The apostle tells us that ‘God is love’; and therefore, seeing he is an infinite being, it follows that he is an infinite fountain of love. Seeing he is an all-sufficient being, it follows that he is a full and overflowing, and inexhaustible fountain of love. And in that he is an unchangeable and eternal being, he is an unchangeable and eternal fountain of love. — Jonathan Edwards, Charity and Its Fruits

Ons definieer God as almagtig, alwetend en alomteenwoordig. Per definisie moet Hy so wees om God te wees. Maar nou het die van ons wat onsself Christene noem ‘n probleem in die persoon van Jesus.

Hy kom om aan ons die Vader te openbaar soos Hy werklik is. Dit beteken daar is ‘n probleem met ons persepsie van Hom. Meer nog Jesus sê as ons Hom sien, sien ons die Vader. As ons Jesus sien, sien ons God. Maar hierdie Jesus is ‘n mens – Hy is nie alomteenwoordig nie, Hy is ook nie alwetend nie (Hy weet bv. nie wanneer Hy weer gaan kom nie).

Jesus, as inkarnasie van “God met ons”, illustreer vir ons God se liefde. Sy vleeswording en kruisdood is die noodwendige gevolge van God se liefde vir ons. Jesus is die bewys dat God van ons hou, nog altyd! Hy is nie kwaad vir ons nie! Ek gaan in ‘n ander post in detail oor dié ingaan (ek raak sommer opgewonde).

Jesus openbaar nog ‘n baie belangrike ding. Hy praat van sy Vader, maar Hy maak ook duidelik dat Hy en die Vader een is. Jesus is God, maar Jesus staan in verhouding met sy Vader, wat ook God is. (Snaaks hoe die drie-eenheid mens ‘n kopseer kan gee.) Jesus kom openbaar aan ons sy verhouding met die Vader. Hy kom openbaar dat God in Homself verhouding is. God het nie net ons lief nie, Hy is liefde.

Liefde is net liefde as dit vloei van een wese na ‘n ander. Dit is net waar in ‘n verhouding. Soos wind wat net wind is as dit waai. Voor die skepping was, is hierdie God reeds, in Homself, liefde – in Homself verhouding. Verhouding tussen Vader en Seun, Seun en Heilige Gees, en tussen Heilige Gees en Vader.

Om terug te kom na die na die oorspronklike probleem van die teenstrydige sieninge oor God. Baie mense sal sê wat ek sê is goed en wel, maar ons moet nie vergeet van God se heiligheid nie. “Ons moet sy liefde balanseer met sy heiligheid.”

Heiligheid het bietjie van ‘n slegte reputasie. Heiligheid beteken eintlik afgesonder, maar word oor die algemeen verstaan as ‘n vorm van vlekkeloosheid of sondeloosheid. Ek het altyd gedink aan God se heiligheid as ‘n koue afsondering, klinies skoon, vlekvrye staal. “Moenie naby my kom nie, netnou bemors jy my.” Hierdie “heiligheid” is dan net ‘n ander woord vir eerste siening van God.

Kom ons kyk eers gou na die idee van afsondering. Athanasius (circa: 320) sê dit vir my so mooi:

This He did [become man] that He might turn again to incorruption men who had turned back to corruption, and make them alive through death by the appropriation of His body and by the grace of His resurrection. Thus He would make death to disappear from them as utterly as straw from fire.

Die woord appropriation wys na iets eenkant sit vir ‘n spesifieke doel. Hy is nie afgesonder van ons nie, hy was bekend om saam met sondaars om te gaan. Christus is heilig in die sin dat Hy afgesonder is vir ons. God se vleeswording – sy liggaam – is eksklusief vir die mensdom.

En die ander algemene idee van vlekkeloosheid of sondeloosheid? Sonde is bloot liefdeloosheid, dus moet sondeloosheid liefde wees. Maar liefde is nie vervelig nie. Dit kan nie wees nie. Liefde (en dus verhoudings) is juis morsig. Dit kan nie klinies skoon wees nie! Dit is vol vreugde en is dinamies! Die idee van “holier than thou” is ‘n teenstelling. Selfs met goeie morele waardes, kan iemand wat homself verhef, nie liefde uitstraal nie.

Die Here is nie bang vir jou sonde nie. Van die dag wat Hy jou uit die modder opgetel het, getuig die vlekke op sy kleed van sy heiligheid. Toe Hy ons, wat nog steeds sonde doen, met Homself vereenselwig het, het die diepte van ons ellende, juis die diepte van sy liefde en heiligheid geopenbaar.

Jesus wys vir ons vir God werklik is. Enige idee van God wat nie ‘n oorsprong het in Jesus nie, is ‘n leuen. Hierdie post is net ‘n inleiding om ons op ‘n pad te sit. Ek gaan in die toekoms kyk na hoe Jesus vir ons, ons plek in die storie wys. Ons gaan onsself verdiep in hierdie liefdes verhouding binne ons God.

Die Here is beter as wat ek nog ooit gedink het.

Posted in Teologie | Tagged , , , | 2 Kommentaar