Κάθομαι σταυροπόδι με την πλάτη ακουμπισμένη στην μπαλκονόπορτα .
Μια κούπα με ζεστό τσάι αχνίζει κάτω απ'το πρόσωπό μου .
Στο δεξί χέρι τσιγάρο αναμμένο .γιατί πάει ...
έχει ενα φοβερό ουρανό σήμερα .
σα να μου φάνηκε πως ήρθε το πρώτο φως του φθινοπώρου .
κάτι αλλάζει εκεί πάνω .
παρ'ότι το τζιτζίκι ακόμα 'τζιτζικίζει' με λύσσα στο απέναντι δέντρο εγώ το είδα το φως το αλλαγμένο.
Μάλλον το τζιτζίκι αρνείται να καταλάβει πως πέρασε κι αυτο το καλοκαίρι κι έτσι είπε να μη σκάσει μια ώρα αρχύτερα φέτος .
Με τόσα στο κεφάλι μου όταν κοιτάζω τον ουρανό μόνο ξεχνιέμαι .
ξεχνάω σημαίνει σκέφτομαι κάτι άλλο ./ετσι δεν ειναι τελικα?
σκεφτομαι λοιπον τα ταξίδια που θέλω να κάνω το χειμώνα .
το πως θα σχεδιάσω μια ζωή σ ενα μέρος ομορφο και θα μείνω εκει για πολλα πολλα χρόνια .
που θα βρω εναν ουρανό με τέτοιο φως οπως κι αυτο που αντίκρυσα πριν απο λιγο εκει πάνω ..
Τον έχω βρει τον ουρανό βασικά...
τον έχω βρει ..
και είναι κάπου όπου το φθινόπωρο παίρνει όλα τα χρώματα που μ αρέσουν .
οπου ο χειμώνας ειναι βαρύς αλλά δε σε νοιάζει γιατί το τοπίο σε επιβραβεύει από μόνο του .
ανυπομονώ να κάτσω σ ενα παγκακι στο παρκο εκει που καθομουν πριν απο λιγους μηνες και να νιωσω την ηρεμια .
φυλαξε μου μια θεση εκει αν πας πρωτος αλλα ακομα κι αν δεν μου φυλάξεις εγώ δε θα σου κρατήσω κακία ...τρελη ειμαι?
Αφού
θα βρίσκομαι κάτω απτον πιο ομορφο ουρανό που χω δει ...