Βάλτα να πάνε, πήγανε…

γραμμένο από το γυφτάκι

Αγαπώ τα καζίνο γιατί μου επιτρέπουν να γευτώ πολλών ειδών ήττες.

Τώρα τελευταία, κάθε φορά που πάω στο καζίνο, όταν τους δίνω την κάρτα μέλους, την τσεκάρουν στον υπολογιστή τους, με κοιτάνε με περιέργεια και με ρωτάνε το όνομά μου. Κάποιες φορές με ρωτάνε και ημερομηνία γέννησης. Μα υποτίθεται ότι αυτόν το ρόλο έχει η κάρτα. Να τους λέει τα στοιχεία μου χωρίς ερωτήσεις. Υπέθεσα ότι είχαν κρούσματα πελατών που τους έχει απαγορευτεί η είσοδος και μπαίνουν με ξένες κάρτες.

Στην τελευταία μου επίσκεψη, όταν έδωσα την κάρτα μου, μια κοπέλα μού έκανε πάλι τις ίδιες ερωτήσεις. Όνομα, ημερομηνία γέννησης… Συνηθισμένος πια, της απαντούσα χαμογελαστός. Στο τέλος μου ανταποδίδει το χαμόγελο και μου λέει ευγενικά:
«Έχετε αλλάξει!«.

Κοκάλωσα.
«Έχω περάσει πολλά κι έχω αλλάξει. Εσύ όμως πού το ξέρεις;» σκέφτηκα.
Το μυαλό μου εξέτασε αστραπιαία όλα τα ενδεχόμενα. Κατάλαβα. Όταν δίνεις τα στοιχεία σου για να γίνεις μέλος, κάποια κρυφή κάμερα σε φωτογραφίζει. Είχα αλλάξει σε σχέση με τη φωτογραφία. Έφαγα τη σφαλιάρα, της χαμογέλασα και προχώρησα αγέρωχος στην αίθουσα όπου θα έχανα αμίλητος ενάμισι μισθό.

Και να σκεφτείς ότι δεν έχουν περάσει ούτε δυο χρόνια που έβγαλα την κάρτα…

o kairos said…
Πηρα τα βηματα μου και περπατησα μεχρι την οπερα.Ετσι τη λεγαμε την ταβερνα πισω απο το Ιπποκρατειο,με τις ψαθες στους τοιχους καρφωμενες με δεκαρες και εικοσαρες.Αυτα τα νομισματα παιζαν ακομα.Το σουβλακι ειχε 3,5 δραχμες και το νοικι 600.Ετρωγες καλα με 25 .Στο μαγαζι ητανε παντα γνωστοι,ητανε στεκι.Παραμονη πρωτοχρονιας,ομως,ειχαν λακισει ολοι.Οι φιλοι ηταν εκδρομη,η κοπελια με τους γονεις-μικρη ακομη-εγω 19.Στο ταβερνειο ενας γνωστος,μεχρι εκει,ουτε τα ονομα του δεν ηξερα καλα καλα,μου κανε νευμα,πηγα εκατσα,τα ειχαμε πιει δυο τρεις φορες σε αχταρμα παρεες,φαγαμε,φυγαν οι αλλοι,μειναμε οι δυο μας,χαρμανιασμενοι.Δεν ειχα φραγκο,κερνουσε ταξι κι αλλο ποτο στη μπυραρια,απεναντι απο το Πρωτο νεκροταφειο,και κεινο στεκι.Στο διπλανο τραπεζι η μανταμ ηταν χοντρη και ροδοκοκκινη,ο γκομενος της ξερακιανος μες στα 50 με κοστουμακι,κι ο διπλανος τους ατημελητος,με το ταξι του.Για ποκα λεγαμε,επιασαν σημα,μας προσκαλεσανε,δεν εχω μια λεω του δικου μου,καλυπτω εγω με πηρε πανω του.Μπροστα οι τρεις τους,πισω εμεις,ανοιγει λιγο το σακκακι του,φανηκε το οπλο,μου το δειχνει,δεν ηταν μπατσος αυτο το ηξερα,τ αλλα σκοταδι του υπογειου.Με το ταξι καναμε σταση στο καφενειο της μανταμ,στην Ηλιουπολη,μια τη νυχτα,να ξημερωσει η πρωτη μερα του ’70.Πηραμε τραπουλες σφραγισμενες,τρεχα γυρευε,και σταματησαμε σ’ενα μονοροφο της Αργυρουπολης,σαν ολα που ηταν καποτε η Αργυρουπολη της εργατιας.Μου εδωσε χιλιες,κρατησε χιλιες-δεν ειχε αλλα-δικια του η χασουρα,τα κερδη στη μεση.Χιλιες η καβα,πενηντα το τσιπ,μονο χαρτουρα.Μαρκες δεν ειχαμε.Ο ταξιτζης ταπωσε στην ωρα απανω με τον δικο μου,πιασαν ντιβανι.Κουκος μονος,χαρακιρι,αβολοντε,τελεία.Οποτε πασαριζα κερδιζε,οποτε εμπαινα εχανε.Ρηγα ο ξερακιανος,ασσο εγω,ζευγη αυτος,τρια εγω.Χρωμα αυτος φουλ εγω.Δε βολευε πια το χερι μου ο τοπος να μοιρασω με τοσο χαρτονομισμα μπροστα μου.ΤΟ χερι μου,γιατι το άλλο δεν το εβγαλα από την τσεπη του παλτου ουτε στιγμη .Χαραξε η μερα,τελειωσαν τα λεφτα,» παω στο μαγαζι να φερω»,ειπε.Πηγε και ξαναπηγε στο μαναβικο .Γυρω στις δυο το μεσημερι εκανε νευμα στη χοντρη,που ειχε μεινει ξενυχτισμενη να φτιαχνει καφεδες για τους δυο μας-ο ταξιτζης ειχε φυγει και ο δικος μου ροχαλιζε στο ντιβανι-κατι του τσινησε αυτή,αγριεψε το ματι του,πηγε μεσα,του φερε ένα χιλιαρικο.Κουκος μονος,μοιραζει αυτος,ανοιγει ρηγα,ντουκου εγω,σπρωχνει τα χιλια,πεφτει σε φλος,καρα στον ασσο.Κατερρευσε.Περιμενε,μου λεει,να φερω.Σηκωθηκα.Δεν εχει νοημα,του ειπα.Μια άλλη μερα ευχαριστως.Κι εκει που ηταν στο παρακαλι και στην απειλη,να σου ξυπναει ο δικος μου απ το ντιβανι,»παμε» μου λεει,ξεκομμενα.Αφησα δυο για τη γκανιοτα στη χοντρη και βγηκαμ εξω.Και τοτε αναψα το πρωτο τσιγαρο της βραδυας.

Ήταν στα δεκαοκτώ.
Είχε λίγους μήνες που άλλαξε η ζωή του, έφυγε από το σπίτι.
Περπατούσε νύχτα ανεβαίνοντας την Αραχώβης. Κρύο και υγρασία. Είδε τη φωτισμένη γωνία. Καφενείο «Η Αργιθέα». Βρώμικα καφέ τζάμια και λίγος κόσμος. Μπαίνοντας, πρόσεξε μια παρέα που έπαιζε χαρτιά. Στη μέση ο Μήτσος – αδύνατος, μακριά ίσια σαν λαδωμένα μαύρα μαλλιά, λευκό δέρμα. Του χαμογέλασε και με ένα χαρακτηριστικό μορφασμό σοβαρότητας και συγκέντρωσης ,τον προσκάλεσε.
« – Έλα κάτσε». Τους έβλεπε να παίζουν πρέφα χωρίς να μιλάει, περίμενε. Τους παρατηρούσε. Φαγωμένα πρόσωπα, τσιγάρα και άσπρο φως, εκτεθειμένοι και κρυφοί.
Πλησίαζαν στο Παγκράτι. Οδός Ιέρωνος, ψηλά σπίτια, σκοτεινοί δρόμοι, υγρό γκρι. Η βαριά σιδερένια πόρτα έτριξε ανοίγοντας. Πολυκατοικία του ’60, στενό διαμέρισμα. Μετά το χωλ το δωμάτιο με το τραπέζι. Ήταν εκεί ο Κώστας από τη σχολή και άλλοι δύο ξένοι. Πίσω από το τραπέζι, το ντιβάνι. Σιγά-σιγά με το παιχνίδι, το δωμάτιο μεγάλωσε. Πέφταν τα φύλλα, άκουγε τον ήχο από τις μάρκες. Πήγαινε καλά, «κυνηγούσε». Ινδιάνο τον έλεγε ο Μήτσος. Κούκος μονός, ορεινός, διπλός, μαμούθ με καθρέφτη, σταυρός. Είχε καλό φύλλο, κυρίως όμως του «γινότανε» στο τέλος. Δεν είχε πολλά να χάσει, έβλεπε τα χτυπήματα, ένας ρυθμός ακουγόταν μέσα του. Καταλάβαινε το τραπέζι και τους κοιτούσε. Πρέπει να ήταν ο ψηλότερος, σίγουρα ο πιο μικρός. Κέρδιζε, είχε μαζέψει μπροστά του ένα άτακτο βουνό από μάρκες, περίπου τριάντα χιλιάδες. Από το βάθος ακούστηκε μια κοριτσίστικη φωνή λίγο βραχνή.
« – Μήτσο, μη ξεχάσεις να με ξυπνήσεις το πρωί». Ήταν η αδελφή του που φάνηκε λίγο στη μεσόπορτα. Φορούσε μια πουκαμίσα μόνο. Είδε λίγο τα πόδια της και το σκυφτό μελαχρινό της πρόσωπο.
Χαρακίρι. Μοίραζε. Ο Μήτσος πήρε τα φύλλα. Άρχισε να τα φυλλάρει. Τα δάκτυλά του ήταν λευκά και μακριά. Είδε μόνο τη γωνία από το δεύτερο φύλλο. Τα ακούμπησε στο τραπέζι, τα σκέπασε με το χέρι του. Περίμενε, πόνταραν όλοι. «-Τα χίλια και άλλες τρεις χιλιάδες», είπε ο Μήτσος. «Πάσο», «Μέσα». Εκείνος πήγε πάσο, ξεχάστηκε. Τον κοίταξε ο Μήτσος. «-Τούμπα τη φακή». Κοντοστάθηκε. Του έκανε ένα κυκλικό νεύμα με την παλάμη. Έπρεπε να γυρίσει τα φύλλα.
Όσοι τελείωναν σιγά-σιγά, αποχωρούσαν. Ξημέρωσε, μείναν οι δυο τους. Είχε μπροστά του ογδόντα χιλιάδες, όσα χάθηκαν από όλους και ο Μήτσος οκτακόσιες δραχμές, σε μάρκες. Σηκώθηκε.
«-Κάτσε να παίξουμε λίγο».
«-Δεν έχεις λεφτά, Μήτσο».
« – Όλο το σπίτι δικό μου δεν είναι»;
Άρχισε να του δείχνει. Την τηλεόραση, το στερεοφωνικό, ένα σκονισμένο εμφανιστήριο μαυρόασπρων φωτογραφιών.
«- Θα συμφωνούμε ένα ποσό για το κάθε πράγμα και θα παίρνω τις μάρκες».
Δεν τον ένοιαζε να φύγει με τα λεφτά. Δεν είχε σηκωθεί ποτέ από το τραπέζι πριν το τέλος. Κάθισε. Στριπτήζ παιζόμενο, γωνία, ξανά μαμούθ. Τελείωσαν τα λεφτά για την τηλεόραση και το στερεοφωνικό. Μεσημέριασε. Παίζαν το τελευταίο αντικείμενο πριν φύγει. Το μαυρόασπρο εμφανιστήριο. Αισθανόταν μια γλυκιά κούραση. Είχε τη διαύγεια του χρόνου μετά το ξενύχτι. Λίγες ακτίνες έπεφταν στο τραπέζι από τα κλειστά παντζούρια. Τα τασάκια μύριζαν παλιά στάχτη. Μαμουθάκι. Παίρνει στα χέρια του δύο οχτάρια και έναν άσσο. Ο Μήτσος είχε μπροστά του περίπου είκοσι χιλιάδες, τα τελευταία. Χίλιες το «άνοιγμα». Τα «βλέπει». Πρώτο φύλλο δέκα. Πέντε χιλιάδες ο Μήτσος, τα «βλέπει». Δεύτερο φύλλο. Άσσος. Άλλες πέντε χιλιάδες. «Μέσα». Το τρίτο φύλλο βαλές. Τον κοιτάζει. Με τα δυο του χέρια έσπρωχνε σιγά-σιγά τις μάρκες στο κέντρο.
«-Τα ρέστα μου».
« – Δικαίωμα…»
Σκεφτόταν. Το παιχνίδι ήταν κέντα χρώμα. Ο Μήτσος είχε σπρώξει τα τελευταία του λεφτά. Πρέπει να ήταν δυνατός. Σφίχτηκε το στομάχι του. Αισθανόταν ότι έχανε.
«- Πάσο».
Μετά το παιχνίδι «γύρισε». Ήταν κουρασμένος, ψυχικά κυρίως, άρχισε να παίζει επιθετικά, σχεδόν παράλογα. Κατά τις πέντε τελείωσε, τάχασε όλα. Αποκαμωμένοι και οι δυο, έκανε να βάλει το παλτό του, ο Μήτσος έκατσε στο ντιβάνι.
«- Κάτσε λίγο», του είπε.
Έκατσε.
« – Θέλω να σου χαρίσω ένα δίσκο».
Έψαξε λίγο στη στοίβα πάνω στο κομοδίνο, τον ξεχώρισε και του τον έδωσε: The best of Ray Charles.
Τον άκουγε για χρόνια. Georgia on my mind, Hit the road Jack, What’d I say.
Τον έχασε μαζί με πολλούς άλλους όταν ύστερα από μια μετακόμιση τους ξέχασε στο καπό ενός αυτοκινήτου.