ប៉ារីស៍ រដ្ឋធានីរបស់សាធារណៈរដ្ឋបារាំង ដែលពេលខ្លះខ្ញុំសឹងតែអាច ចាត់ទុកថាជាផ្ទះទីពីរ (ឬទី៣ក៏មិនដឹង) របស់ខ្ញុំទៅហើយនោះ មិនធ្លាប់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកដល់ម្តងណាឡើយ។ ប៉ុន្តែមួយរយៈនេះ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមនឹកទីក្រុងល្អឯកនេះជាអនេកកប្បកា។
ថ្ងៃនេះខ្ញុំសរសេរ ប៉ារីស៍ បែបនោះក៏ព្រោះតែចង់សរសេរតាមសំនៀងដើមរបស់បារាំងដែល មិនបញ្ចេងសំឡេងអក្សរ S ឡើយ គេអាន ថា Pari តែប៉ុណ្ណឹងឯង ដើម្បីឲ្យខ្លួនឯងហ្នឹងមានអារម្មណ៍បារាំងសេសបន្តិច។
កាលពីឆ្នាំ ២០០៨ ក្រោយពីចាកចេញពីប្រទេសឆេកូ ខ្ញុំក៏បានរស់នៅទីនោះប្រហែលជាបីខែ មុននឹងបន្តទៅរស់នៅ លុច្សំបួរ រាប់ឆ្នាំ។ អស់រយៈកាលជិតពីរទសវត្សនៅទ្វីបអឺរ៉ុបនេះ ប៉ារីស៍ គឺជាទីក្រុងមួយដែលខ្ញុំទៅញឹកញាប់បំផុត រហូតដល់មិនចាំផងថាបានទៅទីនោះប៉ុន្មានដងមកហើយទេ។ មូលហេតុក៏ដោយសារតែខ្ញុំធ្លាប់មានមិត្តល្អម្នាក់រស់នៅក្នុងក្រុងរណបមួយមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីរដ្ឋធានីបារាំងមួយនេះ។
និយាយដោយត្រង់ទៅចុះ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តទីក្រុងនេះទេ ហើយក៏មិនស្អប់វាដែរ។ ប្លែក! ត្រូវអត់? មិនស្អប់តែក៏មិនស្រឡាញ់ ទាំងដែលខ្ញុំក៏ទទួលស្គាល់ថា ប៉ារីស៍ ជាទីក្រុងស្រស់ស្អាតមួយក៏ដោយ។
លើកចុងក្រោយដែលខ្ញុំបានទៅលេងទីក្រុងមួយនេះគឺក្នុងខែសីហា ឆ្នាំ ២០១៨ ប៉ុន្មានថ្ងៃមុនពេលខ្ញុំត្រឡប់ទៅស្រុកខ្មែរ។ លើកនេះខុសពីលើកមុន ខ្ញុំបានចំណាយពេលជិតពីរអាទិត្យនៅ ប៉ារីស៍។ ប្រាំថ្ងៃជាមួយ J យើងបានដើរលេង ទៅកន្លែងជាច្រើន ជាពិសេសគឺទៅកន្លែងដែល J បានរៀន និងធ្លាប់រស់នៅរាប់សិបឆ្នាំ។ រិឯបួនថ្ងៃទៀតដែលនៅម្នាក់ឯងនោះ ខ្ញុំបានចំណាយពេលដើរមើល ប៉ារីស៍ យ៉ាងសម្បើម។ ខ្ញុំមិនបានទៅកន្លែងដែលអ្នកទេសចរណ៍និយមទៅដូចរាល់ដងឡើយ។ ខ្ញុំដើរយឺតៗតាមដងទន្លេសែនញ៉ាំផ្លែឈែរី ស្រូបក្លិនផ្កាឡាវែនឌឺរ ដើរក្រវែលតូបសៀវភៅនៅតាមដងទន្លេនោះដែលមានលក់សៀវភៅជជុះស្ទើរគ្រប់ភាសា ដល់ពេលអស់កម្លាំង ខ្ញុំក៏ទៅអង្គុយខាងមុខហាងកាហ្វេ ញ៉ាំភេសជ្ជៈបណ្តើរក្រឡេកមើលសភាពអ៊ូអរទីក្រុងនេះបណ្តើរ។
អស់ពីនោះ ខ្ញុំក៏បានដើរលេងផ្សារក្រមួនដែលមានជនជាតិចម្រុះជាតិសាសន៍មកលក់អីវ៉ាន់ ភ្លក្សរសជាតិម្ហូបអាហារផ្សេងៗដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ ចូលព្រះវិហារបន់ស្រន់បួងសួង ដើរមើលរូបសំណាកផ្សេងៗ ដែលហាក់ដូចជាជ្រុងណាក៏មានរឿងរ៉ាវប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលត្រូវចងចាំដែរ។ ខ្ញុំនៅចាំយ៉ាងច្បាស់ពីអារម្មណ៍រំភើបនៅពេលដែលខ្ញុំបានដឹងពីប្រវត្តិស្រះមួយនៅក្រោយវាំង Versailles របៀបរបបកសិកម្មក្នុងសម័យកាលដែលបារាំងនៅមានស្តេចនៅឡើយ ពីសួនបន្លែដែលគេដាំដើម្បីចិញ្ចឹមមនុស្សមួយរាជវាំង ពីរោងចាស់របស់ព្រានប្រម៉ាញ់ប្រចាំរាជវាំង ។ល។ និង ។ល។ ហើយវាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់ក្រុង ប្រាករបស់ឆេកូ ដែលសូម្បីតែស្នាមគ្រាប់កាំភ្លើងមួយសល់ពីសម័យសង្គ្រាមលោកលើកទីពីរក៏គេរក្សាវាទុកដែរដើម្បីរំលឹកដល់រឿងរ៉ាវប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ជាតិសាសន៍គេ។ ខ្ញុំនៅចាំអារម្មណ៍ ស្ញប់ស្ញែង រំភើបលាយក្ងុកក្តួល គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំឡើងទៅ ប្រាក ឃើញបាច់ផ្កាគេដាក់ឲ្យនៅកន្លែងដែល និស្សិតពេទ្យ Jan Opletal ត្រូវគេបាញ់ក្នុងពេលដែលគាត់សម្តែង ក្តីតវ៉ាប្រឆាំងរបប Nazi មិនដែលភ្លេចឡើយ។
ជាមួយ ប៉ារីស៍ ទីក្រុងដែលពោរពេញទៅដោយរឿងរ៉ាវប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏សម្បូរបែបនោះ វាមិនខ្វះសោះឡើយកន្លែងដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំលង់លក់ជាមួយប្រវត្តិសាស្ត្រ រហូតដល់ពេលដែលក្រពះឃ្លានទើបខ្ញុំដឹងខ្លួនមកវិញ រួចក៏ដើរទៅញ៉ាំ crêpe នៅម្តុំស្ពាន Alma មើលភ្ញៀវទេសចរណ៍ជិះទូកលេងជុំវិញទីក្រុង។ លុះពេលញ៉ាំឆ្អែតហើយ ខ្ញុំក៏ដើរបន្តតាមដងស្ទឹងបង្ហួសទាល់តែដល់សួនសាធារណៈ ដាក់កន្សែងក្រាលលើវាលស្មៅ ពេលខ្លះក៏អង្គុយចាក់ ពេលខ្លះទៀតក៏គេងអានសៀវភៅ មើលមេឃ មើលពពក សញ្ជឹងគិតវែងឆ្ងាយ។
នៅក្នុងពេលនោះទើបខ្ញុំបានដឹង។ ឱ! នេះហើយទេតើ គឺវិធីដើរលេងដ៏ពិតប្រាកដ។ វាឥតប្រយោជន៍អី្វទេសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលយើងប្រឹងសម្រុកដើរមើលកន្លែងល្បីៗនៃទីក្រុងដែលយើងទៅទស្សនាឲ្យបានច្រើន ដោយមិនបានជ្រោតជ្រាបពីកន្លែងទាំងនោះ។ វាឥតប្រយោជន៍អ្វីទេ ដែលយើងប្រឹងថតរូបរាប់ពាន់ផុសបង្អួតគេឯងនៅតាម social medias ដើម្បីឲ្យគេបានដឹងថាយើងបានទៅដល់កន្លែងនោះ ដោយមិនបានស្រូប យកដួងព្រលឹងរបស់ទីកន្លែងនោះមកទុកក្នុងការចងចាំរបស់យើង។
វាឥតប្រយោជន៍អ្វីសោះឡើយ!
ឱ! ប៉ារីស៍ មិនដឹងពេលណាឡើយយើងអាចជួបគ្នាជាថ្មី។ ខ្ញុំប្រាថ្នាទៅអង្គុយសំដិលថ្ងៃនៅសួន Tuileries ដើរមើលពិពណ៌គំនូរនៅ Jardin du Luxembourg និងទៅអានសៀវភៅនៅខាងក្រោយវិមាន Versailles នាពេលថ្ងៃរៀបលិចជាថ្មីម្តងទៀត៕
ដងស្ទឹងពណ៌ស្វាយ 