વાહ-વાહ ના સોય ‘ને દોરે, જિંદગી આખી સીવે છે;
સીધો માણસ છે આ, ખાલી વખાણ ઉપર જીવે છે.

એને થોડી જગ્યા આપો, ભીડ જોઈને બીવે છે;
પણ બહુ ઝાઝા દૂર ન જાતાં, પ્રેક્ષક ઉપર જીવે છે.

સ્વાભિમાનની મજબૂત ઈંટો આ માણસના નીવે છે;
ખપે તો બસ ખપે તાળીઓ, પ્રશંસા પર જીવે છે!

રજૂઆતની હિમ્મત ઝેર સમી છે તોય એ પીવે છે;
કેવો મંચનો જીવ છે, મંચ નો રંગ બનીને જીવે છે!

વાહ-વાહ ના સોય ‘ને દોરે, જિંદગી આખી સીવે છે;
સીધો માણસ છે આ ખાલી વખાણ ઉપર જીવે છે.

-વિરાજ

આજે સવારે યુટુયબ ઓપન કરતા જ એક શૉર્ટ-ફિલ્મના થમ્બનેલ પર ધ્યાન ગયું. ફિલ્મનું નામ “દેસી ઊન”. ઍનિમેટેડ વિડિઓ હતો એટલે તરત જ ક્લિક કર્યું.

ઍનિમેશનની સ્ટાઇલ અને મ્યુઝિક સાંભળીને ખબર પડી જ ગઈ કે Suresh Eriyatના @studioeeksaurusની ફિલ્મ છે!

ફિલ્મમાં ઊનની વાત છે, અને ઊન જેટલી જ સુંવાળી રીતે પ્રસ્તુત કરી છે. ફિલ્મ વિશે વધુ નહીં કહું, બસ એટલું જ કે આ જોઈને વર્ષો પહેલા દૂરદર્શન પર આવતી સુંદર મજાની જનહિત માટે બનાવવામાં આવતી સરકારી શૉર્ટ-ફિલ્મો યાદ આવી ગઈ! ફિલ્મની લિંક અહીંયા જ મુકું છું.

એન્જોય!

(કૌંસમાં:
થોડા વર્ષો પહેલા અમદાવાદમાં સુરેશભાઈની એક ઇવેન્ટ અટેન્ડ કરવાનો ચાન્સ મળ્યો હતો. તેમણે તેમની બનાવેલી થોડીક ઍડવર્ટિઝમેન્ટ અને શૉર્ટ-ફિલ્મ્સ પણ બતાવી હતી. પહેલા પણ ફૅન હતો જ, પણ એ દિવસે એમને નજરો સમક્ષ જોઈ-સાંભળીને, એમની પ્રૉસેસ અને મહેનત વિષે વધુ જાણીને વધારે મોટો ફૅન બની ગયો! તેમના પપ્પા સાથે મળીને તેમણે ફની હોરર શૉર્ટ્સ બનાવી છે, એ પણ યુટ્યુબ પર જઈને જોવા જેવી ખરી! )

અંધારામાં બેસું જો હું
ખુલ્લી આંખે
કાગળ લઈને,
શબ્દો લઈને આવીશ તું?
કે થઈ વિચાર શું સ્ફૂરિશ તું?

આ અંધારામાં બેઠો’તો,
તો થયું મને હું લખું તને,
કે મારી અંધારાની એ
બે-ચાર ઘડીની ક્ષણો મહી,
જે તણખા જેવું ઝબક્યું છે,
તારી હયાતી એમાં પણ
એક ચાંદા જેવી ચમકી છે.

તું કારણ છે.
તું તારણ છે.
‘ને હું છું કેવળ અંધારું.
તું અસ્તિત્વ સઘળું મારું.

-વિરાજ

થવાનું હશે તો થશે,
હતું ‘ને આવ્યું ‘ને જશે.

પંથે કે રસ્તે કે કશે,
કેળીઓ કંડારી જશે.

દિશા ન મળે, ન કરે,
નિઃસાસો નાખી ક્હે “હશે”.

સૂરોની ધૂને બી ધૂણે,
હર્ષે જીવે જે બિન-નશે.

પૂછીને જોજો જો મળે,
એક જ એ વાત કે’શે

કે,

થવાનું હશે તો થશે,
હતું ‘ને આવ્યું ‘ને જશે!

અંદરના અવાજને મારી એક લાત,
નાખ્યો નિ:સાસો કહી – “જવા દે ને વાત”!

આ દિવસ બગડ્યો તો ભલે ને બગડ્યો,
સારું પણ થશે, તું જવા દે ને રાત.

અત્યાચાર અપાર મેં ખુદ પર કર્યા છે,
દયા થોડી રાખી, તું જવા દે ને, તાત!

મારી જ રમત છે, ‘ને મારી જ છે માત,
કયા મોઢે કહું કે – “તું જવા દે ને ઘાત”.

બે-ચાર બચ્યાં છે, તું લઇ લે ને શ્વાસ,
જે દિ’ એ પતે, તું જવા દે જે જાત.

-વિરાજ

કરે એનું ધાર્યું જ બધું અણધાર્યું આ અંધારું,
તો પણ જાણે કેમ મને મન-પ્યારું લાગે અંધારું?

જો હું ધારું, તો હું તારે નામ કરું જીવન મારું,
પણ હું મારી જ પાસે રાખું મારું આખું અંધારું.

આશાઓ, સુખ-દુઃખ ‘ને સપનું ભલે રહ્યું તે સહિયારું;
મારા હકનું હતું ‘ને રહેશે કાળું-ધબ આ અંધારું.

ખુદનાં જો ઊંડાણમાં ડૂબું, ખુદને કેમેય તારું?
ખુદને તારવા જ આંખો અંદર રાખ્યું છે અંધારું.

વિચારું છું, ક્યાં લગ રહેશે મારી સંગ અંધારું?
કોઈ એક પળમાં આંખો મીંચી થઇ જાઉં હું જ અંધારું.