κοιτάω το παρελθόν και νοσταλγώ
κοιτάω το μέλλον και φοβάμαι
κοιτάω το σήμερα

Είναι όταν ο πόνος και η απόγνωση σου θολώνουν το μυαλό και τα άκρα σου τρέμουν αλλά πρέπει. Όταν η ζωή σου θρυμματίζεται σε χιλιάδες μικρά κομματάκια, όμορφα και άσχημα, προσπαθείς να τα σηκώσεις κόβεσαι και αιμορραγείς αλλά πρέπει. Όταν γεννάει η γυναίκα και πεθαίνει η μητέρα σου ενώ χτυπάει το τηλέφωνο. Όταν παύεις να βλέπεις τον πόνο στα μάτια των άλλων παρά μονάχα μονόστηλα και λεζάντες. Όταν δεν αισθάνεσαι. Όταν τα χέρια είναι κομμένα αλλά πρέπει. Πρέπει. Πρέπει... λίγο ακόμα. Μερικές λέξεις ακόμα. Μια αράδα ακόμα. Ένα τηλέφωνο ακόμα. Μια γνώριμη φωνή... πρέπει. Τρέξε. Πρέπει. Σήμερα. Τώρα. Πρέπει. Για αυτό πληρώνεσαι. Για αυτό ζεις. Αυτό είσαι. Πληρωμένη Πένα. Εις το επανιδείν


The End (ύλη-διόρθωση-σελιδοποίηση-πιεστήρια)

Και ήταν το ωραίο πρόσωπό σου απ’ το φεγγάρι πιο χλωμό

Πρόσωπο με πρόσωπο

Έχοντας χάσει την κάθε ελπίδα πως μπορεί να ορίσει τη μοίρα της, αυτή ή οποιοσδήποτε άλλος, σκέφτεται πως δεν υπάρχει νόημα να προσπαθήσει για κάτι καλύτερο αφού το μοιραίο θα έρθει έτσι και αλλιώς με τη μορφή ενός τραγικού συμβάντος, μιας προδοσίας ή κάτι άλλο. Η χειρότερη διαπίστωση όμως έχει να κάνει με το πως όσο και να χτυπάει τον τοίχο της ανθρώπινης αδιαφορίας πάντα θα καταφέρνει να ματώσει τις γροθιές της και τίποτα περισσότερο. Το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει, βάφοντας το κορμί της με λιπ γκλος είναι πλέον πολύ ορατό. Σκέφτεται πως δεν είναι και πολύ δύσκολο, εξάλλου οι περισσότεροι το έκαναν: αρκεί να καταφέρει να καταπιεί την πέτρα που έκατσε από καιρό στο λαιμό της, την πονάει τις νύχτες και της φέρνει κλάματα.

Σαν τη γάτα που της πήραν τα παιδιά και τα έπνιξαν σε μια λεκάνη νερό και τώρα τριγυρνάει νιαουρίζοντας με τρόμο στις γωνιές. Και ψάχνει τα παιδιά της για μέρες μέχρι που κουράζεται και χάνει τις ελπίδες της ενστικτωδώς, εγκλωβισμένη στην ανθρώπινη παράνοια. Θα ζήσει και αυτή και εμείς, όσων το μυαλό επέζησε τέλος πάντων, ξέροντας ότι κάτι πολύτιμο έχει χαθεί και θα συνεχίζει να χάνεται χωρίς να μπορούμε να αλλάξουμε κάτι.

- Ο Νεύτων προέβλεψε ότι σε 53 χρόνια από σήμερα θα έρθει η συντέλεια του κόσμου.

- Διαβάζω στο «Ε» της περασμένης Κυριακής για θαλάσσια όντα που ζουν σε λίμνες διοξειδίου του άνθρακα (CO2) σε ωκεανούς. Το διοξείδιο του άνθρακα είναι, εκτός των άλλων, παράγωγο καύσης όλων των υλικών που χρησιμοποιεί η ανθρωπότητα καθώς και της αναπνοής μας. Το γεγονός να δημιουργηθεί ζωή όχι σε οξυγόνο αλλά σε διοξείδιο του άνθρακα ήταν -πριν από λίγο καιρό- αδιανόητo, τουλάχιστον για τον πλανήτη γη. Αδιανόητο για τους ίδιους επιστήμονες που θεωρούν ότι είμαστε η μόνη μορφή ζωής στο Σύμπαν.

- Η ανθρώπινη νοημοσύνη (εκτός της χαζομάρας της να αυτοθεωρείται ανώτερη) σίγουρα δεν είναι η μοναδική, δηλαδή η νοημοσύνη που παράγεται από χημικές αντιδράσεις και ηλεκτρικά κύματα μέσα σε έναν εγκέφαλο. Παράδειγμα: Όπως μου εξηγούσε ένας καθηγητής Κυβερνητικής, όταν η φωλιά των μυρμηγκιών δέχεται επίθεση από μεγαλύτερα έντομα οι στρατιώτες - μυρμήγκια σκοτώνονται στις εισόδους της φωλιάς για να φράξουν τις εισόδους με τα νεκρά σώματά τους. Είναι μια αμυντική τακτική που ανέπτυξε η μυρμηγκοφωλιά. Η νοημοσύνη της μυρμηγκοφωλιάς.

- Όση ζημιά και αν υποστεί ο πλανήτης γη από τον άνθρωπο θα βρει τους αμυντικούς μηχανισμούς για να ξεφορτωθεί το ενοχλητικό πείραμα. Είναι μαθηματικά βέβαιο: η νοημοσύνη του ανθρώπου δεν είναι καν κόκκος σκόνης μπροστά στη νοημοσύνη του Σύμπαντος.

- Μάλλον, αναφερόμενος στο τέλος του κόσμου, θα πρέπει ο Νέυτων να εννοούσε το τέλος του ανθρώπου.

Έχω ξαναγράψει για το σχολείο, στο οποίο πήγαινα. Άκουσα να το αναφέρει ο Στάθης Δρογώσης σε ένα τραγούδι του και «έφαγα φλασιά». Το 15ο Γυμνάσιο - Λύκειο Κυψέλης. Τον Δρογώση δεν τον ήξερα καθόλου, τον άκουσα πρώτη φορά στο πρόσφατο τραγούδι που έβγαλε για τον «Κανέλλο». Το έψαξα λίγο στο ιντερνετ και... όντως, έχει έναν αδερφό Νίκο, με τον οποίο έκανα παρέα στο σχολείο. Τραγική ειρωνεία, ήξερα το επίθετο που είχε το φιλαράκι μου και δεν ήξερα τον τραγουδιστή.

Ωραίο ατομάκι ο Νίκος, απ’ τα καλά που έβγαλε η Κυψέλη. Ντροπαλός και ονειροπόλος. Δεν έχει κάποιο νόημα η αναφορά, απλώς με έκανε να χαμογελάσω γλυκά. Memories...

Ωραία, επιτέλους θα δώσω μια συνέντευξη. Στην Mafalda σήμερα και αύριο... βλέπουμε. Έχουμε και λέμε: 29 ερωτήσεις, πολλές είναι αλλά anyway

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Να διαβάζω εφημερίδες Κυριακή πρωί στο μπαλκόνι μου. Είναι παροδικό αλλά δεν γνώρισα κάτι άλλο

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Η ανάγκη

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Διάβασα σε κάποιο forum πρόσφατα «επίσης υπήρχε ένας μικρός συνωστισμός Εβραίων έξω από τους παραδοσιακούς φούρνους σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας και της Πολωνίας». Με αφορμή το βιβλίο Ιστορίας

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Ο προβληματισμός

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Η αναβλητικότητα

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα ανθρώπινα

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Με τον Κοπέρνικο

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Ο κ. Αλεξάκης, πατέρας δύο αυτιστικών παιδιών

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Με το πλοίο, να φτάνω ξημερώματα στο Ηράκλειο Κρήτης

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Καμύ και πολλοί ακόμα. Αλλά κυρίως ο Καμύ

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Το θάρρος

12. και σε μια γυναίκα;

Την υπομονή

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Ο Βιβάλντι

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Δεν σφυρίζω, είναι γρουσουζιά

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Ο «Λύκος της Στέπας» του Έρμαν

Η ταινία που σας σημάδεψε;

Το Fight Club

O αγαπημένος σας ζωγράφος;

Μάλλον ο Νταλί, δεν ξέρω και πολλούς

Το αγαπημένο σας χρώμα;

Το λευκό

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ

Το αγαπημένο σας ποτό;

Γερμανική ή βελγική μπύρα,

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για πολλά

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;

Τη βλακεία

Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Διαβάζω

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Αυτό είναι μυστικό...

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Σε πολλές.

Ποιο είναι το μότο σας;

Μάλλον δεν έχω

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Στο ύπνο

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Αν παίζει ζάρια

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

... μέθης

Δεν είναι τίποτα όταν το κοιτάς από ψηλά, μια μεγάλη λακκούβα

Ήθελε να φτιάξει πέδιλα σκι για τον ανιψιό του, του το είχε ζητήσει πολλές φορές. Δεν ήταν κάνας ειδικός άλλα έπιαναν τα χέρια του. Όταν μένεις σε χωριό μαθαίνεις άθελα να κάνεις απίθανα πράγματα.

Έπρεπε να διαλέξει το κατάλληλο κομμάτι ξύλο, να το χωρίσει στα δύο, να τους δώσει σχήμα, να το γυαλίσει για ώρες, να το κάψει στη φωτιά για να σηκωθούν οι άκρες, να το βερνικώσει.

Πρόλαβε να κάνει μόνο το ένα πέδιλο. Τον πρόλαβε ο πόλεμος. Εξάλλου ο χειμώνας είχε περάσει.

Τον έκαναν ελεύθερο σκοπευτή. Πολεμούσε στις πόλεις που είχαν καταληφθεί από τους εχθρούς. Σκοτώθηκε μαζί με άλλους, ίσως σε αεροπορικό βομβαρδισμό.

Μετά θάνατον τον ανακήρυξαν ήρωα και στείλανε ένα παράσημο στην οικογένειά του. Ο ανιψιός του συνέχισε να κάνει σκι με ένα πέδιλο.

Ένας κόμπος μου κάθεται στο λαιμό κάθε 9 Μαΐου...

Εκεί που υψώνονται ηρωικά οι σημαίες

Ανέκαθεν δεν τα πήγαινα καλά με το θέατρο. Μου αρέσει περισσότερο ο κινηματογράφος. Αντίστοιχα, προτιμώ τη φωτογραφία από τους πίνακες ζωγραφικής. Παράλληλα όμως, τρέφω απεριόριστο σεβασμό για όλες τις τέχνες απλώς δεν μπορώ να τις προσεγγίζω όλες συναισθηματικά.

Αυτή η προσπάθεια κατανόησης μου έδωσε και το σημαντικότερο μάθημα τέχνης. Είναι ωραία όλα τα είδη θεάτρου αλλά η πηγή είναι το αρχαιοελληνικό δράμα. Δεν είναι η καινοτομία της εποχής εκείνης ούτε οι τεχνικές, ούτε η ερμηνεία. Είναι είναι βαθύ φιλοσοφικό μάθημα: Ο άνθρωπος, το έρμαιο στα χέρια της μοίρας και της αδυναμίας του μόνο με ένα πράγμα μπορεί να σωθεί, με τη δράση. Είναι αυτό που όταν τα μάτια σου παύουν να παρατηρούν τη ματαιότητα και την αδυναμία και το σώμα υπακούει. Τότε χτυπάς με γροθιές τον τοίχο μέχρι να τον τρυπήσεις. Ή βλέπεις το φως ή πεθαίνεις από την αιμορραγία, δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση.

(δεν έγραφα τόσο καιρό λόγω έλλειψης καιρού αλλά ο Καιρός εμφανίστηκε και μου υπενθύμισε τις υποχρεώσεις μου)

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία λέει ένα παλιό ρητό. Δεν διαφωνώ. Ούτε συμφωνώ όμως. Ίσως να συμπληρώσω κάτι: Θέλει δύναμη η ελευθερία. Θέλει γνώση και πολλές δυνατότητες. Απαιτεί πόνο και επιβάλλει μοναξιά. Η αδυναμία μετριάζεται με τις συμβάσεις. Η ελευθερία δε θέλει συμβάσεις αλλά κανόνες και πειθαρχία. Η ελευθερία δεν είναι χαβαλές, τσιφτετέλι και τσαμπαμαγκιά, είναι θυσίες. Είναι τρόπος ζωής. Είναι αυτό που κανένας δεν θέλει πραγματικά να αποκτήσει

Καμιά φορά αναρωτιέμαι ποια απόφαση να πάρω. Πολλές φορές τίθεται θέμα ηθικής και ευκολίας. Το πιο επικίνδυνο σημείο μου ήταν -πιστεύω- ο κίνδυνος του να παρανοήσω τις απόψεις του Νίτσε περί ηθικής. Σαφώς και το «Στην αντίπερα όχθη του Καλού και του Κακού» δεν καταρρίπτει την ηθική, παρά μόνο την χριστιανική ηθική. Ίσως να με βόλευε να κάνω την παρανόηση. Ίσως και όχι βέβαια, αφού δεν είναι μονάδα έγκλημα εναντίον στο μεγαλείο της σκέψης του Φιλοσόφου αλλά και εναντίον του εαυτού μου. Απέναντι σε μια απόφαση ξέρεις πάντα πως ο σωστός δρόμος είναι ο πιο δύσκολος. Ο πιο επίπονος, αυτός που δεν τελειώνει ποτέ.

Στο Νίκο