រង់ចាំបងនៅក្នុងFacebook
Posted by madarika in ចំរៀង, Uncategorized on ខែមករា 29, 2011
ពោល៖ តើពេលនេះបងកំពុងធ្វើ្វអ្វី? តើបងមានបានអានអ្វីដែលអូនសរសេរឲ្យបងអត់?
យប់នេះក្នុងចិត្តអូនពិតជានឹកបងខ្លាំងណាស់ហេតុអ្វីបានជាបងមិនបើក
facebook? សូម្បីតែcallមកអូនបន្តិចក៏បងដាច់ចិត្តដែរឫ? តើបងដឹងទេថាអូន
កំពុងតែរង់ចាំបង ចាំបងបើកfacebookតបcommentមកអូនវិញ។
I. ពេលដែលអូនបើកfacebook ចិត្តនៅមិនសុខព្រោះមិនឃើញថ្លៃ ប៉ុន្មានថ្ងៃ
ដែលមិនបានជួបមុខចរណៃ ក្នុងចិត្តអូនរីងរៃព្រោះនឹកបង។
II. រាល់ពាក្យពេចន៍ដែលអូនបានសរសេរ ផ្ញើមាសមេថាអូនបារម្ភបង ចុះតើពេល
នេះស្នេហ៍ស្នងកំពុងធ្វើអី្វ? ហេតុអ្វីថ្លៃមិនបើកfacebookតបអូន?
R. ទូរសព្ទ័ក៏បងមិនដែលcallមករកអូន សូម្បីcommentមាសស្ងួនក៏មិនឆ្លើយមក
ស្រី ថ្លៃដឹងទេថាពេលនេះអូនកំពុងចាំ បងធ្លាប់ផ្តែផ្តាំផ្ញើសារថាស្នេហ៍អូន។
III. ហេតុអ្វីក៏រាត្រីនេះអូនឈឺចាប់ម្ល៉េះ រាល់អ្វីៗនៅទីនេះឫស្ងួនបំភ្លេចហើយ?
អូននៅរង់ចាំចំលើយ ចាំត្រាណត្រើយត្រលប់ ស្នេហ៍អូនមិនបញ្ចប់ មិនលុបបង
ពីfacebook។ (ច្រៀងឡើងវិញ)
ខ្ញុំមិនសាកសម
Posted by madarika in Uncategorized on ខែមករា 2, 2011
នៅលើផ្លូវនេះមានមនុស្សច្រើនពិតជាណែន ហើយពោរពេញដោយអាថ៌កំបាំង។
នៅលើកញ្ចក់មានទឹកសន្សឹមកំពុងលាក់អាថ៌កំបាំងដែលកន្លងផុតទៅ។អារម្មណ៍នៅលើ
មុខរបស់អ្នកកំពុងសងនូវភាពដើមនៃភ្លៀងមួយមេនោះ។ ផ្ឡូវតូចនេះធ្វើយ៉ាងបត់បែន
មិនអាចត្រលប់ចូលទៅក្នុងរឿងនិទាន។ថ្ងៃដែលកន្លងផុតមិនអាចដូចពណ៌បៃតងទៀត
(សំដៅលើថ្ងៃដែលកន្លងទៅមិនអាចដូចរុក្ខជាតិងាប់ហើយដុះសារជាថ្មីនោះទេ) សម្តី
ក្រឡេកក្រឡាទៀត។ នៅក្នុងផ្ទះដ៏ធំនៅសល់តែភាពទទេពីការនឹករលឹករបស់ខ្ញុំ។
កៅអីអង្គុយនរោងកុនរលងយ៉ាងឆ្ងាយពីចំងាយ។ មនោសញ្ចេតនាមិនអាចមានដៃគូរ
លេង។ អ្នកលេងអុកដោយខ្លួនឯង។ ហើយមកមិនទាន់ សរសេរអំពីអ្នកឲ្យបានល្អិត
ល្អន់ រៀបរាប់ថាខ្ញុំស្រលាញ់អ្នកប៉ុណ្ណា។ តែអ្នកបែរជាញញឹមហើយចាកចេញពីខ្ញុំ។
អារម្មណ៍បែបនេះពិតជាមិនត្រឹមត្រូវ ខ្ញុំខំព្យាយាមស្រោចស្រងវាឡើងវិញ។
អារម្មណ៍ខ្លះគួរតែយកចិត្តទុកដាក់។ខ្ញុំមិនបានឲ្យបំណងប្រាថ្នាសម្របសម្រួលដ៏តូច
ដ៏តូចតាចដែលជាសំលេងត្រៃបន្លឺចេញពីមាត់អ្នក។គឺខ្ញុំធ្វេសប្រហែសថាអ្នកត្រូវការ
គេកំដរ។
អារម្មណ៍បែបនេះមិនត្រឹមត្រូវទេ ចុងក្រោយទើបខ្ញុំយល់។ ផ្ទៃរឿងមួយសន្លឹកៗមិន
អាចទ្រាំអានត្រួសៗ។ ការហត់នឿយរបស់អ្នកដើម្បីខ្ញុំ អ្នកនៅក្រោខ្នងស្រក់ទឹកភ្នែក
ប៉ុន្មានដងហើយ។ ពិតជាសង្រូតសង្រាត់ណាស់ហើយចិត្តខ្ញុំខ្ទេចខ្ទី អ្នកទទួលទោស។
ភាពស្អាតរបស់អ្នកដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ខ្ញុំមិនសាកសម។
នៅស្រលាញ់សង្សារចាស់អាណិតសង្សារថ្មី
I.សង្សារដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្នេហ៍ ពេលនេះគេប្រែបំភ្លេចគេចមុខដើរចេញឲ្យចិត្តខ្ញុំ ទោម្នេញ គេធ្លាប់សន្យាស្បថស្បែ មើលថែខ្ញុំមួយជីវិត ពេលនេះគេក្រឡាស់ ពាក្យពិត ឯចិត្តគេប្រួល ប្រែ។
II.តែពេលនេះមានអ្នកនៅជិតក្បែរ គេមើលថែយកចិត្តទុកដាក់ខ្ញុំ គេសង្ឃឹមថាខ្ញុំបំភ្លេច សង្សារចាស់។
R. សង្សារចាស់ខ្ញុំនៅស្នេហ៍ នៅតែមិនអាចផ្លាស់ ចិត្តខ្ញុំចង់ភ្លេចគេណាស់ តែខ្ញុំធ្វើមិន បាន ឯសង្សារថ្មីត្រូវយំ ព្រោះខ្ញុំសុំត្រឹមអាណិត ដឹងថាអ្នកថ្មីត្រូវខូចចិត្ត ព្រោះបេះដូង គេគិតតែខ្ញុំ ខ្ញុំសុំទោស។
III.គ្រប់យ៉ាងគឺខ្ញុំអ្នកខុស ខ្ញុំមិនអាចតបចិត្តស្មោះ ចំពោះសង្សារថ្មីដែលស្រលាញ់ខ្ញុំ បង្ខំ ភ្លេចសង្សារចាស់ ពិបាកណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំនៅស្រលាញ់អ្នកចាស់ចិត្តអាណិត អ្នកថ្មី។ (ច្រៀងវគ្គIIនិង ឡើងវិញ)
(នេះគឺបទចម្រៀងដែលខ្ញុំបានសរសេរដោយខ្លួនឯង។ សូមមិត្តទាំងអស់គ្នាជួយផ្ដល់ មតិឫជួយស្ថាបនាចំពោះបទចម្រៀងនេះផងព្រោះខ្ញុំសរសេរមិនសូវល្អប៉ុន្មានទេ។ សូមមេត្តាខន្តីអភ័យទោសផងបើខុសឆ្គងត្រង់ណា!!!!)
“ទម្លាប់មិនធំជាងច្បាប់ បើរៀនត្រាប់កុំត្រាប់ខ្លៅ ត្រាប់ប្រាជ្ញអាចប្រដៅ ស្តីឲ្យកូនចៅស្តីឲ្យស្មោះ”
Posted by madarika in ការបកស្រាយសុភាសិតខ្លីៗ, Uncategorized on ខែតុលា 31, 2010
“ទម្លាប់ធំជាងច្បាប់ បើរៀនត្រាប់កុំត្រាប់ខ្លៅ ត្រាប់ប្រាជ្ញអាចប្រដៅ ស្ដីកូនចៅស្ដីឲ្យស្មោះ ”។
មានន័យថា៖ ១.ទម្លាប់ធំជាងច្បាប់
ការដែលយើងធ្វើអ្វីមួយដដែលរហូតដល់ក្លាយជាទម្លាប់។ កាលណាវាទៅជា
ទម្លាប់ហើយ យើងមិនអាចកែប្រែងាយៗទេ។ យ៉ាងណាមិញ សិស្សសាលា
សព្វថ្ងៃ សិស្សមួយចំនួននៅតែរឹងក្បាលមិនព្រមស្លៀកឯកសណ្ឋានសិស្ស
អាវស សំពត់ឬខោពណ៌ទឹកប៊ិចចាស់។ សិស្សទាំងនោះទម្លាប់របស់វា គឺវា
ស្លៀកខោរឺសំពត់ខ្មៅ។
សរុបមកទម្លាប់ធំជាងច្បាប់ គឺសំដៅដល់អ្វីដែលខុសច្បាប់ហើយកែលែងបាន
ពិបាកនឹងកែ។
២.បើរៀនត្រាប់កុំត្រាប់ខ្លៅត្រាប់ប្រាជ្ញអាចប្រដៅ
បើយើងធ្វើតាម ឬយកតាមត្រូវតែធ្វើតាមអ្នកចេះ អ្នកមានចំណេះដឹងខ្ពស់ជាង
ជាងយើង កាលណាយើងធ្វើតាមអ្នកចេះ នាំឲ្យយើងអ្នកដទៃឬ អ្នកតូចទាប
ជាងយើងបាននេះហើយហៅថាត្រាប់តាមប្រាជ្ញ។ ផ្ទុយទៅវិញបើអ្នកល្ងង់ នាំ
ឲ្យយើងល្ងង់តាមគឺ គ្មានប្រយោជន៍ហើយទៅប្រើការមិនកើត។ នេះហើយបាន
ជាលោកថា កុំត្រាប់តាមអ្នកខ្លៅ។
៣. ស្ដីកូនចៅស្ដីឲ្យស្មោះ
មានន័យថា ក្នុងការស្ដីប្រដៅកូន ក្មួយ ឬ អ្នកក្រោមបង្គាប់ត្រូវថាឲ្យចំៗ កុំ
បញ្ឆិតបញ្ឆៀងឌឺដង ដៀមដាមដែលឲ្យស្ដាប់មិនបាន។ ការដែលស្ដាប់មិនបាន
នេះហើយ នាំឲ្យមានការគុំគួនស្អប់គ្នាទៅវិញទៅមក។ សរុបមកការស្តីប្រដៅ កូនចៅ ត្រូវតែថាឲ្យត្រង់ៗថា“ជេរទៅហៅមកវិញ” មានន័យថា ជេរប្រដៅក្នុង
ន័យចង់ឲ្យល្អ។ ការធ្វើបែបនេះ នាំឲ្យមានទំនាក់ទំនងល្អរវាងគ្នានិងគ្នា គឺមាន
តែការស្រលាញ់និងគោរព។
ការចាប់ផ្តើមខំប្រឹង
Posted by madarika in រឿងរ៉ាវរបស់ខ្ញុំ, Uncategorized on ខែតុលា 30, 2010
ភាពនៃកុមារគឺជាការចាប់ផ្តើមនូវជីវិតមួយដែលគ្មានទុក្ខព្រួយគឺពោរពេញទៅដោយភាព សប្បាយរីករាយ។ កាលពីខ្ញុំរៀននៅបឋមសិក្សា អ្វីដែលត្រូវគិតមុនគេនោះគឺការលេង ការសប្បាយរីករាយដោយមិនគិតពីការសិក្សា។ ធ្វើឲ្យលទ្ធផលនៃការសិក្សារបស់ខ្ញុំ ធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង។ តើនេះមកពីអ្វី? នេះមកពីខ្ញុំមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងការសិក្សាគិត ការលេងជាសំខាន់។ ពេលយកលទ្ធផលទៅឲ្យលោកឳពុកមើលម្តងៗខ្ញុំតែងតែសន្យា នឹងគាត់ថាខ្ញុំនឹងខំប្រឹងយកលទ្ធផលល្អឲ្យលោកមើល តែពីរបីដងហើយដែលខ្ញុំធ្វើមិន បាន។ ពេលរៀនដល់ថ្នាក់ទី៦ លទ្ធផលរបស់ខ្ញុំបានគ្រាន់បើជាងមុនប៉ុន្តែនៅតែមិន អាចប្រៀបនឹងគេបាន។ ទោះជាយ៉ាងណាងារថាកុមារក៏ចាប់ផ្តើមខិតចេញពីខ្ញុំបន្តិច ម្តងៗ អាយុរបស់ខ្ញុំក៏កាន់តែកើនឡើងដែរ។ រីឯគំនិតរបស់ខ្ញុំក៏កាន់តែអភិវឌ្ឍន៍បន្តិច ម្តងៗដែរ។
ទីបំផុតថ្ងៃដំបូងរបស់ខ្ញុំដែលចូលរៀននៅអនុវិទ្យាល័យក៏ចូលមកដល់!! គិតៗទៅអ្វីៗដូចជាផ្លាស់ប្តូរអស់ហើយ ខ្ញុំផ្ទាល់ក៏សឹងតែមិនជឿ។ រយះពេលឈប់ វិស្សមកាល៣ខែមកនេះខ្ញុំតែងតែមានគំនិតខិតខំស្វាធ្យាយចំពោះការសិក្សា។ ហេតុអ្វីទៅ? នេះប្រហែលមកពីខ្ញុំឃើញគេរៀនពូកែនិងត្រូវបានការសរសើរពីសំណាក់ លោកគ្រូអ្នកគ្រូ ស្រាប់តែគំនិតមួយផុសឡើងថា ម៉េចក៏ខ្ញុំអត់ដូចគេ?គេក៏ជាមនុស្សដូច ខ្ញុំដែរ ហេតុអ្វីក៏គេទទួលបានកតិ្តយសរីឯខ្ញុំអត់បាន។ នេះហើយជាហេតុផលមួយជំរុញ ទឹកចិត្តខ្ញុំឲ្យខំរៀន។ ខ្ញុំបានសច្ចានឹងខ្លួនឯងថាត្រូវតែខំប្រឹងសិក្សា នេះជាឱកាសល្អសំរាប់ ខ្ញុំចូលរៀនអនុវិទ្យាល័យលើកដំបូង។ អស់រយះកាល៦ឆ្នាំមកហើយដែលខ្ញុំបានបំផ្លាញចោល ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែខំប្រឹងតបស្នង៦ឆ្នាំនេះមកវិញ។ ចាប់តាំងពីខ្ញុំរៀនអនុវិទ្យាល័យរហូតមកដល់វិទ្យាល័យលទ្ធផលនៃការសិក្សារបស់ខ្ញុំ គឺរីកចំរើនដោយស្មានមិនដល់។ ពេលទំនេរខ្ញុំមិនដែលខ្ជះខ្ជាយពេលខ្ញុំទៅដើរលងទេ គឺខ្ញុំយកពេលដើម្បីទៅបណ្ណាល័យឬ អង្គុយធ្វើលំហាត់នៅផ្ទះ។ ខ្ញុំមានឆន្ទះដ៏មោះមុត ចំពោះការសិក្សា។ ទីបំផុតខ្ញុំបានគោរពពាក្យសន្យាជាមួយនឹងលោកឳពុកខ្ញុំហើយ។ គិតៗទៅៗពេលរៀនគឺជាពេលដែលត្រូវខំប្រឹងប្រកួតប្រជែងគ្នាដើម្បីទទួលលទ្ធផលល្អ រៀងៗខ្លួន។ ខ្ញុំពិតជាសោកស្តាយណាស់ដែលខ្ញុំបានបោះបង់ចោលពេល៦ឆ្នាំ។ បើពេលនោះខ្ញុំខំប្រឹងមិនដឹជាល្អប៉ុណ្ណាទេ។ បំណងរបស់ខ្ញុំបន្ទាប់ពីនេះគឺខ្ញុំត្រូវខំរៀន ប្រលងឲ្យជាប់បាក់ឌុបយកនិទ្ទេសល្អឲ្យលោកឳពុកអ្នកម្តាយមើល។ ខ្ញុំត្រូវមានឆន្ទះចំពោះការសិក្សានេះ ពេលវេលាជាមាសប្រាក់មិនមែនជាសំរាមឬកាក សំណល់ទេ។ ពេលខ្លះខ្ញុំប្រលងបានពិន្ទុចាញ់គេខ្ញុំតែងតែស្រក់ទឹកភ្នែកប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែ ប្រាប់ខ្លួនឯងថាបរាជ័យគឺជាបទពិសោធន៍សំរាប់ជីវិត ពេលនេះមានតែយើងប្រើពាក្យ ថាខំប្រឹងដើម្បីចាប់យកពាក្យជោគជ័យមកវិញ។ បើនិយាយទៅកាលពីមុនខ្ញុំស្រក់ ទឹកភ្នែកព្រោះតែខ្ញុំមិនខំរៀនហើយបានលទ្ធផលមិនល្អតែពេលនេះខ្ញុំយល់ស្រក់ទឹក ភ្នែកក៏មានប្រយោជន៍ដែរពេលនេះព្រោះស្រក់ដើម្បីការសិក្សាការខំប្រឹងរបស់ខ្ញុំ។ គ្រប់ពេលវេលាខ្ញុំតែងតែប្រាប់ខ្លួនឯងថាយើងត្រូវខំប្រឹងដើម្បីអនាគតយើងនិងសង្គម។ នេះហើយជាអ្វីៗដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមទោះវាមិនទាន់សំរេចដល់គោលដៅពិតមែនតែខ្ញុំ នៅតែមិនអស់សង្ឃឹមព្រោះខ្ញុំមានជំនឿថាអាច។
(តក់ៗពេញបំពង់) អ្វីៗបើយើងមិនខំប្រឹងលទ្ធផលល្អក៏មិនរត់មករកយើងដែរ!!!!!
Hello world!
Posted by madarika in Uncategorized on ខែតុលា 28, 2010
Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!
ឆន្ទះខ្ញុំ 
មតិថ្មីៗ