Sliertjes losgewoeld haar wapperen voor mijn ogen. Op de maat met het lange gras naast me, dat danst in de zeewind..
Ergens bij mijn hart doet het pijn. Ik kan er niet bij. Als mijn hart een pit was, zou ik hem eruit willen pellen. Mij ontdoen van de zwaarte.
Mijn blik trekt als vanzelf naar het lichtpuntje in de verte. Soms helder, dan weer moeilijk zichtbaar. Een vuurtoren kiest geen kant en gunt iedereen zijn levensreddende licht. Ik kan geen genoeg krijgen van het afgewisseld “lichtontdaan” en weer verlicht worden in deze onmetelijke duisternis.
Ik houd het bankje stevig vast zodat ik niet wegwaai. Zo licht voel ik me. Het voelt alsof ik via het bankje de hele aarde aan mij vasthoud, zodat ik niet kan opstijgen naar het oneindige boven mij.
Opstaan durf ik niet. Het is alsof ik voor eeuwig zit vastgenageld aan dit bankje, vlak aan zee. Op zich niet de ergste plek om zo te eindigen, denk ik. De zee ruist me gerust. De meeuwen houden me gezelschap en het uitzicht vraagt om het altijd zo te laten blijven. Want zo is het goed.
Wat als ik hier nooit meer weg zou durven, nooit meer op zou durven staan. En niemand langs het bankje loopt de volgende paar weken.
Onzinnige gedachten. Zoals heel vaak in mijn hoofd dit soort dingen ontspringen. Misschien zit daar de kern wel van de pit die ik voel. Misschien ben ik gewoon een fladderaar. Misschien word ik geroepen om lichter te leven.
“Kom, roept mijn angst. Laten we gaan! Houd je vast aan mij en denk licht als lucht. Fladder maar raak en ontdek wie je bent. Ik wil dat je vlucht van wat jou niks schenkt!”
En.. ik laat los.
* Kort verhaaltje die ik zonder nadenken inspreek op mijn mobiel tijdens mijn wandelingen. De app Wispr Flow is daar perfect voor, die dicteert het dan bijna foutloos! **In zekere zin dan ook fictief met een wolk aan non-fictie.
Ik begon te vervadsen. Grappig, weet nu pas hoe je ”vadsig” schrijft. En dat het niet helemaal betekent wat ik dacht.
”Het beschrijft iemand die weinig energie heeft en zich langzaam beweegt” lees ik. Okee, dat klopt eigenlijk ook met hoe ik me voelde. Maar ik bedoelde eigenlijk dat ik mijzelf dik begon te voelen. Dikker zelfs dan ik werkelijk was. En ik was ook echt wel mollig. Het ging echt mijn dagen en zelfbeeld beheersen. Ik vond langzamerhand vrijwel elke foto ‘vanuit de verkeerde hoek’ genomen. Vond ik al, maar nóg vaker.
Ik dacht er élke dag aan. Mijn buik begon echt letterlijk in mijn weg te zitten. Maar ik wist ook dat het me al jaren niet lukte er echt iets aan te doen. En het viel eigenlijk ook nog wel mee, als ik anderen moest geloven. Ik kon me er perfect op kleden. Een pro in verbloemen hoe dik ik werkelijk was.
Het gaat ook héééél geleidelijk. Ik weet 2 momenten dat ik pas doorkreeg dat ik dik aan het worden was. 1 keer op de wc, dat ik ineens BOEM doorkreeg dat mijn buik soort van op mijn benen lag. Sinds wanneer was dat gebeurt?? En 1 keer, oh hoe cliché, in een paskamer en met dat meedogenloze licht. Ook met dat idee van: watttt! Sinds wanneer ben ik dit???
Maar ja, kleren aan en maar weer gaan. Mijn mind kon de ernst ervan ook heel mooi verbloemen. Een perfecte combi met mijn kleren.
Tot aan de gratis vitaliteitsscan van mijn werk. Ik had het mijzelf aangedaan om me te laten wegen. Daar schrok ik echt van. Dit wilde ik niet.
Goed zo. Dacht ik tegen mijzelf. En nu ga je hier wat mee doen.
Vanaf januari ben ik elke dag minstens een uur (=5 km) gaan wandelen. Het enige wat ik me kon bedenken wat ik vol zou kunnen houden. Rechtstreeks vanuit mijn werk naar een gebied waar ik me goed voel, wandelschoenen aan en gaan. En die 3 dagen dat ik niet werk, rijd ik er naartoe. In mijn woonwijk wandelen, dat zou ik absoluut niet volhouden. Ik vind het vreselijk om langs al die ramen te wandelen. Daar ben ik veel te zelfbewust voor, maar ik houd ook helemaal niet van steen en beton. Dat zou hem niet worden.
Hierboven 2 foto’s van waar ik mijzelf elke dag naartoe neem. Ik heb ondertussen al honderden foto’s. Ik zie de seizoenen voorbijglijden. En met de seizoenen is er inmiddels iets meer dan 10 kilo mee vanaf ‘gegleden’. Nog 7 te gaan (wil ik zelf). Dan ben ik weer op een gezond gewicht.
Dit is absoluut niet om complimenten te vissen. Heb ik ook helemaal niet nodig hiervoor. Ik vraag me eigenlijk ook héél sterk af waarom ik dit schrijf en sta op het punt het te verwijderen. Maar ik wil hier elke dag iets schrijven en dit komt nu eenmaal in me op, terwijl ik eigenlijk over Marten Toonder en zijn graf in Ierland wilde schrijven… (doe ik nog wel).
Dit is toch net een beetje Engeland? I ❤️ de glooiingen van Engeland, dus ik doe altijd net alsof ik even in ‘the country’ wandel op weg vanuit mijn schattige cottage, naar een tearoom met view en scones en koffie.
Geen complimentjesvisserij dus. De beloning geef ik mijzelf wel, door mij steeds lichter en lichter te voelen, letterlijk. Ik zweef! Zo fijn!! Ik heb wel eens een zak met 5 kilo aan gewicht gevuld, gewoon voor het idee. Weet je wel hoe zwaar dat is? Laat staan 10! Ik ben zo blij voor mijn hart (en mijzelf) dat ze dat niet meer hoeft mee te ‘dragen’!
En ineens had het nut dat ik al die leuke (maar) te strakke kleren had bewaard in de kast. Geloof me… ik had al meer dan 10 jaar geduld en hoop op dit moment. Ik had het eigenlijk al opgegeven en gedacht dat je ”nu eenmaal” molliger wordt als je over de 40 raakt. Nee dus.
PS Het is me boven de 25 graden véél te warm om te wandelen. Dan speel ik een uurtje -hoog niveau- Beat Saber (vr) met de ventilator op me gericht, of dans een uur in huis op festivalbeats. Héél lekker dat laatste!! Dat verbrandt trouwens veel meer calorieën dan wandelen (275 versus 375 per uur), dus af en toe smokkel ik de laatste weken en wandel daarom niet meer dagelijks. Geeft niet, zolang ik maar beweeg. Met Beat Saber is het zelfs zo, dat ik zo in dat spel opga, dat ik niet kan geloven dat ik heb gesport!
PPS Als ik vandaag nog iets wil kijken tijdens wat relaxmomentjes, dan wil ik graag de interviews van Adriaan bekijken. Heerlijke slow-teevee met interessante gesprekken! Bekijk ze hier >> Hier is…Adriaan van Dis
Hoi latere zelf als je dit leest. Ben benieuwd hoe het nu gaat en of je dit hebt kunnen doorzetten. Vertel me van wel! 💪💫 Je weet het he? Op je eten letten en bewegen. Gaat na een paar maanden vanzelf. Zorg eerst voor een activiteit die je vol kan houden, kan je daarna nog wel eens iets krachtigers doen. Een uur gewoon beetje doorwandelen doet WONDEREN. Jaaa, soms denk je: geen zin hoor! En blijf je in je lamlendige gevoel. Maar eenmaal daar, in dat groen, dan ben je altijd weer blij dat je het dóet. En als je er met de auto naartoe rijdt, prima! Als dat het is waardoor je het volhoudt… Die angsten waarmee je soms zit bezweer je wel een andere keer. Alles op z’n tijd. Groetjes van je jongere ik! ❤️
Ik kreeg net een WhatsApp-berichtje van mijn jongste dochter. Mijn kinderen zijn allemaal het huis uit, dus zij ook. Nog niet zo lang. Ze doet het goed daar ver weg. Ze belt me vaak. Ze belt niet omdat het niet goed gaat. Ze belt omdat wij nu eenmaal heel goed kunnen praten. Ze lijkt van al mijn kinderen het meest op mij, wat betreft de manier naar het leven kijken. We zijn allebei diep van binnen creatieve verwonderlingen die onszelf overeind houden in een buitenwereld die vaak net niet lekker past. Die praten we dan samen weer passend.
Ik ben niet zo heel erg van het veel over mijn kinderen hebben. Ze zitten in mijn hart, ik hoef er niet per se met iedereen over te praten, zoals veel mensen wél doen. Ik weet dat het anderen niet zoveel boeit en iedereen het eigenlijk liever over zichzelf heeft. Dat komt goed uit, want ik ben een notoire luisteraar.
Ik mis mijn kinderen ook niet echt. Het uitvliegen is heel natuurlijk gegaan. Het is helemaal goed zo. We zien elkaar ook geregeld, dat maakt het natuurlijk ook makkelijker. En dan kan ik weken niet echt over moederschap – en wat geweest is en voorbij – nadenken. Waar ik heel blij mee ben, want ik moet er niet aan denken een leeg-nest-syndroom te hebben. En ik ga me ook heel bewust niet in die rabbit-hole van melancholie storten, want ik weet dat je er in kunt verdwijnen.
Maar héél af en toe overvalt het me dan toch. Dat ik ineens pijnhartig mis wat was. Toen ze nog bij mij waren. Maar ja, wat wil je, als je dit liedje krijgt toegestuurd:
Rijkdom is diep ontroerd kunnen huilen om wat mooi is geweest.
Het is jaren later sinds ik hier voor het laatst heb geschreven. Het is nog een godswonder dat ik het blog überhaupt nog teruggevonden heb. Het scheelde niet veel of het was een spookblog. Snippers ik, in het oneindige online universum.
Er is zoveel veranderd. Zoveel weg, zoveel nieuw, zoveel anders. Niet per se slechter.
Ik wil weer een blog. Ik zocht naar een leuke naam. Spendeerde er 2 vrije middagen aan. Vond niks. Bedacht me dat ik een .com site wilde maken. Bedacht me dat ik beter even hier een start kan maken. Ja. Ik altijd met mijn ideeën. Eerst maar eens zien of ik weer elke dag een stukje kan schrijven. Dus ik maakte net een nieuw wachtwoord aan, zodat ik hier weer kon inloggen. Verwijderde wat foto’s en blogjes omdat ik echt even anoniem wil blijven om vrij te kunnen zijn. En hier ben ik. Helemaal alleen.
Ik wil mijn stem weer vinden. Die raakte ik kwijt. Niet dat er binnenin mij niets gebeurd. Nee, dat is het niet. Maar ik merk dat ik soms wel eens denk dat ik niets ben. Soms voel ik me niet gehoord. Ik denk wel eens dat ik geen echte mening heb. Ik kan door de ruis van alledag (en vooral in gesprekken) niet mijn eigen stem horen.
Wie ben ik. Wat vind ik. IK. Ik wil hier stukjes van mij kwijt. Zoals ik vroeger eigenlijk heel vaak deed. Ik mis wat me toen eigenlijk teveel werd. Ik dacht dat het me teveel kostbare tijd kostte. Maar nu achteraf gezien was het wat ik nodig had. Even alles op een rijtje zetten wat voor mij er toe doet. Even gedachten schikken. Even dingen vastleggen. Mijn stem vinden. Fijn. Het voelt fijn hier weer te zijn!
Mist: Een aardse zucht die afkoelt
waterdruppeltjes vallen als kleine natte zoentjes op mijn wang
Alles buiten voelt zo ruim en vrij
is het daarom dat ik het zo graag in beelden vang?
De mooie dingen in het leven, ze gebeuren juist ook op momenten die je niets zeggen, maar die in de toekomst met terugwerkende kracht hun betekenis en daarmee hun verhaal prijs geven.
Dat bestaat ook nog, een verhaal waar jij deel aan had (en nu op dit moment hebt), waarvan je pas veel later je partituur van krijgt terwijl je hem allang verzwegen, gezongen of geroepen hebt. Zelfs als je niet komt opdagen ben je een deel van het gehele stuk. Sterker nog, je bent op dit moment een deel van ontelbaar veel verhalen. Ga maar na. Later zal je rol misschien nog wel groter blijken dan het nu voelt.
Het verhaal des levens eindigt nooit en is ontelbaar gelaagd. Het kent geen slechte, maar ook geen goede afloop. Het is zoals het is. Het is goed en we spelen er onze perfecte zelf in hoe imperfect we ook zijn.
PS Ik besloot vandaag te schrijven wat er in me opkomt en wat mijn vingers zouden tikken. Dat was dit. Vaag moet af en toe kunnen 😉
Kan iemand mij voorzichtig zachtjes
lieflijk influisteren als het seizoen van de hoop
weer aarzelend gloort, zoals je de lente
ruikt ontluiken en je de vederlichte hoop weer voelt
door de eerste maartse merelmelodie?
Wil je me dat influisteren
als ik het zelf niet zie?
Ik dacht vanmorgen ”even” bij mist naar de ”buitenlanden” te gaan fietsen en hier en daar wat mooie mistfoto’s te gaan maken binnen een uurtje. Dus een ontbijt en koffie zou ik wat later nemen. 4 uur later was ik terug thuis…
Het is voor mijn gezin maar goed dat het niet altijd herfstig en mistig is buiten en ook wel eens saai zodat ik niet naar buiten ”moet” van mijn gevoel. Anders ben ik nooit meer thuis vóór het eten! Ik bedenk me al fietsend of lopend ook best vaak dat ik gewoon dóór zou willen lopen de halve wereld over met 1 rugzakje. Gewoon maar zien wat er komt op je pad. Ik geloof en merk dat er ook zó veel goede mensen zijn die je onderweg vanzelf tegenkomt. Als je maar blijft gáán. Het op pad zijn voelt als de ultieme vrijheid, nog vrijer dan op vakantie in het duurste oord. Omdat het overal kan, dit gevoel. En er niet voor betaald hoeft te worden en het een paar stappen van je huis ligt. Het ligt er ook als je binnen loopt te stressen. En je hoeft er niet uren op internet naar te zoeken. En terwijl zowat iedereen binnen zat viel het blaadje. Vielen duizenden blaadjes. En niemand zag het. En wat een toeval dat ik dan nét dat ene blaadje zag vallen dat er al maandenlang hing!
Ik heb nu zo ontzettend veel mooie foto’s gemaakt vandaag en zoveel nieuwe leuke plekjes ontdekt. Ook een mooi plekje bij een kasteeltje waar je een heel erg mooi bospaadje hebt lopen wat absoluut niet eng is met aan het einde een mooie boomstronk naast een weiland met koeien. Ik heb dat meteen als mijn toekomstige stilteplekje (met koffie in een thermosbeker) gebombardeerd.
Ook was ik voor het eerst sinds tijden mijn mobiel vergeten, dus ik moest het zonder Runkeeper doen (die ik altijd gebruik met wandelen en fietsen om mijn route en de kilometers die ik maak terug te kunnen zien ). Best ook wel lekker helemaal los van alles op pad. Terug thuis lees ik dat Anne in het ziekenhuis ligt. Die leuke mevrouwvriendin waar ik elke vrijdag op bezoek ga als vrijwilligster. Ik hoop zo dat ze beter wordt…ik kan haar eigenlijk nog niet missen. Ik moet altijd zo aan haar denken als ik mooie plekjes zie. Ik weet dat ze precies dat zo mooi vind als ik. En vogeltjes…zij is ook zo gek op vogeltjes. En die hoor ik nu zo veel. Door haar zie ik de wereld een beetje anders, een beetje nóg mooier. Omdat ik haar ogen zie glinsteren als ik mooie dingen zie. En zij die mooie dingen alleen nog maar door de foto’s die ik maak kan zien. Lopen en fietsen ging al zo slecht. En dan geniet ik zo dat ik nog wél kan lopen door onbegaanbare spannende bospaadjes, omdat ik weet dat je het zo missen kunt.
Woolywoot 