Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός…
Καθώς κυλούν τα δευτερόλεπτα, οι μέρες και οι μήνες πάνω στις χρονικές ράγες της ύπαρξης, η ορμή τους παρασέρνει τα πάντα….. και τίποτα. Αστείες λέξεις…
Κάποτε ηχούσαν δυνατές, γεμάτες αυτοπεποίθηση και σθένος. Τώρα πια είναι μίζερες Continue reading “Σκοτάδι”
Κατεβάζω το Γενικό…
Δε χρειάζομαι φως μέσα σ’αυτό το καβούκι. Οι ηλιαχτίδες που διαπερνούν τις σχισμές από το σκληρό κέλυφός του μου είναι αρκετές. Αρκετές για να μπορώ να υπάρχω, καλυμμένος και προστατευμένος στη ζεστή του θαλπωρή…
Λένε ότι οι τυφλοί αναπτύσσουν περισσότερο τις υπόλοιπες αισθήσεις τους. Λες και κάποια αστρική συνομωσία προέβλεψε ώστε να τους προσφέρει μία εναλλακτική συνείδηση του περιβάλλοντος. Γιατί να μην εκμεταλλευτώ κι εγώ αυτήν τη προσφορά;
Το καβούκι μου το σέρνω στην πλάτη μου με κόπο, αλλά δεν το αποχωρίζομαι. Τα ερεθίσματα από τον έξω κόσμο είναι αμυδρά… Κι όμως τα νιώθω. Η ενέργειά τους με ηλεκτρίζει. Ο απόηχός τους σφυρίζει στ’αυτιά μου. Η οσμή τους με κατακλύζει… Και η γεύση τους; Αυτή μου προκαλεί αναγούλα!
Τελευταία οι απόψεις διίστανται…
Άλλοι λένε ότι τα πάντα γύρω μας είναι εγωισμός. Οι λέξεις κουβαλάνε φορτία. Ο εγωισμός, φορτίο αρνητικό. Όμως, αν το σκεφτείς, ο εγωισμός μας είναι το σύμπαν μας. Και, σίγουρα, η κυνική μας πλευρά θα ζει για πάντα κάτω από το καβούκι του εγωισμού της… Κι όσο για την άλλη, την αλτρουιστική; Μα αυτή είναι η μεγαλύτερη εγωίστρια από όλες!!!
Βέβαια οι απόψεις είναι απλά απόψεις. Και για κάθε στιβαρή άποψη, υπάρχει ένας ισχυρός αντίλογος που με μαεστρική ρητορική μπορεί να την γκρεμίσει …
Στην άλλη όχθη έχουμε αυτούς που πιστεύουν ότι τα πάντα είναι ενέργεια. Ένα κράμα φυσικής και μεταφυσικής σα να λέμε. Υπάρχουν λέει παραπάνω από 3 διαστάσεις και είναι στο χέρι μας να λύσουμε τα δεσμά που φυλακίζουν το μυαλό μας στα εγκόσμια … και να ταξιδέψουμε! 21 γραμμάρια ζυγίζει η ψυχή μου. Να τ’αφήσω; Τα υπόλοιπα 70 παρακάτι κιλά μου αποτελούν ύλη. Μα τι είναι η ύλη; Ενέργεια. Και η ενέργεια δεν αλλοιώνεται, δε χάνεται, δεν πεθαίνει. Μόνο αλλάζει μορφές. Φοράει μάσκες, προσωπεία. Μετατρέπεται, μεταφορφώνεται, αλλάζει … καβούκι.
Στην τρίτη όχθη, αυτή που την ύπαρξή της αποδέχονται μόνο όσοι κολυμπούν στις ν διαστάσεις, υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν στο θεό. Στον έναν και μοναδικό, στο θεό ήλιο και τη μάνα γη, στη θεά της μουστάρδας όπως οι ανυπόταχτοι γαλάτες; Μικρή σημασία έχει. Το θέμα είναι πως υπάρχει κάποιος, κάπου και κυβερνάει. Στο όνομά του προσκυνάμε, θυσιάζουμε ζώα ή τρώμε το σουβλάκι μας με μπόλικη μουστάρδα…!
Τι φοβερός που είναι ο θάνατος. Η μεγαλύτερη Μούσα όλων των εποχών. Κάτω από το μανδύα του τρόμου που σκορπά, γράφτηκαν βιβλία, κοσμοθεωρίες. Άλλοι θα μετενσαρκωθούν, άλλοι θα ζήσουν αιώνια, άλλοι θα μας αφήσουν για άλλες διαστάσεις.
Εγωίσταρε!!!
Σκουλήκια θα φάνε το περιεχόμενο του καβουκιού σου! Πάρτο χαμπάρι…
Στα ηλεκτρικά κυκλώματα υπάρχει ένα τέχνασμα που, αν και φαίνεται λίγο περίεργο, λειτουργεί με εξαιρετική ακρίβεια. Βασίζεται στη συνδεσμολογία αντιστάσεων και στους κανόνες που τη διέπουν. Συγκεκριμένα, όταν συνδέουμε δύο αντιστάσεις παράλληλα, τότε η συνόλικη αντίσταση του συστήματος που δημιουργείται ισούται με το γινόμενό τους δια το άθροισμά τους. Προκύπτει λοιπόν, ότι αν συνδέσουμε παράλληλα μια τεράστια (άπειρη) αντίσταση με μία “φυσιολογικού” μεγέθους, τότε η συνολική του συστήματος ισούται περίπου με το μέγεθος της “φυσιολογικής”, αντίθετα ίσως με αυτό που μπορεί να φανταζόταν κάποιος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η εφάρμογή μιας πολύ μεγάλης αντίστασης στα άκρα ενός κυκλώματος υπάρχει τρόπος να ακυρώνεται αυτομάτως, αρκεί να συνδεθεί με τον κατάλληλο τρόπο. Αυτό το απλό στη σύλληψη τέχνασμα, εξυπηρετεί διάφορους σκοπούς που ενδιαφέρουν αυτούς που ασχολούνται με την ηλεκτρολογία και οι οποίοι σίγουρα το γνωρίζουν ήδη.
Στο συγκεκριμένο ποστ εξυπηρετεί άλλο σκοπό…
Οι τελευταίες μέρες είναι περίεργες. Δεν εννοώ μονάχα το πρόσφατο περιστατικό. Συνήθως είμαι ένα αναίσθητο, κυνικό γουρούνι που λίγο ενδιαφέρεται για τέτοιου τύπου τραγωδίες. Ο λόγος είναι απλός. Νομίζω το έχω ξαναγράψει. Οι τραγωδίες σ’αυτόν τον κόσμο που ζούμε είναι ασταμάτητες, βίαιες, εξόφθαλμες και σοκαριστικές. Απλά δεν συμβαίνουν όλες στα Εξάρχεια. Δεν καίγονται μόνο τα δάση της Πελλοπονήσου… Η ακρίβεια που μαστίζει την Ελλάδα ούτε που αγγίζει την οικονομική κατάντια σε άλλα μέρη… “μακρινά”… Η υποκρισία που χαρακτηρίζει τον ελληνικό λαό, τους απόγονους αυτών που έδωσαν τα “φώτα” στην ανθρωπότητα (τι σιχαμένο, κλισαρισμένο μότο…), είναι εκτός ορίων. Ντρέπομαι για λογαριασμό κάποιων ανθρώπων που απόψε κοιμήθηκαν πάνω στα 500 ή 1000 ευρώ “μεροκάματο” καπηλευόμενοι μια θλιβερή ιστορία. Ντρέπομαι γι’ αυτούς, γιατι νομίζουν ότι αφύπνησαν συνειδήσεις… με το αζημίωτο φυσικά! Ντρέπομαι για λογαριασμό μου που δεν είχα το θάρρος να μιλήσω. Ντρέπομαι γιατί “συνδέθηκα παράλληλα” με τη γελοιότητα και ακυρώθηκα στη συνείδησή μου…
Ξεχνάμε εύκολα. Εγώ προσωπικά ξεχνάω τα πάντα! Τα λάθη μου δεν γίνονται μαθήματα γιατί βιάζομαι να με συγχωρήσω. Με απορροφάει το “σύστημα”. Αυτή η θολή οντότητα που φταίει για όλα. Φταίει που εγώ πεινάω, φταίει που πίνω, φταίει που σπάω τη γυναίκα μου στο ξύλο, φταίει που κύλησα στα ναρκωτικά, φταίει που πετάω τα σκουπίδια μου όπου βρω.
Ποιος είναι επιτέλους “το σύστημα”; Ας τον κατονομάσει κάποιος για να του αποδώσουμε τις ευθύνες του, να του φορτώσουμε και τις δικές μας και να τον κρεμάσουμε ανάποδα!
Μα ελάτε τώρα, όλοι ξέρουμε ποιος είναι το σύστημα. Είμαι εγώ! Κι εσύ… Και όλοι μας. Δεν φταίει η βιτρίνα… Έχει άλλοθι… Δεν κουνήθηκε απ’τη θέση της… Παραδόξως οι ένοχες ζαρντινιέρες την είχαν σκαπουλάρει πολύ πιο φτηνά από τις ταλαίπωρες βιτρίνες…
Η αγωνία μου τελικά δεν είναι αν θα ζήσω ευτυχισμένα τη ζωή μου. Είναι αν θα μπορώ να κοιταχτώ στον καθρέφτη ύστερα από 10, 20, 30 χρόνια. Το “σύστημα”, δηλαδή η ματαιοδοξία και η απληστία μου, θα με έχουν ρουφήξει ή θα έχω καταφέρει να είμαι Άνθρωπος;
Το παρακάτω αποτελεί ένα post αφιερωμένο στο πρόσφατο ταξίδι μου στη Γαλλία!
Το ταξίδι ήταν μικρό (μόλις τέσσερις μέρες…) όμως παρόλα αυτά πρόλαβα να επισκεφτώ αρκετά μέρη. Η αφορμή για την εξόρμηση ήταν να επισκεφτώ μια φίλη μου που σπουδάζει στη Lille, την μεγαλύτερη πόλη στη βόρειο-ανατολική Γαλλία. Το θετικό ήταν ότι η Lille βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο κι έτσι είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ και το Brugge, μια εξαιρετικά γραφική βελγική πόλη που αν κάποιος δεν είναι ποδοσφαιρόφιλος (και δη στοιχηματάκιας…) είναι πιθανό να μην την έχει ακουστά. Την τελευταία από τις 4 ημέρες του ταξιδιού την πέρασα στο Παρίσι και έκτοτε ψάχνω να βρω πώς θα γίνει να ζήσω εκεί για πάντα!!!
Αυτά που μου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση στη Γαλλία είναι το πλήθος και η αφθονία σε γλυκά, καθώς και η τάση να συνδυάζουν φαΐ με φρούτο στο ίδιο πιάτο κι όχι πρώτα το ένα και μετά το άλλο! Ντάξει, δεν είμαι κι από τους πιο γκουρμέ τύπους, το παραδέχομαι! Μάλιστα δοκίμασα κι ένα πιάτο έξω από τα ελληνικά “στάνταρ” χωρίς όμως να το ευχαριστηθώ. Κοτόπουλο με δαμάσκηνα! Την επόμενη φορά που χρειάστηκε να διαλέξω φαγητό πήρα φιλέτο ψητό (κοινώς μπριζολίδι!) αφού η εναλλάκτική ήταν poulet a la fraise (κοτόπουλο με φράουλες!)… Τα γλυκά από την άλλη, ήταν τόσο λαχταριστά που έκαναν ακόμα και μένα που δεν είμαι φαν των γλυκισμάτων να μου τρέχουν τα σάλια στις βιτρίνες… Ορίστε του λόγου το αληθές…
Φυσικά δεν το συζητάω τι μπορεί να πάθει κανείς αν είναι παθιασμένος με τις σοκολάτες και πάει στο Βέλγιο… Αν μάλιστα είναι παθιασμένος και με τις γυναίκες και με τις σοκολάτες τότε το σοκ θα είναι διπλό…
Άλλο ένα αξιοπερίεργο που παρατήρησα, ήταν το πώς αλλάζει η ομιλούμενη γλώσσα καθώς ταξίδευα με το τρένο από τη Γαλλία στο Βέλγιο. Η αλήθεια είναι ότι το παρατήρησα στο ταξίδι της επιστροφής από το Brugge στη Lille, αφού στον πηγαιμό άλλαξα δύο τρένα και οι αλλάγες στη γλώσσα πέρασαν απαρατήρητες. Αυτές οι αλλάγες τρένων σε συνδυασμό με κάτι λάθος συνεννοήσεις με κάποιους ελεγκτές, μου έδωσαν την ευκαιρία να κάνω και λίγες βολτίτσες στο Mouscron (ή Moeskroen αν προτιμάτε ολλανδικά…) αφου έχασα το τρένο για Brugge και το επόμενο ήταν μετά από μία ώρα. Τώρα το Μουσκρόν το ξέρουν πάλι μόνο οι κολλημένοι με το στοίχηματίες, όπως και το Ρούζελαρ, που ήταν ένας από τους σταθμούς που έκανε το τρένο. Άγνωστες μικρές πόλεις του Βελγίου, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία και με ομάδες που παίζουν στην πρώτη κατηγορία του Βελγίου και ποτέ κανείς φυσιολογικός Έλληνας δεν στοιχημάτισε λεφτά πάνω τους…! Στο δρόμο της επιστροφής λοιπόν, από κει που άκουγα σχεδόν παντού ολλανδικά (και δεν καταλάβαινα γρι…), ξαφνικά όλα μετατράπηκαν σε γαλλικά (και πάλι δεν τα καταλάβαινα όλα, αλλά λέμε τώρα…)! Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν κυρίως αυτή η κινητή επιγραφή από νέον που υπήρχε στο βαγονι και μας πληροφορούσε το όνομα του επόμενου σταθμού. Δεν έβγαζε τις ανακοινώσεις και στις δύο γλώσσες, αλλά στην αρχή μόνο στα ολλάνδικά και ύστερα μόνο στα γαλλικά. Σαν να απευθυνόταν σε τελείως διαφορετικό κοινό, στην αρχή ολλανδόφωνο που κάποια στιγμή κατέβηκε απ’το τρένο και ύστερα ανέβηκαν ένα τσούρμο Γάλλοι! Φυσικά κανείς δεν έδινε σημασία στις αλλαγές, γιατί η πλειοψηφία των ανθρώπων σ’αυτές τις περιοχές προφανώς συνεννοείται και στις δύο γλώσσες. Σίγουρα αυτό που περιγράφω δεν είναι κάτι τόσο τρομέρο, αλλά από την άλλη πλευρά δεν είναι και κάτι που συναντάς στην Ελλάδα.
Πληροφοριακά θα σας πω ότι η ζωή δεν μου φάνηκε και τόσο ακριβή, αλλά δεν μπορώ να είμαι και απόλυτος καθώς δεν έκατσα αρκετά ώστε να βγάλω ασφαλή συμπεράσματα. Νομίζω όμως οτι τα σούπερ-μάρκετ ίσως είναι και λίγο φθηνότερα, τα σπίτια σίγουρα πολύ ακριβότερα, καφέδες και φαγητά κατά κανόνα σε λογικές τιμές (εκτός από ένα διπλό εσπρέσσο στο Παρίσι που τον πλήρωσα 4,90…!) και τα εμπορικά επίσης κοντά στην ελληνική πραγματικότητα. Όλα μου τα λεφτά τα έφαγα στις μετακινήσεις (που μου φάνηκαν αρκετά ακριβές…), αφού κατάφερα μέσα σε τέσσερις μέρες να χρησιμόποιήσω κάθε μεταφορικό μέσο που έχει ανακαλύψει η ανθρωπότητα, εκτός από αερόστατο και υποβρύχιο!
Αλλά επειδή οι φωτογραφίες είναι πάντα πιο περιγραφικές…
Κεντρική Πλατεία της Lille (Grande Place)
Άποψη από τα σοκάκια του Brugge, δίπλα στο κανάλι…
Άφιξη στο Παρίσι με τρένο. Θυμίζει σταθμό Λαρίσης…;
Τριακόσια-και μέτρα ύψος! Αν δεν το δεις από κοντά, δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνει…
Απόψεις απ’τη βολτούλα με καραβάκι στο Σηκουάνα (bateaux-mouches)!
Οι άγρυπνοι φρουροί της Notre Dame (gargoyles)… Μπρρρ!
Μεγαλομανία Μεγάλων (?) Ανδρών!
C’est fini!
Τσιγάρο ή ποδόσφαιρο; Τζιν ή Ουίσκι; Wassily Kandinsky ή Dominique Appia ή Gustav Klimt; Να συνεχίσεις να διαβάζεις παρακάτω ή να πας για καφέ με κάνα φίλο;
Η ζωή είναι γεμάτη από μικρά και μεγάλα διλήμματα.
Άλλα είναι καθημερινής φύσεως και αφορούν “μικρά” και ανούσια πραγματάκια που μας αφορούν. Για παράδειγμα: Έχω λιγούρα. Ανοίγω το ψυγείο. Βρίσκω μορταδέλλα και καπνιστή γαλοπούλα. Διαλέγω μορταδέλλα. Σε πέντε λεπτά το ξεχνάω. Τρώω τελικά και λίγη γαλοπούλα. Μηδέν εις το πηλίκον.
Έπειτα, μπορείς να συναντήσεις και πολύ μεγαλύτερα διλήμματα στη ζωή σου. Για παράδειγμα: Γνωρίζω δύο γυναίκες. Μου αρέσουν εξίσου. Δοκιμάζω με τη μία. Σε μια βδομάδα την ξεχνάω. Δοκιμάζω και λίγο με την άλλη. Πάλι μηδέν εις το πηλίκον.
Καμια φορά τα διλήμματα μπορεί να αφορούν δύο φαινομενικά ετερόκλητα αντικείμενα. Για παράδειγμα: Να τηγανίσω τα ψάρια ή να πλύνω τις κουρτίνες; Εκ πρώτης όψεως δεν έχει καμία σχέση το ένα με το άλλο. Εντούτοις, θα ήταν αφελές να διαλέξει κάποιος να τηγανίσει πρώτα τα ψάρια του. Και οι κουρτίνες θα βρωμίσουν και τα ψάρια θα κρυώσουν όσο θα τις πλένει.
Τα διλήμματα ενίοτε επεκτείνονται και σε τριλήμματα, τετραλήμματα και γενικώς ν-λήμματα. Για παράδειγμα: Ανοίγω ένα κουτί με σοκολατάκια. Βλέπω 24 διαφορετικά, λαχταριστά σοκολατάκια. Έχω εικοσιτετράλημμα. Θεωρούμε λοιπόν πως όταν το πλήθος των επιλογών είναι απείρως αριθμήσιμο, τότε είμαστε αντιμέτωποι με ένα ν-λημμα.
Νιώθω σαν τον Oldboy καμιά φορά. “Μπορούν 15 χρόνια φανταστικής προπόνησης να σου φανούν χρήσιμα;” Ακόμα κι ο ίδιος ο Oh Dea-su, που θέτει το ερώτημα στον εαυτό του, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο ναι και το όχι. Μας αρκούν τελικά οι εμπειρίες μας για να κάνουμε τις σωστές επιλογές; Άλλες φορές ναι κι άλλες φορές όχι…
Εχθές πήγα για μπάλα. Έτρεχα σαν το τραγί, επί μιάμιση ώρα, χωρίς διάλειμμα. Έχω κόψει το τσιγάρο εδώ και δυο βδομάδες. Σκόραρα με τακουνάκι. Άσχετο…
Το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήπια τεράστιες ποσότητες ουίσκι. Την Δευτέρα ένιωθα άρρωστος. Πονούσε όλο μου το σώμα. Τζιν και πάλι τζιν.
“Τσακωνόμουν” με την αδερφή μου. Δεν της άρεσε ο Appia. Μου πρότεινε Klimt ή Kandinsky. Τελικά διάλεξα αυτό. Entre les Trous de la Memoire. Ανάμεσα στις Τρύπες της Μνήμης. Και το κρέμασα στον τοίχο μου, απέναντι από το κρεβάτι μου.
Και τελικά αφού έφτασες ως εδώ, πράγμα που σημαίνει ότι δεν πήγες για καφέ, αλλά έκατσες να με διαβάσεις θα σου κάνω και μια ερώτηση:
Τι είναι πιο σημαντικό στη ζωή; Η μορταδέλλα ή οι γυναίκες;
Writing Therapy 