Αυτή ή επιτομή της κλωνοποίησης τών πλέον μολυσματικών κυττάρων τού αδόλφου. Αυτός ό Ηρόστρατος τών καιρών μας αφού έχει σφαγιάσει πενήντα χιλιάδες γυναικόπαιδα, αφού έχει βομβαρδίσει όλα τά νοσοκομεία καί έχει καταστήσει κρανίου τόπο τήν Γάζα, αφού έχει απανθρωποιήσει δύο καί πλέον εκατομμύρια ανθρώπους αναγκάζοντας τους νά τρέχουν για να σωθούν μέσα σέ μόλις δύο τετραγωνικά χιλιομετρα, αφού συνεχίζει νά εκτελεί αμάχους και γυναικόπαιδα πού απεγνωσμένα παρακαλούν γιά ένα κιλό αλεύρι, αφού επιτέθηκε απροκάλυπτα σέ ένα κυρίαρχο κράτος δολοφονώντας καί ισοπεδώνοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου υποστηριζόμενος, υλικά και ηθικά, από τό τσίρκο των δημοκρατικών (my ass) κυβερνήσεων όπου γής κόπτεται καί επιχειρεί νά σύρει στά εγκλήματα του, καθιστώντας συνεργό καί άλλοθι του, αυτό τό γελοίο υποκείμενο πού διοικεί τήν φονικώτερη μηχανή τού πλανήτη διότι οί αμυνόμενοι, λέει, αμύνονται καί βομβαρδίζουν…αμάχους.
Ας μιλήσουμε για τους Χούθι τούς κακούς πειρατές ενώ τά καθάρματα, οί εγκληματίες πολέμου, ή σαπίλα τού ντουνιά πού όλη ή κοπριά τού αιώνα κοιλοπόναγε νά τούς ξεράσει γράφουν στά πα#@:€α τους ολόκληρο τον πλανήτη ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΙ!!
Καί όλος ο κόσμος νομίζει ότι δέν θά τού συμβεί ποτέ. Θεωρούν ότι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στούς άλλους, τούς μελαψούς, τούς μουσουλμάνους.Αυτή η απόσταση είναι η πεμπτουσία τού δολοφονικού ρατσισμού.
Η απόσταση ασφαλείας.
Αυτή η απόσταση που μεγαλώνει -νομίζεις- μέ τείχη πού σκοτώνουν, βάρκες πού πνίγουν, ειδικούς πού εξηγούν τήν «τρομοκρατία» ή τήν «αστική Χαμάς», είναι πολύ πιό κοντά από όσο νομίζεις. Είσαι πολύ πιό μπλεγμένος από όσο θές νά παραδεχτείς. Είσαι ήδη μέρος τού πολέμου.
Δεν είσαι έτοιμος γιά τή στιγμή πού θά σβήσει η απόσταση ασφαλείας καί θά κληθείς νά γίνεις κρέας.
Όσο σιωπάτε καί βασίζεσθε σέ αυτή τήν απόσταση νά ξέρετε πώς
Δεν είστε ασφαλείς, δεν είστε αθώοι, δεν είστε έτοιμοι.
Η εικονιζομένη Κυρία ονομάζεται Khalida Jarrar καί είναι μέλος τού Νομοθετικού Συμβουλίου τής Παλαιστίνης.
Η κάτωθι φωτογραφία καταδεικνύει τήν κατάστασιν της πρό καί κατόπιν τής κρατήσεως της, ή οποία διήρκεσε μόλις ένα έτος, από τά εγγόνια τού αδόλφου. Κατά τά άλλα αυτό τό κατάλοιπο αισχρής συνουσίας, αυτός ό επικηρυγμένος δολοφόνος, σαρανταπέντε χιλιάδων ψυχών, τορπιλίζει τήν συμφωνία εκεχειρίας διότι δέν τού άρεσε ή κατάσταση τών τριών ισραηλινών ομήρων πού απελευθέρωσε ή Χαμάς τούς βρήκε λέει ελλιποβαρείς…
#Adolf, schlaf in Frieden, dein Kot hat gewonnen…
Είς τήν προσπάθειαν να ερμηνεύσω αυτές τις δύο παρατιθέμενες φωτό , θα εδυνάμην να γίνω “αιρετικός” λέγοντας πως ο αρίστως ποιών τήν νήσσαν, διά τόν αναίτιον ξυλαδαρμόν του πολίτου εν μεσή οδώ, πρωθυπουργός απήγγειλεν τό ποίημα του μόνον αφού διεπίστωσε πώς εν μέσω νηστείας κάποιοι στην Νέα Σμύρνη εσέρβιραν “χοιρινό” στήν άσφαλτο… Θα εδυνάμην να γίνω ελεεινώς “αναρχικός“, μέσω του πληκτρολογίου, λέγοντας πως καθάρματα μπάτσοι ότι εσπείρατε τώρα θά το θερίσετε. Θά εδυνάμην να γίνω “φανατικός” νοικοκυραίος από αυτούς που ψήφισαν αυτήν τήν κυβερνησάρα καί νά οδύρομαι διά τό άτυχο θύμα τών “οπαδικών” στοιχείων. Θα εδυνάμην να γίνω “ουδέτερος” λέγοντας πως καταδικάζω την βία από όπου και αν προέρχεται. Θα εδυνάμην να γίνω “ρουφιάνος“, πού είναι και του συρμού, λέγοντας ονόματα ένθεν κακείθεν και να αποδίδω την βίαν είς τά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Θα εδυνάμην να ασκώ τόν νού μου επ’αυτού και επί μακρόν είτε ωφελούμενος από τούς υψωμένους αντίχειρας είτε εξυβριζόμενος υπό των διαφωνούντων. Όσον όμως ή προσπάθεια κατανοήσεως καί ο διάλογος είς τήν δημοσίαν σφαίραν συνεχίζεται με επίθετα οί όποιες αντιδράσεις δέν θά είναι ποτέ προϊόν αξιολογήσεως αλλά, δυστυχώς, σχεδόν πάντα προϊόν προσδιορισμού… Επικουρικώς παραθέτω και ένα μικρό επεξηγηματικό σπάραγμα από τόν “ελεεινόν καινούργιον κόσμον” τής παραμυθούπολης, “…Εδώ, είς αυτούς τούς νεολογισμούς, μπορεί κανείς νά εντοπίση ένα τεράστιο θέμα τών καιρών μας τό οποίο δέν είναι άλλο από μιάν, εντατικά καί μετ’ επιτάσεως, επαναλαμβανόμενη απίσχναση τών λέξεων από τό νόημα των καί επανανοηματοδοτήσεως των. Αυτή ή επανανοηματοδότησις αποτελλεί τόν ακρογωνιαίο λίθο, τής κυριαρχίας, τών πολιτικών δυναστειών, διά μέσου, τού σύγχρονου πολιτικού λόγου. Αφού φρόντισαν γιά χρόνια, εργαζόμενοι εντατικά, νά αδυνατίσουν τό μέσον κατανόησης, τήν γλώσσα, μέσω τής αθλίας παιδείας πού παρείχαν. Αφού διέλυσαν τήν όποια αίσθηση τού λόγου είχε απομείνει στούς φτωχούς ιθαγενείς, έν προκειμένω γιά τήν Ελλάδα, καταργώντας τήν μητρική γλώσσα τά αρχαία ελληνικά, κατόπιν κατήργησαν τούς τόνους, αργότερα ισοπέδωσαν τήν ορθογραφία καί τέλος διέλυσαν τό συντακτικό. Δημιούργησαν κατ’αυτόν τόν τρόπο, διά μέσου μιάς ισοπεδωτικής ομοιομορφίας, τήν έννοια τού κενού είς τό νόημα. Δημιούργησαν μυαλά πού αδυνατούν νά επεξεργαστούν λέξεις φορτισμένες μέ νόημα, μυαλά πού αδυνατούν νά παρακολουθήσουν, νά παραμείνουν συγκεντρωμένα, πέραν τού ενός δύο λεπτών. Μυαλά πού τό μόνο πού δύνανται είναι νά κατατάσσουν πληροφορίες σέ τόμους, τούς οποίους ποτέ δέν συμβουλεύονται, είς τούς οποίους ποτέ δέν εντρυφούν, απλά, κοιτούν τόν τίτλο . Έτσι κατάφεραν, μέ τήν πάροδον τών ετών, νά δημιουργήσουν τό ιδανικό ακροατήριο τους. Είς τό οποίον, πλέον, δέν είναι απαραίτητη ή εξήγηση τών τεκταινομένων αρκεί μία επίφασις λογικής, ένας επιθετικός προσδιορισμός τού περιεχομένου καί τό ακροατήριο καλύπτεται πλήρως, διότι δέν έχει τήν απαραίτητη συγκέντρωσιν νά κατανοήση τό κενό λογικής πού αφήνουν τά λόγια τους. Φτάσαμε, λοιπόν, σέ ένα σήμερα τό οποίο ήταν απολύτως προδιαγεγραμμένο έκ τών προτέρων. Προδιαγεγραμμένο, διότι, αφού αποστέωσαν τό εργαλείο διαχειρήσεως τών νοημάτων, αφού μείωσαν δραστικά τόν ποιοτικό ελεύθερο χρόνο τών ατόμων, πλημμύρισαν μέ, δισεκατομμύρια, πληροφορίες, παντός είδους, τόν νού τών ακροατών καί οπαδών τους, καταστρέφοντας μέ αυτόν τόν τρόπο καί τήν λειτουργία τής μνήμης. Σέ αυτήν τήν προσπάθεια τους, αρωγούς, είχαν τά μέσα μαζικής ενημέρωσης τά οποία, αναλόγως τό ιδιοκτησιακό τους καθεστώς καί τήν τρέχουσα πολιτική συγκυρία, κατηύθυναν τό ακροατήριο. Τό αποτέλεσμα τό ζούμε, πλέον, είς τήν πλήρην έκτασιν του. Κάθε στοιχείο πού εισάγεται ώς ζητούμενο, από τό ακροατήριο, αρκεί νά εννοιοδοτηθή, από έναν, κατάλληλο, επιθετικό προσδιορισμό καί ή μίττωσις τού κοινωνικού ιστού αρχίζει… Τά ανίκανα, πλέον, μυαλά προσλαμβάνουν τήν, όποια, έννοια αναλόγως τήν κατεύθυνσιν, πού τά στρέφει ό προσδιορισμός καί πού έχουν εμπεδώσει ώς τρόπο ζωής, χωρίζονται είς ομάδας καί αντιμάχονται ή μία τήν άλλη. Χωρίς ούτε μία στιγμή νά αντιμετωπίσουν τό ζητούμενον ώς φορέα ουσιαστικού περιεχομένου, τό οποίο, αιτείται αξιολογήσεως καί κατ’ επέκτασιν αναλόγου αντιδράσεως…”
Δια να τελειώνουμε με το πανηγυράκι του πώς η δημοκρατία θα πρέπει να αντιμετωπίζη εγκληματίες σαν τον Κουφοντίνα. Το εικονιζόμενον κατάλοιπο αισχρής συνουσίαςπου ακούει εις το όνομα andres breivik, την εικοστήν δευτέραν Ιουλίου του 2011 εδολοφόνησεν εν ψυχρώ ογδόντα, πραγματικά αθώους, ανθρώπους. Η νορβηγική δικαιοσύνη μέσα σε δύο μήνες, όχι σε πέντε έτη, τον είχε καταδικάσει εις περιορισμό είκοσι ενός ετών με κατώτατο όριο τα δέκα έτη. Αυτή είναι και ή μεγαλύτερη ποινή στον νορβηγικόν κωδικα. Αυτό λοιπόν το μίασμα περιορίσθηκε εις τρία κελιά, εις το πρώτον κοιμόταν, εις το δεύτερον υπήρχε υπολογιστής, χωρίς διαδίκτυο, xbox2 καθώς και βιβλιοθήκη και το τρίτον ήτο γυμναστήριον. Παρ’ολα αυτά το καθίζημα αυτό μήνυσε την νορβηγικήν κυβέρνησιν για παραβιάσιν των ατομικών του ελευθεριών. Η δικαστής Έλεν Αντεναίς Σέκουλιτς (Helen Andenaes Sekulic) απεφάνθη πως η απομόνωση του Μπρέιβικ ήταν μία μορφή «απάνθρωπης, ταπεινωτικής μεταχείρισης και τιμωρίας», διατάσσοντας την νορβηγική κυβέρνηση να μειώσει την απομόνωσή του και να πληρώσει τα νομικά του έξοδα. Η ιδέα της απομόνωσης ενός στυγνού δολοφόνου, σε μία χώρα που αφιερώνει χρόνο και χρήμα για την αποκατάσταση και την επανένταξη των κρατουμένων της στην κοινωνία, αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακόμα και για τη Νορβηγία η εν λόγω απόφαση του δικαστηρίου φαντάζει προκλητική. Και όμως η απόφαση έχει νομική και ηθική βάση. Στην πραγματικότητα ο Μπρέιβικ οδήγησε στα άκρα την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισχύος του νόμου. Η δικαστής κλήθηκε να δώσει απάντηση στο ερώτημα: κάποιος που θεωρεί εαυτόν υπεράνω του νόμου και της υπόλοιπης ανθρωπότητας και πυροβολεί αβοήθητους ανθρώπους, τον έναν μετά τον άλλο, πρέπει να κριθεί με βάση τα δικαιώματα των ανθρώπων που ο ίδιος αρνήθηκε; Η απάντηση πρέπει να είναι ναι, ακόμη και στην περίπτωση του Μπρέιβικ και του Κουφοντίνα και αυτό γιατί τα δικαιώματα δεν διανέμονται ανάλογα με την συμπεριφορά και το ηθικό κύρος, αλλά πρέπει να είναι παγκόσμια και να ισχύουν για όλους!!