Είχα κάποτε ένα λουλούδι . Από την πρώτη στιγμή που το είδα το θαύμασα όσο τίποτε άλλο δεν είχα θαυμάσει έως τότε. Αποφάσισα να το φυτέψω στο κήπο μου. Άρχισα να το φροντίζω με πολύ αγάπη , τόση όση δεν είχα δώσει σε κανένα άλλο λουλούδι στο κήπο μου. Κάθε μέρα το πότιζα , ώστε να μεγαλώνει και τα ανοίγει τα φύλλα του ώστε να το θαυμάζω . Έκανα τα πάντα ώστε να μπορώ να το έχω στο κήπο μου και να βλέπω κάθε μέρα το πόσο όμορφο είναι. Έτρεμα μην έρθει κάποιος και μου το κόψει.

Μια μέρα , καθώς χάζευα το λουλούδι μου είδα πως κάποια φύλλα του άρχισαν να μαραίνονται. Τρόμαξα. Κοίταξα γύρω μου , και ότι άλλο είχα φυτεμένο στο κήπο μου είχε ήδη αρχίσει και αυτό να μαραίνεται . Μα εγώ πιο πολύ συνέχιζα να στενοχωριέμαι για εκείνο το αγαπημένο μου από όλα τα άλλα λουλούδι.

Έπειτα από πολύ καιρό και αφού αποδέχτηκα πως το λουλούδι δεν μπορούσε να μεγαλώσει στο κήπο μου , αποφάσισα να το μεταφυτέψω κάπου όπου θα μπορούσε να αναπτυχθεί , σε άλλο έδαφος . Επέστρεψα στο κήπο μου, και άρχισα να ποτίζω τα υπόλοιπα λουλούδια μου. Σιγά σιγά , άρχισα να θαυμάζω ξανά το κήπο που ήδη είχα και ας με πονούσε που έλειπε εκείνο το λουλούδι .

Η αλήθεια πια όμως είναι , πως αν φύτευα ξανά το λουλούδι , αυτή τη φορά, θα φρόντιζα παράλληλα με αυτό, με το ίδιο ενδιαφέρον και αγάπη όλο το κήπο μου. Ώστε αυτό το λουλούδι να μην υπερέχει αλλά ούτε να μειονεκτεί από τα άλλα λουλούδια. Γιατί κατάλαβα πως αν ο κήπος δεν είναι κατάλληλος, κανένα λουλούδι δεν μπορεί να ζει μέσα σε αυτόν .

Αυτό το βράδυ μοιάζει σαν όλα γύρω μου να σε θυμίζουν. Το σπίτι, η μουσική , ακόμη και αυτή η βόλτα που έκανα πρίν στη πόλη . Οι δρόμοι , τα φώτα, τα μαγαζιά , όλα μια τέλεια συνωμοσία για να μου θυμίσει πόσο λείπεις.. Όλη μέρα σχολή και εργασιομανία για να καλύψω εν τέλη ένα κενό. Μα όταν φτάνει αυτό το βράδυ κάπου εκεί που η μουσική αρχίζει να γεμίζει το άδειο σπίτι, η σκέψη τρέχει κοντά σου και ίσως να ναι από τις πιο όμορφες στιγμές της μέρας μου. Σα να περιμένω είναι τελικά να φτάσει αυτή η ώρα που θα μετρήσω μια μια τις αναμνήσεις και ας πονάει που πια δεν είσαι εδώ. Ακόμη και στη σκέψη σου τελικά βρίσκω την ηρεμία που η απουσία σου ταράζει.Σαν η θύμησή σου να γεμίζει το κενό που μια ολόκληρη μέρα δεν κατάφερε…

Δεν πάνε παρα μόνο καποιες μέρες που λογικα θα έπρεπε να με κάνουν να συνειδητοποιήσω τις αλλαγές που έρχονται.Όμως αρνόυμαι. Όλη μέρα σήμερα αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να αποδεχόμαστε καταστάσεις που δεν θέλουμε να συμβούν. Είναι άδικο πάνω που νιώθεις να μην σου λείπει κάτι , πως είσαι πλήρης ξαφνικά τα δεδομένα να αλλάζουν . Όχι απαραίτητα για κακό, αντιθέτως. Κάποιοι φεύγουν είτε επειδή κουράστηκαν εδώ , άλλοι για να συνεχίσουν κάπου αλλού με καλύτερες συνθήκες και άλλοι απλά για να φύγουν. Έσυ αρχικά χαίρεσαι που τους βλέπεις να προχωρούν σε κάτι καλύτερο , γιατι αυτό είναι η πραγματική αγάπη, να ελευθερώνεις αυτό που αγαπάς και να καμαρώνεις για κείνους. Όμως κατα βάθος πονάει πολύ που τους χάνεις. Ξέρεις πια πως η καθημερινότητα δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι η ίδια , δεν θα ξυπνάτε κάθε μέρα μαζι το πρωί να πίνετε καφέ κάπου σε ένα σπίτι κοντά στο τζαμί μετά απο τα ξενύχτια σας, ούτε θα παίζετε κιθάρα και θα τραγουδάτε σε ένα άλλο στα σεισμόπληκτα. Πλέον θα μετρατε αντίστροφα τις μέρες η ακόμη και τους μήνες για να ξαναβρεθείτε , ίσως σε κάποια Αθήνα, μια Αγγλια άντε στη χειρότερη ένα διαβολίτσι ή μια Κόρινθο.Θέλω όλες μας τις στιγμές να μπορούσα να τις ξαναζήσω ή έστω να σταματούσα το χρόνο και να μένατε εδώ . Όμως δεν μπορώ γιατί ξέρω πως τα πιο όμορφα ταξίδια είναι αυτά που οδηγούν στους στόχους μας. Και βαθυά μέσα μου ξέρω πως οτι είναι αληθινό καμία απόσταση δεν το σβήνει! Σας αγαπώ πολύ, καλη αρχη ❤

Πολυ ωραία ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη!

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τό ξέρω πώς καθένας μονάχος πορεύεται στόν ἔρωτα,
μονάχος στή δόξα καί στό θάνατο.
Τό ξέρω. Τό δοκίμασα. Δέν ὠφελεῖ.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου…

Πόσο φτωχες δείχνουν να είναι οι λέξεις όταν πρόκειται να περιγράψουν συναισθήματα. Ακούς ένα τραγούδι και ξαφνικα βουρκώνεις , δεν ξερεις γιατί… Ίσως να σου θύμισε κάποιον, κάτι, μια ανάμνηση.Όλες αυτές οι λέξεις στο τραγούδι ξαφνικά πήραν μορφή. Είχα τόσο καιρό να το ακούσω που ακόμη και η ανάμνηση που μου έφερε, σαν να είχε αρχίσει να ξεθωριάζει και ας μην ήταν τόσο μακρυνή. Είναι ανάμεικτα αυτά που νιώθω , δεν μπορώ να τα περιγράψω. Από τη μία νοσταλγία, χαρά ίσως και λίγη θλίψη που διαπιστώνω πως στο πέρασμα του χρόνου σβήνονται πολλά. Αλλά και πάλι δεν βρίσκω τα σωστά λόγια για να περιγράψω απόλυτα αυτό που νιώθω. Μου συμβαίνει πολύ συχνά τώρα τελευταία, να νιώθω έντονα συναισθήματα φορτισμένα είτε από έρωτα είτε από άγχος είτε από φόβο, αλλά μόλις προσπαθώ να τα κάνω λέξεις δείχνουν τόσο φτωχά. Ενώ εγώ νιώθω να τα κρατώ στη σκέψη μου ντυμένα με ένα όμορφο μεταξωτό ύφασμα. Τόση αξία νιώθω πως έχουν. Έτσι τα φροντίζω και αυτά δυναμώμουν και γίνονται όλο και πιο έντονα, και όσο και αν ψάχνω δεν βρίσκω ποτέ τις λέξεις που θα μπορέσουν να είναι ισάξιές τους ώστε να μην τσαλακωθούν.