Het leven van Yosca, de meldhond

24 oktober 2019 om 16:00…
Die dag raapte ik al mijn moed bij elkaar om te doen wat nodig was, hoe moeilijk ook, en namen we afscheid van Yosca.
Houden van is immers ook durven loslaten…

Ze was niet ziek, maar gewoonweg op. De laatste maanden van haar leven, gaf ze ons steeds vaker subtiele signalen dat ze zich niet comfortabel meer voelde: veel slapen, onrustig gedrag wanneer ze dan wel wakker was, ’s nachts in het ijle weg blaffen, ’s ochtends janken…
Buiten haar zware allergieën en een pijnlijke rug, heeft Yosca trouwens nooit gezondheidsproblemen gehad.

Toen ze die dag naar de regenboogbrug vertrok, hield ik haar in mijn schoot tot haar laatste ademhaling (en nog enige tijd daarna). Hoe moeilijk ik het ook had, ik zou haar nooit alleen achter gelaten willen hebben. Dit was immers het enige wat ik nog voor haar had kunnen doen, nadat zij al zo onnoemelijk veel voor mij gedaan had.
Maar ik stond er gelukkig niet alleen voor, oudste zoontje Tanay zat rechts van me, Oemie lag links van me en een deel van onze familie was op enkele passen afstand van ons.
Die avond brachten Anand en ik haar lichaam naar het crematorium, waar ze in uitstekende handen was bij Kim en Ivan. Kim baarde Yosca voor ons op en gaf ons zoveel tijd als we nodig hadden om afscheid van haar te nemen. Daarna luisterde ze naar ons verhaal en nam ze het papierwerk met ons door.
Oma, opa en Tanay kwamen de dag erna ook nog eens condoleren. Yosca lag er heel vredig bij.
Op zaterdag werd Yosca gecremeerd, op maandag haalden we haar assen op en op woensdag hielden we een koffietafel voor onze naaste familie, waarna we haar assen uitstrooiden tijdens een laatste wandeling.

Het was zo liefdevol allemaal, de tranen rollen nog steeds over mijn wangen als ik eraan denk.

En toch is er eigenlijk niets om verdrietig over te zijn. Ons leven samen was gewoonweg geweldig.
Ik heb zoveel moois in mijn leven te danken aan Yosca: mijn zelfvertrouwen dat ik terug kreeg, mijn geliefde paardensport weer mogen beoefenen, waardoor ik mijn man Anand heb leren kennen. Omdat ze mijn aanvallen op voorhand aangaf, durfden we ook aan kinderen te beginnen. Tanay (nu 5.5 jaar) en Tymo (nu 3.5 jaar) zijn mijn alles, mijn knuffelige schatjes van patatjes en de oorzaak van de grijze haren op mijn hoofd. 😉
Vooral Tanay was erg hecht met Yosca, ze waren immers al samen sinds de dag dat hij ter wereld kwam. Na haar overlijden barst hij soms ’s avonds in tranen uit, hij mist haar gewoon. Daarom staat er nu een foto van hem met Yosca op zijn nachtkastje en een kubus met Yosca’s haren. Af en toe doet hij de kubus open om haar geur nog eens tot zich te nemen.
Ik weet hoe je je voelt, lieve schat, ik mis haar ook…

Hopelijk houdt deze blog (en het boek dat ik ga schrijven) haar nagedachtenis in leven.
Ik ben zo dankbaar dat Yosca nog aanwezig kon zijn toen Anand en ik op 19 juli 2019 ons ja-woord tegen elkaar zeiden…
Eveneens dankbaar dat Oemie, onze ik-heb-altijd-zin-in-een-knuffel hond, in ons leven is. Ik wens jou een minstens even mooi leven toe als dat van Yosca, samen met ons.

Bedankt voor alles Yosca…
Wat een geluk had ik met jou in mijn leven…

Dat het leven veel te snel aan ons voorbijvliegt, dat toont zich ook nu weer.
Veel sneller dan ik had verwacht heeft Yosca’s pensioen zich aangekondigd.
Het afgelopen jaar merkten we dat mijn Golden Girl snel vermoeid raakte, eerst vooral tijdens daguitstapjes met de kinderen, maar later ook tijdens korte winkelbezoekjes.
Toen Tinne (van Hachiko) eind mei op nazorg kwam, werd dit besproken. Alsook mijn gevoelens en twijfels over een opvolger. Dankzij de zwangerschappen zijn mijn epilepsieaanvallen immers ferm verminderd en ik wilde geen epilepsiehond inpikken van iemand die hem harder nodig heeft.
Nog geen week later kreeg ik een telefoontje van Tinne: ze hadden op de vergadering over onze situatie gesproken… en ze hadden eigenlijk een ideale opvolger voor mij.
Ik was eerst helemaal overrompeld door het nieuws, zelfs een beetje in paniek. Wat betekende dit voor Yosca en mij? Opeens kwam haar pensioen erg dichtbij.
Toch werd ook mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Wat voor opvolger zouden ze voor me hebben? Hoe heet die? Wat voor ras zou het zijn? Een reu of een teef? Wat voor karaktertje zou het zijn?

Begin juni, de dag na onze vakantie in Center Parcs, trokken we met ons ganse gezin… en moeke met haar hondje Tinkeltje naar het Hachiko-centrum. We maakten kennis met een rustig Golden retriever teefje: Oemie. Een echt specialeke met haar ene zwarte pootje. Het klikte gelukkig meteen tussen ons.
In de weken nadien kwam Oemie ook eens kennismaken met haar nieuwe thuis. Yosca begroette de nieuwkomer met kort gegrom, maar accepteerde al snel haar aanwezigheid. Oemie leek eerst wat overrompeld door de drukte van onze jongens, maar al bij het tweede huisbezoek voelde ze zich thuis bij ons. Ze paradeerde rond in huis: staart trots omhoog, oren naar boven en een speeltje in haar muil (die ze zich allemaal trouwens al heeft toegeëigend).

In juli vertrokken Yosca en ik dus zes zaterdagen op rij naar Merelbeke, voor mijn stage met Oemie. Iedere week groeide onze band en al snel werd ik helemaal verzot op die maffe Modderpoot. Toch voelde ik ook wat schuldgevoelens toen Yosca wat stress leek te ondervinden. Ze kreeg een lichte hot-spot op haar dij en werd nog aanhankelijker dan ze al was. Gelukkig paste ze zich snel aan de nieuwe gezinssituatie aan. Er is immers genoeg aandacht en liefde in ons gezin voor beide honden.
De band tussen Yosca en mij is uniek en onbreekbaar. Het is met woorden moeilijk te omschrijven hoeveel ze voor mij betekend en wat ze allemaal voor me gedaan heeft. Nu is het de beurt aan mij om haar te verwennen en zorg voor haar te dragen op haar oudere dag.
Bedankt Yosca… voor alles. En geen zorgen mijn Golden Girl, ik zal er tot het einde voor je zijn…
Bedankt Oemie… voor je levendige aanwezigheid en je zotte kuurtjes, je bent nu al niet meer te missen. Ik hoop dat je een evenwaardige opvolgster mag worden…

Zoveel gebeurd, zoveel neer te schrijven… Nu nog weten waar ergens te beginnen. 🙂

Yosca ligt rustig aan m’n voeten te slapen. Ik neem het haar absoluut niet kwalijk, want de momenten van volledige rust zijn bij ons schaars geworden.
Ons huis buist altijd van het leven en de activiteit.

Het is ondertussen alweer bijna een jaar geleden dat ons gezin uitgebreid werd met een tweede zoontje: Tymo.
Het ukje kwam na 37 weken zwangerschap ter wereld, woog amper 2.430 kg en was 45.5 cm groot (of eerder klein).
De eerste maanden liepen we van de ene kinderarts naar de andere, want Tymo huilde heel veel, had moeite om zijn temperatuur op peil te houden en kwam erg slecht bij in gewicht. Uiteindelijk werd een ziekenhuisopname zelfs noodzakelijk. Hij kampte met meerdere problemen: ernstige reflux (die een slokdarmontsteking veroorzaakt had) en een koemelkallergie (waardoor hij de opgenomen voedingsstoffen niet kon vewerken).
Maar onze Tymo is een echt vechtertje, met een gezonde dosis pit en doorzettingsvermogen in zijn kleine lijfje. Hij weet goed wat hij wil en vooral wat hij niet wil.
Samen met zijn broer Tanay loopt (ja, dat lezen jullie goed) hij heel wat kilometertjes af op een dag. Geen idee waar die jongens hun energie vandaan blijven halen, de Duracell-konijntjes zijn er niets tegen.
Van Yosca kan ik dat echter niet meer zeggen. Voor haar mag het allemaal wel een beetje rustiger aan: lekker luieren in de zon, kortere wandelingen, knuffelsessies.
Wat haar gezondheid betreft is alles gelukkig nog pico bello, op wat slijtage aan haar rug na.
Ze doet haar meldwerk nog altijd prima, ook al heb ik heel wat minder aanvallen tegenwoordig. Ze geeft me nog steeds een veilig en geruststellend gevoel. Mijn golden oldie! Net zo min te missen in ons gezin als onze jongens…

DIGITAL CAMERA

DIGITAL CAMERA

Eindelijk nog eens overschot van tijd om hier een blogpost te plaatsen.
Eergisteren kwamen Anand & ik op controle in het U.Z. Gasthuisberg. Nadat er een monitoring en een echo gemaakt werden, werd ons meegedeeld dat ons ukje bijna zonder vruchtwater zit en dat een opname noodzakelijk werd. Eventjes heerste er bij mij lichte paniek: komt alles wel goed? Wat met Tanay & Yosca? Wat gedaan met Tanay’s verjaardagsfeestje komende zondag? En wat met alle dingen die nog in orde gebracht moesten worden voor de geboorte?
Gelukkig bestaat er voor ieder probleem een oplossing. En het allerbelangrijkste is dat we eind volgende week met een gezond kindje huiswaarts kunnen keren.

Yosca reageerde op deze zwangerschap veel geruster. Misschien door haar leeftijd, misschien omdat het zo goed gaat met mijn aanvallen, misschien omdat ze nu wel weet wat er gaat komen.
Zij en Tanay zijn onafscheidelijk geworden, en ik hoop dat onze kleinste spruit ook nog lang genoeg kan genieten van haar vriendschap.

Buiten de komst van onze tweede spruit, staat er nog een grote verandering voor de deur.
Aangezien ons appartement te klein geworden is voor een baby, een oudere hond en een snel opgroeiende peuter, hebben we besloten om te gaan verhuizen naar een gelijkvloerse woning met drie slaapkamers en een ruime tuin. Het is eveneens een tijdelijke oplossing (voor enkele jaren), tot ons eigen huisje gebouwd is.
Ik ben zo blij dat Yosca dit ook nog mag meemaken: lekker luieren in de tuin en genieten van haar oude dagen. 😉

O jeetje, wat is het weer lang geleden sinds ik hier voor het laatst een blogbericht gepost heb.
Foei foei, Ramona!

Maar jullie vergeven het me wel, hè. Als kersverse mama moest ik immers nog helemaal wennen aan het nieuwe levensritme binnen ons gezin.
Voor de volgers die nog niet op de hoogte zijn: op 19 juni 2014 om 21u30 mochten Anand & ik ons zoontje Tanay in ons gezin verwelkomen. Hij was 52 cm lang op het meetlatje en woog 3.290 kg in zijn bloot gatje. 🙂

Ook Yosca is blij met haar speelkameraadje. Ze is absoluut niet jaloers op hem, eerder beschermend (zonder hierin te overdrijven).
En hoewel Tanay’s behoeften steeds voorrang krijgen, proberen we Yosca toch ook iedere dag eens te verwennen met aandacht voor haar alleen: zotte spelletjes spelen, knuffelsessies, wandelingetjes…