Primitive root mod p

It’s been a long time since my last post.
I’ve been living a good “Erasmus semester” life in the beautiful Toulouse in Southern France. In the mean time I have traveled in Spain and a few places in France (and let’s not forget Andorra!).

2 of the few things that I would like to share from these last months and have changed my life quite impressively are :

Couchsurfing and Rosetta Stone. Each of them would deserve a post or even better a blog of their own, but due to lack of time I will just write a little bit for both here.

Couchsurfing is a really beautiful and quite famous project for finding a place to stay in other cities. I travelled in Spain using couchsurfing and I am really impressed! It is a completely new and different way of travelling making it super-easy to meet new and interesting people and see how they actually live in the city you are visiting.
I would like from here to thank once again all the wonderful people I met in my trip and most importantly manolo, nadia, andria and ro that hosted during all these days!
Muchas gracias amigos/as!

Rosetta Stone is a (commercial) program for learning new languages.
I always thought that it is quite stupid and useless using this kind of programs, however I tried it mostly for fun to learn Spanish, and now 2 months (and a 2 week trip to Spain) later, I can say that I can speak (basic) Spanish. It is really impressive what it can do with it’s innovative way of teaching by using only pictures.
So I feel the need to suggest this program to all the people interested in learning a new language.

Some other less important but interesting links :
* An analysis of the “I can read scrambled text” email going around for many years.
I was really wondering what a could explanation would be and here is a good enough.
* The Study Spanish website has a useful section for grammar, which if combined with Rosetta Stone I believe can give quite good results.
* Wolfram Alpha is the new and (kinda) innovative (scientific) search engine by Wolfram.

Ξύπνα, μικρό μου, κι άκουσε
κάποιο μινόρε της αυγής,
για σένανε είναι γραμμένο
από το κλάμα κάποιας ψυχής.

Το παραθύρι σου άνοιξε
ρίξε μου μια γλυκιά ματιά
Κι ας σβήσω πια τότε, μικρό μου,
μπροστά στο σπίτι σου σε μια γωνιά.

Πού να ‘σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που είμαι μόνος, μα τόσο μόνος
και που μαζί μου παίζουν κρυφτό
πότε η θλίψη και πότε ο πόνος

Πού να ‘σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που με χτυπάει τ’ άγριο τ’ αγέρι
να ‘ρθεις και μ’ ένα φιλί καυτό
να με γεμίσεις με καλοκαίρι

Ας ερχόσουν για λίγο
μοναχά για ένα βράδυ
να γεμίσεις με φως
το φριχτό μου σκοτάδι
και στα δυο σου τα χέρια
να με σφίξεις ζεστά
ας ερχόσουν για λίγο
κι ας χανόσουν μετά

Πού να ‘σαι, να ‘ρθεις το βράδυ αυτό
σ’ αυτούς τους δρόμους που σ’ αγαπούνε
το ντουετάκι τους το γνωστό
τα βήματά μας να ξαναπούνε

Πού να ‘σαι να ‘ρθεις το βράδυ αυτό
που ‘γινε φύλλο ξερό η ελπίδα
να ‘ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ
από του πόνου την καταιγίδα

Ας ερχόσουν για λίγο
μοναχά για ένα βράδυ
να γεμίσεις με φως
το φριχτό μου σκοτάδι
και στα δυο σου τα χέρια
να με σφίξεις ζεστά
ας ερχόσουν για λίγο
κι ας χανόσουν μετά

Νύχτα βροχερή άδειο το χέρι
Ψάχνει να σε βρει μα δεν το ξέρει
Πού θα σε βρει

Μια φορά θυμάμαι μ αγαπούσες
Τώρα βροχή
Μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες
Τώρα σιωπή

Πέτρωσε η φωνή και πώς να κλάψει
που ‘φυγες εσύ κι έχουν ανάψει
χίλιοι καημοί

Μια φορά θυμάμαι μ αγαπούσες
Τώρα βροχή
Μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες
Τώρα σιωπή

Θα ‘ρθει το πρωί και θα περάσει
Θα με λυπηθεί θα με ξεχάσει
Όπως κι εσύ

Μια φορά θυμάμαι μ αγαπούσες
Τώρα βροχή
Μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες
Τώρα σιωπή

——————————————
Στίχοι Γιώργος Παπαστεφάνου
μουσική Γιάννη Σπανού
Ερμηνεία : Αρλέτα

——————————————

Yo te he nombrando reina.
Hay más altas que tú, más altas.
Hay más puras que tú, más puras.
Hay más bellas que tú, hay más bellas.

Ero tú eres la reina

Cuando vas por las calles
nadie te reconoce.
Nadie ve tú corona de cristal, nadie mira
la alfombra de oro rojo
que pisas cuando pasas,
la alfrombra que no existe.

Y cuando asomas
suenan todos los ríos
en mi cuerpo, sacuden
el cielo las campanas,
y un himno llena el mundo

Sóló tú y yo,
sóló tú y yo, amor mío,
lo escuchamos.

Ya no estás más a mi lado, corazón.

En el alma sólo tengo soledad.

Y si ya no puedo verte,

¿Por qué Dios me hizo quererte?

¿Para hacerme sufrir más?

Siempre fuiste la razón de mi existir.

Adorarte para mi fue religión.

Y en tus besos yo encontraba

El calor que me brindaba

El amor y la pasión.

Es la historia de un amor,

Como no hay otro igual.

Que me hizo comprender

Todo el bien, todo el mal.

Que le dio luz a mi vida,

Apagándola después.

¡Ay que vida tan oscura!,

¡Sin tu amor no viviré!

Es la historia de un amor.

Ξεφυλλίζοντας τυχαία ενα βιβλίο σήμερα, είδα μια φωτογραφία της νυχτερινής Νέας Υόρκης και διαπίστωσα το φόβο που μου προκαλλέι το αστικό τοπίο. Αυτό που συνήθως θεωρείται όμορφο και εντυπωσιακό, για μένα είναι άκρως τρομαχτικό.

Κλικάρετε στις εικόνες, για να θαυμάσετε σε μεγάλη ανάλυση την ανθρώπινη μιζέρια…

Κάθε ένα απο αυτά τα φωτάκια, είναι μια ανθρώπινη στιγμή… Ένα δωμάτιο που κάποιος κλαίει απο λύπη, ένα πάρτυ όπου κάποιοι διασκεδάζουν και μπουκάλια ανοίγουν, ένας υπάλληλος μιας εταιρίες που πνίγεται στα χαρτιά μέχρι αργά το βράδυ, κάποια άνεργη μητέρα που ταίζει το μωρό της, ένα ζευγάρι που κάνει παθιασμένο έρωτα, ένα ζευγάρι που βλέπει τηλεόραση στο κρεββάτι του, μια παρέα φίλων που παίζουν επιτραπέζια, μια διάρηξη στο δίπλα διαμέρισμα, κάποιος που πεθαίνει αβοήθητος…

Και ενώ ο Κώστας Χατζής τα λέει όμορφα στο “Απ’το αεροπλάνο“, δεν μπορώ να μοιραστώ την αισιοδοξία του κοιτώντας τις εικόνες αυτές, καθώς με βοηθούν να δώ τις μικρές ζωούλες μας απο πιο κοντά, αν και απο απόσταση…

Χτίσαμε μεγάλους πύργους για να στεγάζουμε τις μίζερες ζωές μας και τώρα καταλαβαίνουμε οτι ήταν απλά μοντέρνες φυλακές…

Εκείνη τη φορά είδα στην πόλη τη Γυναίκα, και αφού της μίλησα εγώ, αυτή μου απάντησε.

Ήμουν σ’ένα δωμάτιο δίχως φώς. Ήρθαν και μου’πανε πως είχε φτάσει. Μες στο κρεβάτι μου την είδα, κι ήταν ολόκληρη δική μου, δίχως φως! Ένιωσα τόση ταραχή, γιατί ήτανε το σπίτι της οικογένειάς μου. Και γέμισα μ’απόγνωση! Εγώ, ένας κουρελής κι εκείνη, κοσμική -θα μου δινόταν-, έπρεπε εξάπαντος να φύγει! Απόγνωση απερίγραπτη – την πήρα απ’το κρεβάτι, τη σώριασα στο πάτωμα, σχεδόν γυμνή, και μέσα σ’ανείπωτη αδυναμία, ρίχτηκα πάνω της και στα χαλιά συρθήκαμε οι δυο μας, δίχως φώς! Η λάμπα των δικών μου τα διπλανά δωμάτια κοκκίνιζε το’να μετά το άλλο. Τότε, η γυναίκα εξαφανίστηκε. Κι απο τα μάτια μου κύλησαν τόσα δάκρυα όσα ο Θεός δεν ζήτησε ποτέ.

Βγήκα στην πόλη που δεν τελειώνει πουθενά. Τι Κόπος! Να πνίγομαι στο αδυσώπητο σκοτάδι, φυγάς απο την ευτυχία. Ήταν σαν νύχτα του χειμώνα, μ’έναν χιονιά που σκέπαζε θανάσιμα τον κόσμο. Οι φίλοι, όταν τους φώναξα : που μένει; λάθος απάντηση μου δώσαν. Στάθηκα έξω απο τις τζαμαρίες, όπου συχνάζει κάθε βράδυ : χώθηκα τρέχοντας σ’έναν θαμμένο κήπο. Μ’έβγαλαν έξω με τη βία. Έκλαιγα απαρηγόρητος ύστερα απ’όλα αυτά. Τέλος, κατέβηκα σ’ένα χώρο γεμάτο σκόνη, κι ακουμπισμένος σε κάποιο σκελετό απο ξύλο, όλα τα δάκρυα του κορμιού μου τ’άφησα να στερέψουνε μαζί μ’αυτήν τη νύχτα. – Κι όμως, αισθάνθηκα και πάλι εξουθενωμένος.

Κατάλαβα ότι Εκείνη ήταν δοσμένη στη ζωή που κάνει καθημερινά. Κι ότι πιο εύκολα επιστρέφει στη θέση του ένα αστέρι απ’ό,τι μια καλή στιγμή. Δεν γύρισε ποτέ, ούτε και θα γυρίσει, η Λατρεμένη που ήρθε να με βρεί μες στο δωμάτιό μου – μήτε που το ‘χα φανταστεί. Εκείνη τη φορά έκλαψα, αλήθεια, πιο πολύ απ’όλα τα παιδιά του κόσμου.

Arthur Rimpaud

μετ. Στρατης Πασχαλης

–

Για την πριγκίπισσα των ονείρων μου, που με μύησε στην ανάγνωση του Rimbaud και με άφησε να περιπλανηθώ στις ερημιές του έρωτα και να καταλήξω στην πόλη που δεν τελειώνει πουθενά…

Σ’ευχαριστώ!