Κάθε φορά που αλλάζω πόλη ψάχνω πρώτα τι έμεινε ίδιο και μετά τι άλλαξε.

Χαίρομαι σαν μικρό παιδί όταν το αγαπημένο μου εστιατόριο έχει ακόμη την ίδια γεύση αν και με ενθουσιάζουν οι νέοι ποδηλατόδρομοι.

Ανασαίνω βαθιά την υγρασία και ας σιχαίνομαι τη ζέστη που κολλάει πάνω μας και τον απαράδεκτο θόρυβο από όλους τους κάγκουρες της παραλιακής.

Χαλαρά,για λίγο αντέχεται.

Και οι συνήθειες είναι η άνεση μας.

Πάντα στη Θεσσαλονίκη πιάνω τον εαυτό μου να ψάχνει με ένα τεράστιο ερωτηματικό τι κρύβει πίσω από τις γωνίες της,

όλα τα μυστικά φοβίζουν κατά βάθος όσο και να τα ψάχνεις.

Ίσως γι αυτό να τρέχω και ας μη χρειάζεται.

Κάθε φορά σκεφτόμουν τι έχει εδώ πάνω που να αγαπάς και αν μας αρέσουν τα ίδια πράγματα.

Σε ποιους δρόμους περπατάς, σε ποια μαγαζιά κάθεσαι, που κοιτάς όταν καπνίζεις τα τσιγάρα σου.

Κάθε φορά προσπαθούσα να καταλάβω πόσο πολύ μπορεί να αλλάξει κάποιος τη ζωή του.

Κάθε φορά ξεχνάω πόσο εγώ έχω αλλάξει.

Οτι πίνω άλλο ποτό, ακούω άλλη μουσική, μ αρέσουν διαφορετικά πράγματα και δεν βάζω τσιγάρο στο στόμα μου.

Οτι δεν σ αγαπάω πια.

Σταματάω να σκέφτομαι αυτά που θυμάμαι σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα.

Σταματάω να σε ψάχνω.

Είμαι ένας άλλος άνθρωπος και χάθηκες οριστικά.

Currently listening: The Morning After Girls – Still Falling (Lost In Translation)