En ek het vir haar gesê: “Hou jou bek en sit net bietjie stil.
Vat jou brein en sluk hom heel. Verteer die vloek woorde en bou jou muur daarmee heel.
In hierdie wêreld gaan jou vriende by jou steel.”
Ek vat haar hand en ly haar om die bos. Min weet sy wat dit haar gaan kos.
Ek vra haar hart, maar sy sê nee.
Sy gee haar smart en gee nog een tree.
“Wat sal dit kos om te vergeet? Die herinneringe is besig om my van binne af te eet.”
Ek antwoord haar nie, maar staar haar net aan. Dit lyk of haar mond nog woorde kan laat gaan.
Haar oë so groot sy kan daarmee toor, toe laat sak sy haar kop…
Iets het haar liefde gemoor.
“Tenspyte van hoe hard ek veg, het hy my hart en jy het my smart.”
Ek sien sy is arm en gee haar terug, haar smart kan niemand regtig bluf.
Sy kyk my aan en neem my hand. Sy vat haar smart, gooi dit in die lug en ons kyk daarna
soos dit in die gif beland.
Haar woorde was klaar en my oë verstom. Dat iemand so swak, tog sterk-wees kan laat blom.
Ek byt my lip sodat ek stil kan bly.
Sy kyk een keer om, en dis toe sy by die wal af gly.
Ek skree: “Hou jou bek en kom sit net bietjie stil.”
En dis toe sy agterna gil.
“Dis hier, dis nou waar jy van my vergeet. Ek het genoeg gesit en my mond gehou.
Laat my vry. Laat my gaan. Fok weet! Ek is moeg dat jy, my siek kop, my lewe probeer om dop.”
Ek kyk na haar. Ek kyk na my.
Liewe land.
Ek is sy.
digtedenke 