این ورودی در سپتامبر 22, 2010 بدست himylove8 نوشته شده است. دسته‌بندی: سخنی با تو... .

7 پاسخ

1. 

   p00ya

   می دونی این خیلی جالبه که ما هیچ وقت تو زندگی قدر لحظاتمونو نمی دونیم .
   وقتی مدرسه می ریم همش منتظریم تا زنگ بخوره و بریم .
   وقتی هم که دیگه نمی ریم دلمون تنگ میشه .
   واقعا انسان عجب موجود عجیبیه ها !!!

   سپتامبر 22, 2010 در 4:34 ب.ظ.
   

   پاسخ
2. 

   Nicole

   چه روزایی بود…

   کاش هیچ وقت تموم نمی شدند

   سپتامبر 23, 2010 در 6:42 ق.ظ.
   

   پاسخ
3. 

   fazi

   سلام ممنون از نظرتون خوشحالم کردین البته کمی هم ناراحت. مطالبتون جالب بود…یادش بخیر
   موفق باشید

   سپتامبر 23, 2010 در 6:45 ق.ظ.
   

   پاسخ
4. 

   مهسا

   سلام .
   ممنون از حضورتون .
   منم خیلی دلم برای اون روزا تنگ شده .
   امروز وقتی خواهرم اومد و از روز اول مدرسه تعریف کرد . اشک تو چشام حلقه زد . تازه الان قدر اون روزا رو میدونم .ولی چه فایده که تموم شدن و فقط خاطره هاشون موندن .
   از راهنماییتون هم ممنونم واقعا نمیدونم چه طوری ازتون تشکر کنم.
   خدا رو شکر حال و روزم خوبه . خدا یه فرشته زمینی برام فرستاده .
   تو وبم ازش نوشتم .
   منتظر حضور دوبارتون هستم

   سپتامبر 23, 2010 در 10:34 ق.ظ.
   

   پاسخ
5. 

   شمیم

   سلام
   واقعا یادش بخیر چه روزایی بود….
   روبه روی خونمون یه مدرسه ابتدایی هست همون مدرسه ای که خودم توش درس خوندم دیروزفقط به صدای بچه ها گوش میکردم وحسرت اون روزای خوبی که گذشترو میخوردم

   سپتامبر 24, 2010 در 11:00 ق.ظ.
   

   پاسخ
6. 

   شمیم

   راستی فراموش کردم بگم اپم دوست داشتی یه سر بزن خوشحال میشم.

   سپتامبر 24, 2010 در 11:14 ق.ظ.
   

   پاسخ
7. 

   Mahdi

   علی جون با ذکر این نکته که شام شهید عباس پور یادت نره؛ باید عرض کنم که حضرت شاعر مادر مرده میگه: متنفرم از ته دل/ من از اول مهر

   سپتامبر 25, 2010 در 7:50 ب.ظ.
   

   پاسخ